Michael Sandel: De verloren kunst van het democratisch debat.

Eén ding dat de wereld nodig heeft, één ding dat dit land nodig heeft is een betere manier om onze politieke debatten te voeren. We moeten de verloren kunst van het democratisch debat herontdekken. (Applaus) Als je bedenkt dat de meeste discussies voornamelijk wedstrijden in schreeuwen zijn op de kabeltelevisie, ideologische voedselgevechten in het Congres. Ik heb een suggestie. Kijk eens naar de actuele discussies over gezondheidszorg, over bonussen en overheidssteun op Wall Street, over de kloof tussen rijk en arm, over positieve discriminatie en het homo-huwelijk. Net onder het oppervlak van deze discussies, waar de passie aan alle kanten vanaf spat, liggen grote vragen van moraalfilosofie. Vragen over gerechtigheid. Maar te zelden articuleren en verdedigen en debatteren we over deze grote morele vraagstukken in onze politiek.

Dus wat ik vandaag wil doen is iets van een discussie voeren. Laat me eerst een bekende filosoof noemen die schreef over deze vragen over gerechtigheid en moraliteit. Een korte lezing over Aristoteles, uit het klassieke Athene, en zijn theorie over gerechtigheid. Daarna discussiëren we hier om te zien of Aristoteles' ideeën nog wat bijbrengen aan onze manier van denken en argumenteren over actuele vraagstukken. Dus, zijn jullie klaar voor de lezing? Volgens Aristoteles betekent gerechtigheid mensen geven wat ze verdienen. Dat was dat,

dat was de lezing. (Gelach)

Dat is voor de hand liggend, denk je misschien. Het wordt pas echt lastig wanneer het gaat over de vragen "wie verdient wat en waarom?" Laten we fluiten als voorbeeld nemen. Neem aan dat we fluiten verdelen. Wie zou de beste moeten krijgen? Laten we zien wat men -- Wat zouden jullie zeggen? Wie moet de beste fluit krijgen? Je kunt gewoon roepen.

Publiek: Willekeurig

MS: Willekeurig. Jullie zouden een loterij organiseren. Of de eerste die de hal binnen komt die wint. Nog iemand?

Publiek: De beste fluitspelers.

MS: De beste fluitspelers. Publiek: De slechtste fluitspelers.

MS: De slechtste fluitspelers. Wie van u zegt de beste fluitspelers? Waarom? Eerlijk gezegd was dat ook Aristoteles' antwoord.

(Gelach)

Maar er is een lastiger vraag. Waarom denkt u, als u voor gestemd heeft, dat de beste fluiten naar de beste fluitspelers moeten?

Peter: De grootste winst voor iedereen.

MS: De grootste winst voor iedereen. We zullen betere muziek horen als de beste fluiten naar de beste spelers gaan. Dat is Peter? (Publiek: Peter)

MS: Prima. Het is een goede reden. We winnen allemaal als er goede muziek wordt gespeeld. in plaats van verschrikkelijke. Maar Peter, Aristoteles is het niet met je eens dat dat de reden is. Maakt niet uit. Aristoteles had een andere reden om te zeggen dat de beste fluiten naar de beste speler horen te gaan. Hij zei dat dat het doel van een fluit is -- goed bespeeld te worden. Hij zegt dat om te redeneren over de juiste verdeling van iets we moeten redeneren over, en soms ruzie maken over, het doel van dat iets, of de sociale activiteit, in dit geval muzikaal optreden. En het punt, de essentie, van muzikaal optreden is geweldige muziek maken. Het is een gelukkig neveneffect, winst voor iedereen. Maar bij denken over gerechtigheid, zegt Aristoteles, is wat we echt moeten bedenken de essentie van de betreffende activiteit, en de kwaliteiten die het waard zijn geëerd, bewonderd en erkend te worden. Een van de redenen dat de beste fluitspeler de beste fluit hoort te krijgen is dat muzikaal optreden niet alleen ons geluk dient, maar ook de eer en de erkenning van de kwaliteit van de beste muzikanten.

