Mike Rowe: Hulde aan Werken -- alle soorten werk

De ploeg van 'Dirty Jobs' en ik werden opgeroepen naar Craig, een kleine stad in Colorado. Het is slechts een paar vierkante mijlen groot, gelegen in het Rocky Gebergte. De bewuste job was schapenboer.

Mijn rol in de show, voor zij die het nog niet gezien hebben, is heel simpel. Ik ben een leerling, en ik werk met de mensen die daadwerkelijk de bewuste jobs uitvoeren. Mijn verantwoordelijkheid is simpelweg om te proberen bij te blijven en een eerlijk verslag te geven van hoe het is om deze mensen te zijn, voor één dag in hun leven. De bewuste job -- schapen hoeden. Geweldig.

We gaan naar Craig en we melden ons aan bij een hotel. De volgende dag besef ik dat castratie een reëel deel van dit werk zal uitmaken. Normaliter doe ik geen enkel onderzoek vooraf. Maar dit gaat om een gevoelig onderwerp en ik werk voor de Discovery Channel, dus willen we zo accuraat mogelijk weergeven wat we doen. We willen het absoluut doen met een heleboel respect voor de dieren. Ik bel daarom de vereniging voor dierenbescherming op. Ik zeg: "Kijk, ik ga enkele lammeren castreren. Kan je me vertellen wat ik moet doen?"

Ze antwoorden: "Ja, het is eigenlijk erg simpel." Ze gebruiken een band -- gewoon een rubberen band, zoals deze, alleen een beetje kleiner. Deze zat eigenlijk om de speelkaarten die ik gisteren kreeg, maar het kwam een beetje bekend voor.

Ik vroeg ze: "Wel, wat is precies de procedure?"

En zij zeiden: "De band wordt heel strak rond de staart gespannen. Dan wordt er een andere band heel strak gespannen rond het scrotum. De bloedtoevoer wordt langzaam vertraagd, en een week later vallen de bewuste delen eraf."

"Prima! Ik begrijp het" Ok, ik bel de SPCA om dit te bevestigen -- en zij bevestigen het. Voor de lol bel ik ook de PETA. Zij vinden het niet leuk, maar ze bevestigen het wel. Ok, dat is kortweg hoe je het doet.

Dus de volgende dag ga ik erop uit. Ik krijg een paard en we gaan de lammeren halen en we brengen ze naar een hok dat we gebouwd hebben. We doen het normale werk van een dierenboerderij.

Melanie is de echtgenote van Albert. Albert is de schaapherder. Melanie pakt een lam op met twee handen. Eén hand houdt beide rechterpoten vast, en idem links. Het lam gaat op de post en ze maakt het open. Ok. Prima. Ik volg Albert bij zijn werk, de ploeg blijft in de buurt. Ik bekijk het proces altijd een keer voordat ik het uitprobeer. Je weet wel, leerling zijnde, doe je dat. Albert reikt in zijn zak om die zwarte rubberen band eruit te halen. Maar in plaats daarvan komt er een mes uit. Ik denk: "Dat is helemaal geen rubber!". Hij knipt het mes open en het reflecteert de zon die net boven de bergen komt. Dat was heel -- heel indrukwekkend.

Binnen de twee seconden stak Albert het mes tussen het kraakbeen van de staart, precies aan het achterste van het lam, en heel snel was de staart afgesneden en verdwenen in de emmer die ik vasthield. Een seconde later had hij tussen zijn grote duim en een zeer eeltige wijsvinger, het scrotum stevig in zijn greep Hij trok het op deze manier naar zich toe. Hij nam het mes en hij zette het op het puntje. Nu denk je natuurlijk dat je weet wat er aankomt, maar dat is niet zo. Hij knipt het af en gooit het puntje over zijn schouder, vervolgens grijpt hij het scrotum en drukt het naar boven. Dan gaat zijn hoofd omlaag en het blokkeert mijn uitzicht. Wat ik dan hoor is een slurpend geluid, en een geluid dat klinkt als velcro die van een plakkerige muur wordt afgerukt. Ik maak er niet eens een grap over.

