Nick Veasey laat het onzichtbare zien

Zo'n 120 jaar geleden maakte dokter Röntgen een röntgenopname van de hand van zijn vrouw. Waarom hij haar vingers met een broche aan de vloer vast moest pinnen, weet ik niet zeker. Het lijkt me enigszins extreem. Die afbeelding vormde het begin van de röntgentechnologie. Ik gebruik vandaag de dag eigenlijk nog steeds dezelfde beginselen. Ik interpreteer het alleen op een meer hedendaagse manier.

De eerste opname die ik maakte, was van een limonadeblikje, om een merk te promoten dat we allemaal kennen. Ik gun het ze niet om het nu aan jullie te laten zien. De tweede opname die ik maakte, was van mijn schoenen die ik die dag droeg. Ik vind deze opname echt mooi omdat ze alles laat zien wat er zich zoal bevindt in de zool van de gympies. Het was zo'n toevalstreffer waar alles in één keer goed gaat.

We gaan verder met iets groters. Dit is een röntgenopname van een bus. De bus zit vol met mensen. Eigenlijk is het één en dezelfde persoon. Het is slechts één skelet. In de zestiger jaren leerde ze radiologiestudenten gelukkig niet om röntgenopnamen te maken van jou en mij, maar van dode mensen. Ik beschik nog steeds over één van die dode mensen. Ze heet Frieda. Ze valt zo'n beetje uit elkaar, ben ik bang, omdat ze erg oud en fragiel is. Maar iedereen op die bus is dus Frieda. De opname van de bus is gemaakt met een röntgenscanner voor vrachtgoederen. Dit is een soort machine die gebruikt wordt aan de grens om te controleren op smokkelwaar, drugs, bommen en dat soort zaken.

Nogal voor de hand liggend wat dit is. Opnames van zeer grote objecten hebben een nogal dramatisch effect, omdat je bijna nooit röntgenopnamen ziet van dergelijke grote dingen. De technologie boekt vooruitgang. Deze grote röntgenscanners voor vrachtgoederen, voorzien van een digitaal systeem, werken steeds beter. En toch, om het enigszins tot leven te laten komen, moet je, op de een of andere manier, het menselijke element toevoegen. De reden waarom deze afbeelding werkt, is wederom omdat Frieda de bulldozer bestuurt. (Gelach)

Een nogal moeilijk opdracht, een mannenbroek mooi laten lijken. Maar ik geloof dat het proces zelf laat zien hoe mooi het is. Eigenlijk ben ik een beetje anti-mode omdat ik niet de buitenkant laat zien, ik laat zien wat er binnen in is. Dus de modegekken mogen mij eigenlijk niet omdat het niet uitmaakt wie het draagt, Kate Moss of ik, het ziet er hetzelfde uit. (Gelach) Geloof me, we zien er van binnen allemaal hetzelfde uit. De vouwen in het materiaal en de soort van nuances. Ik laat de dingen zien zoals ze zijn, waar ze van gemaakt zijn. Ik haal de laagjes er één voor één af en laat ze zien. Als het goed gemaakt is, toon ik het, als het slecht gemaakt is ook.

Ik weet zeker dat Ross dit kan associëren met design. Het ontwerp komt van binnen uit. Het is niet allemaal mooi. Ik krijg soms rare blikken als ik mijn rekwisieten te voorschijn haal. Hier was ik aan het struinen door de afdeling damesondergoed van een warenhuis. Ik werd bijna uit het gebouw verwijderd. Ik woon tegenover een boerderij. Dit was de zwakste van de worp, een varkentje dat overleed. Wat echt interessant is, als je naar de pootjes kijkt, zie je dat de niet volgroeid waren. Als het varkentje opgegroeid zou zijn, jammer genoeg was hij dood, dan zou het zeker doodgegaan zijn, na de röntgenopname, door de hoeveelheid straling die ik gebruikte. (Gelach) Maar als de beenderen volgroeid zouden zijn, dan zou het gezond geweest zijn.

Dit is een leeg parkajack. Ik hou van de wijze waarop het gedrapeerd is. De natuur vormt mijn grootste inspiratie. Om verder te gaan met een thema dat we al gezien hebben, de manier waarop de natuur verband houdt met architectuur. Als je naar het dak van het Eden Project, of de British Library, zie je overal een honingraatstructuur. Ik weet zeker dat die architecten, net zoals ik, geïnspireerd zijn door wat er om ons heen is, door de natuur. Dit is een blad van een Victoria-waterlelie dat drijft in een vijver. Een amaryllisbloem die er echt driedimensionaal uitziet. Zeewier dat heen en weer drijft in het getij Hoe doe ik dit? Waar doe ik dit? En dat soort zaken.

