Mena Trott over blogs

De laatste paar dagen bereidde ik mijn toespraak voor en werd steeds nerveuzer over mijn verhaal en om hier op hetzelfde podium te staan als al deze boeiende mensen. Waar Al Gore stond, de eerste persoon waar ik ooit op stemde. En... (Gelach) ik werd dus best nerveus. Ik wist niet dat Chris op het podium zit, wat nog zenuwslopender is. Ik dacht echter terug aan mijn familie, mijn vader, mijn grootvader en mijn overgrootvader. Ik besefte dat al deze Teds door mijn aderen lopen -- (Gelach) -- dat ik dit zou moeten beschouwen als 'mijn element'. -- dat ik dit zou moeten beschouwen als 'mijn element'.

Wie ben ik eigenlijk? Chris zei al tussen neus en lippen dat ik een bedrijf opzette met mijn man. Wij hebben internationaal ongeveer 125 personen in dienst. Als je in het boek zou kijken, zag je dit, wat mij echt verbijsterde. (Gelach) Ik wil graag indruk op jullie maken met plaatjes want ik zag gisteren fantastische presentaties met grafieken. Ik maakte daarom een bewegende grafiek en heb ik het over mijn samenstelling. (Gelach) Behalve dit groteske ding is dit mijn wetenschappelijk plaatje en dit is wiskunde, dit wetenschap en dit erfelijkheidsleer. Dit is mijn oma, van haar heb ik mijn mond. (Gelach)

Ik ben een blogger, wat waarschijnlijk voor velen van jullie verschillende dingen betekent. Je hoorde misschien over de Kryptoniteslot-heisa. Een blogger vertelde hoe je kon hacken of inbreken in een Kryptoniteslot met een balpen. Het raakte overal bekend. Kryptonite moest het slot aanpassen om de bezorgdheid van vele klanten weg te nemen. om de bezorgdheid van vele klanten weg te nemen. Je hoorde misschien van Rathergate, dat eigenlijk het gevolg was van bloggers die zich realiseerden dat de superscriptletters 'th' in 111th niet op een oude typemachine kon getypt zijn, maar in Word. Bloggers legden dit bloot, of ze werkten er hard aan om dit bloot te leggen. Blogs zijn eng. Dit is wat je ziet. Ik zie dit en ik ben echt bang -- en ik zweer op dit podium: doodsbang van blogs, omdat dit niets vriendelijks is. Maar er zijn blogs die de manier waarop wij nieuws lezen en media consumeren, veranderen. Dit zijn de mooie voorbeelden. Deze mensen bereiken duizenden, zo niet miljoenen lezers, en dat is ongelooflijk belangrijk. Tijdens de orkaan, was daar MSNBC dat nieuws over de orkaan op zijn blog plaatste, en regelmatig bijwerkte. Dit was mogelijk door het gemak van bloggen.

Neem nu mijn vriend: hij heeft een blog over PDR's, persoonlijke recorders. Hij verdient genoeg geld met advertenties om zijn familie in Oregon te onderhouden. Meer doet hij momenteel niet. Blogs maakten dit mogelijk. Dan heb je zoiets als Interplast. Een prachtige organisatie van mensen en dokters die naar ontwikkelingslanden gaan en plastische chirurgie aanbieden waar er nood aan is. Kinderen met een gespleten gehemelte bijvoorbeeld en ze documenteren hun verhaal. Dat is mooi. Ik ben niet zo'n zorgzaam type. (Gelach) Ik praat over mezelf. Dat is wie ik ben. Ik ben een blogger. Ik besloot ooit dat ik een deskundige zou worden in één ding. Ik ben expert in deze persoon en schrijf dus over mezelf.

En -- in het kort over mijn blog: ik begon in 2001 op mijn 23e. Ik was niet blij met mijn baan, ik ben ontwerpster werd niet echt gestimuleerd. Ik studeerde Engels en dacht dat ik er niets mee kon, maar ik miste het schrijven. Dus begon ik te bloggen door korte verhaaltjes te schrijven. Dit was een illustratie van mijn ervaringen op kamp toen ik 11 jaar was. Ik ging op kamp met de YMCA -- een christelijk kamp -- Uiteindelijk had ik het zo bont gemaakt dat mijn vrienden mij haatten en ik mij in een bed verstopte. Ze vonden me niet en startten een zoekactie. Ik hoorde hen zeggen dat ze hoopten dat ik zelfmoord had gepleegd, of van de Bible Peak was afgesprongen.

