Nalini Nadkarni over bescherming van boomtoppen

Bomen zijn geweldige arena's voor ontdekkingen vanwege hun hoge gestalte, hun complexe structuur, de biodiversiteit die ze herbergen en hun stille schoonheid. Ik klom altijd al voor de lol in bomen en nu, als volwassene, is mijn beroep het begrijpen van bomen en bossen, door middel van wetenschap.

Het meest mysterieuze deel van bossen is het bladerdak. Dr. Terry Erwin noemde in 1983 het bladerdak 'de laatste biotische frontlijn'. Ik zou jullie willen meenemen op een reis door de boomtoppen, en met jullie delen wat bladerdak-onderzoekers vragen en hoe zij communiceren met mensen buiten de wetenschap.

Laten we de reis beginnen op de bosvloer van één van mijn onderzoekslocaties in Costa Rica. Vanwege de overhangende bladeren en takken, zul je merken dat de kruidlaag erg donker is, het is er erg stil. Ik wil jullie graag meenemen naar het bladerdak, niet met touwen en harnassen, maar door jullie een korte clip te laten zien van een National Geographic film genaamd 'Helden van het hoge front'. Dit is gefilmd in Monteverde, Costa Rica en geeft ons, denk ik, de beste impressie van het beklimmen van een reusachtige wurgvijg (Banyan). (Muziek) (Grommen) (Geritsel)

Daarboven zie je dat het echt lijkt op de atmosfeer van een open veld, en er zijn enorm veel planten en dieren die zich hebben aangepast aan een leven in het bladerdak. Wijdverbreide groepen, zoals de luiaard hier, hebben duidelijke aanpassingen voor het bladerdak, met hun sterke klauwen om aan te hangen. Maar ik zou jullie graag een meer subtiele soort diversiteit beschrijven, namelijk de mieren. Er zijn 10.000 soorten mieren die taxonomen -- mensen die dieren beschrijven en een naam geven -- hebben benoemd. 4.000 van die soorten leven enkel in de boomtoppen.

Eén van de redenen waarom ik over mieren vertel, is vanwege mijn man, die mieren-taxonoom is. Toen we trouwden, beloofde hij een mier naar mij te noemen, wat hij ook deed -- Procryptocerus nalini, een bladerdakmier. We hebben twee kinderen, August Andrew en Erika en inderdaad: hij heeft mieren naar hen vernoemd. We zijn wellicht het enige gezin, waarnaar mieren zijn vernoemd.

Maar mijn passie, behalve Jack en mijn kinderen, zijn de planten, de zogenaamde epifyten, de planten die op bomen groeien. Ze hebben geen wortels die de stam in, of naar de bodem groeien. Veel meer zijn het hun bladeren die aangepast zijn om de opgeloste voedingsstoffen op te vangen uit mist en nevel. Deze planten zijn er in grote verscheidenheid: meer dan 28.000 soorten wereldwijd. Ze groeien in tropische bossen zoals dit en ook in gematigde regenwouden, zoals in de staat Washington.

Deze epifyten zijn voornamelijk mossen. Eén ding waar ik op wil wijzen, is dat onder deze epifyten, wanneer ze afsterven en vergaan, daadwerkelijk boom-aarde wordt gevormd zowel in de gematigde zone als in de tropen. Deze mossen, gevormd door voornamelijk rottende mossen, zijn als veenmos in je tuin; ze hebben een enorm absorptievermogen voor voedingsstoffen en water.

Eén van de verrassende dingen die ik vond, is dat wanneer je zo'n mat epifyten lostrekt, je daaronder connecties, netwerken zult aantreffen van wat we kruin-wortels noemen. Dit zijn geen epifyt-wortels maar wortels die ontspruiten aan de stam en tak van de gastheer-bomen zelf. Dus die epifyten betalen de gastheer een beetje huur in ruil voor een plekje hoog boven de bosbodem.

