Paul Nicklen: Verhalen van ijzige wonderlanden

Mijn reis om poolspecialist te worden, fotograaf, gespecialiseerd in de poolgebieden, begon toen ik vier jaar oud was. Mijn familie verhuisde van Zuid-Canada naar Noordelijk Baffin-eiland, vlakbij Groenland. Daar leefden we met de Inuit. In de piepkleine Inuitgemeenschap van 200 mensen waren we één van de drie niet-Inuit-families. In deze gemeenschap hadden we geen televisie; geen computers uiteraard, of radio. We hadden zelfs geen telefoon. Al mijn tijd bracht ik buiten door met de Inuit, spelend. De sneeuw en het ijs waren mijn zandbak, en de Inuit waren mijn leraren. Dit is waar ik bezeten raakte door dit poolrijk. Ik wist dat ik ooit iets zou gaan doen om er informatie over te verspreiden en het te beschermen.

Graag zou ik, slechts twee minuten lang, wat beelden laten zien, een overzicht van mijn werk, begeleid door Brandi Carlile, "Have You Ever". Ik weet niet waarom National Geographic dit doet, het is voor het eerst, maar ze staan toe dat ik enkele beelden laat zien van een reportage die nog niet gepubliceerd is. National Geographic doet zoiets niet. Dus ik verheug me zeer dat ik dit met jullie kan delen.

Dit zijn beelden van -- je ziet ze aan het begin van de serie -- een stuk of vier beelden maar -- ze zijn van een kleine beer die leeft in het Great Bear Rainforest. Hij is helemaal wit, maar het is geen ijsbeer. Het is een spiritbeer, of Kermodebeer. Er zijn slechts 200 van deze beren over. Ze zijn zeldzamer dan de pandabeer.

Ik zat daar twee maanden bij de rivier zonder er één te zien. Ik dacht dat mij carrière voorbij was. Ik heb deze stomme reportage aan National Geographic voorgesteld. Hoe haalde ik het in mijn hoofd? Dus ik had twee maanden om daar te zitten en te bedenken wat ik allemaal zou kunnen doen in mijn volgende leven, als ik geen fotograaf meer was, want ze gingen me ontslaan. Want National Geographic is een tijdschrift. Ze herinneren ons er voortdurend aan: ze publiceren beelden, geen excuses.

(Gelach)

Na twee maanden daar gezeten te hebben -- kwam op een dag, toen ik dacht dat alles voorbij was, een fantastisch, groot mannetje naar beneden, vlak naast me, op een meter afstand. Hij ging naar beneden, pakte een vis en ging het bos in om hem op te eten. Vervolgens leefde ik de hele dag mijn kinderdroom: ik liep door het bos met deze beer. Hij trok door dit oerbos en ging tegen een 400 jaar oude boom zitten slapen. Ik sliep werkelijk op een meter afstand van hem, gewoon in het bos, en fotografeerde hem.

Dus ik ben erg blij om deze beelden te laten zien en een overzicht van mijn werk in de poolgebieden. Veel plezier.

(Muziek)

Brandi Carlile: ♫ Heb je ooit in je eentje door het bos gelopen? ♫ En alles daar voelt zoals het hoort ♫ Je bent deel van het leven daar ♫ Je bent deel van iets goeds ♫ Als je ooit alleen door het bos liep ♫ Oe-oe-oe-oe ♫ Als je ooit alleen door het bos hebt gelopen ♫ Heb je ooit naar een sterrenhemel gestaard? ♫ Je ligt op je rug, en vraagt waarom ♫ Wat is het doel? ♫ vraag ik me af, wie ben ik? ♫ Als je ooit naar een sterrenhemel hebt gestaard ♫ Oe-oe-oe-oe ♫ Ah-ah-ah ♫ Ah-oh-ah-ah-oh-oh ♫ Heb je ooit naar een sterrenhemel gestaard? ♫ Ben je er ooit op uit getrokken in de sneeuw? ♫ In een poging op je stappen terug te keren? ♫ Het draait er steeds op uit ♫ Dat je niet weet waar naartoe ♫ Als je er ooit in de sneeuw op uit bent getrokken ♫ Oe-oe-oe-oe ♫ Ah-ah-ah-ah-ah ♫ Ah-ah-oh-ah-ah-oh-ah ♫ Oh-ah-ah-ah ♫ Ah-ah-oh-ah-ah-oh-oh ♫ Als je er ooit op uit was getrokken, zou je het weten

(Applaus)

Paul Nicklen: Dank je wel! De show is nog niet voorbij. Mijn tijd loopt. Oké, stop. Dank je wel. Ik stel het op prijs.