Lachen mag, dat is oké. Dit ben ik. Dit overkwam mij. Toen ik startte met mijn blog, had ik echt maar één doel. Ik zei: “Ik word niet beroemd over de hele wereld, maar ik kan beroemd worden op het internet.” Ik stelde mezelf tot doel een award te winnen omdat ik er nog nooit in mijn hele leven één won. "Ik ga deze award winnen -- de South by Southwest Weblog award." Ik heb hem ook gewonnen. Ik bereikte tienduizenden mensen die iedere dag over mijn leven lazen.

Toen schreef ik een stukje over een banjo. Ik schreef een post over het feit dat ik een banjo wilde kopen -- een banjo van 300 dollar, wat veel geld is. Ik bespeel geen instrumenten en weet niets over muziek. Ik houd van muziek en ik houd van banjo's, ik denk dat ik Steve Martin hoorde spelen, en bedacht: dat kan ik ook. Ik vroeg aan mijn man: "Ben, kan ik een banjo kopen?" Hij zei: "Nee."

Mijn man -- dit is mijn man, hij is erg knap. Hij won er een onderscheiding mee -- (Gelach) -- hij zei me: "Ik wil niet dat je een banjo koopt. Je bent precies je vader, die instrumenten 'verzamelt'.” Ik schreef een stukje over hoe kwaad ik op hem was. Hij was een tiran want hij liet mij geen banjo kopen. De mensen die mij kennen, begrepen mijn grap. Dit is Mena, zo houd ik mensen voor de gek. De grap is dat deze persoon geen tiran is; deze persoon is zo liefhebbend en zo vriendelijk dat hij zich door mij laat verkleden en foto's van hem op mijn blog laat plaatsen. (Gelach) Als hij zou weten dat ik dit nu zou laten zien -- ik heb dit er vandaag in gezet -- hij zou me vermoorden.

Het ging erom dat mijn vrienden het zouden lezen en zouden denken: Mena heeft een stukje geschreven over dat stomme ding dat ze wil hebben en hoe stom ze kan zijn. Maar ik kreeg e-mails van mensen die schreven: "O mijn god, wat een klootzak is jouw man. Hoeveel geld besteedt hij per jaar aan bier? Jij kan dat geld gebruiken om een banjo te kopen. Open je eigen bankrekening." We zijn samen sinds ik 17 ben. We hadden nog nooit gescheiden bankrekeningen. Ze schreven: "Open je eigen bankrekening -- geef je geld uit; geef zijn geld uit. En daarmee uit." Mensen schreven ook: "Verlaat hem." En -- ik dacht: oké, wie zijn deze mensen eigenlijk? Waarom lezen ze dit? Ik besefte dat deze mensen mijn doelgroep niet waren. Ik wil niet voor dit publiek schrijven. Ik begon langzaamaan een eind te maken aan mijn blog. Ik wilde dit niet meer schrijven, en heel langzaam --

ik vertelde af en toe persoonlijke verhalen. Ik schreef een stukje, ik draag het op aan Einstein. Ik krijg een brok in mijn keel: ze was mijn eerste huisdier en ze overleed twee jaar geleden. Ik besloot te breken met: "Ik schrijf eigenlijk niet over mijn publieke leven", omdat ik haar een kleine nagedachtenis wilde geven. Hoe dan ook. Het zijn deze persoonlijke verhalen. Je leest blogs over de politiek, of over de media, roddels en noem maar op. Dat is er nu eenmaal, maar het is meer het persoonlijke wat mij interesseert ... dat is wie ik ben.

Neem Norman Rockwell. Sommige kunstcritici zeggen: "Norman Rockwell is geen kunst. Norman Rockwell hangt in woonkamers en badkamers, dit is niet iets dat we gerenommeerde kunst noemen." Ik denk dat dit één van de belangrijkste dingen is voor ons mensen. Dit raakt ons, en, als je aan blogs denkt, denk je aan blogs over hoogstaande kunst, schilderijen over de geschiedenis van alle Bijbelverhalen, en dan krijg je dit. Deze blogs interesseren mij: mensen die gewoon verhalen vertellen.

