Nicholas Negroponte over 'Een laptop per kind', twee jaar verder

De meeste mensen weten niet dat ik in mijn middelbare schooltijd me inschreef voor een studie op een tijdstip dat ik overtuigd was dat ik kunstenaar, beeldhouwer wilde worden. Ik kwam uit een bevoorrechte situatie. Ik had veel geluk. Mijn familie was rijk, en mijn vader geloofde in één ding, en dat was ons zoveel onderwijs geven als we wilden. Ik kondigde aan dat ik beeldhouwer wilde worden in Parijs. Hij was een slimme man. Hij zei: "Nou, dat is goed, maar je wiskunde-tests (SAT) waren erg goed." Ik had 800 (maximaal) gehaald, maar ik was eveneens goed in kunst. Dat was mijn passie. Hij zei: "Als jij naar MIT gaat," waar ik vervroegd was toegelaten, "zal ik voor elk jaar dat je op MIT bent, master of bachelor -- zoveel je wilt -- eenzelfde aantal jaren verblijf in Parijs bekostigen." Ik vond dat een geweldige deal, dus ik accepteerde meteen. Omdat ik goed was in kunst en wiskunde, besloot ik dat architectuur het juiste was: een mix van beide.

Ik ging het mijn schoolhoofd vertellen. Ik vertelde hem wat ik ging doen, dat ik architectuur ging studeren omdat het kunst en wiskunde samengevoegd was. Hij zei toe iets dat ik totaal niet snapte. Hij zei: "Weet je, ik houd van grijze pakken en van streepjespakken, maar ik houd niet van grijze streepjespakken." Ik dacht: "Wat een rare knakker", en ging naar MIT. Ik studeerde architectuur, deed een tweede graad in architectuur, en toen realiseerde ik me dat het niet architectuur was. De mix van kunst en wetenschap was computers. Dat was de plek om beide bijeen te brengen... en dat heb ik mijn carrière lang gedaan.

Waarschijnlijk, als ik Jim Citrins schaal in zou vullen, zou 100% aan de kant komen te staan waar je het voor anderen mogelijk maakt om creatief te zijn. Toen ik dit lange tijd gedaan had en het Media Lab het stokje doorgaf, dacht ik: "Misschien wordt het tijd dat ik een project doe, iets dat belangrijk is, maar ook iets waarin al deze voorrechten die ik had genoten, terugkwamen." Wat betreft het Media Lab: veel mensen kennen. Mensen kennen die leiding gaven of rijk waren, en tevens geen carrière meer hebben om je druk over te maken. Mijn carrière had ik achter de rug. Hoefde me niet druk te maken over geld verdienen. Hoefde me niet druk te maken over wat anderen over me dachten. Dus ik zei: "Tjonge, laat ik echt iets gaan doen dat van al deze eigenschappen gebruik maakt." Ik dacht dat als we onderwijs konden aanpakken door kinderen te benutten, en de wereld te verbinden met computers, dan was dat wat we moesten doen. Deze foto nooit eerder laten zien, en ze gaan me er waarschijnlijk voor aanklagen. Genomen om drie uur 's ochtends, zonder toestemming van het bedrijf. Zo'n twee weken oud. Hier zijn ze, mensen!

(Applaus)

Je ziet op de foto dat ze opgestapeld staan. Dat zijn de lopende banden die rondgaan. Dit is een van de lopende banden met het ding erop, maar je ziet degenen bovenop. Ze branden hier de software in het flashgeheugen en testen ze dan enkele uren. Maar het ding moet bewegen op de band, want het is constant. Dus draaien ze in een cirkel en daarom zie je ze daar boven. Dus dit was fantastisch voor ons; een echt keerpunt. Maar het gaat terug. Deze foto is genomen in 1982, nog voordat de IBM-pc aangekondigd was. Seymour Papert en ik brachten computers naar scholen in ontwikkelingslanden toen dit zijn tijd nog ver vooruit was. Maar wat we zagen was dat deze kinderen er volledig induiken net als onze kinderen hier dat doen.