Ik was geïnteresseerd, en mijn bladerdakonderzoek-collega's met mij, in de dynamiek van de boomtop-planten die in het bos leven. We hebben schil-experimenten gedaan, waarbij we epifyten-matten verwijderden en keken naar de ratio van herkolonisatie. We hadden voorspeld dat ze vrij snel zouden teruggroeien en dat ze dat vanuit de zijkant zouden doen. We merkten echter dat het extreem lang duurde, meer dan 20 jaar, om te regenereren. Het begon vanaf de bodem en groeide opwaarts. Zelfs nu, na 25 jaar, zijn ze nog niet boven, zijn ze niet volledig geherkoloniseerd. Ik gebruik dit kleine plaatje om te zeggen, "Dit is wat er gebeurt met mos: als het weg is, is het weg, en als je geluk hebt, groeit er van beneden iets voor terug."

(Gelach)

Herkolonisatie gaat dus echt heel langzaam. Deze bladerdak-gemeenschappen zijn fragiel. Als we samen uitkijken over dat bladerdak van het intacte oerbos, zien we een enorm tapijt van koolstof. Eén van de uitdagingen waarvoor onderzoekers momenteel staan, is trachten te begrijpen hoeveel koolstof er geabsorbeerd wordt. We weten dat het veel is, maar we weten nog niet hoeveel, en door welke processen koolstof uit de atmosfeer wordt gehaald, in zijn biomassa bijgehouden, en door het ecosysteem vervoerd.

Dus ik hoop dat ik heb laten zien dat bladerdak-bewoners niet slechts onbelangrijke stukjes groen in de boomtoppen zijn, waarin Tarzan en Jane geïnteresseerd waren, maar dat ze biodiversiteit bevorderen, bijdragen aan voedselcycli van ecosystemen, en tevens ons wereldklimaat helpen stabiliseren.

Als je boven in het bladerdak naast me zou zitten, en je zou afwenden van die oerbos-ecosystemen, zou je ook dit soort taferelen zien. De aanblik van verwoeste bossen, geoogste bossen, en bosfragmentatie, waardoor het intacte tapijt van boomtoppen niet meer kan functioneren zoals het op fantastische wijze doet, wanneer het niet verstoord wordt door mensen.

Ik heb tevens gekeken naar stedelijke plekken als deze en gedacht aan mensen die in hun leven geen contact hebben met bomen. Mensen die opgroeiden op een plek als deze hadden niet de mogelijkheid om in bomen te klimmen en er een relatie mee te vormen zoals ik deed als klein meisje. Dat bezwaart me.

Hier in 2009, weet je, is het niet makkelijk om bos-ecoloog te zijn, je vast te bijten in dit soort vragen, en te trachten te bedenken hoe we ze kunnen beantwoorden. Vooral als kleine bruine vrouw in een kleine universiteit, in het verre noordwesten van ons land, ver weg van de gebieden van macht en geld, moet ik me echt afvragen: "Wat kan ik hieraan doen? Hoe kan ik mensen weer verbinden met bomen?"

Nou, ik denk dat ik wel iets kan doen. Ik weet dat ik als wetenschapper informatie heb, en als mens kan ik met iedereen communiceren, binnen of buiten de academische wereld. Dus dat is wat ik gedaan heb, en ik zou hier graag het International Canopy Network onthullen. Wij consulteren de media over bladerdak-vragen, we hebben een bladerdak-nieuwsbrief, we hebben een e-mail LISTSERV, en we proberen dus informatie te verspreiden over het belang van het bladerdak, de schoonheid van het bladerdak, de noodzaak van intacte bladerdaken, naar mensen buiten de academische wereld. We onderkennen ook dat veel van de producten die we maken, die video's en zo... weet je, die bereiken niet iedereen, dus hebben we projecten opgezet om mensen buiten de wetenschap te bereiken, en buiten de eigen parochie waarvoor de meeste ecologen preken.

Boomtop Barbie is daar een goed voorbeeld van. Mijn studenten in mijn lab, en ik kopen Barbie-poppen van Goodwill en Value Village, kleden haar aan met kleren die gemaakt zijn door naaisters en we zenden ze uit met een bladerdak-handboek. Ik denk dat --

(Applaus)

Dank je.

