Paul MacCready over natuur versus mensen

Je hoort dat dit het tijdperk is van het milieu - of de biologie, of de informatietechnologie ... We leven nu in het tijdperk van veel verschillende dingen. Maar één ding is zeker: het is het tijdperk van verandering. Er is nu meer aan het veranderen dan ooit in de geschiedenis van het menselijk leven op aarde. Jullie voelen het allemaal, maar het is moeilijk om het echt te begrijpen. Ik probeer iets te brengen om jullie daarbij te helpen. Ik probeer het hier te laten zien - hoewel de kleur niet goed te zien is. Waar het mij over gaat, is dit korte tijdsbestek van 50 jaar waarin je je nu bevindt. Je interesse gaat vooral uit naar de vorige en de volgende generatie - je ouders, je kinderen, dingen die je in de komende decennia kan veranderen – in deze 50 jaar speelt je leven zich af. In die 50 jaar zie je dat de populatie van de mens op de aarde meer dan verdubbeld is en we nu met 3,5 keer meer zijn dan toen ik geboren werd. Tegen de tijd dat een nu geboren kind de middelbare school verlaat, zullen er meer mensen zijn bijgekomen dan er op aarde waren toen ik geboren werd. Dit is nog nooit gebeurd. Het is enorm. Waar de toekomst heengaat, is nog maar de vraag. Tot zover de mens.

Nu mensen en dieren: kijk naar de linkerkant. Bekijk het menselijke deel - mensen met hun vee en huisdieren - ten opzichte van het natuurlijke deel - alle andere wilde dieren, de zoogdieren, de vogels, enz., op het land en de lucht, niet in het water. Hoe verhoudt zich dat? Toen 10.000 jaar geleden de beschaving begon, was het menselijke aandeel minder dan 0,1 procent. Maar kijk eens naar nu: volg deze curve en bekijk het witte gedeelte in het midden - dat is ons tijdbestek van 50 jaar. Mensen, vee en huisdieren vormen nu 97 procent van totale levende have op aarde, wilde dieren 3 procent. We hebben gewonnen. De volgende generatie hoeft zich niet eens zorgen te maken over dit spel - het is voorbij. Het grootste probleem kwam in de afgelopen 25 jaar: het ging van 25 procent naar 97 procent. dit is een ontnuchterend beeld als je bedenkt dat wij, mensen, het leven op aarde beheren. We zijn net als de grillige goden van de oude Griekse mythen. We spelen met het leven - en niet met erg veel wijsheid.

De derde curve is de informatietechnologie. Ze toont de wet van Moore, die betrekking heeft op de dichtheid van informatie, maar ze toont evengoed een heleboel andere dingen over informatietechnologie - computers, hun gebruik, internet, enz. Wat belangrijk is, is dat ze gewoon recht omhoog door de bovenkant van de grafiek gaat, zonder echte grenzen. Probeer dit hiermee te contrasteren. Dit is de grootte van de aarde op dezelfde schaal - (Gelach) - om het echt duidelijk temaken, heb ik ze alle vier op één grafiek samengebracht. Je hoeft de kleine tekst niet eens te zien. Die eerste is mensen tegenover natuur; we hebben gewonnen, er zit geen winst meer in. Menselijke bevolking. Als je daar nog groeisectoren bij wil hebben, is dat niet goed - het beschermen van wilde dieren. De menselijke bevolking gaat omhoog en dat zal nog een tijdje zo doorgaan. Goede zaken voor verloskundigen, begrafenisondernemers, landbouw, huisvesting, enz. Ze hebben allemaal te maken met menselijke lichamen, die gevoed moeten worden, vervoerd, gehuisvest en zo verder. De informatie-technologie die aansluit op onze hersenen, heeft geen limiet. Dat is prachtig om mee bezig te zijn. Je bent op zoek naar groeimogelijkheden? Ze rijzen de pan uit. Dan de grootte van de Aarde. Dit allemaal compatibel maken met de Aarde zal niet van een leien dakje lopen.