Fluiten lijken... de verdeling van fluiten lijkt een triviale zaak. Neem een actueel voorbeeld van het debat over gerechtigheid. Het heeft te maken met golf. Casey Martin -- een paar jaar terug, Casey Martin -- Kent iemand van u hem? Een uitstekend golfer, maar hij had een fysieke beperking. Hij had een slecht been, iets met de bloedsomloop, dat het heel pijnlijk maakte voor hem om het parcours te lopen. Het was zelfs een blessurerisico. Hij vroeg de PGA, de Professionele Golfers Associatie, toestemming een golfkar te gebruiken tijdens PGA-toernooien. Ze zeiden: "Nee. Dat zou je een oneerlijk voordeel geven." Hij procedeerde, zijn zaak ging helemaal tot aan het Hooggerechtshof, stel je voor, de zaak over de golfkar. Omdat het recht zegt dat gehandicapten gesteund moeten worden zolang deze steun geen aantasting van de essentie van de activiteit is. Hij zegt: "Ik ben een geweldig golfer. Ik wil deelnemen. Maar ik heb een kar nodig om van hole naar hole te komen."

Stel je voor dat jij lid van het Hooggerechtshof bent. Stel je voor dat jij beslist wat juist is in deze zaak. Wie hier zou zeggen "Casey Martin mag een Golfkar gebruiken"? En wie: "Nee, dat is niet zo"? Laten we stemmen, handen in de lucht. Wie stemt voor het standpunt van Casey Martin? En wie niet? Wie zegt dat hij geen recht heeft? Ok, een mooi verschil van mening hier. Iemand die niet wilde dat Casey Martin het recht op een golfkar krijgt. Wat is daarvoor je reden? Hand in de lucht en we proberen je een microfoon te geven. Wat is jouw reden?

Publiek: Het zou een oneerlijk voordeel bieden.

MS: Het zou een oneerlijk voordeel bieden als hij in een golfkar mag rijden. Ok, diegenen onder jullie ... Ik vermoed dat de meesten van jullie die geen golfkar toekennen bezorgd zijn over een oneerlijk voordeel. Wat met de groep die zegt dat hij wel een golfkar moet krijgen? Wat is jullie antwoord op het bezwaar? Ja, zegt u het maar.

Publiek: De kar is geen onderdeel van het spel.

MS: Wat is uw naam? (Publiek: Charlie.)

MS: Charlie zegt -- We geven Charlie een microfoon voor het geval iemand wil reageren. Vertel eens Charlie, waarom vind je dat hij een golfkar mag gebruiken?

Charlie: De kar is geen onderdeel van het spel.

MS: Wat is van hole naar hole lopen dan?

Charlie: Het is onbelangrijk, het is geen onderdeel van het spel.

MS: Het parcours lopen is geen onderdeel van de golfsport?

Charlie: Volgens mij niet.

MS: Ok. Blijf daar, Charlie.

(Gelach)

Wie heeft een antwoord voor Charlie? Oké. Wie heeft een antwoord voor Charlie? Wat zegt u?

Publiek: Het uithoudingselement is een belangrijk deel van het spel, al die holes aflopen.

MS: Al deze holes aflopen? Dat is onderdeel van het spel? (Publiek: Absoluut.)

MS: Wat is uw naam? (Publiek: Warren)

MS: Warren. Charlie, wat heb jij te zeggen tegen Warren?

Charlie: Ik blijf bij mijn oorspronkelijke theorie.

(Gelach)

MS: Warren, speelt u golf?

Warren: Ik ben geen golfer.

Charlie: Ik wel! (MS: Ok.) (Gelach)

(Applaus)

Weet je dit is interessant. In de zaak, bij de lagere rechter, werden golfgrootheden uitgenodigd om hierover te getuigen. Is het parcours lopen essentieel voor het spel? Ze nodigden Jack Nicklaus en Arnold Palmer uit. En wat denk je dat zij zeiden? Juist. Zij waren het eens met Warren. Zij zeiden; "Ja, het parcours lopen is een inspannende fysieke oefening. Vermoeidheid is een belangrijk onderdeel van golf. En dus zou je de fundamenten van het spel aantasten door hem een golfkar te geven. Nu, let op, dit is interessant -- Goed, eerst iets over het Hooggerechtshof.