Eén verhaal gaat over een baby, Odin. Zijn vader was een blogger. Op een dag schreef hij aan zijn blog, toen zijn vrouw op 25 weken van haar baby beviel. Hij had dit nooit verwacht. De ene dag was nog normaal, de volgende een hel. De baby weegt een halve kilo. Odin werd iedere dag gedocumenteerd. Iedere dag werden foto's genomen: dag één, dag twee ... Dag negen -- ze praten over zijn apneu. Dag 39: hij krijgt longontsteking. Zijn baby is zo klein, ik heb er nog nooit zo één gezien, maar --- een verontrustende foto, maar toch – o zo oprecht. Je leest het wanneer het gebeurt, dus op dag 55 leest iedereen dat hij problemen heeft met zijn ademhaling en hart, het gaat slechter en je weet niet wat er gaat gebeuren. Maar dan gaat het beter. Op dag 96 gaat hij naar huis. Je ziet het bericht. Dit lees je niet in een krant of magazine. Het is iets dat deze persoon voelt en mensen worden erdoor geraakt. Achtentwintig reacties, geen gigantisch aantal mensen, maar voor 28 mensen betekent het iets. Vandaag is het een gezonde baby, die, als je zijn blog leest -- het is Snowdeal.org, zijn vaders blog -- hij maakt nog steeds foto's van hem, want het is nog steeds zijn zoon en hij is nu op zijn leeftijdsniveau, omdat hij in het ziekenhuis zo goed behandeld werd.

Dus, blogs. Je hebt deze dingen waarschijnlijk eerder gehoord. We hebben het gehad over de WELL, en we praatten overal in onze online-geschiedenis over dit soort dingen. Voor mij zijn blogs maar een evolutie en dat is hoe we het vandaag zien. Het is een document over wie je bent, jouw persoon. Je zoekt op Google en vraagt: wat is Mena Trott? Dan vind je wat en je bent er gelukkig mee of niet. Maar dan vind je ook blogs van mensen, en dit zijn de documenten van mensen die dagelijks schrijven -- niet noodzakelijkerwijs over hetzelfde onderwerp, maar over zaken die hen interesseren. De wereld wordt toegankelijker en ik ben erg optimistisch.

Telkens als ik aan blogs denk, denk ik: we moeten al deze mensen bereiken. Miljoenen, honderden miljoenen, miljarden mensen. Nu belanden we in China, we willen daar zijn, maar daar zijn zoveel mensen die geen toegang hebben tot bloggen. De 100 dollar-computer is geweldig, want -- blogging-software is eenvoudig. Wij hebben een succesvolle onderneming vanwege timing, en door volharding, maar het betreft eenvoudige materie -- het is geen wetenschap, het is simpel. Dit is iets geweldigs om te overwegen. Dus: het levensbeschrijvende document is voor mij ongelooflijk belangrijk.

We begonnen met een plaatje van mijn Teds, en ik moest deze slide toevoegen, want ik wist dat mijn moeder dit op de een of andere manier zou zien. Zij leest ook mijn blog -- en ze zal zeggen: "Waar was mijn foto?" Dat is mijn moeder. Dan heb ik alle mensen die ik ken. Het zijn ook alle mensen van mijn familie waarvan ik weet dat ze bestaan in directe lijn. Ik liet eerder een schilderij van Norman Rockwell zien. Met dit schilderij ben ik opgegroeid, ik keek er voortdurend naar. Ik besteedde uren aan het kijken naar alleen maar de connecties, en ik merkte op dat het kleine kindje bovenaan rood haar heeft, net zoals de eerste generatie hier. Juist deze kleine dingen. Dit is geen wetenschap, maar dit was genoeg voor mij om geïnteresseerd te raken in hoe we ons ontwikkelden en hoe we onze lijn kunnen volgen. Dat heeft mij altijd beïnvloed.

Ik heb een document: een volkstelling uit 1910 van een andere Grabowski -- dat is mijn meisjesnaam -- en er is een Theodore, omdat er altijd een Theodore is. Dit is alles wat ik heb. Ik heb een paar feiten van iemand. Ik heb hun geboortedatum, hun leeftijd, en wat zij in hun gezin deden, of ze Engels spraken, en dat is het. Dat is alles wat ik van deze mensen weet. Het is nogal droevig, omdat ik maar vijf generaties terugga, niet meer. Ik weet niet eens wat er aan mijn moeders kant gebeurt, want zij komt uit Cuba en daar heb ik niet zoveel van. Alleen maar om dit te doen, besteed ik tijd in archieven -- dat is ook iets waarom mijn man een heilige is - ik bracht tijd door in archieven in Washington, alleen maar om deze dingen uit te zoeken. Nu staat het online, maar hij moest het doorstaan. Dus heb je dit document en dit is mijn betovergrootmoeder. Dit is de enige foto die ik heb. Ik denk aan de mogelijkheden die we hebben met onze blogs, denkend aan de mensen die op die 100-dollar-computers vertellen wie ze zijn, deze persoonlijke verhalen delen -- dat is iets geweldigs.