Kunnen we de video laten zien? Ok, ik maak een grapje - die hebben we niet. (Gelach) Ik vond het beter om beeldend te praten

Vervolgens doe ik iets dat ik nog nooit eerder bij een opname van Dirty Jobs heb gedaan. Ooit. Ik zeg: "Pauze. Stop." Jullie kennen de show, we nemen het in één keer op. We doen het geen tweede keer. Er wordt niet geschreven, geen script, geen nonsens. Wij zijn niet aan het rommelen, we repeteren niet. We schieten wat we krijgen!

Ik zeg: "Stop. Dit is te gek." Ik bedoel, je weet wel - (Gelach) "Dit is absurd. We kunnen dit niet doen."

Albert zegt: "Wat?"

Ik zeg: "Ik weet niet wat er net gebeurd is, maar er zijn testikels in die emmer en dat is niet zoals we het moeten doen."

Maar hij zei: "Wel, dat is zoals wij het doen."

Ik zei: "Waarom zou je het op deze manier doen?" En nog voordat ik het hem laat uitleggen, zeg ik: "Ik wil het op de juiste manier doen, met de rubberen band."

Hij zegt: "Zoals de Vereniging voor Dierenbescherming?"

Ik beaam het: "Ja, zoals de Vereniging voor Dierenbescherming." Laten we iets doen dat het lam niet laat krijsen en bloeden. We zijn te zien op vijf continenten, makker. We zijn twee maal per dag te zien op Discovery Channel - we kunnen dit niet maken."

Hij zegt: "Ok." Hij gaat naar zijn kist en haalt er een zak met kleine rubberen bandjes uit. Melanie pakt een ander lam op, zet het op de palen. De band wordt vastgemaakt aan de staart en aan het scrotum. Het lam wordt op de grond gezet. Het lam neemt twee stappen en valt neer, het staat weer op, schudt een beetje, neemt weer een paar stappen en valt neer. Ik denk: "Dit is helemaal niet goed voor het lam." Het staat op, loopt naar de hoek en bibbert. Het lam gaat vervolgens liggen en is duidelijk in nood.

Ik kijk naar het lam en vraag: "Albert, hoe lang? Wanneer staat hij weer op?"

Hij zegt: "Een dag."

"Een dag? Hoe lang duurt het voordat het er afvalt?" vraag ik.

"Een week."

Intussen was het lam, waar hij eerder die procedure bij had verricht, gewoon aan het rond huppelen want het bloeden was gestopt. Het was aan het knabbelen aan wat gras, aan het spelen. Op dat moment was ik helemaal onder de indruk van hoe verkeerd ik was. Ik werd eraan herinnerd hoe vaak ik absoluut verkeerd ben. (Gelach) Ik werd er vooral aan herinnerd hoe weinig keus ik had op die dag. Want nu moest ik doen wat Albert net had gedaan. En er zijn bijna 100 van deze lammeren in de stal. Plotseling begint dit hele ding aan te voelen als een Duitse porno en ik denk...

Melanie pakt een lam op, zet het op de post en maakt het open. Albert overhandigt me het mes. Ik duik erin. De staart komt er af. Ik duik er weer in en ik grijp het scrotum, het puntje komt er af. Albert instrueert me: "Duw het helemaal naar boven." Dat doe ik. "Duw het nog verder." Dat doe ik.