Dat is de stand van zaken. Ik vind, om redenen die ik niet begrijp, dat ik echt wel een doel heb. Dat doel is dat de wereld nog steeds aangenaam en duurzaam zou zijn als mijn kinderen mijn leeftijd zullen hebben - de volgende generatie dus. Waarschijnlijk hebben we dat doel allemaal. Maar ik denk dat het hopeloos is. Technologisch is het haalbaar, economisch ook, maar politiek door de gewoonten, de instellingen van mensen, is het onmogelijk. De instellingen van het verleden met al hun inertie zijn niet meer relevant voor de toekomst, behalve dat ze er zijn en we ermee af te rekenen hebben. Ik besteed ongeveer 15 procent van mijn tijd aan het redden van de wereld, de overige 85 procent aan dat waarmee we doorgaans bezig zijn. In die 15 procent ligt de nadruk op de menselijke geest, de denkvaardigheden, kinderen proberen te bevrijden uit het keurslijf van de school, die hen volstouwt met informatie en dogma. We moeten ze echt aan het denken krijgen, ze lastige vragen leren stellen, discussiëren over serieuze onderwerpen, niet alles geloven wat in de boeken staat, breed of creatief denken. Dat kan. Onze schoolsystemen zijn zeer gebrekkig en belonen niet voor de dingen die belangrijk zijn voor het leven of het voortbestaan van de beschaving. Ze belonen voor het absorberen van hopen leerstof. We kunnen daar vandaag niet op ingaan, want er is geen tijd. Het is een breed onderwerp. Een ding is zeker, een essentieel kenmerk van de toekomst - noodzakelijk, maar niet voldoende - zal 'meer doen met minder' zijn. We moeten dingen gaan doen met meer rendement en met minder energie, minder materiaal. Je betovergrootouders deden het met spierkracht en toch denken we allemaal dat dit enorme energieverbruik essentieel is voor onze levensstijl. Met al die prachtige technologie die we hebben, kunnen we veel efficiëntere zaken doen: besparen, recycleren, enz.

Ik overloop snel de dingen die we gedaan hebben. Een door menskracht aangedreven vliegtuig, de Gossamer Condor, stuurde me in ‘76 en ’77 in deze richting. Daarmee won ik de Kremerprijs in luchtvaartgeschiedenis, gevolgd door de Albatross. We begonnen allerlei vreemde vliegtuigen en dingen te maken. Hier is een gigantische vliegende replica van een staartloze pterosauriër. Hem normaal te laten vliegen is als proberen om een pijl te schieten met het gevederde eind naar voren. Het was een zware dobber en het gaf me veel respect voor de natuur. Dit was de grootte van het origineel. We deden dingen op het land, in de lucht, op het water - allerlei voertuigen, meestal met wat elektronica of elektrische systemen erin. Ik vind ze allemaal hetzelfde, of het nu gaat om land, lucht of water. Ik zal het hier over lucht hebben. Dit is vliegtuig op zonne-energie dat een persoon over 265 kilometer van Frankrijk naar Engeland vervoert als een symbool dat zonne-energie belangrijk zal worden voor de toekomst. Daarna maakten we de zonne-auto voor General Motors - de Sunracer - die de race won in Australië. We deden mensen nadenken over elektrische auto's en wat je ermee kan doen. Een paar jaar later toen we GM voorstelden dat de tijd er rijp voor was en we de Impact konden maken, hebben ze dat gesponsord. Hier zie je de Impact die we samen met hen hebben ontwikkeld. Dit is de demonstratiewagen. Ze leverden een enorme inspanning om hem om te zetten in een commercieel product.

