Mike Biddle: We kunnen plastic recyclen

Ik ben vuilnisman. Je zou je kunnen afvragen waarom ik vuilnisman werd, omdat ik een bloedhekel heb aan afval. Ik hoop dat jullie allemaal, binnen 10 minuten, op een hele andere manier gaan denken over heel veel spullen in jullie dagelijks leven. Ik zou graag bij het ​​begin willen beginnen. Denk terug aan je kindertijd. Hoe keek je naar de dingen in je leven? Misschien was het volgens deze kleuterregels: het zijn mijn spullen want ik zag ze eerst. De hele stapel is van mij als ik iets aan het bouwen ben. Hoe meer dingen ik bezit, hoe beter. En natuurlijk: het is van jou als het stuk is.

(Gelach)

Na ongeveer 20 jaar in de recyclage-industrie, is het mij duidelijk geworden dat we deze kleuterregels niet zonder meer achterwege laten wanneer we volwassen worden. Laat me vertellen waarom ik er zo tegenaan kijk. Omdat we elke dag op onze recyclingbedrijven, over de hele wereld, ongeveer 450 ton afgedankte spullen van mensen verwerken. 450 ton per dag klinkt als een grote hoeveelheid spullen, maar het is een heel kleine hoeveelheid van alle duurzame goederen die elk jaar worden weggegooid over de hele wereld -- minder dan één procent. De Verenigde Naties schatten dat er per jaar ongeveer 40 miljoen ton elektronisch afval wordt weggegooid over de hele wereld -- en dat is één van de snelst groeiende onderdelen van onze afvalstroom. Als je er andere duurzame goederen zoals auto's bij optelt, dan zien we dit aantal ook meer dan verdubbelen. En natuurlijk, hoe meer ontwikkeld het land, hoe groter deze afvalbergen zijn.

Als je deze bergen ziet, denken de meeste mensen aan afval. Wij zien bovengrondse mijnen. De reden dat wij mijnen zien, is omdat er veel waardevolle grondstoffen te vinden zijn die eerst gebruikt werden voor het fabriceren van deze spullen. Het wordt steeds belangrijker dat we uitzoeken hoe we deze grondstoffen terug kunnen winnen uit deze uiterst ingewikkelde afvalstromen. Want zoals we de hele week al gehoord hebben op TED, de wereld wordt alsmaar kleiner en er zijn steeds meer mensen die meer en meer dingen willen. Natuurlijk willen ze het speelgoed en willen ze het gereedschap dat velen van ons voor lief nemen.

En waar is al dat speelgoed en gereedschap dat we dagelijks gebruiken, van gemaakt? Meestal van verschillende soorten kunststoffen en metalen. De metalen halen we normaal gesproken uit mijnen die wereldwijd alsmaar breder en dieper worden. De plastics halen we uit ruwe olie. Om die te winnen, zoeken we steeds verder en boren we steeds dieper. Deze praktijken hebben aanzienlijke gevolgen voor de economie en het milieu, die vandaag de dag al zichtbaar zijn.

Het goede nieuws is dat we materialen uit onze afgedankte spullen beginnen te hergebruiken. We beginnen ze te recyclen, met name in gebieden van de wereld zoals hier in Europa, waar een recyclagebeleid in voege is dat vereist dat materialen gerecycled moeten worden op een verantwoorde manier. Het meeste wat er uit onze afgedankte spullen gehaald en gerecycled wordt, zijn metalen. Om dat in perspectief te zetten -- ik gebruik staal als vertegenwoordiger voor metalen, omdat het het meest voorkomende metaal is -- als jouw spullen gerecycled zouden worden, zou waarschijnlijk meer dan 90 procent van de metalen worden teruggewonnen en hergebruikt voor een ander doel. Kunststoffen zijn een heel ander verhaal: minder dan 10 procent wordt teruggewonnen. In feite is het ongeveer vijf procent. Het meeste is verbrand of gestort.

