Ory Okolloh: Hoe ik activist werd

Wat heeft imago hiermee te maken? Ik denk dat Emeka veel verborgen boodschappen probeert te sturen, Ik denk dat Emeka veel verborgen boodschappen probeert te sturen, omdat ik blijf hameren op kwesties, die ter sprake komen. Ik ga het anders doen. Ik probeer de lus te sluiten met mijn persoonlijk verhaal en een gezicht te geven aan de problemen, waarover we praatten. Afrika is een complex continent vol tegenstrijdigheden, zoals je kunt zien. We zijn niet de enigen.

We zijn niet de enigen.

(Gelach) (Applaus)

Het is verbazingwekkend. We besteden een complete conferentie, alleen aan de positieve verhalen over het continent. We besteden een complete conferentie, alleen aan de positieve verhalen over het continent. Denk daar eens over na. We praten doorgaans over de rol van de media, die enkel gericht is op de negativiteit. Waarom is dat een probleem? Een typisch rampverhaal: ziekte, corruptie, armoede. Sommigen van jullie denken: "Oké Ory, jij hebt aan Harvard gestudeerd en jullie bevoorrechte mensen komen hier en zeggen: "Vergeet de arme mensen. Laten we ons richten op zaken en de markt." Iedereen weet: "80% van de Afrikanen heeft echt hulp nodig."

Ik vertel jullie mijn verhaal. Dit is het verhaal van veel Afrikanen die hier zijn. We beginnen met armoede. Ik groeide niet op in sloppenwijken of iets akeligs, maar weet hoe het is zonder geld op te groeien, of familie te onderhouden. Euvin sprak over voortekenen. Ons ontbijt was het signaal dat onze familie al dan niet platzak was. In goede tijden aten we eieren en worstjes. Als het slecht ging, kregen we pap. Zoals veel Afrikaanse families konden mijn ouders niet sparen, want ze steunden broers, zussen, neven, nichten en hun ouders. Dingen waren altijd onzeker. Toen ik werd geboren, beseften ze dat ik slim was. Ze wilden niet dat ik naar onze gratis buurtschool ging. Ze wilden niet dat ik naar onze gratis buurtschool ging.

Ze hadden een interessante kijk op onderwijs en zetten me op een school, die ze nauwelijks konden veroorloven. Het was een katholieke privé-basisschool die het fundament legde voor mijn carrière. Omdat mijn ouders soms betaalden en soms niet, werd ik bijna elk trimester van school gestuurd. Iemand kwam binnen met een lijst van mensen die niet betaalden. Als ze streng waren, kon je vertrekken totdat het schoolgeld betaald was. Ik herinner me dat ik dacht: "Waarom zit ik op zo'n dure school?" Want als kind schaam je je, Want als kind schaam je je, je bent gevoelig en iedereen weet, dat je geen geld hebt. je bent gevoelig en iedereen weet, dat je geen geld hebt. Maar ze hielden vol en nu weet ik waarom ze het deden.

We hebben het over corruptie. In Kenia bestaat een toelatingsexamen voor de middelbare school. We hebben nationale scholen, die de beste zijn, en provinciale scholen. Mijn droomschool was toen 'Kenia High School', een nationale school. Ik zakte vanwege één punt. Ik was zo teleurgesteld en dacht: Ik zakte vanwege één punt. Ik was zo teleurgesteld en dacht: "Wat ga ik nu doen?" Mijn vader zei: "Oké, luister. We gaan met de directrice praten. Mijn vader zei: "Oké, luister. We gaan met de directrice praten. Het gaat maar over één punt. Misschien laat ze je toe als de plek er nog is." We gingen naar de school. Omdat we niet belangrijk en niet bevoorrecht waren en mijn vader niet de juiste achternaam had, werd hij als vuil behandeld. Ik hoorde de directrice zeggen: "Wie denkt u dat u bent? Maakt u een grap of denkt u echt dat wij u die plek geven? Op mijn school zaten andere meisjes, kinderen van politici, die het veel slechter deden dan ik en zij werden toegelaten. Er is niets erger, dan je vader vernederd zien worden. We vertrokken en ik zwoer: "Nooit in mijn leven zal ik om iets smeken." "Nooit in mijn leven zal ik om iets smeken." Twee weken later werd ik gebeld, dat ik kon komen. Ik zei: "Laat maar".