We worden overspoeld met nieuws dat het zeeijs verdwijnt en op zijn laagste punt is. In feite zeiden wetenschappers eerst dat het zeeijs binnen honderd jaar weg is, toen zeiden ze 50 jaar. Nu zeggen ze dat het zeeijs in het poolgebied, het zomer-ijs, binnen vier tot tien jaar verdwenen zal zijn. Wat betekent dit? Na dit een tijdje te hebben gehoord, wordt het slechts nieuws. Je gaapt een keer. Wat ik probeer te doen, is het een gezicht geven. Ik wil dat mensen begrijpen dat als we het ijs verliezen, er waarschijnlijk een heel ecosysteem gaat volgen. Er wordt voorspeld dat ijsberen zouden kunnen uitsterven in de komende 50 tot 100 jaar.

Er is geen betere, meer sexy, mooiere, charismatischer megafaunasoort om mijn campagne aan op te hangen. IJsberen zijn verbazingwekkende jagers. Dit is een beer waar ik een tijdje bij zat op de oever. Er was nergens ijs maar een gletsjer begaf het en een zeehond klom erop. Deze beer zwom naar de zeehond -- een baardrob van 350 kilo -- pakte hem, zwom terug en at hem op. Hij was zo vol, hij was zo blij en dik terwijl hij die zeehond at, dat, terwijl ik hem benaderde -- op zo'n 7 meter afstand -- om deze foto te nemen, zijn enige verdediging erin bestond dat hij door bleef eten. Terwijl hij at, zat hij zo vol -- hij had waarschijnlijk bijna 100 kg vlees in zijn maag -- en terwijl hij at aan de ene kant van zijn mond, kwam het er aan de andere kant weer uit.

Zolang deze beren wat ijs hebben, overleven ze, maar dat ijs verdwijnt. We vinden steeds meer dode beren in het poolgebied. Toen ik 20 jaar geleden als bioloog ijsberen bestudeerde, vonden we nooit dode beren. In de laatste 4 à 5 jaar, komen we overal dode beren tegen. We zien ze in de Beaufortzee. Ze drijven in de open oceaan waar het ijs gesmolten is. Ik vond er een paar in Noorwegen vorig jaar. We zien ze op het ijs. Deze beren vertonen nu al de tekenen van de druk van het verdwijnende ijs.

Hier is een moeder met haar tweejarige jong. Wij voeren op een schip, 160 kilometer van de kust vandaan, en zij dreven op dit grote stuk gletsjerijs, wat fantastisch is voor hen, zij zijn veilig op dit punt. Ze gaan niet dood aan onderkoeling. Ze zullen land bereiken. Maar helaas trekt 95 procent van de gletsjers in het poolgebied zich op dit moment terug, zo ver dat het ijs zich enkel op land bevindt en geen ijs meer injecteert in het ecosysteem.

Deze ringelrobben zijn de "vetklontjes" van het poolgebied. Deze kleine, dikke oliebollen, 70 kg zware blubberbollen zijn de steunpilaar van de ijsbeer. Ze zijn niet zoals de gewone zeehond die je hier vindt. Deze ringelrobben leven ook hun hele levenscyclus verbonden met zeeijs. Ze baren in het zeeijs, en voeden zich met de kabeljauw die onder het zeeijs leeft. Hier is een foto van ziek ijs. Dit is een stuk meerjarig ijs dat 12 jaar oud is. Wat wetenschappers niet voorspelden, is dat wanneer dit ijs smelt, er grote stukken zwart water ontstaan die de zonne-energie absorberen en zo het smeltproces versnellen.