Als mensen vragen: "Wie gaat de leraren leren de kinderen te onderwijzen?" denk ik: "Van welke planeet kom jij?" Er is niemand in deze ruimte -- een hoe grote techneut je ook bent -- er is niemand die zijn laptop of mobieltje niet aan een kind geeft om problemen op te lossen. We hebben allemaal hulp nodig, zelfs degenen met veel ervaring. Dit beeld van Seymour -- 25 jaar geleden. Seymour deed een simpele observatie in 1968, en presenteerde die in 1970 -- op 11 april -- genaamd 'Kinderen leren denken'. Hij observeerde dat kinderen die computerprogramma's schrijven dingen anders begrijpen, en als ze de programma's debuggen, lijkt dit het meeste op leren over leren. Dat was erg belangrijk, en in zekere zin hebben we dat verloren. Kinderen programmeren niet genoeg, en meer dan alles hoop ik dat dit programmeren voor kinderen terugbrengt.

Dat is echt belangrijk. Programma's gebruiken is oké, maar programmeren is absoluut fundamenteel. Dit wordt gelanceerd met drie talen erop: Squeak, Logo, en een derde, die ik nog nooit gezien heb. Het punt is, dat dit zeer intensief gaat zijn wat programmeren betreft. Deze foto is belangrijk omdat het veel later is. Dit is begin 2000. Mijn zoon, Dimitri -- die hier is, velen van jullie kennen Dimitri -- ging naar Cambodja en startte deze school die we hadden gebouwd en sloot die aan op het internet. En deze kinderen hadden hun laptops. Het was echt wat ons aanspoorde -- met de invloed van Joe en de anderen -- dat we 'Eén Laptop per Kind' begonnen. Dit is hetzelfde dorp in Cambodja, slechts enkele maanden geleden. Deze kinderen zijn steengoed. Er waren maar 7000 machines die getest werden door kinderen. Non-profit zijn is absoluut fundamenteel.

Iedereen adviseerde me om geen non-profit te zijn, maar ze hadden het allemaal mis. De reden om wel non-profit te zijn is tweeledig. Er zijn vele redenen, maar in deze korte tijd: één: de doelomschrijving is helder. De morele drijfveer is helder. Ik kan ieder staatshoofd, elke bestuurder spreken wanneer ik wil want ik verkoop geen laptops. Ik heb geen aandeelhouders. Of we verkopen maakt geen enkel verschil -- de helderheid van doelstelling is cruciaal. Het tweede is heel contra-intuïtief -- je kunt de beste mensen ter wereld krijgen. Als je naar onze professionele diensten kijkt, inclusief zoekfirma's, inclusief communicatie, juridische diensten, bankdiensten, ze doen het allemaal pro bono. Dat is niet om geld te sparen. We hebben geld op de bank. Het is omdat je zo de beste mensen krijgt. Je krijgt mensen die het doen omdat ze in de missie geloven en dat zijn de beste mensen.

We kunnen ons geen financieel directeur veroorloven. Maar op een vacature met nul salaris stonden mensen in de rij. Je kunt met mensen samenwerken. De VN zal geen partner zijn als we winst maken. De aankondiging met Kofi Annan was erg belangrijk, en via de VN konden we zo'n beetje alle landen bereiken. Dit was de machine die we lieten zien voordat ik Yves Behar ontmoette. Hoewel dit in sommige opzichten een rare machine is, heeft het, terugkijkend, een belangrijke rol gespeeld. Die knalgele zwengel herinnerde iedereen zich. Iedereen herinnert zich die knalgele zwengel. Het is anders. Hij kreeg zijn voeding op een andere manier. Het heeft iets kinderlijks. Zelfs al was dit niet de richting waarin we gingen, want de zwengel -- het is echt stom om die eraan te hebben, overigens. Sommige mensen van de pers snapten dit niet helemaal; we hebben het er niet af gehaald omdat we het niet wilden doen -- hem aan de laptop vastmaken is niet wat je wil. Veel beter is een apart ding, zoals de AC adaptor. Ik heb er geen bij me, maar los werken ze echt veel beter. Ik zou je veel over de laptop kunnen vertellen, maar ik houd het bij vier dingen.

Realiseer je -- want anderen, waaronder Bill Gates, zeiden: "Jee, je hebt een echte computer." Die computer is anders dan alle andere, en doet dingen -- er zijn er vier -- waar je niet aan kunt tippen. Het is erg belangrijk om op lage spanning te werken, en ik hoop dat de industrie dit meer oppikt. De reden waarom je onder twee watt wil blijven is dat je dat ongeveer met je bovenlichaam kunt opwekken. Dual-mode beeldscherm -- dat zonlichtbeeldscherm is fantastisch. We gebruikten hem vandaag tijdens de lunch in de zon, en hoe meer zon hoe beter. Dat was echt cruciaal. Het rasternetwerk, dat gaat gemeengoed worden. En natuurlijk, "robuust" spreekt voor zich. Waarom ik design belangrijk vind, is niet dat ik naar de kunstacademie wilde.