Dit is mijn speciaal gebouwde röntgenschuur. De deur naar mijn röntgenkamer is gemaakt van lood en staal. Ze weegt 1250 kilo en mijn enige lichaamsbeweging is deze deur open en dicht doen. (Gelach) De muren zijn van 700 millimeter dik massief beton. Ik gebruik dus heel veel straling. Veel meer dan men zou krijgen in een ziekenhuis of bij de dierenarts. Dit ben ik. Dit is een hogecapaciteit-röntgenapparaat. Wat enorm interessant is aan röntgenstraling, als je er over nadenkt, is dat de technologie gebruikt wordt voor opsporing van kanker, drugs, smokkelwaar en wat dan ook. Ik gebruik dit type technologie om dingen te creëren die best mooi zijn.

Jammer genoeg werk ik nog steeds met film. De röntgentechnologie voor verwerking op ware grootte, afgezien van die grote scanapparaten voor vrachtgoederen, is niet genoeg ontwikkeld. De kwaliteit van de afbeelding en de resolutie zijn niet goed genoeg voor wat ik er mee wil doen, namelijk mijn afbeeldingen groot laten zien. Ik gebruik een drumscanner uit de jaren tachtig, ontworpen in de tijd dat iedereen nog fotografeerde op film. Elke afzonderlijke röntgenopname wordt gescand. Dit laat zien hoe ik mijn röntgenopnamen op ware grootte verwerk. Dit hier is een jurk van mijn dochter. Het label van toen ik het gekocht heb zit er nog in. Ik kan ze terugbrengen als zij ze niet mooi vindt. Er zijn vier röntgenplaten. Je ziet hoe ze overlappen.

Wanneer je overgaat van iets dat nogal klein is, een jurk van dit formaat, op iets zoals dit dat op exact dezelfde manier verwerkt wordt, dan zul je begrijpen dat het heel veel werk is. Dit is goed voor volle drie maanden röntgenopnamen. Dit zijn meer dan 500 componenten. Boeing stuurde mij een 747 in containers. Ik stuurde hun een röntgenfoto terug. (Gelach) Ik houd jullie niet voor de gek.

Oké, Frieda is dus mijn dode skelet. Dit zijn, jammer genoeg, eigenlijk twee afbeeldingen. Uiterst rechts een foto van een Amerikaans football-speler. Links een röntgenopname. Maar daar moest ik een echt lichaam gebruiken. Omdat ik al het huidweefsel nodig had om het echt te laten lijken, om het op een echte atleet te laten lijken. Dus had ik hier een recent overleden lichaam nodig. Dat te pakken krijgen, was extreem moeilijk en enorm veel werk. Maar er zijn mensen die hun lichaam doneren aan kunst en wetenschap. En als zij dat doen dan sta ik in de rij. Ik hou ervan om ze te gebruiken. (Gelach)

Kleuren voegen nog een niveau toe aan de röntgenopnamen. Zij maken het meer organisch, meer natuurlijk. Het is eigenlijk wat ik ook maar leuk vind. Het is niet zo gekleurd als in de realiteit. De bloem is, denk ik, in het echt niet zo fel oranje. Maar ik vind het gewoon mooi in fel oranje. En ook met iets technisch zoals deze dj-decks hier, voegt een soort van niveau toe. Het maakt een twee dimensionale afbeelding meer drie dimensionaal.

De moeilijkste dingen om röntgenopnamen van te maken. de technisch meest uitdagende dingen om röntgenopnamen van te maken zijn vaak de lichtste, de meest delicate dingen. Het detail in een veer laten zien -- geloof me, als er iemand is die maar iets weet van röntgenopnamen, dat is een behoorlijke uitdaging. Ik laat jullie nu een korte film zien. Ik zal even opzij stappen.

Video: (Muziek) Dit hier is heel erg gevaarlijk. Als je dat aanraakt, zou je wel dood kunnen gaan van stralingsvergiftiging. In mijn carrière had ik twee blootstellingen aan straling. Dat zijn er twee teveel omdat je het nooit kwijtraakt. Het is cumulatief.

(Muziek) Het heeft ook menselijke trekken. Dit hier is namelijk een kinderspeeltje dat we allemaal herkennen, maar het ziet er ook als een robot uit, en het is afkomstig van een sci-fi geslacht. Het heeft verrassende mensachtige trekken. maar ook handgemaakte, toekomstige, buitenaardse trekken. Het is een beetje eng.

(Muziek) Deze bus werd gedaan met een röntgenscanapparaat voor vrachtgoederen, gebruikt aan de grenzen tussen landen, om smokkelwaar en illegale immigranten op te sporen. De vrachtwagen gaat er voor staan. Het neemt plakjes van röntgenopnamen van de gehele vrachtwagen. Zo wordt het gedaan, plakje voor plakje. Het werkt zoals een CT-scanner in een ziekenhuis. Plakjes. Als je goed kijkt, dan zijn er vele kleine details. Hij heeft een koptelefoon op, leest de krant, heeft een hoed op, bril, heeft een tas. Dus deze kleine details maken dat het werkt, laten het tot leven komen.