De meeste mensen denken dat het komt omdat kunststof wegwerpmateriaal is, dat zeer weinig waarde heeft. Maar eigenlijk zijn kunststoffen vele malen waardevoller dan staal. Qua volume wordt er meer plastic geproduceerd en geconsumeerd over de hele wereld dan staal, ieder jaar. Dus waarom wordt zo'n overvloedig en waardevol materiaal in vergelijking met minder waardevolle materialen zo weinig hergebruikt? Dat is vooral omdat de metalen zeer eenvoudig te recyclen zijn. Ze zijn makkelijker te scheiden van andere materialen en van elkaar. Ze hebben heel verschillende dichtheden. Ze hebben verschillende elektrische en magnetische eigenschappen. En ze hebben zelfs verschillende kleuren. Dus het is erg makkelijk voor mensen of machines om deze metalen te scheiden van elkaar en van andere materialen. Plastics hebben overlappende dichtheden in een zeer smal bereik. Ze hebben een identieke of zeer vergelijkbare elektrische en magnetische eigenschappen. En plastic kan elke kleur zijn, zoals jullie waarschijnlijk wel weten. Dus de traditionele manier van materialen scheiden gaat niet op voor plastic.

Een ander gevolg van het feit het metaal zo eenvoudig te recyclen zijn, is dat veel van onze spullen uit de ontwikkelde wereld -- en helaas, met name uit de Verenigde Staten, waar we geen recyclagebeleid hebben zoals hier in Europa -- zijn weg vindt naar ontwikkelingslanden voor low-cost recycling. Mensen graaien voor een dollar per dag in onze rotzooi. Ze halen eruit wat ze kunnen, meestal de metalen - printplaten enzovoort -- en ze laten meestal achter wat ze niet kunnen hergebruiken, en dat is, wederom, vooral plastic. Of ze verbranden het plastic om tot de metalen te komen in verbrandingshuizen, zoals je hier ziet. Ze halen de metalen er met de hand uit Deze methode is economisch gezien de goedkoopste, maar het is zeker niet de beste oplossing voor het milieu of voor de menselijke gezondheid en veiligheid. Ik noem dit milieu-arbitrage. Het is niet eerlijk, het is niet veilig en het is niet duurzaam.

Omdat plastic overal te vinden is -- en tussen haakjes, die andere methoden leiden uiteraard niet tot het terugwinnen van plastic -- maar mensen proberen om plastic te recyclen. Dit is slechts één voorbeeld. Dit is een foto die ik nam toen ik op de daken stond van één van de grootste sloppenwijken ter wereld in Mumbai, India. Ze verzamelen het plastic op de daken. Ze brengen het naar kleine werkplaatsen onder die daken en mensen doen erg hun best om de plastics te scheiden, op kleur, vormen, en door te voelen, op alle mogelijke manieren. Soms passen ze de zogenaamde 'brand-en-snuif'-techniek toe waarbij ze het plastic verbranden en de dampen ruiken om de soort plastic te proberen te bepalen. Geen van deze technieken leidt tot een aanzienlijke hoeveelheid recyclage. Overigens, probeer deze techniek niet thuis, alsjeblieft.

Dus wat moeten we doen met dit space-age-materiaal, tenminste wat we vroeger ​​space-age-materiaal noemden, deze plastics? Ik geloof vast dat het veel te kostbaar en te overvloedig aanwezig is om het in de grond te blijven stoppen of in rook op te laten gaan. Dus begon ik, ongeveer 20 jaar geleden, in mijn garage te knoeien. Ik probeerde te achterhalen of er een manier is om deze zeer vergelijkbare materialen van elkaar te scheiden. Uiteindelijk riep ik veel van mijn vrienden te hulp, in de mijnbouw eigenlijk, en in de wereld van het plastic. We gingen mijnbouwlaboratoria over de hele wereld bezoeken. Want eigenlijk doen we aan bovengrondse mijnbouw. Uiteindelijk hebben we de code gebroken. Dit is de laatste grens van recycling. Het is de laatste grote grondstof op aarde die in een significante hoeveelheid wordt teruggewonnen. We zijn er eindelijk achter gekomen hoe we dit gaan doen. Terwijl we dat deden, kopieerden we de manier waarop de kunststofindustrie plastic maakt.

De traditionele manier om plastic te maken is met olie of petrochemische stoffen. Je breekt de moleculen af, je herenigt ze op een zeer specifieke manier, om alle prachtige kunststoffen te maken waar we iedere dag van genieten. Wij dachten: er moet toch een meer duurzame manier zijn om plastic te fabriceren. En niet alleen duurzaam vanuit milieu-oogpunt, maar ook duurzaam vanuit economisch oogpunt. Een goede plaats om te starten is met afval. Het is zeker niet zo duur als olie, en je vindt het overal, zoals jullie op de foto's hebben kunnen zien. Omdat we het plastic in moleculen niet afbreken en dan weer combineren, wij gebruiken een mijnbouw-benadering voor het winnen van materiaal.