Een andere foto die mij sterk heeft beïnvloed, of een serie foto's, is dit project dat door een Argentijnse man en zijn vrouw is gemaakt. Hij neemt in principe elke dag een foto van zijn familie de afgelopen, wat is het 1976 20, o mijn god, ik ben van 1977 29 jaar? Negenentwintig jaar. Oorspronkelijk zat er een grap in over mijn grafiek: zie je al deze wiskunde? Ik ben al blij dat ik kan optellen tot 100, want dat zijn mijn vaardigheden. Hier zie je de veroudering van mensen, dit is die man nu vandaag, of vorig jaar, en dat is machtig om te hebben, om dit te kunnen volgen. Ik zou willen dat ik dit van mijn familie had. Ik weet dat mijn kinderen zich op een dag zullen afvragen -- of mijn kleinkinderen, of mijn achterachterkleinkinderen, als ik ooit kinderen zou krijgen -- wat ik deed -- wie ik was, dus ik doe eigenlijk iets wat erg narcistisch is;

Ik ben een blogger -- ik vind dit geweldig, want het maakt van elke dag een momentopname. Ik neem een foto van mezelf -- ik doe dit sinds vorig jaar -- elke dag. Het is steeds dezelfde foto, steeds dezelfde persoon. Alleen een paar mensen lezen het. Ik schrijf het niet voor dit publiek. Ik laat het nu zien, maar ik zou gek worden als dit echt openbaar was. Ongeveer vier mensen lezen het waarschijnlijk, en zij zeggen tegen mij: "Je hebt geen update gedaan." Ik krijg mensen die mij vertellen dat ik geen update heb gedaan -- maar dit is iets geweldigs want ik kan teruggaan naar een dag -- ik kan teruggaan naar april 2005, en me afvragen wat ik die dag deed. Ik zie het en ik weet het precies. Het is de visuele aanwijzing die zo belangrijk is voor wat we doen. Ik heb de slechte foto's er ook opgezet, omdat er slechte foto's zijn. (Gelach) Ik herinner me onmiddellijk: hier was ik in Duitsland. Ik moest ernaartoe voor een dagtrip. Ik was ziek en zat in een hotelkamer waar ik niet wilde zijn. Zo zien jullie deze dingen. Het is niet altijd lachen. Nu heb ik het ontwikkeld, dus ik heb dit uiterlijk. Als je mijn rijbewijs ziet, heb ik hetzelfde uiterlijk, en -- je raakt er nogal van in de war maar het is iets dat erg belangrijk is.

Een laatste verhaal dat ik dit echt wil vertellen. Het betekent misschien wel het meeste voor mij van wat ik allemaal doe. Ik krijg meestal een brok in mijn keel, als ik hierover praat. Deze vrouw, Emma, zij was blogster voor onze dienst TypePad. Zij was bèta-tester, zij was er toen we net begonnen -- er waren 100 mensen -- zij schreef over haar leven en hoe zij omging met kanker. Ze schreef en schreef en schreef, en we begonnen het allemaal te lezen, want we hadden zo weinig blogs op onze dienst, dat we iedereen konden volgen. Op zekere dag was ze aan het schrijven, en toen verdween ze opeens een poosje. Haar zus kwam op het blog en vertelde dat Emma was overleden. Al onze medewerkers van de support, die met haar contact hadden, waren erg emotioneel. Het was een heel zware dag in ons bedrijf.

En dit was één van de voorbeelden waarbij ik besefte hoeveel invloed bloggen eigenlijk op onze relaties heeft, en hoe makkelijk wij hier toegang tot hebben. Dat deze vrouw in Engeland is, en ze leeft -- ze leefde een leven waarin ze praatte over wat ze deed. Maar wat ons heel erg beïnvloedde, was dat haar zuster mij schreef dat ze schreef in haar blog, -- dat het schrijven van haar blog tijdens de laatste maanden van haar leven waarschijnlijk het beste was wat haar ooit overkwam, dat ze in staat was te praten en te delen met mensen, wat er gebeurde, en in staat was te schrijven en reacties te ontvangen. Dat was geweldig -- te weten dat wij dit hadden bekrachtigd en dat bloggen iets was waar ze zich prettig bij voelde, dat het idee om te bloggen niet eng hoeft te zijn, dat we niet altijd door blogs worden aangevallen, dat we mensen kunnen zijn die open zijn, willen helpen en met mensen willen praten. Dat was iets geweldigs. Ik heb een print van haar gemaakt -- of ik heb een PDF van haar blog naar haar familie gezonden, en zij hebben het bij de rouwdienst uitgedeeld, en zelfs in haar doodsbericht noemde zij haar blog omdat het zo'n groot deel van haar leven was. Dat is immens.

Dit is haar nalatenschap, en ik denk dat mijn oproep aan elk van jullie is: denk eens na over blogs, wat ze zijn, hoe je erover dacht. doe het gewoon, want het is iets wat echt onze levens zal gaan veranderen. Dank je wel. (Applaus)