Mick Ebeling: De uitvinding die de ingesloten artiest ontsloot

Ik heb het geweldige voorrecht gehad om in mijn leven te werken aan een aantal verbluffende projecten. Het gaafste waar ik ooit aan werkte, had met deze kerel te maken. Zijn naam is TEMPT. TEMPT was een van de meest vooraanstaande graffiti-artiesten van de jaren '80. Op een dag kwam hij thuis van het joggen en zei: "Papa, mijn benen tintelen." Dat was het begin van ALS. TEMPT is nu helemaal verlamd. Hij kan alleen zijn ogen gebruiken.

Ik kreeg met hem te maken. Ik heb een bedrijf dat ontwerp en animatie doet. Graffiti is intens verweven met wat we bewonderen en respecteren in de kunstwereld. Dus besloten we dat we Tony, TEMPT, en zijn zaak zouden sponsoren. Ik ging zijn broer en vader opzoeken, en zei: "We zullen je geld geven. Wat ga je ermee doen?" Zijn broer zei: "Ik wil gewoon opnieuw met Tony kunnen praten. Ik wil met hem kunnen communiceren, en hij met mij. Ik zei: "Momentje, is dat niet -- ik heb Stephen Hawking gezien -- kunnen alle verlamde mensen niet communiceren met die apparaten?" Hij zei: "Nee, tenzij je in de bovenlaag zit en een fantastische verzekering hebt, kan je dat niet doen. Deze toestellen zijn niet toegankelijk voor iedereen." Ik zei: "Hoe communiceer je dan?" Heeft iedereen de film "The Diving Bell and the Butterfly" gezien? Zo communiceren ze. Ze laten hun vinger erover gaan. Ik zei: "Dat is archaïsch. Hoe is dat mogelijk?"

Ik was opgedaagd met de wens om gewoon een cheque uit te schrijven, en in plaats daarvan schreef ik een cheque uit waarvan ik helemaal niet wist hoe ik hem zou incasseren. Ik beloofde op dat eigenste moment aan zijn broer en vader: "OK, dit is mijn voorstel. Tony gaat praten. We zullen een machine voor hem maken. We gaan uitzoeken hoe hij zijn kunst weer kan beoefenen. Het is wraakroepend dat iemand die nog zoveel in zich heeft, het niet kan meedelen."

Enkele maanden later sprak ik op een conferentie. Ik ontmoette de jongens van GRL, Graffiti Research Lab. Zij hebben een technologie waarmee ze licht kunnen projecteren op elk oppervlak, en er dan met een laser pointer op tekenen. Het ding registreert de negatieve ruimte. Zij gaan de wereld rond met deze kunstinstallaties. Alle dingen die geprojecteerd worden, kennen volgens hen een levenscyclus. Het begint met sexuele organen, dan komen de schuttingwoorden, dan het uitschelden van Bush, en tenslotte kregen de mensen echte kunst. Maar er zat een levenscyclus in hun presentaties. Ik ging naar huis en vertelde hierover aan mijn vrouw, bij het eten, en we zeiden: "Momentje, als we weten dat deze technologie bestaat waardoor je met je ogen dingen kan controleren, waarom zoeken we dan niet uit hoe TEMPT een laser kan controleren? Als hij opnieuw graffiti kon doen, dan zou dat geweldig zijn."

En zo begon de tocht. Een jaar of twee later, na een hoop organisatie, en een hoop dingen verstouwen, hadden we een paar dingen bereikt. Eén: we liepen de deuren van de verzekeringsmaatschappijen plat en regelden voor TEMPT een machine waarmee hij kon communiceren -- een Stephen Hawking-machine. (Applaus) Dat was geweldig. Hij is echt één van de grappigsten -- Ik noem hem Yoda. Je praat met hem, je krijgt een email van hem, en je denkt: "Ik ben het niet waard. Deze man is zo geweldig."

Onze volgende stap: we lieten zeven programmeurs uit de hele wereld -- letterlijk alle hoeken van de wereld -- overkomen naar ons huis. Mijn vrouw, de kinderen en ik verhuisden naar onze garage. Deze hackers, programmeurs, samenzweringstheoretici en anarchisten namen ons huis over. Vele van onze vrienden vonden dat een absoluut dom idee. We zouden bij onze terugkeer zien dat alle schilderijen van de muur waren en door graffiti vervangen. Meer dan twee weken lang programmeerden we, gingen we naar het Venice-strand, mijn kinderen deden mee, mijn hond deed mee, en we maakten dit.

