Nate Silver: Heeft ras een invloed op het stemgedrag?

Ik wil het hebben over de verkiezingen. Voor het eerst in de Verenigde Staten heeft een overwegend blank kiespubliek gestemd voor een Afrikaans-Amerikaanse presidentskandidaat. Barack Obama heeft het eigenlijk erg goed gedaan. Hij heeft 375 kiesmannen gewonnen. Hij heeft ongeveer 70 miljoen stemmen van kiezers gekregen, meer dan welke presidentskandidaat ook, in de geschiedenis, van welk ras of welke partij ook. Als je het resultaat van Obama naast dat van John Kerry vier jaar eerder zet, dan zien Democraten graag deze overgang hier, waarbij haast elke staat blauwer, meer democratisch wordt, zelfs de staten die Obama verloor, zoals het verre westen. Die staten werden blauwer. In het Zuiden, het Noord-Oosten, bijna overal, maar met een paar uitzonderingen hier en daar.

Een uitzondering is Massachusetts. Dat was de thuisstaat van John Kerry. Geen verrassing, Obama kon het daar niet beter doen dan Kerry. Of Arizona, de thuisstaat van John McCain: weinig vooruitgang voor Obama. Maar er is ook dit deel van het land, ongeveer in het midden. De streek van Arkansas, Tennessee, Oklahoma, West Virginia. Als je kijkt naar '96, Bill Clinton, de laatste Democraat die het haalde, hoe hij het deed in '96, dan zie je grote verschillen in dit deel van het land hier -- de streek van de Appalachen, de Ozarks, de hooglanden, zoals ik ze noem. Een verschil van 20 tot 30 punten van Bill Clinton in '96 tot Obama in 2008. Ja, Bill Clinton kwam uit Arkansas, maar dit zijn echt diepgaande verschillen.

Als we denken aan delen van het land zoals Arkansas -- er is een boek dat heet "Wat is er aan de hand met Kansas?" Maar de hamvraag hier is -- Obama deed het relatief goed in Kansas. Hij leed een grote nederlaag, net als alle Democraten. Hij deed het niet slechter dan de meeste mensen. Maar ja, wat is er aan de hand met Arkansas? (Gelach) Als we aan Arkansas denken, heeft dat meestal een nogal negatieve bijbetekenis. We denken aan een hoop "rednecks", met wapens. We denken dat dat soort mensen allicht niet wil stemmen voor mensen die er zo uitzien, en Barack Obama heten. We denken dat het een kwestie van ras is. Is dat fair? Stigmatiseren we mensen uit Arkansas en dit deel van het land?

Het antwoord is dat het minstens gedeeltelijk fair is. We weten dat ras een rol speelde, en dat weten we omdat we het gevraagd hebben aan die mensen. We hebben het ze niet gevraagd, maar toen er in elke staat exit polls werden gehouden, in 37 van de 50 staten, stelden ze een tamelijk directe vraag over ras. Ze stelden deze vraag: "Speelde het ras van de kandidaat een rol bij je beslissing over je stem in de presidentsverkiezing vandaag?" We zoeken mensen die zeiden: "Ja, ras speelde een rol, meer nog, een belangrijke rol bij mijn beslissing." Mensen stemden voor John McCain om die reden, misschien in combinatie met andere redenen, en misschien als enige reden. We zijn op zoek naar dit gedrag bij blanke kiezers, of eigenlijk bij niet-zwarte kiezers.

Je ziet het: grote verschillen in verschillende delen van het land over deze kwestie. In Louisiana zei ongeveer één op vijf blanke kiezers: "Ja, één van de belangrijke redenen waarom ik tegen Barack Obama stemde, is omdat hij Afrikaans-Amerikaans was." Als die mensen voor Obama hadden gestemd, zelfs maar de helft van hen, dan had Obama Louisiana op zijn sloffen gehaald. Volgens mij geldt hetzelfde voor alle staten bovenaan de lijst. In Californië en New York kunnen we daarentegen zeggen: "Wij zijn verlicht." Je ziet alleszins een lagere frequentie van dit -- naar ik aanneem -- erkende voorkomen van op ras gebaseerd stemgedrag. Dit zijn dezelfde gegevens op een kaart. Je ziet de relatie tussen de meer rode staten, waar meer mensen antwoordden: "Ja, het ras van Barack Obama was een probleem voor mij." Als je de kaart met 1996 vergelijkt, zie je hier een overlapping. Dit lijkt echt te verklaren waarom Barack Obama het minder goed deed in dit ene deel van het land.

Dus moeten we vragen waarom. Is racisme zowat voorspelbaar? Zit er iets achter? Gaat dit gewoon over rare dingen die gebeuren in Arkansas en in Kentucky, en die we niet begrijpen? Of zijn er systematische factoren aan het werk? We kunnen een aantal verschillende variabelen bekijken. Dit zijn dingen die economisten en politicologen voortdurend onderzoeken -- dingen als inkomen, godsdienst, onderwijs. Welke ervan lijkt de bepalende factor voor deze blijk van racisme in ons grote nationale experiment van 4 november? Er zijn er een paar met een sterke voorspellende relatie -- één ervan is onderwijs. De staten met het kleinste aantal jaren onderwijs per volwassene zijn rood. Dit deel van het land, de streek van de Appalachen, heeft een lager onderwijsniveau. Dat is een feit. Daar zie je de relatie met op ras gebaseerde stempatronen. De andere belangrijke variabele is het soort buurt waarin je woont. Landelijker staten, zelfs staten als New Hampshire en Maine, vertonen wat van dit op ras gebaseerde stemgedrag tegen Barack Obama. Het is dus de combinatie van deze twee dingen: onderwijs en het soort buren dat je hebt. Daarover heb ik het dadelijk. Staten als Arkansas en Tennessee zijn tegelijk erg landelijk en verpauperd wat onderwijs betreft.

