Paul Gilding: De Aarde is vol

Laat ik beginnen met vier woorden die de context voor deze week geven. Vier woorden die bepalend gaan zijn voor deze eeuw. Hier komen ze: De Aarde is vol. Ze is vol met ons, vol met onze spullen, met ons afval en onze behoeften. Ja, we zijn een briljante en creatieve soort, maar we hebben iets te veel spullen gemaakt -- zo veel dat onze economie nu groter is dan haar gastheer, onze planeet.

Dit is geen filosofische uitspraak, dit is gewoon wetenschap gebaseerd op natuurkunde, scheikunde en biologie. Er zijn veel wetenschappelijke analyses hiervan, maar ze komen allemaal tot dezelfde conclusie: we leven op te grote voet. De vooraanstaande wetenschappers van het Global Footprint Network, bijvoorbeeld, hebben uitgerekend dat we ongeveer anderhalve Aarde nodig hebben om deze economie in stand te houden. Met andere woorden, om door te gaan op het huidige niveau hebben we 50% meer Aarde nodig dan we hebben. Uitgedrukt in geld zou je altijd 50% meer uitgeven dan je verdient, en ieder jaar hogere schulden opbouwen. Uiteraard kun je geen natuurlijke bronnen lenen. Dus verbruiken we ons kapitaal, stelen het van de toekomst.

Als ik dus 'vol' zeg, bedoel ik ook echt 'vol'. Ver voorbij iedere foutenmarge. Ver voorbij iedere discussie over de toegepaste meetmethodes. Dit betekent dat onze economie niet duurzaaam is. Ik zeg niet dat het niet fijn of plezierig is, of dat het slecht is voor ijsberen of bossen, hoewel dat zeker het geval is. Wat ik zeg is dat onze aanpak simpelweg niet duurzaam is. Met andere woorden, dankzij die vervelende natuurwetten: Als dingen niet duurzaam zijn, stoppen ze. Maar dat is niet mogelijk, denk je wellicht. We kunnen economische groei niet stoppen. Dat is namelijk wat zal stoppen: economische groei. Die zal stoppen wanneer de hulpbronnen voor de handel op zijn. Het zal stoppen vanwege onze groeiende vraag naar alle middelen, alle capaciteit, alle systemen van de Aarde, die nu economische schade lijdt.

Als we denken aan het stoppen van economische groei, zeggen we: "Dat kan niet". Economische groei is zo essentieel voor onze samenleving dat het zelden ter discussie staat. Groei heeft zeker veel voordelen opgeleverd. Het idee is echter zo wezenlijk dat we ons niet kunnen voorstellen dat het er niet zou zijn. dat we ons niet kunnen voorstellen dat het er niet zou zijn. Hoewel het veel voordelen heeft gebracht berust het op een krankzinnig idee -- het krankzinnige idee dat we oneindige groei kunnen hebben het krankzinnige idee dat we oneindige groei kunnen hebben op een eindige planeet. Ik kom je vertellen dat de keizer geen kleren aan heeft. Dat het krankzinnige idee is wat het is: het is krankzinnig, en een volle Aarde betekent 'game over'.

Kom nou, hoor ik je denken. Dat is onmogelijk. Technologie is geweldig. Mensen zijn innovatief. Er zijn zo veel manieren waarop we dingen kunnen verbeteren. Dit moet oplosbaar zijn. Dat is waar. Nou ja, het is bijna waar. Wij zijn zeker verbazingwekkend, en we lossen regelmatig complexe problemen op met verbazingwekkende creativiteit. Als ons probleem dus zou zijn om onze economie terug te brengen Als ons probleem dus zou zijn om onze economie terug te brengen van 150% naar 100% van de capaciteit van de Aarde, dan zouden we dat kunnen. Het probleem is echter dat we deze groeimotor nog maar net gestart hebben. We zijn van plan deze intensieve economie twee keer zo groot te maken en daarna vier keer zo groot -- niet in een verre toekomst, maar in minder dan 40 jaar. Tijdens het leven van de meesten van jullie. China denkt er slechts 20 jaar over te doen. Het enige probleem met dit plan is dat het onmogelijk is. Het enige probleem met dit plan is dat het onmogelijk is.