Hier duiken we in de Beaufortzee. Het zicht is bijna 200 meter. We zitten aan veiligheidslijnen. Het ijs beweegt alle kanten op. Ik zou willen dat ik een half uur kon vertellen over hoe deze duik ons bijna fataal werd. Maar wat belangrijk is in dit beeld, is dat stuk meerjarig ijs, die grote brok ijs boven in de hoek. In dat ene stuk ijs, zitten 300 soorten micro-organismen. In de lente, wanneer de zon terugkeert groeit het plantaardige plankton onder dat ijs, en ontstaan er grotere stukken zeewier, dat voeding is voor het dierlijke plankton. Dus wat het ijs in feite doet, is als tuin fungeren. Het gedraagt zich als de aarde in een tuin. Een omgedraaide tuin. Als je het ijs verliest, verlies je de aarde uit je tuin.

Dit ben ik op mijn werkplek. Ik hoop dat je de jouwe waardeert. Dit is na een uur onder het ijs. Ik kan mijn lippen niet voelen. Mijn gezicht is bevroren. Ik voel mijn handen niet. Ik voel mij voeten niet. Ik kom omhoog, en alles wat ik wil, is uit dat water komen. Na een uur in deze omstandigheden, is het zo extreem dat, als ik afdaal, ik bijna elke duik overgeef in mijn regelaar, omdat mijn lichaam de stress van de kou op mijn hoofd niet aankan. Ik ben zo blij dat de duik voorbij is. Ik kan mijn camera aan mijn assistent geven. Ik kijk hem aan en zeg: "woewoe woe". Wat betekent: "Neem mijn camera." Hij denkt dat ik zeg: "Neem een foto." Dus we hadden een kleine communicatiestoornis. (Gelach) Maar het is het waard.

Ik ga jullie beelden tonen van de Beloegawalvis, Groenlandse walvis, en narwals, en ijsberen en zeeluipaarden vandaag, maar deze foto betekent meer voor me dan welke andere ook. Ik liet me in het gat zaken, dat je net zag, en ik keek omhoog naar de onderkant van het ijs. Ik voelde me duizelig; dacht dat ik hoogtevrees had. Ik werd erg nerveus -- geen touw, geen veiligheidslijn, de wereld om me heen draaide -- en ik dacht: "Ik zit in de problemen." Maar wat er gebeurde, was dat de hele onderkant vol zat met miljarden vlokreeften en roeipootkreeften die bewegen en grazen aan de onderkant van het ijs, er baren en er hun hele levenscyclus doorbrengen. Dit is de basis van de hele voedselketen in het poolgebied. Als je hier weinig productiviteit in hebt, in ijs, gaat de productiviteit van de kreeftjes ook omlaag.

Dit is een Groenlandse walvis. Vermoedelijk, zeggen wetenschappers, zou dit het oudste levende dier op aarde kunnen zijn. Deze walvis hier, zou meer dan 250 jaar oud kunnen zijn. Deze walvis zou geboren kunnen zijn aan het begin van de industriële revolutie. Hij zou 150 jaar walvisjacht kunnen hebben overleefd. En nu is zijn grootste bedreiging het verdwijnen van het noordelijke zeeijs vanwege onze levensstijl in het zuiden.

Narwals, deze majestueuze narwals, met hun 2½ meter lange ivoren hoorns, hoeven hier niet te zijn; ze zouden in open water kunnen zijn. Maar ze dwingen zichzelf om in deze kleine ijsgaten omhoog te komen waar ze kunnen ademhalen, omdat onder dat ijs de scholen kabeljauw leven. De kabeljauw is er omdat ze zich voeden met de vlokreeften en roeipootkreeften.