De testikels komen tevoorschijn. Ze zien eruit als duimen, die recht op je gericht zijn. En hij zegt: "Bijt ze eraf. Bijt ze er gewoon af." Ik hoorde hem wel. Ik hoorde al de woorden. (Gelach) "Hoe ben -- hoe ben ik hier terecht gekomen?" vraag ik me af. Hoe ben - je weet wel - ik bedoel -- Hoe ben ik hier terechtgekomen? (Gelach)

Het is gewoon één van die momenten waarop je hersenen even afhaken. Plotseling, sta ik daar dan, in de Rockies. En het enige waar ik aan kan denken is Aristoteles' definitie van een tragedie. Weet je, Aristoteles zegt dat een tragedie dat moment is waarop een held oog in oog komt met zijn eigen identiteit. (Gelach)

Ik denk: "Wat betekent deze opgeklopte metafoor? Ik ben niet gecharmeerd van wat ik nu denk." Maar ik krijg deze gedachte niet uit mijn hoofd. Ik krijg dat beeld niet uit mijn zicht. Dus deed ik wat ik moest doen. Ik dook erin en ik pakte ze vast. Ik pakte ze op deze manier. En ik trok mijn hoofd terug. Daar stond ik dan, met twee testikels op mijn kin. (Gelach) Nu kan ik die metafoor niet uit mijn hoofd krijgen.

Ok, ik ben nog steeds in poëtica bezig, in Aristoteles. Plotseling flitsen, uit het niets, twee termen door mijn hoofd. Termen die ik niet meer gehoord heb sinds mijn leraar klassieke geschiedenis ze erin drilde. Ze zijn 'anagnorisis' en 'peripetie'. Anagnorisis en peripetie. Anagnorisis is het Griekse woord voor ontdekking. Letterlijk is anagnorisis de overgang van onwetendheid naar kennis. Dat is wat ons netwerk doet. Dat is wat 'Dirty Jobs' is. Ik zit echt elke dag tot aan mijn nek in anagnorisis. Mooi. Het ander woord, peripetie. Dat is het moment in de grote tragediën, Euripides en Sophokles -- het moment waar Oedipus zijn moment heeft, Het moment waarop hij plotseling tot de ontdekking komt dat de hete griet waar hij mee naar bed is gegaan en kindjes heeft gemaakt...zijn moeder is. Dat is peripetie of peripeteia. Deze metafoor in mijn hoofd -- ik heb anagnorisis en peripetie op mijn kin. (Gelach)

Ik moet jullie bekennen dat het een geweldig middel is. Wanneer je begint te zoeken naar peripetie, vind je het overal. Ik bedoel, Bruce Willis in 'The Sixth Sense'? Gedurende de gehele film probeert hij de kleine jongen die dode mensen ziet, te helpen en dan, boem -- oh, ik ben dood -- peripetie. Snap je het? Het is verpletterend wanneer het publiek het op de juiste manier ziet. Neo in 'The Matrix', weet je wel? "Oh, ik leef in een computerprogramma - dat is eigenaardig."

Deze ontdekkingen leiden tot plotselinge bewustwording. En ik heb ze steeds gehad, bij meer dan 200 vuile jobs. Ik heb ze continu. Maar die ene -- die hamerde iets door waarop ik gewoon niet was voorbereid. En, terwijl ik daar stond, keek ik naar het gelukkig lammetje dat ik net had geschonden -- maar het zag er ok uit. Ik keek naar het andere, zielige lammetje waar ik de juiste procedure op had toegepast, en het daagde me plotseling: Als ik daarover verkeerd ben en als ik zo vaak letterlijk verkeerd ben, op welke andere peripatische misconcepties zou ik commentaar kunnen leveren?"

Want ik ben geen sociaal antropoloog maar ik heb een vriend die het wel is. En ik praat met hem. (Gelach) Hij zegt me: "Hé Mike. Ik weet niet of jij geïnteresseerd bent in dit soort dingen of niet, maar realiseer jij je dat je in elke staat opnames hebt gemaakt? Je hebt gewerkt in de mijnbouw, je hebt gewerkt in de visserij, je hebt gewerkt in staal, je hebt gewerkt in elke grote industrie. Je hebt schouder aan schouder gewerkt met deze mannen waar onze politici om de vier jaar wanhopig proberen een band mee te krijgen, toch?"