Laten we de eerste twee minuten durende videoband bekijken. Hij toont een klein vliegtuig voor bewaking en daarna een gigantisch vliegtuig. Verteller: Een klein vliegtuig, de AV-Pointer, dient voor bewaking - het is in feite een vliegende bril. Een supermodern voorbeeld van waar miniaturisatie toe kan leiden voor een op afstand bestuurd voertuig. Het is handig te vervoeren, te monteren en is uit de hand te lanceren. Het werkt op batterijen, is stil en wordt zelden opgemerkt. Het stuurt videobeelden van hoge resolutie naar de operator. Met ingebouwde gps kan het zelfstandig navigeren en het is robuust genoeg om zelf zonder schade te landen. Het moderne zweefvliegtuig is superefficiënt. Sommigen kunnen 60 meter naar voren glijden voor elke meter afdaling. Enkel aangedreven door de energie die ze kunnen halen uit de atmosfeer - een atmosfeer die de natuur door zonne-energie in beweging brengt. Mensen en stijgende vogels hebben gezien dat de natuur vrijgevig is met hernieuwbare energie. Zweefvliegtuigen hebben meer dan 1600 km gevlogen en het hoogterecord is meer dan 15.000 meter. (Muziek) De Solar Challenger werd gemaakt om te dienen als symbool dat fotovoltaïsche cellen echt vermogen kunnen produceren en belangrijk zijn voor de energietoekomst van de wereld. In 1981 vloog het 263 km van Parijs naar Engeland, uitsluitend op de kracht van zonnestralen. Het was de basis voor de Pathfinder. (Muziek) De boodschap van al deze voertuigen is dat ideeën en technologie kunnen worden aangewend om meer te doen met minder - wat ons kan helpen om een wenselijk evenwicht tussen techniek en natuur te bereiken. Het komt erop aan de uitdagingen van de toekomst aan te kunnen. Buckminster Fuller zei het duidelijk: "Er zijn geen passagiers op ruimteschip Aarde, alleen bemanning. Wij, de bemanning, kunnen en moeten meer doen met minder - veel minder."

Paul MacCready: In de tweede korte video, tonen we enkele vluchten van het Pathfinder-vliegtuig het afgelopen jaar in Hawaï. Hij toont de schoonheid ervan toen het een hoogte van 21.800 m bereikte - hoger dan een propellervliegtuig ooit heeft gevlogen. Het is verbazingwekkend: alleen op de nietige kracht van de zon kan een superlicht vliegtuig daar geraken. Het maakt deel uit van een langetermijnprogramma dat NASA sponsorde. We werkten zeer nauw samen. De hele actie was teamwerk met prachtige resultaten zoals die vlucht. We werken aan een groter vliegtuig - 67 meter spanwijdte - en een middelgroot, met een regeneratieve brandstofcel die overdag overtollige energie kan opslaan om ’s nachts weer te gebruiken en daardoor maandenlang op 20.000 meter hoogte kan blijven. (Muziek) Jullie horen Ray Morgan. Hij is de projectleider. Alles wat ze doen is zeker een teamprestatie. Hij leidde dit programma. Hier zijn ... enkele dingen die hij toonde bij de viering aan het einde. Ray Morgan: We zijn er zeven maanden lang in Hawaï mee bezig geweest . Voor wie op het vasteland woonde, was zolang weg van huis zwaar om dragen. Maar de vriendelijke steun, het rustige vertrouwen, de prettige gastvrijheid van onze Hawaiaanse en militaire gastheren - (Muziek) maakte de ervaring leuk en onvergetelijk. PM: Real-time infraroodscans ontvangen we via het internet terwijl het vliegtuig vliegt. Het verkent zonder luchtvervuiling. Dat is zijn doel: de stratosfeer - de deken die de straling naar de aarde regelt en het leven op aarde mogelijk maakt - dat onderzoeken, is heel belangrijk. Wij vinden dit een soort goedkope stationaire satelliet, want het kan maandenlang boven blijven, 2000 keer dichterbij dan een echte GFC-synchrone satelliet. Het lukte niet om er eentje mee te brengen en hier te laten vliegen.