Als reactie beweren sommigen dat we groei nodig hebben om armoede op te lossen, om technologie te ontwikkelen, om sociale stabiliteit te handhaven. Ik vind dat een fascinerend argument. Alsof we de natuurwetten kunnen aanpassen aan onze behoeften. Alsof we de natuurwetten kunnen aanpassen aan onze behoeften. Het kan de Aarde niets schelen wat we nodig hebben. Moeder Natuur onderhandelt niet. Zij maakt gewoon regels en beschrijft consequenties. En dit zijn geen esoterische beperkingen. Dit gaat over voedsel en water, grond en klimaat, de praktische en economische grondvesten van ons bestaan. de praktische en economische grondvesten van ons bestaan.

Dus het idee dat wij soepeltjes kunnen overgaan naar een hoogst efficiënte, op zonne-energie draaiende, kennisgebaseerde economie, getransformeerd door wetenschap en technologie zodat negen miljard mensen in 2050 een leven kunnen leiden zodat negen miljard mensen in 2050 een leven kunnen leiden van overvloed en digitale downloads, is een waanbeeld. Het is niet onmogelijk om iedereen te voeden, kleden en huisvesten en ons behoorlijke levens te laten leiden. Dat is zeker mogelijk. Maar het idee dat we daar geleidelijk naartoe kunnen groeien met een paar kleine hobbels, is gewoon fout. En het is gevaarlijk fout, want het betekent dat we ons niet voorbereiden op wat echt gaat gebeuren. want het betekent dat we ons niet voorbereiden op wat echt gaat gebeuren.

Als je een systeem gebruikt voorbij zijn limieten Als je een systeem gebruikt voorbij zijn limieten en dan doorgaat in een steeds versnellend tempo dan stopt dat systeem en gaat het kapot. Dat is wat met ons zal gebeuren. Veel van jullie zullen denken: "Maar dit kunnen we toch wel stoppen? Als het zo erg is, reageren we." Laten we dat idee eens bekijken. We hebben nu 50 jaar aan waarschuwingen gehad. De wetenschap heeft de noodzaak tot verandering bewezen. Economische analyses geven aan dat het niet alleen betaalbaar, maar ook goedkoper is om vroeg te handelen. dat het niet alleen betaalbaar, maar ook goedkoper is om vroeg te handelen. En toch is de realiteit dat we niet van koers zijn veranderd. En toch is de realiteit dat we niet van koers zijn veranderd. We remmen niet eens af. Op het gebied van klimaat hadden we vorig jaar de hoogste wereldwijde uitstoot ooit. Op het gebied van klimaat hadden we vorig jaar de hoogste wereldwijde uitstoot ooit. De situatie voor voedsel, water, bodem en klimaat is min of meer hetzelfde. De situatie voor voedsel, water, bodem en klimaat is min of meer hetzelfde.

Ik zeg dit niet in wanhoop. Ik heb mijn rouwtijd al achter de rug. Ik accepteer waar we nu zijn. Het is verdrietig, maar het is wat het is. Maar het wordt ook tijd dat we stoppen met ontkennen en onder ogen zien dat we geen aanstalten maken en dat we niets zullen doen totdat deze crisis de economie raakt. en dat we niets zullen doen totdat deze crisis de economie raakt. Daarom is het einde aan de groei het centrale thema en de gebeurtenis waarop we ons moeten voorbereiden. het centrale thema en de gebeurtenis waarop we ons moeten voorbereiden.

Wanneer zal deze transitie beginnen? Wanneer begint deze ineenstorting? Volgens mij is het al een tijdje bezig. Ik weet dat de meeste mensen dat niet zo zien. Wij zien de wereld doorgaans niet als het geïntegreerde systeem dat het is, Wij zien de wereld doorgaans niet als het geïntegreerde systeem dat het is, maar als een reeks individuele kwesties. We zien de Occupy-protesten, de steeds erger worden schuldencrisis. de groeiende ongelijkheid, de invloed van geld op de politiek. We zien schaarse grondstoffen, voedsel- en olieprijzen. Maar we zien al deze kwesties, onterecht, als individueel op te lossen problemen. In feite is dit het systeem in een pijnlijk proces van ineenstorting. Ons systeem van op schulden gebaseerde economische groei, van ineffectieve democratie, van een overbelaste planeet Aarde, eet zichzelf levend op.

Ik kan je ontelbare onderzoeken en gegevens tonen die dit bewijzen. Ik kan je ontelbare onderzoeken en gegevens tonen die dit bewijzen. Dat doe ik niet, want als je het wilt zien, vind je dat bewijs overal om je heen. Ik wil met jullie praten over angst. Dat wil ik, omdat volgens mij de belangrijkste kwestie is hoe we omgaan met dit vraagstuk. hoe we omgaan met dit vraagstuk. De crisis is nu onontkoombaar. De vraag is: hoe gaan we reageren? Natuurlijk weten we niet wat er zal gebeuren. De toekomst is inherent onzeker.