We noemen dit de OogSchrijver. Je ziet de beschrijving. Dit is een goedkope zonnebril die we aan het Venice-strand hebben gekocht, een beetje koperdraad, en wat spullen uit de doe-het-zelf-zaak. We haalden een PS3-camera uit elkaar, monteerden ze op een LED-licht, en nu hebben we een gratis apparaat. Je kan het zelf bouwen. We hebben de code gratis gepubliceerd. Je kan de software gratis downloaden. We hebben een apparaat gemaakt dat absoluut geen beperkingen heeft. Geen enkele verzekeringsmaatschappij kan "nee" zeggen. Geen ziekenhuis kan "nee" zeggen. Iedereen die verlamd is, heeft nu de kans om te tekenen of communiceren, enkel met de ogen.

(Applaus)

Dankuwel. Hartelijk dank, jongens. Dat was fantastisch.

Dus aan het eind van de twee weken gingen we terug naar de kamer van TEMPT. Ik hou van dit beeld, want dit is de kamer van iemand anders, en dat is de zijne. Er was een heel gedoe in verband met de grote onthulling. Na een jaar van planning, twee weken programmeren Carb Fest en nachtjes doordoen, kon Tony voor het eerst in zeven jaar weer tekenen. Dit is een fantastisch beeld. Dit is namelijk zijn life support-systeem. Hij kijkt over zijn life support-systeem. We verplaatsten zijn bed zodat hij naar buiten kon kijken. We stelden een projector op op een muur in de parking naast zijn ziekenhuis. Voor het eerst tekende hij weer, in het bijzijn van zijn familie en vrienden. Probeer je in te beelden wat het gevoel was op die parking. Het grappige is dat we moesten inbreken in de parking. We voelden ons echt als deel van de graffiti-scene.

(Gelach)

Daarna stuurde hij ons een email, met dit bericht: "Het is de eerste keer in zeven jaar dat ik iets heb getekend. Ik voelde me alsof ik onder water was gehouden, en er eindelijk iemand zijn arm had uitgestrekt en mijn hoofd naar boven had getrokken, zodat ik kon ademen." Is dat niet geweldig.

(Applaus)

Dat is dus zowat onze strijdkreet. Dat houdt ons gaande en doet ons ontwikkelen. We moeten hier nog zo'n lange weg mee gaan. Dit is een fantastisch toestel, maar het is het equivalent van een Magisch Tekenbord. Iemand met dat soort artistiek potentieel verdient veel meer. We zijn dus aan het uitzoeken hoe we het beter, sneller en sterker kunnen maken.

Sindsdien hebben we allerlei soorten erkenning gekregen. We hebben een hoop prijzen gewonnen. Herinner je: het is gratis, niemand van ons verdient er wat aan. Het komt allemaal uit onze eigen zak. Dus waren de prijzen in de stijl van "Dit is fantastisch." Armstrong Twitterde over ons. In december eerde Time Magazine ons als één van de 50 beste uitvindingen van 2010, wat echt super was.

(Applaus)

Het gaafste hieraan is -- en dat maakt de cirkel rond -- dat in april van dit jaar in de Geffen MOCA in Los Angeles een tentoonstelling opent, genaamd "Straatkunst". Op "Straatkunst" zal je zowat de ruigste mannen van de street art scene zien -- Banksy, Shepard Fairey, CAWs -- die kerels zullen er allemaal zijn. TEMPT zal van de partij zijn, wat echt geweldig is.

(Applaus)

Mijn punt is dus: als je iets ziet dat onmogelijk is, maak het dan mogelijk. Alles in deze kamer was onmogelijk -- het podium, de computer, de micro, de OogSchrijver -- was op een bepaald moment niet mogelijk. Maak het mogelijk -- iedereen in deze kamer. Ik ben geen programmeur. Ik heb nooit wat gedaan met oogherkenningstechnologie. Maar ik herkende iets en omringde mezelf met verbluffende mensen zodat we iets tot stand konden brengen. Ik zou willen dat elk van jullie zich deze vraag elke dag stelt als je bedenkt dat iets zou moeten worden gedaan. Zo niet vandaag, wanneer dan wel? Als ik het niet doe, wie dan wel?

Hartelijk dank.

(Applaus)