Het Hooggerechtshof nam een beslissing. Wat denk je dat ze zeiden? Zij zeiden ja. Casey Martin moest een golfkar krijgen. Zeven tegen twee, beslisten ze. Het interessante aan deze beslissing en aan de discussie die we net hadden is dat deze discussie over het juiste, de gerechtigheid, in deze zaak afhing van het achterhalen van de essentie van golf. De rechters van het Hooggerechtshof worstelden met deze vraag. Rechter Stevens, namens de meerderheid, zei dat hij alles had gelezen over de geschiedenis van golf, en de essentie van het spel is een kleine bal van de ene plek in een gaatje te krijgen in zo min mogelijk slagen. Lopen is geen essentie, maar bijzaak.

Twee rechters stemden tegen, een daarvan was rechter Scalia. Hij zou de kar niet hebben toegekend, hij had daar een interessante reden voor. Interessant omdat hij de aanname van Aristoteles afwijst, de basis van de meerderheidsmening. Hij zegt dat het niet mogelijk is om de essentie te bepalen van een spel als sport. Hij formuleert het zo. "Zeggen dat iets essentieel is is zeggen dat het noodzakelijk is om een bepaald doel te bereiken. Omdat het juist tot de aard van een spel behoort om geen doel te hebben, behalve vermaak, (Gelach) dat is wat spel onderscheidt van productieve activiteiten (Gelach) is het onmogelijk te zeggen dat een willekeurige spelregel essentieel is."

Dus dat zegt rechter Scalia in strijd met de Aristotelische aanname van de meerderheidsvisie. De mening van rechter Scalia is twijfelachtig om twee redenen. Ten eerste, geen enkele echte sportfan zou dit zeggen. (Gelach) Wanneer we dachten dat regels van de sport die we belangrijk vinden willekeurig zouden zijn, en niet ontworpen met het doel de eigenschappen en kwaliteiten die we bewonderen te tonen, dan zouden we niets geven om de uitkomst van het spel. Het is ook twijfelachtig op een andere grond. Op het eerste gezicht, zo lijkt het, is dit debat om een golfkar een discussie over billijkheid, "wat is een oneerlijk voordeel?" Maar als billijkheid het enige is waar het om gaat, dan zou er een eenvoudige voor de hand liggende oplossing zijn. Welke? (Publiek: Geef iedereen een kar.) Geef iedereen een kar, als ze dat willen. Dan is billijkheid geen bezwaar meer.

Maar iedereen in een kar laten rijden zou, zo vermoed ik, nog duivelser zijn voor de golfgrootheden, en de PGA, dan een uitzondering voor Casey Martin. Waarom? Omdat de inzet van de discussie over de golfkar niet alleen de essentie van golf was, maar, indirect, de vraag welke capaciteiten het waard zijn geëerd en erkend te worden als atletisch talent. Laat me proberen het zo voorzichtig mogelijk te brengen: Golfers zijn wat gevoelig over de atletische status van hun sport. (Gelach) Tenslotte wordt er niet gerend of gesprongen, en de bal ligt stil. (Gelach) Wanneer golf een sport is die je rondrijdend in een karretje kunt spelen wordt het lastig om golfgrootheden de status te geven, de eer en de erkenning, die hoort bij echt grote atleten. Dit illustreert dat met golf, net als met fluiten, het lastig is de vraag te beantwoorden wat gerechtigheid is zonder de kwestie aan te pakken van wat de essentie is van de betreffende activiteit. En welke kwaliteiten welke goede eigenschappen, verbonden aan die activiteit, hebben recht op eer en erkenning?