Dus ja, racisme is voorspelbaar. Naast wellicht nog andere variabelen, lijken deze dingen het te voorspellen. We gaan nu wat dieper in op de zogenaamde Algemene Sociale Enquête. Die wordt georganiseerd door de Universiteit van Chicago, om de twee jaar. Ze stellen een aantal zeer interessante vragen. In 2000 stelden ze bijzonder interessante vragen over de houding ten opzichte van ras. Een van de simpele vragen die ze stelden, is: "Woont er iemand van het tegenovergestelde ras in je buurt?" We zien dat de resultaten erg verschillen, afhankelijk van het soort gemeenschap. In steden hebben ongeveer 80 procent van de mensen iemand die ze beschouwen als een buur, van een ander ras. In landelijke gemeenschappen is dat maar ongeveer 30 procent. Als je op een boerderij woont, heb je waarschijnlijk niet veel buren. Punt. Maar niettemin heb je dan niet veel interactie met mensen die anders zijn dan jij. We nemen nu dus de blanke mensen uit het onderzoek en splitsen ze op in diegenen die zwarte buren hebben, of eerder 'een buur van een ander ras', en mensen die alleen blanke buren hebben. In bepaalde variabelen, inzake politieke attitude, zien we niet veel verschil. Dit was acht jaar geleden. Sommigen waren toen eerder Republikeins. Maar kijk: Democraten versus Republikeinen, het maakt niet veel uit, op basis van wie je buren zijn.

Kijk zelfs naar bepaalde vragen over ras, bijvoorbeeld affirmatieve actie, wat een nogal politieke kwestie is, een beleidskwestie in verband met ras, als je wil. Niet veel verschil hier. Affirmatieve actie is eerlijk gezegd niet zo populair bij blanke kiezers. Punt. Maar mensen met zwarte buren en mensen uit niet-rasgemengde buurten kijken er op dezelfde manier tegenaan. Als je wat dieper graaft, een beetje persoonlijker wordt: "Bent u voorstander van een wettelijk verbod op rasgemengde huwelijken?" Dat is een groot verschil. Mensen zonder buren van een ander ras zijn twee keer zo geneigd om tegen rasgemengde huwelijken te zijn, als mensen die er wel hebben. Louter gebaseerd op wie in je onmiddellijke buurt woont. Ze vroegen ook, niet in 2000 maar in 1996, in dezelfde enquête: "Zou je niet stemmen voor een competente zwarte president?" Je ziet dat mensen zonder Afrikaans-Amerikaanse buren veel vaker zeiden: "Daar zou ik een probleem mee hebben."

Het gaat dus niet eens over landelijk versus stedelijk, het gaat over wie er in je buurt woont. Racisme is voorspelbaar. Je kan het voorspellen op basis van interactie, of het gebrek daaraan, met mensen die niet zijn zoals jij, van andere rassen. Dus als je er iets aan wil doen, moet je de interactie vergemakkelijken met mensen van andere rassen. Ik heb een aantal voor de hand liggende ideeën om dat te doen.

Ik ben een grote fan van steden. Vooral van steden die divers en duurzaam zijn, met mensen van verschillende etnische achtergrond en uit verschillende inkomstengroepen. Ik denk dat steden meer kans tot netwerken bieden, en tot dagdagelijkse ongedwongen interactie. Maar lang niet iedereen wil in een stad wonen, zeker niet in een stad als New York. Dus moeten we meer nadenken over dingen als het stratenpatroon. Dit is de buurt waarin ik opgroeide, in East Lansing, Michigan. Het is een traditionele gemeenschap uit de Mid-West, en dat betekent een echt patroon. Je krijgt echte buurten en echte bomen, echte straten waarin je kan lopen. Je hebt veel interactie met je buren, mensen die je leuk vindt, mensen die je misschien niet kent. Het resultaat is dat het een heel tolerante gemeenschap is. Heel anders, volgens mij, dan iets als dit: Schaumburg, Illinois. Elk groepje huizen heeft zijn eigen doodlopend eind, en een drive-through Starbucks en zo. Dit soort van stedelijke planning, die de bovenhand kregen in de jaren '70 en '80, staat volgens mij in verband met het feit dat het land conservatiever werd, onder Ronald Reagan.

Dit is een ander idee van ons: een uitwisselingsprogramma tussen universiteiten. Er zijn studenten uit New York die naar het buitenland gaan. Maar volgens mij zijn er nu genoeg verschillen binnen het land, dat je kinderen van New York University een semester kan laten studeren aan de University of Arkansas, en omgekeerd. Doe het op de middelbare school. Er zijn letterlijk mensen die school lopen in Arkansas of Tennessee en die nooit op een positieve, affirmatieve manier in contact komen met iemand uit een ander deel van het land, of van een ander ras. Volgens mij is een deel van de onderwijsvariabele waar we het over hadden, de netwerkervaring die je krijgt als je naar de universiteit gaat, waar je in een groep mensen terechtkomt met wie je anders niet in contact zou komen.

Het punt is: dit is allemaal goed nieuws. Want als iets voorspelbaar is, is het wat ik ‘ontwerpbaar' noem. Je kunt beginnen nadenken over oplossingen voor dat probleem. Zelfs als het een hardnekkig en weerspannig probleem is, zoals racisme. Als we de diepe oorzaken van het gedrag begrijpen, en waar het de kop opsteekt, en waar niet, dan kunnen we er oplossingen voor beginnen ontwerpen. Dat is alles wat ik te zeggen heb. Zeer hartelijk dank. (Applaus)