(Gelach) (Applaus)

Laatste verhaal en ik moet snel praten. Ziekte. Mijn vader is in 1999 gestorven aan aids. Hij vertelde niemand dat hij aids had, zijn angst voor stigmatisering was groot. Ik ontdekte het, want ik was een nerd. Ik was toen in de VS en werd gebeld. De eerste keer was hij ernstig ziek. Hij had cryptokokkenmeningitis. Ik zocht op google: 'Cryptokokkenmeningitis'. Vanwege beroepsgeheim vertelde de dokter niet wat hij mankeerde. Ze zeiden: "Het wordt een lang ziekbed." Toen ik online zocht of de ziekte besmettelijk was, begreep ik wat hij had.

Hij herstelde van zijn eerste ziekbed. Gevolg was dat hij medicijnen nodig had -- Diflucan, in de VS gebruikt voor schimmelinfecties -- en kostte toen 30 dollar per pil. Hij moest deze pil de rest van zijn leven slikken. Het geld ging op. Hij werd weer ziek. Tot die tijd had hij een vriend, die vaak naar India ging. Hij importeerde voor hem een goedkopere versie van die pil. Zo hield hij het vol. Toen was het geld op. Op een vrijdag werd hij weer ziek. In die tijd had Kenia één bank met een geldautomaat en er kwam niets uit. Onze familie had geen geld meer voor zijn kuur tot maandag. Het ziekenhuis zette hem aan een waterinfuus. Uiteindelijk besloten we hem naar een openbaar ziekenhuis te brengen voor een behandeling. Intussen bedenken wij een oplossing. Hij overleed toen de ambulance hem kwam ophalen.

Stel je voor, dat dit het enige is wat je over mij weet. Stel je voor, dat dit het enige is wat je over mij weet. Hoe zou je over me denken? Met medelijden en droefheid. Zo denken jullie over Afrika. Dit veroorzaakt de schade. Je ziet mijn andere kant niet. Je ziet de blogger niet, de jurist die aan Harvard heeft gestudeerd, de sterke persoonlijkheid. Ik wil dat verpersoonlijken. Waarom praten we hier met zoveel woorden over? Waarom praten we hier met zoveel woorden over? Het richt schade aan. Ik ben toch niet uniek? Stel je voor dat je alleen van William weet, dat hij opgroeide in een arm dorp. Je wist niet van de windmolen. Ik was pas verhuisd. Ik huilde tijdens zijn presentatie. Hij zei: "Ik probeer iets en maak het." Ik huilde tijdens zijn presentatie. Hij zei: "Ik probeer iets en maak het." Ik vond dat Nike hem moest inhuren: "Just do it!"

(Gelach)

Dit probeer ik te vertellen. Als je fixeert op rampen -- (Gelach) (Applaus) Als je fixeert op rampen -- (Gelach) (Applaus) -- negeren we de mogelijkheden. Wat moeten we doen? Allereerst moeten wij, Afrikanen onze verhalen verbeteren. Dat hoorden we gisteren. Vanmorgen nog een paar. Dit is een voorbeeld. Bloggen is een manier. 'Afrigator' is een verzameling van Afrikaanse blogs en werd ontwikkeld in Zuid-Afrika. Dus moeten we beter worden. Kom op, laten wij onze verhalen vertellen. Ik probeerde iets aan te kaarten. Dit is de Swahili Wikipedia. Ik probeerde iets aan te kaarten. Dit is Wikipedia in Swahili. Swahili wordt door 50 miljoen mensen gesproken in Oost-Afrika. Er zijn maar vijf medewerkers. Vier van hen zijn blanke mannen -- voor wie Swahili niet hun moedertaal is. De andere man is -- Ndesanjo, ben je hier, sta op -- een Tanzaniaan, de eerste Swahili-blogger. Hij is de enige Afrikaan die bijdraagt.