(Applaus)

--dat we dit cultuuricoon slechts een beetje hebben bijgesteld om te kunnen dienen als ambassadeur voor de boodschap dat je als vrouwelijke wetenschapper die boomtoppen bestudeert, best cool bent.

We hebben ook samenwerkingen met kunstenaars, met mensen die de schoonheid van bomen en bladerdaken kunnen begrijpen en verspreiden. Ik wil nog even één van onze projecten noemen, namelijk het ontstaan van Bladerdak-samenvloeiingen. Daarbij breng ik wetenschappers en diverse kunstenaars bij elkaar, we brengen een week door in het bos op kleine platforms, en we kijken naar de natuur, naar bomen, naar het bladerdak. We communiceren, wisselen uit, en drukken uit wat we samen zien. De resultaten waren fantastisch.

Ik zal enkele voorbeelden geven. Dit is een fantastische installatie van Bruce Chao, die hoofd is van de Afdeling Beeldhouwen en Glasblazen van de Rhode Island School of Design. Hij zag nesten in het bladerdak tijdens één van onze Samenvloeiingen in het Pacifische noordwesten, en creëerde deze mooie sculptuur. We hebben dansers in de boomtoppen gehad. Jodi Lomask en haar geweldige groep Capacitor bezochten me in de boomtoppen van het regenwoud in Costa Rica. Ze maakten een fabelachtige dans genaamd 'Biome'.

Ze dansten in het bos, en wij nemen die dans, mijn wetenschappelijke pr-communicatie, en leggen tevens contacten met milieugroepen om naar verschillende steden te gaan met de wetenschap, de dans en de milieu-pr, waarvan we hopen dat die een verschil maken. We brachten musici naar het bladerdak, en ze maakten hun muziek, fantastische muziek. We hadden fluitisten, hoboïsten operazangers, gitaristen, en we hadden rappers. Ik heb een klein segment voor jullie van Duke Brady's 'Bladerdak Rap'. Dat was Duke!

(Applaus)

Deze ervaring met Duke leidde me ertoe het programma Sound Science te starten. ik zag de kracht van Dukes lied bij stedelijke jeugd, een publiek dat ik, als professor van middelbare leeftijd, nooit zou kunnen bereiken, om hen te overtuigen van het belang van wilde natuur. Dus ik koppelde Caution, deze rapper, aan een groep jonge mensen uit de binnenstad van Takoma. We gingen het bos in, ik raapte dan een tak op, Caution rapte erover, en opeens was die tak erg cool. Dan kwamen de studenten naar onze opnamestudio's, en maakten hun eigen rap-nummers met hun eigen beats. Ze maakten een cd die ze meenamen naar hun familie en vrienden thuis, en drukten zo hun ervaringen in de natuur uit in hun eigen medium.

Het laatste project dat ik aanstip, ligt me na aan het hart. Het gaat over een economische en sociale waarde die geassocieerd is met epifytische planten. In het Pacifische Noordwesten bestaat een hele industrie van moswinning uit oerbossen. Deze mossen worden uit het bos gehaald, en gebruikt door de bloemsierkunst-industrie, bloemisten, om arrangementen en hangmanden te maken. In deze industrie gaat 265 miljoen dollar om en ze groeit in rap tempo. Als je je die kale man herinnert, weet je dat wat er van die stammen afgehaald wordt in de oerbossen van het Pacifische Noordwesten decennia en decennia zal nodig hebben om terug te groeien. Deze hele industrie is dus niet duurzaam. Wat kan ik, als ecoloog, daaraan doen?

Nou, ik dacht dat ik zou kunnen leren om mossen te kweken zodat die niet meer uit de vrije natuur gehaald hoeven worden. Ook dacht ik: als ik hier wat hulp bij kon krijgen zou dat mooi zijn. Dus, dacht ik: misschien dat veroordeelde mannen en vrouwen, die geen toegang hebben tot de natuur, die vaak veel tijd hebben, vaak ruimte hebben -- en je hebt geen scherpe werktuigen nodig voor mosteelt -- goede partners zouden zijn. Het zijn uitstekende partners geworden. De beste die ik me kan voorstellen. Ze waren heel enthousiast.