Oké, mijn favoriete gedeelte. Als ik op mijn sterfbed lig, zal ik me één verhaal meer herinneren dan ieder ander. Zelfs al was dat moment met de spiritbeer sterk, ik denk niet dat ik ooit nog een ervaring zal hebben zoals met deze zeeluipaarden. Zeeluipaarden hebben sinds de tijd van Shackleton een slechte reputatie. Ze hebben die scheve glimlach op hun gezicht. Ze hebben van die zwarte, dreigende ogen en van die vlekken op hun lichaam. Ze zien er werkelijk prehistorisch uit en een beetje eng. Tragisch genoeg werd in 2003 een wetenschapper meegesleurd, de diepte in, en opgegeten door een zeeluipaard. De mensen zeiden: "We wisten het wel. Ze zijn boosaardig." Zo vormen mensen graag hun oordelen. Daardoor kreeg ik dit idee voor een verhaal: ik wil naar Antarctica, het water in duiken met zo veel zeeluipaarden als mogelijk en ze een redelijke kans geven -- kijken of dit echt wrede dieren zijn, of verkeerd begrepen dieren. Dit is dus dat verhaal. Oh... en ze eten Happy Feet.

(Gelach)

Als menselijk ras zeggen we: pinguïns zijn lief, en aangezien zeeluipaarden ze eten, zijn dat de slechteriken. Zo werkt het niet. De pinguïn weet niet dat hij er lief uitziet. En het zeeluipaard weet niet dat hij groot en monsterachtig is. Dit is gewoon de voedselketen in werking. Ze zijn ook groot. Dit zijn niet van die kleine zeehondjes. Ze zijn 3½ meter lang, 450 kilo. Ze zijn ook onderzoekend agressief. Zet 12 toeristen in een Zodiak, op dit ijzige water, en een zeeluipaard komt omhoog en bijt erin. De boot begint te zinken, ze haasten zich terug naar het schip, en gaan naar huis met verhalen over hoe ze werden aangevallen. Wat het zeeluipaard doet -- is in een ballon bijten. Hij ziet een grote ballon in de oceaan -- heeft geen handen dus hij bijt er een keer in, de boot gaat stuk, en weg zijn ze.

(Gelach)

Dus na in vijf dagen de Straat Drake te zijn overgestoken -- mooi he?.. Na vijf dagen oversteek van de Straat Drake, arriveren we bij Antarctica. Bij me is mijn Zweedse assistent en gids. Zijn naam is Goran Ehlme uit Zweden --Goran. Hij heeft een hoop ervaring met zeeluipaarden. Ik heb er nooit een gezien. Dus we gaan rond de baai in onze kleine Zodiakboot, en daar is een reusachtig zeeluipaard. Met zijn accent zegt hij: "Da's een verdomd grote." (Gelach) Dat zeeluipaard neemt de pinguïn bij zijn kop, en slingert hem heen en weer. Hij probeert die pinguïn binnenste buiten te keren, zodat hij het vlees van de botten kan eten, en dan gaat hij de volgende halen.

Dus het zeeluipaard pakt de volgende pinguïn, komt onder de boot, en begint ons te rammen. Wij proberen niet in het water te vallen. We gaan zitten, en op dat moment zegt Goran: "Dit is een goeie. Tijd voor je om het water in te gaan." (Gelach) Ik keek hem aan en zei: "Vergeet het maar." Maar ik geloof dat ik een andere woord gebruikte, dat met een F begint. Maar hij had gelijk. Hij gaf me de wind van voren: "Dit is waarom we hier zijn. Jij hebt dat stomme verhaal voorgesteld aan National Geographic. Nu zul je moeten doorzetten. En excuses publiceren ze niet."

Ik had zo'n droge strot -- waarschijnlijk niet zo erg als nu -- maar ik had zo'n droge strot... en mijn benen trilden. Ik kon ze niet voelen. Ik deed mijn zwemvliezen aan. Kreeg nauwelijks mijn lippen van elkaar. Ik stopte mijn snorkel in mijn mond, en rolde over de rand van de Zodiak het water in. Dit was het eerste wat ze deed. Ze kwam pijlsnel op me af, omvatte mijn hele camera -- haar tanden zaten hierboven en hier beneden -- maar Goran had me geweldig advies gegeven voor ik het water in ging. Hij zei: "Als je bang wordt, doe je ogen dicht, dan gaat ze weg."