Maar laten we het nu eens van de andere kant bekijken. In de video zagen jullie dat 3,5 à 4 kg wegend Pointervliegtuig, een onbemand bewakingsvliegtuig dat Keenan heeft ontwikkeld, een opmerkelijke prestatie. Waar sommige servo's hebben die nog slechts 18 tot 25 gram wegen, weegt de zijne een derde van een gram. Wat hij hier bijhaalt is een bewakingsvliegtuig dat ongeveer 60 gram weegt - de videocamera, de batterijen, de telemetrie, de ontvanger enzovoort. We hopen het te laten vliegen met evenveel succes als gisteren bij de voorbereiding. Matt Keenan, zeg maar wanneer je klaar bent - in orde - klaar om het te laten gaan. Maar eerst gaan we ervoor zorgen dat het op het scherm verschijnt, zodat je ziet wat het ziet. Stel je voor dat je een muis of vlieg bent die door de camera kijkt. Matt Keenan: Het is ingeschakeld. PM: Nu proberen we om de video te krijgen. Daar gaan we dan. MK: Mag het licht in de zaal aan? PM: Als het licht aan is, zullen we jullie beter zien en kunnen we het vliegtuig beter besturen. MK: Oké, we maken een paar rondjes en brengen het terug binnen. Hier gaan we. (Applaus) PM: De video werkte even goed en ik weet niet waarom het - daar gaat ie. Oh, dat duurde slechts een minuut, maar ik denk dat je dat tegen het einde van de vlucht zou krijgen, misschien. We doen het klassieke. In orde. Als dit je raakt, zal het je geen pijn doen. (Gelach) Oké. (Applaus) Heel hartelijk bedankt. Dank je. (Applaus)

Maar nu, zoals ze zeggen in infomercials, hebben we iets veel beters voor je. We zijn bezig met vliegtuigen die slechts 15 centimeter groot zijn. Matts vliegtuig stond vorige maand op de cover van Popular Science, om te laten zien waar dit toe kan leiden. Binnenkort kan iets van deze grootte gps en een videocamera hebben. We hebben er zo een 15 km tegen 55 km/u laten vliegen, alleen gevoed door een kleine batterij. Maar er is nog veel meer technologie op til. Dit zijn slechts mijlpalen langs de weg naar een aantal opmerkelijke dingen. Dit heeft geen video, maar je krijgt een beetje het gevoel van wat het kan doen. Hier gaan we. (Gelach) MK: Sorry. Oké. (Applaus) PM: Als je het kan doorgeven als je klaar bent. Ik verloor een beetje de richting, ik keek in het licht. Het raakte het gebouw. Het gebouw is eigenlijk slecht neergezet. (Gelach) Maar je kan zien wat mogelijk is. We werken nu zelfs aan dingen die met vleugels fladderen ter grootte van pijlstaartvlinders - DARPA contracten, werken met Caltech, UCLA.

Waar dit naar leidt, weet ik niet. Is het praktisch? Ik weet het niet. Maar zoals bij elk fundamenteel onderzoek, als je echt gedwongen wordt om dingen te doen die boven de bestaande technologie uitstijgen, kan je er komen met microtechnologie, nanotechnologie. Je kunt verbazingwekkende dingen doen als je je realiseert wat de natuur al de hele tijd heeft gedaan. Op deze kleine schaal realiseer je je dat we veel te leren hebben van de natuur - niet met 747’s - maar als je in het rijk van de natuur rondkijkt, dan besef je dat de natuur 200 miljoen jaar ervaring heeft. Ze maakt nooit een fout. Want als je een fout maakt, laat je geen nakomelingen na. We vinden alleen maar succesverhalen in de natuur, voor jou of voor vogels. We leren veel van haar boeiende subjecten.

Ter afsluiting wil ik terug naar het grote plaatje. Ik heb nog twee laatste dia's om het in perspectief te plaatsen. Het eerste lees ik alleen maar voor. Het zegt in drie zinnen wat ik wilde zeggen. In de loop van miljarden jaren heeft toeval op een unieke sfeer een dunne laag van leven geschilderd - complex, onwaarschijnlijk, prachtig en fragiel. Plotseling zijn wij, mensen, een recent aangekomen soort, niet langer onderworpen aan de afrekeningen die eigen zijn aan de natuur. We zijn gegroeid qua bevolking, technologie en intelligentie naar een positie van verschrikkelijke macht. Wij hanteren nu de kwast. En dat is serieus want erg slim zijn we niet. We mankeren wijsheid, maar zijn sterk in technologie. Waartoe leidt dat?