Maar laten we kijken naar wat volgens de wetenschap waarschijnlijk zal gebeuren. Stel je onze economie voor als de koolstof-zeepbel barst. Als de financiële markten beseffen dat, om nog enige kans te hebben op het voorkomen van ongecontroleerde klimaatverandering, de olie- en kolenindustrieën moeten verdwijnen. Stel je China, India en Pakistan voor, die oorlogen beginnen wanneer klimaatinvloeden conflicten brengen over voedsel en water. wanneer klimaatinvloeden conflicten brengen over voedsel en water. Stel je het Midden-Oosten voor zonder olie-inkomsten, maar met instortende overheden. Stel je voor hoe onze geoptimaliseerde, 'op-de-minuut'-voedselindustrie en ons zwaarbelaste landbouwsysteem faalt en supermarktschappen steeds leger raken. Stel je 30% werkloosheid in Amerika voor terwijl de mondiale economie gegrepen wordt door angst en onzekerheid.

Stel je nu voor wat dat voor jou betekent. Voor jouw familie, jouw vrienden, jouw persoonlijke financiële zekerheid. Stel je voor wat het betekent voor jouw persoonlijke veiligheid als een zwaar bewapende civiele populatie bozer en bozer wordt over waarom we dit allemaal lieten gebeuren. bozer en bozer wordt over waarom we dit allemaal lieten gebeuren. Stel je voor wat je je kinderen gaat vertellen wanneer ze jou vragen: "Pap en Mam, hoe zat dat in 2012, "Pap en Mam, hoe zat dat in 2012, toen je voor de derde maal op rij het heetste decennium ooit achter de rug had? toen je voor de derde maal op rij het heetste decennium ooit achter de rug had? Toen ieder wetenschapsinstituut in de wereld zei dat we een groot probleem hadden? Toen de oceanen verzuurden? Toen olie- en voedselprijzen piekten, rellen uitbraken in de straten van London en Wall Street bezet werd? Toen het systeem zo duidelijk aan het instorten was, Mam en Pap, wat deden jullie toen, wat dachten jullie toen?"

Hoe voel jij je als de lichten uit gaan boven de economische situatie in je hoofd, als je aannames over de toekomst vervagen als je aannames over de toekomst vervagen en iets heel anders omhoog komt? Neem even een moment. Adem even door en bedenk: wat voel je op dit moment? en bedenk: wat voel je op dit moment? Wellicht ontkenning. Wellicht boosheid. Angst misschien. Natuurlijk kunnen we niet weten wat er gaat gebeuren en moeten we met onzekerheid leven. Maar als we nadenken over de mogelijkheden die ik schets is een beetje angst op zijn plaats.

We zijn in gevaar, allemaal. We hebben geleerd om op gevaar met angst te reageren, zodat we krachtig kunnen reageren en een bedreiging moedig onder ogen zien. zodat we krachtig kunnen reageren en een bedreiging moedig onder ogen zien. Maar deze keer is het geen tijger bij de ingang van de grot. Je kunt het gevaar niet voor je deur zien staan. Maar als je goed kijkt, zie je het gevaar voor de deur van je beschaving. Daarom moeten we onze reactie voelen terwijl de lichten nog branden. Als we wachten tot de crisis zich aandient, zouden we in paniek kunnen raken en ons verstoppen. Als we het nu voelen en doordenken, realiseren we ons dat we niets te vrezen hebben, behalve angst zelf. Ja, het zal slecht worden en het zal spoedig gebeuren -- zeker tijdens ons leven -- maar we zijn uitstekend in staat om door alles heen te komen. maar we zijn uitstekend in staat om door alles heen te komen.

Kijk, zij die die erop vertrouwen dat de mens ieder probleem kan oplossen, dat technologie eindeloos is, dat markten ook goed kunnen doen, hebben in feite gelijk. Het enige wat ze missen is dat we pas bij een flinke crisis gaan handelen. Als we angstig zijn en verlies vrezen zijn we in staat tot buitengewone dingen. Denk aan oorlog. Na de aanval op Pearl Harbor kostte het de overheid slechts 4 dagen om de productie van personenauto's te staken, de auto-industrie te hervormen en vervolgens voedsel en energie op rantsoen te zetten. Bedenk eens hoe een bedrijf reageert op een faillisements-dreiging en hoe veranderingen die onmogelijk leken ineens wél kunnen. Bedenk hoe een individu reageert op een diagnose van een levensbedreigende ziekte. Veranderingen van levenstijl die voorheen gewoon te moeilijk leken, Veranderingen van levenstijl die voorheen gewoon te moeilijk leken, worden ineens relatief makkelijk.