(Applaus)

Ze waren ongelofelijk enthousiast over het werk, ze leerden verschillende soorten mossen te onderscheiden, hetgeen, om eerlijk te zijn, meer is dan wat mijn bachelor-studenten aan het Evergreen College kunnen. Ze omarmden het idee dat ze konden helpen een onderzoeksontwerp te ontwikkelen om deze mossen te kweken. We zijn als partners succesvol geweest in het uitvinden welke soort het snelste groeit, en ik werd overweldigd door hoe succesvol het was. Omdat de cipiers ook erg enthousiast waren hierover, begon ik een Seminarie Wetenschap en Duurzaamheid in de gevangenissen. Ik bracht mijn wetenschappelijke collega's en duurzaamheidsbeoefenaars naar de gevangenis. We gaven eens per maand lezingen, en dit leidde tot de implementatie van enkele verbazingwekkende duurzaamheidsprojecten in de gevangenissen -- biologische tuinen, wormenkwekerijen, recycling, waterverzameling en bijenteelt.

Onze laatste onderneming, met subsidie...

(Applaus)

..met subsidie van het Departement van het Gevangeniswezen in de staat Washington, is het op verzoek uitbreiden van dit programma in nog drie gevangenissen. In ons nieuwe project gaan we met de gevangenen leren hoe we de kikker Rana Pretiosa kunnen kweken. Dat is een zeer bedreigde amfibie in de staat Washington en Oregon. Ze zullen ze kweken, in gevangenschap uiteraard, van eitjes tot kikkervisjes tot kikkers. Velen van hen zullen het genoegen proeven om de kikkers die ze vanaf het eistadium hebben helpen ontwikkelen, uit te zetten in beschermde natuurgebieden om deze bedreigde soorten in het wild, in aantal te versterken.

Dus ik denk dat dit om vele redenen -- ecologische, sociale, economische en misschien zelfs spirituele -- een geweldig project is geweest. Ik zie er echt naar uit om het niet alleen zelf en met mijn studenten te doen, maar het ook te promoten en leren aan andere wetenschappers. Zoals velen van jullie weten, is de academische wereld nogal in zichzelf gekeerd. Ik probeer onderzoekers te helpen meer naar buiten te treden naar samenwerkingsverbanden met mensen buiten de academische gemeenschap, en hoop dus dat mijn man Jack, de mierentaxonoom, misschien samen met Mattel een 'Taxonoom Ken' kan maken. Misschien kunnen Ben Zander en Bill Gates samen een opera over aids maken. Of wellicht kunnen Al Gore en Naturally 7 een lied over klimaatverandering maken dat je werkelijk in je handen doet klappen.

Dus, ook al is het een beetje fantasie, het is ook werkelijkheid. Bij alle dreiging die we tegenwoordig in het milieu voelen, wordt het tijd dat wetenschappers zich naar buiten richten, en tijd voor niet-wetenschappers om de wetenschap te omarmen. Ik begon mijn carrière met pogingen om de mysteries van bossen te begrijpen met de middelen van de wetenschap. Door de samenwerkingen aan te gaan die ik beschreef, heb ik echt mijn geest en, moet ik zeggen, mijn hart geopend om meer begrip te creëren, om ontdekkingen te doen over de natuur en mezelf.

Als ik in mijn hart kijk, zie ik bomen -- dit is een foto van een echt hart -- er zijn bomen in ons hart, er zijn bomen in jullie harten. Als we de natuur gaan begrijpen, raken we de diepste, belangrijkste delen van onszelf. In deze samenwerkingen heb ik tevens geleerd dat mensen zich plegen op te delen in IT-mensen, filmster-mensen, wetenschappers, maar wanneer we de natuur delen, als we onze perspectieven delen over de natuur, vinden we een gemeenschappelijke factor.

Tot slot: als wetenschapper en als persoon en nu als deel van de TED-gemeenschap, voel ik dat ik beter gereedschap heb om naar bomen te gaan, naar bos, naar de natuur, om nieuwe ontdekkingen te doen over de natuur, en over de plek van de mens in de natuur waar we ook zijn, en wie we ook zijn.

Dank je wel.

(Applaus)