Paola Antonelli blikt vooruit op "Design en de elastische geest"

Ik speel met design; ik ben curator architectuur en design. Ik werk voor het Museum of Modern Art, Maar we gaan het vandaag hebben over design. Echt goede designers zijn als sponzen. Ze zijn zeer nieuwsgierig. Ze absorberen alle mogelijke informatie om hen heen, en transformeren die tot iets bruikbaars voor mensen als wij. Dat biedt mij kansen, want iedere design-expositie waar ik curator van ben, kijkt naar een andere wereld. Dat is geweldig, want het lijkt alsof ik steeds van baan wissel.

Vandaag ga ik jullie een voorproefje geven van de volgende expositie waaraan ik werk. Ze heet "Design en de elastische geest". De wereld waarop ik me deze keer besloot te focussen, is de wereld van wetenschap en de wereld van technologie. Technologie speelt altijd een rol bij design maar wetenschap iets minder. Maar designers kunnen grote revoluties transformeren tot iets bruikbaars. Dat is waar deze expositie naar kijkt.

Als je denkt aan je huidige leven... elke dag ga je door vele verschillende schalen, veel veranderingen van ritme en tempo. Je werkt over verschillende tijdzones, praat tegen uiteenlopende mensen, je multitaskt. We kennen het allemaal en doen het automatisch. Sommige geesten in dit publiek zijn super-elastisch, andere iets trager, weer andere vertonen wat reksporen, maar niettemin is dit een zeer uitzonderlijk publiek in dat opzicht. Andere mensen zijn niet zo elastisch. Ik krijg mijn vader in Italië maar niet op internet. Hij wil geen breedband-internet in huis. Dat is vanwege wat angst, wat weerstand of gewoon vastgeroeste mechanismen. Designers werken aan deze specifieke nood die we hebben, deze ongemakken, en proberen het leven makkelijker voor ons te maken. We hebben echt nood aan geestelijke elasticiteit. We koesteren het en werken eraan. Deze expositie gaat over het werk van ontwerpers die ons helpen elastischer te zijn, en ook van ontwerpers die eraan werken als een kans. Tot slot: het zijn niet alleen ontwerpers, maar ook wetenschappers.

Voordat ik van start ga met de dia's en de voorbeschouwing, zou ik graag willen wijzen op dit mooie detail over wetenschappers en design. Je kunt zeggen dat de relatie tussen wetenschap en design eeuwenoud is. Je kunt het uiteraard hebben over Leonardo da Vinci, vele andere mannen en vrouwen uit de renaissance, en er zit een gigantische geschiedenis achter. Maar volgens de fantastische wetenschapshistoricus Peter Galison - hij geeft les aan Harvard -- hebben vooral nanotechnologie en ook quantumfysica designers een hernieuwde interesse gebracht, een echte passie voor design.

Het idee dat je dingen van de grond af kunt opbouwen, op atomair niveau, heeft knutselaars van hen gemaakt. Plotseling zoeken wetenschappers ontwerpers op, net zoals ontwerpers wetenschappers opzoeken. We trachten een gloednieuwe liefdesaffaire te cultiveren bij MOMA, samen met Adam Bly, de oprichter van Seed magazine -- dat nu een multimediabedrijf is. We richtten ongeveer een jaar geleden een maandelijkse salon op voor designers en wetenschappers, die erg mooi is. Keith was er, Jonathan was er, evenals vele anderen. Geweldig, in het begin was het een feest van excuses, weet je, wetenschappers die designers vertellen "Ik weet niet wat stijl is, ik ben niet erg stijlvol". Designers die zeiden: "Ik weet niet hoe je een vergelijking maakt, ik begrijp niet wat je zegt." Maar toen begonnen ze plotseling elkaars taal te spreken, en nu zijn ze al aan het samenwerken.