We zijn slim. We zijn zelfs ronduit verbazingwekkend, maar we houden van een goede crisis. En het goede nieuws is: deze is een monster. (Gelach) Zeker, als we het fout doen, zou dat het einde van deze beschaving kunnen inluiden. Maar als we het goed doen, zou het het begin van beschaving kunnen zijn. Hoe geweldig zou het zijn om je kleinkinderen te vertellen dat je er bij was? Hoe geweldig zou het zijn om je kleinkinderen te vertellen dat je er bij was?

Er staat zeker geen technische of economische barrière in de weg. Wetenschappers als James Hansen vertellen ons dat we de netto CO2-emissies in onze economie binnen enkele decennia moeten elimineren. dat we de netto CO2-emissies in onze economie binnen enkele decennia moeten elimineren. Ik wilde weten wat daarvoor nodig was, dus werkte ik samen met professor Jorgen Randers uit Noorwegen om het antwoord te vinden. We maakten "Het 1 graads oorlogsplan", zo genoemd vanwege het attentieniveau dat het nodig had. We maakten "Het 1 graads oorlogsplan", zo genoemd vanwege het attentieniveau dat het nodig had. Tot mijn verbazing blijkt het schrappen van de netto CO2-emissies uit onze economie in 20 jaar eigenlijk vrij eenvoudig en vrij goedkoop te zijn. Niet heel goedkoop, maar zeker minder dan de kosten van een ineenstortende beschaving. Dat hebben we niet exact berekend, maar we begrijpen dat dat erg duur is. Je kunt de details lezen, maar samenvattend kunnen we onze economie transformeren. We kunnen het doen met bewezen technologie. De kosten ervan zijn op te brengen. We kunnen het doen binnen bestaande politieke structuren. Het enige dat we moeten veranderen is hoe we denken en voelen. Het enige dat we moeten veranderen is hoe we denken en voelen. En daarin hebben jullie een rol.

Als we denken aan de toekomst die ik schets, zouden we natuurlijk enige angst moeten voelen. Maar angst kan verlammen of motiveren. We moeten de angst accepteren en dan moeten we in actie komen. We moeten in actie komen alsof onze toekomst ervan afhangt. We moeten in actie komen alsof we maar één planeet hadden. We kunnen dit. Ik weet dat de vrije markt-fundamentalisten je zullen vertellen dat meer groei, meer spullen, en negen miljard winkelende mensen het beste is dat we kunnen doen. Ze hebben ongelijk. Wij kunnen méér zijn dan dat. We kunnen veel meer zijn. We hebben opmerkelijke dingen bereikt sinds we zo'n 10.000 jaar geleden voedsel leerden telen. We hebben een krachtige basis gebouwd van wetenschap, kennis en technologie -- meer dan genoeg voor een samenleving waarin negen miljard mensen een fatsoenlijk, zinvol en bevredigend bestaan hebben. waarin negen miljard mensen een fatsoenlijk, zinvol en bevredigend bestaan hebben. De Aarde kan dat aan als we het goede pad kiezen. De Aarde kan dat aan als we het goede pad kiezen.

We kunnen dit moment van crisis gebruiken om de grote vragen over de evolutie van een samenleving te stellen en beantwoorden -- zoals: wat we willen worden als we groot zijn, als we voorbij deze stuntelige pubertijd zijn, waarin we denken dat er geen grenzen zijn en lijden aan waanbeelden van onsterfelijkheid? Het is tijd om op te groeien, om wijzer en kalmer te zijn, en meer beschouwend. om wijzer en kalmer te zijn, en meer beschouwend. Net als generaties vóór ons groeien we op in oorlogstijd -- Net als generaties vóór ons groeien we op in oorlogstijd -- niet een oorlog tussen beschavingen, maar een oorlog vóór beschaving, voor de bijzondere kans een samenleving te bouwen voor de bijzondere kans een samenleving te bouwen die sterker en gelukkiger is en die van plan is om de middelbare leeftijd te halen.

We kunnen kiezen voor leven in plaats van angst. We kunnen doen wat we moeten doen, maar het vereist de hulp van iedere ondernemer, iedere kunstenaar, iedere wetenschapper, iedere communicator, iedere moeder, iedere vader, ieder kind, ieder van ons. Dit kan onze glorietijd worden.

Dank je wel.

(Applaus)