Mensen, alsjeblieft. Zeur niet en klaag niet dat het Westen dit doet. Waar zijn we mee bezig? Waar zijn de Swahili-sprekers? Waarom maken we niet onze eigen inhoud? Klaag niet. Doe iets. Reuters integreert nu Afrikaanse blogs in hun Afrika-gedeelte. Dat is een begin en we hoorden hun andere initiatieven. De luipaardgeneratie. De hulpbenadering is gebrekkig. De luipaardgeneratie. De hulpbenadering is gebrekkig. Na de heisa van Live 8 zijn we nog steeds niet in beeld. Dat ben je niet.

(Gelach)

Ik probeer een punt te maken. Het is niet genoeg voor ons te bekritiseren. En voor jullie in de diaspora, diegenen die niet weten waar ze moeten zijn: zal ik teruggaan, zal ik blijven? zal ik teruggaan, zal ik blijven? Ga. Het continent heeft je nodig. Ik kan dat niet genoeg benadrukken. Ik weigerde een topbaan bij een bedrijf in Washington, een inkomen met 6 cijfers. Met 2 of 3 salarissen had ik veel problemen van mijn familie opgelost. Ik weigerde, omdat mijn passie hier is en ik voldoening belangrijk vind. Want hier ben ik nodig. Ik win waarschijnlijk een prijs voor de meeste manieren, waarop je een 'Harvard-diploma' benut, vanwege alles wat ik doe.

Ik ben behoorlijk strijdlustig, ik probeer en vind mogelijkheden. Ik ben behoorlijk strijdlustig, ik probeer en vind mogelijkheden. Er is behoefte. Ik ben vooral bedrijfsjurist, voor een organisatie die Enablis heet Ik ben vooral bedrijfsjurist, voor een organisatie die Enablis heet en ondernemers in Zuid-Afrika steunt. Nu gaan we over naar Oost-Afrika. We voorzien hen in bedrijfsontwikkelingsdiensten, maar financieren ook leningen en investeringen. Ik ontwikkelde ook een project in Kenia. We volgen de prestaties van Keniaanse parlementsleden. M, mijn partner en tech-goeroe, hackte WordPress. Alleen het beheer kost ons 20 dollar per maand. De rest doen we uit liefde. We voerden de data handmatig in. Je kunt het profiel opvragen van ieder parlementslid, vragen die in het parlement worden gesteld. Er is een commentaarfunctie voor vragen aan parlementsleden. De parlementsleden die meedoen, beantwoorden en stellen vragen. De parlementsleden die meedoen, beantwoorden en stellen vragen.

We startten dit, omdat we het beu waren te klagen over politici. Ik geloof dat verantwoording afleggen, voortvloeit uit eisen. Je legt niet zomaar verantwoording af vanuit de goedheid van je hart. Wij Afrikanen moeten onze leiders uitdagen. Waar zijn ze mee bezig? Ze zullen niet zomaar veranderen. Ze zullen niet zomaar veranderen. We hebben een nieuw beleid nodig, waar komt dat vandaan? Deze leiders zijn een afspiegeling van onze maatschappij. Deze leiders zijn een afspiegeling van onze maatschappij. We praten over Afrikaanse overheden alsof ze van Mars komen. Ze komen uit ons. Waarom heeft onze maatschappij leiders die we niet willen? Hoe veranderen we dat? Het Mzalendo-project is op weg mensen te inspireren, hun leiders verantwoordelijk te houden. Hoe gaan we verder? Ik geloof in de kracht van ideeën en het delen van kennis. Ik geloof in de kracht van ideeën en het delen van kennis.