Geïnspireerd door die zinnen, besloot ik om de kwast hanteren. Elke 25 jaar maak ik een tekening. Deze probeert aan te tonen dat de wereld niet groter wordt. Op deze zeer non-lineaire tijdlijn beslist de natuur: trilobieten, dinosauriërs en uiteindelijk wat mensen in grotten ... Vogels kwamen na de pterosauriërs. Dan komen we bij de beschaving met het kleine tv-toestel en een kanon erboven. Dan files, krachtcentrales en wat digitaals. Waar het naartoe gaat: ik heb geen idee. Dus zet ik er maar wat robotten en natuurlijke kakkerlakken, maar je kunt invullen wat je maar wil. Dit is geen voorspelling. Dit is een waarschuwing en we moeten er serieus over nadenken. Dit staat niet te gebeuren over 100 jaar of 500 jaar. Het is voor dit en het volgend decennium. In een zeer korte tijd moeten we beslissen wat we gaan doen. Als we het erover eens worden waar het naartoe moet met de wereld - leefbaar en duurzaam als jullie kinderen jullie leeftijd bereiken - dan denk ik dat we het aankunnen. Ik zei dat dit een waarschuwing was, geen voorspelling. Voorheen schilderde ik dit voordat we begonnen met het maken van gerobotiseerde versies van pijlstaartvlinders en kakkerlakken. Nu begin ik me serieus af te vragen of dit niet meer voorspelde dan me lief was. Persoonlijk denk ik dat de overlevende intelligente levensvorm op aarde niet op basis van koolstof zal zijn, hij gaat op silicium gebaseerd zijn. Waar het allemaal naartoe gaat, weet ik niet.

Het laatste beetje hier op het einde is een volkomen onpraktisch vliegtuig, een kleine ornithopter met fladderende vleugels - door een rubberrekker aangedreven - die we je gaan laten zien. MK: 32 gram. Sorry, één gram. PM: Gisteravond lieten we het wat te veel bochten maken en vloog het tegen het plafond. Het weegt ongeveer één gram. De buis is hol, flinterdun. Als dit op je neerkomt, verzeker ik je dat het geen pijn zal doen. Maar als je het vastpakt, maak je het kapot. Wees dus voorzichtig, doe alsof je een houten Klaas bent. Als het neerkomt - we zullen zien hoe het gaat. We beschouwen dit een beetje als de geest van TED. (Applaus) Is het praktisch? Het blijkt dat als ik geen - (Gelach) (Applaus) We zullen helaas wat lampen moeten vervangen. We kunnen het waarschijnlijk naar beneden krijgen, maar het heeft daarboven mogelijk een hoger doel nagestreefd - (Gelach) - dan ooit de bedoeling was. Ik wilde alleen - (Applaus) maar - (Applaus)

twee opmerkingen maken. Punt één: je denkt dat het frivool is; dat het niks betekent. Toch, als ik in 1939 - heel lang geleden - geen ornithopters als deze, maar een beetje grover, had zitten maken, dan zou er nu geen Gossamer Condor zijn, geen Albatross, geen Solar Challenger, geen Impact-auto en geen mandaat voor zero-uitstoot-auto's in Californië. Veel van deze dingen - of iets dergelijks – zouden er wel gekomen zijn, waarschijnlijk een decennium later. Ik wist niet dat ik toen bezig was met onderzoek, hands-on dingen met teams, zoals ze dat nu in het onderwijs proberen. Als symbool vind ik het belangrijk. Dat is ook belangrijk, geloof ik. Je kan het zien als een symbool voor het leren en voor TED, dat je aanzet om na te denken over technologie en natuur, en het hier allemaal samenbrengt in dingen die deze conferentie volgens mij veel belangrijker maken dan welke ook in dit land in dit decennium. Dank je. (Applaus)