Trouwens, toen ik afstudeerde van MIT, dacht ik dat het krankzinnig zou zijn om zes jaar naar Parijs te gaan. Dus dat deed ik niet. Maar design is om verschillende redenen belangrijk. Het belangrijkste: het is de beste manier om een goedkoop product te maken. De meeste mensen maken goedkope producten met goedkoop design, goedkope arbeid, onderdelen om zo een goedkope laptop te maken. In het Engels heeft het woord 'goedkoop' twee betekenissen, wat heel toepasselijk is. Want het is goedkoop in de ongunstige zin, zowel als niet duur. Maar als je het anders aanpakt, en je denkt aan grootschalige integratie, geavanceerde materialen en fabricage, dus je giet chemicaliën aan één kant, en verderop heb je opeens iPods, en echt mooi design, dat is wat we wilden.

Ik kan hier doorheen racen en veel tijd sparen want Yves en ik hebben niet overlegd. Dit zijn zijn dia's, dus ik hoef er niet over te praten. Maar het was voor ons erg belangrijk als strategie. Het was niet enkel om het schattig te maken -- weet je, goed design is erg belangrijk. Yves liet een van zijn stroom-opwekapparaten zien. Het raster-netwerk, ik zal niet te zeer in detail treden, maar als we laptops leveren aan kinderen in de armste en meest afgelegen plaatsen zijn ze aangesloten. Er zijn niet slechts laptops. Dus we moeten satelietschotels droppen. We zetten generatoren neer. Hier zit een hoop spul achter. Deze kunnen met elkaar praten. Als je in een woestijn bent, kunnen ze dat op twee kilometer afstand. In de jungle is dat ongeveer 500 meter. Dus als een kind naar huis fietst of een paar kilometer loopt, zijn ze van het net af, zogezegd. Ze zijn dan niet in de buurt van een andere laptop dus dan moet je deze aan een boom spijkeren.

Je belt niet met KPN of Vodafone. Je bouwt je eigen netwerk. Dit is erg belangrijk: de gebruikersinterface. We beginnen met 18 toetsenborden. Engels is verreweg in de minderheid. Latijns schrift is ook zeldzaam. Kijk maar naar de talen. Ik vermoed dat sommigen enkele talen nog niet kenden. Is er iemand hier, tenzij je bij 'Eén Laptop per Kind' werkt, is er iemand die me kan vertellen welke taal het toetsenbord op het scherm is? Er is slechts één hand, dus je mag het zeggen. Ja, dat klopt. Het is Amhaars, Uit Ethiopië, waar ze nog nooit een toetsenbord hadden. Er is geen toetsenbordstandaard want er is geen markt. Dat is het grote verschil.

Nogmaals, een non-profit ziet kinderen als missie, niet als markt. We gingen naar Ethiopië en we hielpen ze een toetsenbord te maken. Dit zal het standaard Ethiopische toetsenbord worden. Waar ik mee wil eindigen is wat we doen om het uit te rollen. We zijn compleet van strategie veranderd. In het begin besloot ik -- en destijds was het een juiste beslissing maar is niet wat we nu doen -- om naar zes landen te gaan. Grote landen, eentje is niet zo groot, maar wel rijk. Hier zijn die zes. We gingen erheen, en overal zei het staatshoofd dat hij een miljoen stuks zou doen. In het geval van Gaddafi waren dat er 1,2 miljoen. We dachten: dit is precies de juiste strategie, verspreid ze, dan zouden de kleine landen in hun kielzog volgen.