(Muziek) Het probleem met het gebruiken van levende mensen is dat je bij die opname wordt blootgesteld aan straling. Om dat te voorkomen -- ik moet het op de een of andere manier voorkomen -- moet ik dode mensen gebruiken. Dat varieert eigenlijk van pas overleden lichamen, tot skeletten gebruikt door studenten radiologie die röntgenopnamen leren maken van het menselijk lichaam, op verschillende dichtheden.

(Muziek) Ik heb een enorme high tech-uitrusting van handschoenen, scharen en een emmer.

(Muziek) Ik zal laten zien hoe de capillaire toevoer werkt, hoe het zich voedt, Ik zal in staat zijn om al de cellen in die stengel te laten zien. Omdat het voedsel van zijn wortels naar zijn bladeren vervoert. Kijk eens naar dit monster.

(Muziek) Het is zo simpel. Het groeit in het wild. Dat is wat ik er zo leuk aan vind, dat ik er niet op uit hoef te gaan om het te kopen. Het is ook absoluut niet genetisch gemodificeerd. Het gebeurt gewoon. De röntgenopname laat zien hoe mooi de natuur kan zijn. Dit vind ik bijzonder mooi als je er met het menselijke oog naar kijkt, de manier waarop de blaadjes zich vormen. Ze krullen om elkaar heen. De röntgenopname laat de overlappingen zien in deze kleine hoekjes. Hoe dikker het object, hoe meer straling het nodig heeft, en hoe meer tijd ervoor nodig is. Hoe lichter het object, hoe minder straling. Soms laat je het langer duren, om dat meer tijd je meer detail geeft. Hoe langer de blootstelling duurt, hoe meer detail het oplevert.

(Muziek) Kijk hier eens naar, alleen naar de buis, het is zo briljant. Ik zou iets meer donkerheid kunnen krijgen in de buis, maar alleen ten koste van de rest. De bladeren aan het uiteinde zouden beginnen te vervagen. Ik houd ervan dat de randen er hard op staan, zo scherp. Ja, ik ben er best blij mee.

(Muziek) Ik reis verder dan het oppervlak en laat iets zien voor wat het waard is, waar het echt van gemaakt is, hoe het werkelijk werkt. Ik geloof ook dat ik het voordeel heb van het weglaten van het oppervlak, van hetgeen dat mensen normaal gesproken zien.

Dat zijn de dingen waar ik mij mee bezig hou. Ik krijg de kans om jullie te laten zien wat ik zal gaan doen in de toekomst. Dit is een commerciële toepassing van mijn meest recente werk. Wat hier goed aan is, is dat het een moment in de tijd is, alsof je je omdraait. Je hebt een röntgenblik en je hebt een opname genomen met een röntgencamera. Jammer genoeg heb ik geen röntgenblik. Ik droom wel in röntgen. Ik zie mijn projecten in mijn slaap. Ik weet hoe ze er uit gaan zien in een röntgenopname en ik zit er niet veel naast.

Dus, wat zal ik in de toekomst gaan doen? Dit jaar is het de 50ste verjaardag van Issigoni's mini. Dit is een van mijn favoriete wagens. Dus heb ik hem uit elkaar gehaald, component voor component, maanden, maanden en maanden werk. Met deze afbeelding zal ik hem exposeren in het Victoria and Albert Museum, als een lichtbak, die daadwerkelijk gekoppeld is aan de auto. Dus ik moet de auto in twee stukken zagen, in het midden, op zichzelf al niet gemakkelijk. Op die manier kun op de plek van de bestuurder gaan zitten. Vlak naast je is een afscheiding. Als je uitstapt en om de wagen heen loopt naar de andere kant van de auto, dan zie je een levensgrote lichtbak van de wagen, die je laat zien hoe het werkt.

Ik zal dat idee meenemen en toepassen op nog andere soort van iconische zaken in mijn leven. Mijn eerste computer bracht een grote verandering teweeg in mijn leven. Ik had een Mac Classic. Een kleine doos. Ik denk dat het er gaaf uit zal zien als röntgenopname. Ik kijk er ook naar uit om mijn werk van een twee dimensionale vorm naar een meer drie dimensionale vorm te brengen. Dit lijkt al een goede manier om dit te doen. Ik werk ook aan een röntgenvideo. Stel je eens voor, sommige van deze bloemen, die daadwerkelijk bewegen en groeien en dat je deze op röntgenvideo vastlegt, dat zou nog eens wat zijn. Dit was het dan. Dank u wel. (Applaus)