Paul Steinhardt, een natuurkundige uit New York, en Aranda/Lash, architekten, werken samen aan een installatie in London in de Serpentine gallerie. Het is heel interessant om dit te zien gebeuren. De expositie zal gaan over het werk van zowel designers als wetenschappers, en laat zien hoe zij toekomstige mogelijkheden aan ons presenteren. Ik laat jullie nu verschillende delen van de expositie zien, als voorproefje. Nanofysica en nanotechnologie hebben echt de geest van de ontwerper geopend. Als ik meer designers laat zien, is dat omdat vooral zij echt gestimuleerd werden. Een hoop objecten in de expositie zijn concepten, geen bestaande voorwerpen. Maar hier zie je het werk van wetenschappers van UCLA. Deze lettersoep is een nieuwe manier om proteïnen te coderen, niet slechts met kleur, maar met letters. Ze zijn in staat om allerlei vormen te maken

op nanoschaal. Dit is het werk van designstudenten van het Royal College of Arts in London, die samenwerkten met hun mentor, Tony Dunne, en met een boel Britse wetenschappers, aan de mogelijkheden van nanotechnologie voor design in de toekomst. Nieuwe waarnemingsorganen. Je kunt haren laten groeien op je nagels en daarvoor wat deeltjes verzamelen van een andere person. Ze lijken zeer geobsedeerd door het verkennen van de ideale partner. Dus ze werken aan de verbetering van alles: tast, reuk, wat ze maar kunnen, om de perfecte partner te vinden.

Zeer interessant. En dit is een letterontwerper uit Israel die "typosperma" ontworpen heeft, zoals hij ze noemt. Hij wil -- uiteraard is het een concept -- lettertypen injecteren in zaadcellen, in spermatozoïden, om bijna een lied of een gedicht te kunnen schrijven met iedere ejaculatie. (Gelach) Ik zeg je, designers zijn heel fantastisch.

Weefselontwerp. Ook in dit geval heb je een mix van wetenschappers en designers. Dit is deel van hetzelfde lab in de Royal College of Arts. De RCA is echt een verbazingwekkende school in dat opzicht. Een van de opdrachten voor een jaar was te werken met kweekvlees. Je weet dat je vlees nu al kunt kweken. In Australië deden ze het -- een onderzoeksbedrijf genaamd SymbioticA. Het probleem is dat het een heel lelijke plak wordt. Dus was de opdracht aan de studenten: hoe zou het vlees van morgen er uit moeten zien? Wanneer je geen koeien hoeft te doden en het elke vorm kan hebben? Deze student, James King, trok door het mooie Engelse platteland, koos de allerbeste koe die hij zag, en stopte haar in een MRI-scanner. Ze namen de scans van de beste organen en maakten het vlees. Natuurlijk is dit gedaan met Japanse namaakvoedsel-hars, maar in de toekomst kan het beter gemaakt worden. Maar dit reproduceert de beste MRI-scan van de beste koe die hij vond.

Dit element is een stuk banaler. Iets waarvan je weet dat het al gedaan kan worden is het kweken van botweefsel, zodat je een trouwring kan maken van het botweefsel van je geliefde -- letterlijk. Dus dit is echt van botweefsel gemaakt.

Dit is SymbioticA. Zij waren de eersten die het kweekvlees deden, en nu hebben ze ook een kweekjas, een leren jas. Hij is minuscuul, maar een echte jas. Hij heeft die vorm. Dus we zullen echt geen excuus meer hebben om nog leer te dragen in de toekomst.

Een van de belangrijkste thema's van de expo -- zoals met alles in ons leven kunnen we er op veel verschillende niveaus naar kijken. Een van de meest interessante en belangrijke concepten is het idee van schaal. We veranderen vaak van schaal, we veranderen van beeldschermresolutie, en het deert ons niet, we doen het met gemak. Dus ga je, zelfs in de expositie, van het idee van nanotechnologie en de nanoschaal naar de manipulatie van immense hoeveelheden data; het in kaart brengen van het universum en de wereld. In dit geval zal een sectie worden gewijd aan informatie-vormgeving. Dit is werk van Ben Fry: mensen versus chimpansees, de weinige chromosomen die ons van hen onderscheiden. Dat was een mooie visualisatie die hij voor het tijdschrift Seed maakte. En hier is de hele code van Pac-Man gevisualiseerd, met alle go-to, go-back-to. Een mooie choreografie.

Dan ook grafieken door wetenschappers: deze mooie pantografie van proteïne-homologie. Wetenschappers krijgen ook oog voor esthetiek. We spraken vanmorgen met Keith Shrubb over het feit dat veel wetenschappers niets moois gebruiken in hun presentaties, omdat ze bang zijn gezien te worden als domme blondjes. Dus kiezen ze de slechtste achtergrond van elke PowerPoint-presentatie, het slechtste lettertype. Pas recentelijk zorgt dit soort van huwelijk tussen design en wetenschap voor de eerste "mooie" wetenschappelijke presentaties. Nog een aspect van hedendaags design dat volgens mij geestverruimend en veelbelovend is en dat echt de toekomst van design zal zijn, is collectief design. De hele XO-laptop, van "Eén laptop per kind" is gebaseerd op samenwerking en netwerken. Hoe meer hoe beter, dus. Hoe meer computers, hoe sterker het signaal, en kinderen werken aan de interface, zodat het allemaal gebaseerd is op dingen samen doen. Dus collectief design is iets dat nog groter zal groeien in de toekomst, en dit is gekozen als een voorbeeld.