Nog een laatste voorbeeld prominent aanwezig in het huidige politieke debat: het homo-huwelijk. Sommigen zien het liefst alleen staatserkenning van het traditionele huwelijk tussen één man en één vrouw, anderen prefereren (ook) staatserkenning van het homo-huwelijk. Wie hier prefereert het eerste standpunt: alleen staatserkenning van het traditionele huwelijk? En wie kiest voor het tweede, (ook) het homo-huwelijk? Laten we het als volgt formuleren. Welke denkwijzen over gerechtigheid en moraliteit zijn de basis van onze argumenten over het huwelijk? Tegenstanders van het homohuwelijk zeggen dat het doel van het huwelijk, fundamenteel, voortplanting is, dat is wat het waard is om geëerd en erkend en aangemoedigd te worden. De verdedigers van het homohuwelijk zeggen nee, voortplanting is niet het enige doel van het huwelijk. Wat met een levenslange, liefdevolle verbinding? Dat is echt waar het huwelijk om draait. Dus met fluiten, golfkarretjes, zelfs met een fanatiek bevochten vraag als het homo-huwelijk, heeft Aristoteles een punt. Het is lastig om te bepalen wat juist is zonder eerst te debatteren over het doel van sociale instellingen en over welke kwaliteiten het waard zijn eer en erkenning te ontvangen.

Laten we even een stap terug doen en zien hoe deze zaken licht werpen op de wijze van verbetering, verhoging, van het niveau van de politieke discussie in de Verenigde Staten, en wat dat betreft in de hele wereld. Er is een neiging te denken dat te direct de confrontatie aangaan met morele vraagstukken in de politiek, een recept is voor onenigheid, en wat dat betreft, een recept voor intolerantie en dwang. Het is dus beter ervan weg te blijven en ze te negeren, de morele en religieuze overtuigingen die mensen naar hun burgerlijk bestaan meenemen. Het lijkt me dat onze discussie het tegendeel weergeeft, dat een betere route naar wederzijds respect de directe confrontatie is met de morele overtuiging van burgers in het publieke leven. Beter dat dan te verwachten dat mensen hun diepste morele overtuiging buiten de politiek laten voordat ze binnenkomen. Dat, zo schijnt me, is een manier om te beginnen aan herstel van de kunst van het democratisch debat.

Dank u wel.

(Applaus)

Dank u.

(Applaus)

Dank u.

(Applaus)

Dank u wel. Bedankt. Dank u. Chris. Bedankt, Chris.

Chris Anderson. Van fluiten via golfbanen naar het homo-huwelijk. Dat was een briljante link. Kijk, jij bent een pionier van het open onderwijs. Jouw lezingenreeks was een van eerste die groots is aangepakt. Wat is jouw kijk op de volgende fase hiervan.

MS: Nou, ik denk dat het mogelijk is. In de klas hebben we discussies over de hevigst gekoesterde morele overtuigingen die studenten hebben over grote publieke vragen. We kunnen dat meer laten gebeuren in het publieke leven. Mijn echte droom zou zijn om met de openbare televisieserie die we gemaakt hebben voor de cursus -- hij is beschikbaar, online, gratis voor iedereen overal in de wereld -- te kijken naar een partnerschap met instellingen op universiteiten in China, in India, in Afrika, in heel de wereld, om zo te proberen opleiding in burgerzin te promoten en een rijker soort democratisch debat.

CA: Dus jij stelt je voor, op enig moment, live, real-time, een discussie te hebben als deze, uitnodigend tot vragen, met mensen in China en India?

MS: Juist. We hebben het hier een beetje gedaan met 1.500 man in Long Beach, en we doen het in een klas in Harvard met ongeveer 1.000 studenten. Zou het niet interessant zijn om met deze wijze van denken en debatteren, die een serieuze confrontatie aangaat met grote morele vragen, en culturele verschillen ontdekt, via een live video verbinding met studenten in Beijing en Mumbai en in Cambridge, Massachusetts een globaal klaslokaal te creëren? Dat is wat ik graag zou doen.

(Applaus)

CA: Ik kan me voorstellen dat er veel mensen zijn die dolgraag aan die uitdaging mee willen doen. MS: Dankjewel