Als jullie hier weggaan, deel mijn verhaal en verspreid de ideeën die je hier kreeg, want het kan verschil maken. Ik verzoek jullie ook interesse te tonen in het individu. Ik had veel gesprekken over zaken die in Afrika moeten gebeuren. Mensen zeggen: "Als er geen hulp beschikbaar is, word ik een genereuze liberaal, wat kan ik doen?" Als ik mijn ideeën bespreek, zeggen ze: "Dit is niet makkelijk. Ik wil Paypal gebruiken." "Dit is niet makkelijk. Ik wil Paypal gebruiken." Het is moeilijk. Interesse tonen in het individu, in de maatjes of zakenlui die je hebt ontmoet, kan een enorm verschil maken, zeker in Afrika. Want doorgaans heeft een individu in Afrika veel mensen achter zich. Toen ik eerstejaars-rechtenstudent was, mislukte mijn moeders zaak en steunde ik haar. Mijn zus had het moeilijk als student. Ik betaalde haar schoolgeld gedeeltelijk. Mijn nicht had geen geld en is heel slim. Ik betaalde haar schoolgeld.

Mijn andere nicht stierf aan aids en liet een wees achter. "Wat doen we met haar?" Ze is nu mijn zusje. Door de mogelijkheden die mij werden geboden, kan ik al deze mensen helpen. Door de mogelijkheden die mij werden geboden, kan ik al deze mensen helpen. Onderschat dat niet. Een voorbeeld: deze man veranderde mijn leven: een professor die nu bij Vanderbilt werkt. Professor Mitchell Seligson, door hem ging ik naar Harvard. Hij had belangstelling. Ik volgde zijn college en hij dacht: "Dit is een overijverige student, die we normaal niet zien in de VS, want iedereen is cynisch en moe." Hij riep me en vroeg: "Wat wil je later worden?" Ik zei: "Advocaat." Hij zei: "We hebben genoeg advocaten in de VS." Hij zei: "We hebben genoeg advocaten in de VS." Hij probeerde mij van gedachten te veranderen. Hij wist niets over de inschrijving voor een rechtenstudie, hij is Dr. in staatswetenschappen. Maar hij wilde mij helpen. Maar hij wilde mij helpen.

"Waar wil je studeren?" Ik volgde een bacheloropleiding aan de Universiteit in Pittsburgh. Ik volgde een bacheloropleiding aan de Universiteit in Pittsburgh. Ik vond de universiteit hemels, vergeleken met Kenia. Ik zei: "Ik ga m'n doctoraal rechten hier in Pittsburgh doen." Hij zei: "Wat? Je bent zo slim, jij kan meer bereiken." Ik zei: "Ik ben hier, het is goedkoop en ik vind het leuk in Pittsburgh." De domste reden die ik ooit hoorde, voor waar je gaat studeren. Hij nam me onder zijn vleugels, en stimuleerde mij. Hij zei: "Jij kan makkelijk naar Harvard. Je bent zo slim. Ze zijn gek, als ze je niet toelaten." Hij moedigde mij aan. Dit is maar een voorbeeld.

Je vindt hier meer mensen. We hebben een duwtje nodig. Alles wat ik nodig had, was een duwtje in de goede richting. Tot slot mijn visie over Afrika. Een meneer sprak gisteren over de belediging, het continent te moeten verlaten, Een meneer sprak gisteren over de belediging, het continent te moeten verlaten, om ons potentieel te benutten. Mijn droom is dat mijn dochter en ieder ander Afrikaans kind, kan worden wat ze wil, en hier kan blijven. Dat ze de mogelijkheid hebben, de omstandigheden waaronder ze geboren werden, te overstijgen. Jullie Amerikanen nemen dit voor lief. Je kunt opgroeien in slechte omstandigheden en eruitkomen. In landelijk Arkansas geboren worden, definieert niet wie je bent. Voor de meeste Afrikanen bepaalt, waar je vandaag woont, geboren bent en onder welke omstandigheden, nog steeds de rest van je leven. Ik wil dit veranderen. Die verandering begint bij ons. Als Afrikanen moeten we verantwoordelijkheid nemen voor ons continent. Dank je wel.

(Applaus)