We hebben aanzienlijk lagere kapitaalkosten voor de uitrusting van onze fabriek. We hebben een enorme energiebesparing. Ik weet niet hoeveel andere projecten op de planeet op dit moment 80 tot 90 procent van de energie kunnen besparen vergeleken met het fabriceren op de traditionele manier. In plaats van enkele honderden miljoenen dollars neer te tellen voor het bouwen van een chemische fabriek die maar één soort plastic zal maken gedurende haar gehele bestaan, kunnen onze fabrieken elk type plastic maken die wij aanvoeren. We maken een vervanger voor plastic dat is gemaakt van petrochemische producten. Onze klanten profiteren dus van een enorme CO2-besparing. Ze krijgen de cirkel rond met hun producten. Ze kunnen meer duurzame producten te maken.

In de korte tijd die ik heb, wil ik graag een idee geven van hoe we dit doen. Het begint met metaalrecyclers, die onze spullen versnipperen in zeer kleine stukjes. Ze herwinnen de metalen en laten achter wat snipperafval wordt genoemd -- het is hun afval -- een zeer complex mengsel van materialen, vooral kunststoffen. We halen alles wat niet plastic is eruit, zoals de metalen die ze misten, vloerbedekking, schuim, rubber, hout, glas, papier, noem maar op. Zelfs een dood dier af en toe, helaas. Hier begint het eerste deel van ons proces, wat meer lijkt op de traditionele recycling. We zeven het materiaal, met behulp van magneten. We gebruiken luchtclassificatie. Op dit punt lijkt het op de fabriek van Willy Wonka.

Aan het eind van dit proces, hebben we een gemengde plasticsamenstelling: veel verschillende soorten plastic en veel verschillende kwaliteiten plastic. Hier begint het meer geavanceerde deel van ons proces, en het echt moeilijk werk, het meervoudig scheidingsproces. We vermalen het plastic tot ongeveer de grootte van je pinknagel. We maken gebruik van een zeer geautomatiseerd proces om al dit plastic te sorteren, niet alleen op soort, maar ook op kwaliteit. Aan het einde van dit deel van het proces hebben we kleine plastic vlokken: één soort, één kwaliteit. Vervolgens sorteren we dit optisch op kleur. We mengen het in een 25 ton mengsilo. Dit materiaal persen we door matrijzen, waar het gesmolten wordt. We drukken het door kleine vormgaatjes tot spaghetti-achtige plastic draden. We hakken deze strengen in zogenoemde pellets. Dit wordt dus het betaalmiddel van de plasticindustrie. Dit is hetzelfde materiaal dat je uit olie zou verkrijgen. Vandaag fabriceren we het van jouw oude spullen en vloeit het direct terug in jouw nieuwe spullen.

(Applaus)

Dus in plaats van dat je oude spullen op een heuvel in een ontwikkelingsland belanden, of letterlijk in rook opgaan, kun je je oude spullen nu terugvinden op je bureau in de vorm van nieuwe producten, in je kantoor, of gewoon thuis voor huishoudelijk gebruik. Dit zijn slechts een paar voorbeelden van bedrijven die nu al ons plastic afnemen, ter vervanging van puur nieuw plastic, om hun nieuwe producten te maken.

Ik hoop dat iedereen nu op een andere manier gaat kijken naar bepaalde dingen in het leven. We kregen de tips van moeder natuur. Moeder natuur produceert weinig afval, praktisch alles wordt hergebruikt. Ik hoop dat iedereen stopt met zichzelf te zien als consument -- dat is een benaming waaraan ik altijd al een hekel heb gehad -- en zichzelf ziet als degene die middelen gebruikt in één vorm, totdat ze in een andere vorm omgezet kunnen worden voor een volgend gebruik op een later tijdstip. Tot slot hoop ik dat jullie het met mij eens zijn om die laatste kleuterregel een klein beetje aan te passen tot: "Als het kapot is, is het mijn spul."

Bedankt voor jullie tijd.

(Applaus)