(Gelach)

Dus daarmee moest ik het doen op dat moment. Maar ik begon gewoon deze beelden te schieten. Dus ze deed dit dreigritueel een paar minuten, en toen gebeurde er iets wonderlijks -- ze ontspande zich helemaal. Ze ging erop uit en pakte een pinguïn. Ze stopte drie meter bij me vandaan, zat daar met de pinguïn; de pinguïn flappert, en ze laat hem gaan. De pinguïn zwemt in mijn richting, en vlucht. Ze haalt een andere. Dit doet ze keer op keer. Dan besef ik dat ze me een pinguïn probeert te voeren. Waarom anders die pinguïns op me af laten zwemmen? Na dit 4 of 5 keer gedaan te hebben, zwom ze voorbij met een ontmoedigde blik op haar gezicht. Je wil niet antropomorfiseren, maar ik zweer dat ze naar me keek en dacht: "Dit waardeloze roofdier gaat verhongeren in mijn oceaan".

(Gelach)

Nu ze snapte dat ik geen zwemmende pinguïns kon vangen, haalde ze andere pinguïns en bracht ze langzaam naar me toe, op en neer, en dan liet ze ze gaan. Dat werkte niet. Ik lachte zo hard en was zo emotioneel dat mijn masker volliep, want ik huilde onder water, omdat het zo ongelofelijk was. Dus dat werkte niet. Dus haalde ze een nieuwe pinguïn en probeerde dit ballet-achtige sexy ritueel, terwijl ze langs de ijsberg gleed. En dan bracht ze ze naar me toe en gaf ze aan me. Dit ging vier dagen door. Niet slechts een paar keer. Toen realiseerde ze zich dat ik geen levende kon vangen, dus bracht ze me dode pinguïns. (Gelach) Nu heb ik vier of vijf pinguïns om mijn hoofd drijven, en ik klik er rustig op los. Vaak stopte ze even, met die gedeprimeerde blik op haar gezicht van: "Ben jij wel echt?" Ze kan maar niet geloven dat ik geen pinguïn kan eten. Want in haar wereld plant je je voort, of je eet -- en ik ben me niet aan het voortplanten.

(Gelach)

Maar dat was niet genoeg. Ze begon pinguïns op mijn hoofd te leggen. Ze probeerde me onder dwang te voederen. Ze duwt me in het rond. Ze probeert mijn camera onder dwang te voederen, hetgeen de droom van elke fotograaf is. Ze raakte gefrustreerd, ze blies belletjes in mijn gezicht. Ik neem aan dat ze me liet weten dat ik zou verhongeren. Maar ze wilde maar niet stoppen. Ze hield niet op me pinguïns te voeren.

0p de laatste dag met dit wijfje, toen ik dacht dat ik te ver gegaan was, werd ik nerveus, want ze kwam naar me toe, rolde op haar rug, en maakte een diep boorhamer-achtig keelgeluid: gokgokgok. Ik dacht: ze gaat bijten. Ze laat me weten dat ze te gefrustreerd is. Wat er gebeurd was: een ander zeeluipaard was me van achteren genaderd, en ze deed dit dreigritueel. Ze joeg het andere zeeluipaard weg, pakte zijn pinguïn af en bracht hem naar mij.

(Gelach)

Dit was niet het enige zeeluipaard waarmee ik gezwommen heb. Ik heb gezwommen met 30 andere zeeluipaarden, en had nooit een slechte ervaring. Dit zijn de meest buitengewone dieren waarmee ik ooit gewerkt heb, en voor ijsberen geldt hetzelfde. Net als de ijsberen, zijn deze dieren afhankelijk van een ijsomgeving. Ik word emotioneel, sorry...

Het is een verhaal dat diep in mijn hart leeft, en ik ben trots dat ik dit met jullie kan delen. Ik ben hier zo gepassioneerd over. Als er iemand met me naar Antarctica wil komen, kom maar mee... We moeten dit verhaal vertellen. Dank jullie wel.

(Applaus)

Dank je wel

(Applaus)

Dank je.

(Applaus)

Dank je wel. Dank je.

(Applaus)

Dank je wel.

(Applaus)