Ik zie nog zo voor me hoe Hillary, met de staalwerkers, een paar glazen whisky dronk, druppelend langs haar kin. Ik bedoel, dit zijn de mensen waar ik elke dag mee werk. En als je iets te zeggen hebt over hun gezamenlijke gedachten, dan is het nu misschien de juiste tijd om erover na te denken. Want, makker, je weet wel, vier jaren. Dat gaat om in mijn hoofd, met testikels op mijn kin, en gedachten die rondspringen. Na die opname veranderde 'Dirty Jobs' niet echt wat de show aangaat, maar het veranderde wel voor mij persoonlijk.

Wanneer ik nu over de show praat, vertel ik niet alleen het verhaal dat je hoorde en 190 gelijkaardige. Ik praat nu ook over een paar van de andere dingen die ik verkeerd voorhad. Een paar van de andere ideeën over werk, waarvan ik aannam dat ze onaantastbaar waren. En dat zijn ze niet. Mensen met vuile jobs zijn gelukkiger dan je denkt. Als een groep zijn ze de gelukkigste mensen die ik ken. Ik wil niet 'Look for the Union Label' beginnen te fluiten, en al die gelukkige-werker-rotzooi. Ik vertel je alleen maar dat dit evenwichtige mensen zijn die ondenkbaar werk doen. Ik zweer het: de mensen die karkassen verwijderen van de wegen, fluiten terwijl ze werken. Ik deed het samen met hen. Hun leven heeft een verbazingwekkend soort symmetrie. Ik zie het elke keer weer.

Dus begon ik na te denken over wat er zou gebeuren als we enkele van deze heilige koeien op de proef zouden stellen. Volg je passie. We praten hier al 36 uur over. Volg je passie -- wat zou daar mis mee kunnen zijn? Waarschijnlijk was dat het slechtste advies dat ik ooit kreeg. (Gelach) Je weet wel, volg je dromen en eindig platzak, juist? Dat is al wat ik te horen kreeg tijdens mijn jeugd. Ik wist niet wat ik moest doen met mijn leven. Ze zeiden me: "Volg je passie en alles komt goed."

Ik kan je nu 30 voorbeelden geven. Bob Combs, de varkensboer in Las Vegas. Hij verzamelt restanten van het voedsel van de casino's en voedt het aan zijn varkens. Waarom? Omdat er zoveel proteïne zit in het spul dat we niet eten. Zijn varkens groeien twee keer zo snel, hij is een rijke varkensboer en hij draagt zorg voor het milieu. Hij spendeert al zijn tijd aan deze ongelooflijke dienst. Hij ruikt verschrikkelijk, maar God zegene hem. Hij verdient goed de kost. Als je hem vraagt: "Heb jij je passie gevolgd?", zal hij je uitlachen. Onlangs werd hem ongeveer 60 miljoen dollars aangeboden voor zijn boerderij buiten Vegas en hij sloeg het af. Hij heeft niet zijn passie gevolgd. Hij keek vanop een afstand waar iedereen naar toe ging en ging toen de andere kant op. Dat verhaal hoor ik steeds weer.

Matt Froind, een melkboer in New Canaan, Connecticut. Hij stond op een dag op en realiseerde dat de kak van zijn koeien veel meer waard was dan hun melk. Hij kon het gebruiken om biologisch afbreekbare bloempotten te maken. Nu verkoopt hij ze aan Walmart. Zijn passie volgen -- die man is -- kom op.

Dus begon ik te kijken naar passie. Ik begon te kijken naar efficiëntie versus effectiviteit. Tim had het daar eerder over, dat is een groot verschil. Ik begon te kijken naar teamwork en vastberadenheid. Eigenlijk naar al die oppervlakkigheden die ze 'successories' noemen. Ze hangen nu in sentimentele kunstwerken in directiekamers over de hele wereld. Die dingen worden plotseling helemaal op hun kop gezet.