Dus ik ging minstens zes maal naar elk van die landen en ontmoette het staatshoofd twee of drie keer. Met de ministers... Dit was een periode in mijn leven dat ik 330 dagen per jaar reisde. Niet iets dat je benijdt of wil doen. In het geval van Libië was het leuk: in de tent bij Gaddafi met ongelofelijke kameelgeuren. Het was 45 graden Celcius. Ik bedoel, het was niet echt een koele ervaring. En van de voormalige landen kwam niemand echt over de brug deze zomer. Er was een groot verschil tussen staatshoofden die hun fotomoment hadden, een persbericht maken... dus we gingen naar de kleinere. Uruguay, God zegene hen. Klein land, niet zo rijk. De president zei: ik doe het, en... Hij deed het! De aanbesteding deed nergens aan ons denken, niets over een zonlicht-leesbaar rasternetwerk, laagspanning, ...enkel een algemeen laptopvoorstel. Maar we wonnen met gemak. Toen werd aangekondigd dat ze ieder kind in Uruguay gingen doen, gingen de eerste 100.000, boem, naar 'Eén Laptop per Kind' De volgende dag -- na minder dan 24 uur -- zei de president van Peru: "Wij doen 250.000" ...en boem, een domino-effect.

De president van Rwanda zei dat hij het ook zou doen. De president van Ethiopië zei dat hij het zou doen. En boem, boem, boem. De president van Mongolië. Dus al deze dingen beginnen te gebeuren met deze landen. Nog steeds niet genoeg. Al die landen opgeteld was nog niet helemaal.. dus we zeiden: Laten we een programma starten in de V.S." Dus eind augustus, begin september, besloten we dit te doen. We kondigden het aan ten tijde van het Clinton-initiatief. We dachten dat het een goede tijd was voor de aankondiging. Lanceerden het op 12 november. Het zou tot de 26ste lopen maar we verlengden het tot de 31ste. Het "Een geven, een krijgen"-programma is echt belangrijk want een hoop mensen raakten erdoor geïnteresseerd.

De eerste dag was onstuimig. En we zeiden: "Laten we mensen er veel laten weggeven. Niet eentje, en eentje krijgen, maar misschien 100, of 1000." En daar kom ik bij jullie uit. Dit is belangrijk. Ik wil niet dat jullie allemaal voor 400 dollar laptops kopen, oké? Doe het, maar dat zal niet veel helpen, oké? Als iedereen in deze ruimte vanavond één van deze dingen bestelt voor 400 dollar, met zo'n 300 mensen die het doen... nou ja, leuk. Ik wil dat jullie iets anders doen. Het is niet om er 100 of 1000 te kopen, hoewel ik jullie uitnodig dat te doen, en 10.000 zou nog beter zijn.

Vertel mensen erover! Het moet viraal gaan, oké? Gebruik je adressenbestand. De mensen in deze ruimte hebben buitengewone adressenbestanden. Haal je vrienden over er een te geven en krijgen. Als ieder van jullie drie- of vierhonderd mensen bereikt, zou dat fantastisch zijn. Ik zal het niet over de prijs hebben. Enkel om te zeggen dat met 'Een geven, een krijgen', een hoop pers gaat over: "het is ze niet gelukt, het is 188 dollar, niet 100." Het zal 100 zijn in twee jaar tijd. Het wordt nog minder dan 100. We hebben beloofd niets toe te voegen, maar de prijs omlaag te brengen. Het waren de landen die hem omhoog wilden, en we hebben ze die omhoog laten drijven om allerhande redenen. Dus wat jullie kunnen doen: niet slechts 'Een geven, een krijgen'.

Ik wil eindigen met een laatste foto. Deze is nog niet eens 24 uur oud, of misschien is het 24 uur. De eerste kinderen kregen hun laptops. Ze kregen ze per schip. Ik heb het nu over 7000, 8000 per keer, deze week. Ze gingen naar Uruguay, Peru, Mexico. Het gaat langzaam, en we maken er slechts 5000 per week, maar we hopen ergens volgend jaar, misschien midden volgend jaar, op een miljoen per maand te zitten. Een miljoen is niet zoveel. Het is geen groot getal. We verkopen een miljard mobieltjes dit jaar. Maar een miljoen in laptopland is een groot getal. De totale wereldproductie van laptops momenteel is 5 miljoen per maand. Dus ik vertel je dat volgend jaar, wij 20% van de wereldproductie gaan maken. Als we dat doen, zullen er een hoop kinderen blij gemaakt worden. We hopen dat als je over twee jaar weer een EG hebt, waar het ook gehouden wordt -- ik zal geen slechte adem hebben -- dat ik weer uitgenodigd word, en dat we hopelijk rond die tijd 100 miljoen laptops verspreid hebben. Dank je wel.

(Applaus)