Verwant aan collectief design en en de nieuwe balans tussen het individu en 'het collectieve' is het idee van existentiemaximum. Dat is een term die ik enkele jaren geleden verzon toen ik dacht aan hoe dicht op elkaar we leven, en tegelijkertijd hoe kleine objecten, zoals eerst de walkman en toen de iPod, bellen van ruimte om ons heen creëren, waardoor we metafysisch veel meer ruimte hebben dan onze fysieke ruimte. Je kunt in de metro zitten en compleet geïsoleerd zijn en je eigen ruimte hebben in je iPod.

Dit is het werk van diverse ontwerpers die echt het idee versterken van eenzaamheid en expansie door middel van diverse technieken. Dit is een spa-telefoon. Het is zo moeilijk geworden om ergens een privé-conversatie te hebben, dat je naar de spa gaat voor een massage, een gezichtsbehandeling, en dan heb je dit mooie zwembad met een perfecte temperatuur, waar je in deze isolatietank kunt bellen met iemand waarmee je al lange tijd een gesprek wilde hebben. Hetzelfde hier, Sociale Tele-presentie. Het wordt feitelijk al gebruikt door het leger. Het is het idee dat je ergens anders bent met je zintuigen, terwijl je er fysiek niet bent. En dit heet Blind Date. Als je te verlegen bent om werkelijk naar de date te gaan kun je op afstand zitten met je bloemen en iemand anders gaat voor je naar de date.

Rapid manufacturing (snelproductie) is een ander groot terrein waarin technologie en design volgens mij de wereld gaan veranderen. Je hebt er vaak over gehoord. Rapid manufacturing is een computerbestand dat van de computer naar de productiemachine wordt gestuurd. Het heette ooit rapid prototyping, rapid modeling. Het begon in de jaren '80, maar in het begin sneden machines uit een blok schuim een model dat erg kwetsbaar was en niet echt gebruikt kon worden. Langzaam maar zeker werden de materialen beter -- betere harsen. Technieken werden beter -- niet alleen snijden maar ook stereolithografie en laser die allerhande harsen doet stollen, in poedervorm of vloeibaar. De vaten werden groter, zodat we nu zelfs stoelen kunnen maken met rapid manufacturing. Het duurt nu 7 dagen om een stoel te maken, maar op een dag zal het 7 uur duren. Dan is de droom dat je van thuis uit jouw stoel kunt laten maken. Bedrijven en designers ontwerpen de matrijs of de marges die de stevigheid en het merk garanderen, en design-identiteit. Dan stuur je het naar de printshop op de hoek

en je gaat je stoel halen. De implicaties hiervan zijn enorm, niet alleen door de participatie van de koper in het designproces, maar tevens geen tracking, geen opslag, geen restmaterialen. Ook kan ik me voorstellen dat vele designfabrikanten hun bedrijfsopzet zullen moeten herzien en misschien in die printshop investeren. Maar het is een grote verandering. Hier laat ik een foto zien die in het tijdschrift WIRED stond, in de "Kunstobjecten van de Toekomst"-sectie waar ik zo van houd, die laat zien dat je met je eigen desktop-3D-printer je eigen basketbal kunt printen. Hier zijn voorbeelden: textiel kun je al 3D-printen, wat erg interessant is. Dit is een leuke draai eraan. Het heet 'slow prototyping'. Een designer zette 10.000 bijen aan het werk om deze vaas te bouwen. Ze hadden een bepaalde vorm waarbinnen ze moesten blijven.

Indelen en labelen. Terwijl de capaciteit van computers zeer groot wordt en de capaciteit van onze geest niet zoveel groter, moeten we zoveel mogelijk labelen om dan ons pad terug te kunnen volgen. Ook doen we het om met anderen te delen. Weer deze gezamenlijke notie van ervaring die tegenwoordig zo belangrijk lijkt. Dus, indelen en labelen zijn ook het werk van veel ontwerpers tegenwoordig. De zintuigen. Designers en wetenschappers werken allemaal aan het vergroten van onze zintuigelijke capaciteiten om meer te bereiken. In zekere zin ook dierlijke zintuigen.