Veiligheid -- veiligheid eerst Dat ben ik die terug ga naar OSHA en PETA en de Dierenbescherming. Wat als OSHA het verkeerd heeft? Dit is heiligschennis wat ik ga zeggen, maar wat als het eigenlijk is: veiligheid als derde? Toch? (Gelach) Nee, ik meen het. Wat ik bedoel is dat mijn veiligheid belangrijk is op deze idiote jobs. Zoals ook de mensen met wie ik werk. Maar degenen die de job echt voor elkaar krijgen, zitten niet te verkondigen dat veiligheid het belangrijkste is. Zij weten dat andere dingen eerst komen. Het doen van het werk komt eerst. De job klaren.

Ik vergeet het nooit. Ik was op een krabbenboot ergens op de Beringzee met de jongens van 'Deadliest Catch', waar ik ook op werk in het eerste seizoen. We zijn ongeveer 160 km buiten de kust van Rusland 15 meter hoge golven van groen water komen over de stuurhut heen. Dat was de meest gevaarlijke omgeving die ik ooit had gezien en ik was achterin, samen met een kerel de potten aan het vastbinden. Op een gegeven moment ben ik 12 meter van het dek. Dat is zoiets als neerkijken naar de punt van je schoen. Ondertussen doet de oceaan zo. Onvoorstelbaar gevaarlijk.

Ik draaf naar beneden, stap in de stuurhut en ik zeg met een toon van ongeloof: "Kapitein, OSHA."

En hij zegt, "OSHA? -- oceaan." En hij wijst naar buiten. (Gelach) Wat hij toen zei kan niet herhaald worden. Het kan op geen enkele fabrieksvloer of bouwterrein herhaald worden. Hij keek naar me en zei, "Zoon," -- Hij is trouwens van mijn leeftijd en hij noemt mij 'zoon'. Daar houd ik van. Hij zegt: "Zoon, ik ben kapitein van een krabbenboot. Mijn verantwoordelijkheid is niet om jou levend thuis te krijgen. Mijn verantwoordelijkheid is om je rijk thuis te krijgen." (Gelach) "Als je levend thuis wilt komen, zorg daar zelf maar voor." Voor de rest van die dag was het veiligheid eerst.

Ik deed zo ... Dus, het idee dat we dit valse gevoel creëren, dit gevoel van zelfgenoegzaamheid, terwijl we eigenlijk alleen praten over de verantwoordelijkheid van iemand anders alsof het de onze is en vice versa. Enfin, een heleboel dingen. Ik zou lang door kunnen gaan over de vele kleine onderscheidingen die we maakten en de oneindige lijst van manieren waarop ik het verkeerd had. Maar, waar het allemaal op neer komt is dit. Ik bedacht een theorie die ik jullie nu ga vertellen in mijn laatste twee minuten en 30 seconden.

Het gaat als volgt -- We hebben de oorlog verklaard aan werk, wij allemaal, als gemeenschap. Het is een burgeroorlog. Het is echt een koude oorlog. Het was niet ons plan om dat te doen. We hebben onze snor niet op een Machiavelliaanse wijze gedraaid, maar we hebben het gedaan. We hebben deze oorlog op tenminste vier fronten gevoerd. Zeker in Hollywood. De wijze waarop we werkende mensen portretteren op tv is lachwekkend. Een loodgieter weegt altijd 140 kg en heeft een gigantische bilspleet. Je ziet hem overal. Zo zien loodgieters er toch uit? We maken ze tot helden of we maken grappen over ze. Dat is wat tv doet. We doen ons best om dat niet te doen in 'Dirty Jobs'. Dat is de reden waarom ik het werk zelf ook doe en niet doe alsof.

We hebben de oorlog gevoerd op Madison Avenue. Zoveel reclamespots die daar gemaakt worden met de bedoeling een boodschap te brengen. Wat wordt er echt gezegd? Je leven zou beter zijn als je wat minder werkte, als je niet zo hard hoefde te werken of eerder naar huis zou kunnen gaan, als je sneller met pensioen zou kunnen, als je eerder zou kunnen uitklokken. Dat zit allemaal in die reclame, opnieuw en opnieuw, steeds weer.

Washington -- Ik wil het niet eens hebben over de handeltjes en het beleid die invloed hebben op de pragmatische realiteit van de beschikbare jobs, want dat weet ik niet echt. Ik weet alleen dat het een front is in deze oorlog.

En precies hier jongens, in Silicon Valley. Ik bedoel maar ... hoeveel mensen hebben nu een iPhone bij zich? Hoeveel mensen hebben hun Blackberry bij? We zijn ingeplugd en we staan in contact met elkaar. Ik zou zeker niet willen suggereren dat er iets slechts uit de technologische revolutie is gekomen. Mijn hemel, niet tegen dit publiek. (Gelach) Maar ik zou willen suggereren dat innovatie zonder imitatie een complete tijdverspilling is. Niemand brengt hulde aan imitatie zoals de kerels van het vuile werk. Zij weten hoe het moet. Je iPhone zonder die mensen die steeds opnieuw dezelfde interface maken, dezelfde schakelsystemen, hetzelfde moederbord, steeds opnieuw. Dat allemaal - dat is wat er voor zorgt dat het werkt, evengoed als het genie dat erin zit.

We hebben nu een nieuwe gereedschapskist. Ons huidig gereedschap ziet er niet uit als schoppen en houwelen. Ze zien er uit als het spul waar we mee rondlopen. Het collectieve effect daarvan is dat vele jobs worden gemarginaliseerd. Ik realiseerde me, blijkbaar te laat in dit spel -- ik hoop van niet, want ik weet niet of ik nog 200 van deze dingen kan doen maar we gaan er wel zoveel mogelijk doen. Voor mij is het belangrijkste om te weten en te accepteren, het feit dat ik het verkeerd had over een heleboel dingen. niet slechts over de testikels op mijn kin. Ik had een heleboel dingen verkeerd.

We denken -- met 'we' bedoel ik mezelf -- dat wat er gedaan moet worden, is praten over een pr-campagne over werken, over handenarbeid, vaktechnische arbeid. Er moet iemand daarbuiten zijn die praat over de vergeten voordelen. Ik praat over dingen uit grootvaders tijd. Het spul waar velen van ons waarschijnlijk mee zijn opgegroeid maar dat we ondertussen een beetje zijn kwijtgeraakt.

Barack wil twee en een half miljoen jobs creëren. De infrastructuur is een grote opgave. Deze oorlog, die er volgens mij is tegen werk, heeft slachtoffers net als elke oorlog. De infrastructuur is de eerste. De dalende inschrijvingen voor de handelsschool is de tweede. Elk jaar weer minder elektriciens, minder timmermannen, minder loodgieters, minder lassers, minder pijpfitters, minder stoomfitters. Het zijn die jongens voor wie de infrastructuur-jobs waar iedereen het over heeft, moeten worden gecreëerd. Degenen waarvan er steeds minder zijn. Intussen moeten we minimaal twee biljoen dollar, volgens de Amerikaanse Sociëteit van Burgerlijk Ingenieurs, besteden om zelfs maar een kleine verandering teweeg te brengen in de infrastructuur. Die wordt op dit moment gewaardeerd op D min.

Als ik mij ergens kandidaat voor zou stellen, en dat doe ik niet, zou ik simpelweg zeggen dat de jobs die we hopen te maken en de jobs die we hopen te creëren, niet blijvend zullen zijn, tenzij het jobs zijn die mensen willen. Ik weet dat de bedoeling van deze conferentie is om hulde te brengen aan dingen die ons dierbaar zijn. Maar ik weet ook dat schoon en vuil geen tegenstellingen zijn. Het zijn twee zijden van dezelfde munt. Net zoals innovatie en imitatie. Net zoals risico en verantwoordelijkheid. Net zoals peripetie en anagnorisis. Net zoals dat zielig lammetje dat hopelijk niet meer aan het bibberen is en zoals mijn tijd die voorbij is.

Jullie waren een fijn publiek. Ga maar weer aan de slag, ok? (Applaus)