Dit object waar veel mensen zo van houden, is feitelijk gebaseerd op een soort wetenschappelijk experiment -- het feit dat bijen een zeer sterke reukzin hebben, -- een beetje als de honden die bepaalde soorten huidkanker kunnen ruiken -- zodat ook bijen Pavloviaans getraind kunnen worden om een type huidkanker te ruiken, en ook zwangerschap. Dus deze student op de RCA ontwierp dit mooie geblazen glasobject. Bijen gaan van één kamer naar een andere als ze die bepaalde geur ruiken die, in dit geval, zwangerschap aanduidt. Een andere vorm is gemaakt voor kanker.

Design voor Debat is een interessante nieuwe onderneming die designers voor zichzelf hebben gevormd. Sommige designers ontwerpen geen objecten, producten, echte gebruiksvoorwerpen, maar liever scenario's die object-gebaseerd zijn. Ze zijn nog steeds erg handig. Ze helpen bedrijven en andere designers beter nadenken over de toekomst. Doorgaans worden ze begeleid door video's. Dit is erg mooi. Het is Dunne en Raby: "Alle robots". Het is een serie van robots die je hoort te verzorgen. We denken altijd dat robots ons gaan verzorgen, maar zij ontwierpen robots die zeer behoeftig zijn. Je moet er een oppakken en hem 5 minuten lang in zijn ogen kijken, voordat hij iets doet. Een andere wordt heel erg nerveus als je de kamer binnenkomt en begint te trillen, dus je moet hem kalmeren. Dus het is echt een manier om ons te doen denken over wat robots voor ons betekenen. Noam Toran en "Accessoires voor Eenzame Mannen". Het idee is: als je je geliefde verliest of je relatie is net verbroken, dan mis je vooral de ergerlijke dingen, waar je je over opwond toen je in die relatie was. Dus hij ontwierp een serie van accessoires. Zoals deze, die 's nachts de lakens van je aftrekt. Dan is er nog eentje die in je nek ademt. Weer een andere gooit met borden en breekt ze. Dus alles wat we werkelijk missen in het leven.

Elio Caccavale daarentegen, nam het idee van die poppen die leukemie uitleggen. Hij werkt aan poppen die xenotransplantatie uitleggen, en ook het spinnen-gen in een geit, van enkele jaren geleden. Hij werkt voor de expositie aan een hele serie poppen die aan kinderen uitleggen waar baby's vandaan komen. Want het is niet meer mama, papa, de bloemetjes en bijtjes en dan komt de baby. Nee, het zijn wellicht twee moeders, drie vaders, reageerbuis -- het hele idee dat baby's tegenwoordig anders gemaakt kunnen worden. Dus het is een serie poppen waaraan hij nu werkt.

Een van de mooiste dingen is dat designers aan leven werken, zelfs al besteden ze aandacht aan technologie. Veel designers hebben recentelijk gewerkt aan het idee van dood en rouw, en wat we daaraan kunnen doen met nieuwe technologieën. Of hoe ons gedrag zou moeten zijn met nieuwe technologieën. Deze drie objecten hier zijn harde schijven met een Bluetooth-connectie. Maar in werkelijkheid zijn het erg mooi vormgegeven voorwerpen die het hele bureaublad en alle computerbestanden bevatten van iemand die overleden is. Dus in plaats van slechts de foto's, heb je dit object naast je computer staan, en plotseling heb je Gertrudes hele leven en al haar bestanden en contactenlijst die tot leven komen.

Dit is nog beter. Dit is Auger-Loizeau, "Afterlife". Sommige mensen geloven niet in leven na de dood. Dus om ze iets tastbaars te geven dat laat zien dat er iets is na de dood, nemen ze de maagsappen van overledenen en concentreren ze en stoppen ze in een batterij die je kunt gebruiken voor een zaklamp... of voor een sexspeeltje, wat dan ook. Het is verbazingwekkend hoe deze dingen je kunnen doen glimlachen, lachen, en soms ook huilen. Maar ik hoop dat deze expositie een nieuw portret kan schetsen van waar design heengaat, wat altijd, hopelijk, een portret is van de wereld over enkele jaren. Dank je wel.