Mechai Viravaidya: Hoe Mr. Condoom van Thailand een betere plek heeft gemaakt

Welkom in Thailand. 40 jaar geleden, toen ik een jonge man was, was het land was zeer, zeer arm met hopen mensen die in armoede leefden. We besloten daar iets aan te doen, maar we begonnen niet met een sociaal programma of een programma ter vermindering van de armoede. We begonnen met een gezinsplanningsprogramma, na een zeer succesvol gezondheidsprogramma voor moeder en kind, met allerlei activiteiten. Niemand zou gezinsplanning accepteren wanneer hun kinderen niet zouden overleven. De eerste stap: hou je eerst bezig met de kinderen en de moeders, en begin dan met gezinsplanning. Je moet niet alleen de kindersterfte aanpakken, ook gezinsplanning moet. Laat mij jullie nu vertellen waarom dat zo nodig moest.

In 1974 waren er in mijn land zeven kinderen per gezin. Een enorme groei van 3,3 procent. Maar zonder toekomst. We moesten de bevolkingsgroei terugdringen. Dus zeiden we: "Laten we het doen." De vrouwen zeiden: "We zijn het eens. We willen de pil gebruiken, maar we moeten een arts hebben die ze voorschrijft." We hadden heel, heel weinig artsen. We hebben die nee niet als antwoord beschouwd. We zagen die nee als een vraag. We gingen naar de verpleegsters en de vroedvrouwen, allemaal ook vrouwen. Zij waren fenomenaal goed in het uitleggen hoe de pil te gebruiken. Dat was geweldig, maar het bereikte slechts 20 procent van het land.

Wat konden we doen voor de overige 80 procent - ze met rust laten en zeggen: "Nou, ze zijn geen medisch personeel"? Nee, we besloten om wat meer te doen. Dus gingen we naar de gewone mensen die je hier ziet. Eigenlijk onder dat gele teken daar. Ik wou dat ze het niet hadden gewist, want er stond "Coca-Cola" op. We waren zo veel groter dan Coca-Cola in die dagen. En geen verschil, de mensen die zij kozen, waren de mensen die wij kozen. Ze waren bekend in de gemeenschap. Ze wisten dat de klanten altijd gelijk hadden. Ze waren geweldig en ze deden zelf aan gezinsplanning. Ze konden pillen en condooms verstrekken in het hele land, in elk dorp van het land. Daar zijn we dan. We zorgden dat de mensen die werden gezien als de oorzaak van het probleem, de oplossing werden. Overal waar er mensen waren. Je ziet hier boten met de vrouwen - om iets te verkopen. Hier is een drijvende markt. Ze verkopen bananen en krabben en ook anticonceptiva. Overal waar je mensen vindt in Thailand, daar vind je anticonceptiva.

En toen hebben we besloten religie erbij te betrekken. Want in de Filippijnen stond de katholieke kerk erg sterk, en de Thai waren boeddhist . We gingen naar hen toe en zeiden: "Kijk, zou je ons kunnen helpen?" Ik ben die in het blauw, niet die in het geel, met een kom heilig water in mijn handen, zodat de monnik wat heilig water op de pillen en condooms kon sprenkelen voor de heiligheid van het gezin. Deze foto werd in het hele land rondgestuurd. De monniken in de dorpen gingen hetzelfde doen. De vrouwen zeiden: "Geen wonder dat we hebben geen bijwerkingen hebben. Het is gezegend." Zo zagen zij het.

Daarna gingen we naar leraren. Je moet iedereen erbij betrekken als je de wereld beter wil maken voor de mensen. Dus gingen we naar de docenten. Meer dan een kwart miljoen werd onderwezen over gezinsplanning met een nieuw alfabet - A, B voor de geboorte, C voor condoomgebruik, I voor IUD (spiraaltje), V voor vasectomie. We hadden ook een soort ganzenspel, met dobbelstenen. Als je terechtkomt op een pro-gezinsplanningsvakje, mag je vooruit. Zoals: "Moeder neemt elke avond de pil. Heel goed, moeder. Verdergaan. Oom koopt een condoom. Heel goed, oom. Verdergaan. Oom wordt dronken, gebruikt geen condoom. Terug, opnieuw beginnen." (Gelach) Nogmaals, onderwijs, entertainment. En de kinderen deden het op school ook. We hadden aflossingswedstrijden met condooms. We hadden kampioenschappen condoom-opblazen voor kinderen. Het duurde niet lang of het condoom werd bekend als 'meisjes beste vriend'. In Thailand, voor arme mensen, kan je dat niet maken met diamanten. Dus het condoom is meisjes beste vriend.

We introduceerden ons eerste microkredietprogramma in 1975. De vrouwen die het organiseerden, zegden: "We willen alleen maar lenen aan vrouwen die aan gezinsplanning doen. Als je zwanger bent, verzorg dan je zwangerschap. Als je niet zwanger bent, kan je bij ons lenen." Dat werd door hen gerund. 35-36 jaar later gaat dat nog steeds zo. Het maakt deel uit van de Village Development Bank. Het is geen echte bank, maar een microkredietfonds. We hebben geen behoefte aan een grote organisatie om het te organiseren. Het werd gerund door de dorpelingen zelf. Je ziet daar waarschijnlijk nauwelijks een Thaise man. Het zijn altijd vrouwen, vrouwen, vrouwen, vrouwen. Toen dachten we eraan om Amerika te helpen, omdat Amerika altijd iedereen helpt, of ze dat nu willen of niet. (Gelach) Dit is op de Fourth of July. We besloten om vasectomie aan te bieden aan alle mannen, maar in het bijzonder aan Amerikaanse mannen vooraan de wachtrij aan de residentie van de Ambassadeur tijdens zijn [onduidelijk]. Het hotel gaf er ons de balzaal voor. Zeer geschikte zaal voor de taak. (Gelach) Omdat het bijna lunchtijd was, zeiden ze: "Oke, we geven u een lunch. Natuurlijk moet het met Amerikaanse cola. Je krijgt twee merken, Coke en Pepsi. En je kan kiezen tussen hamburger en hotdog." Ik vond een hotdog hier meer symbolisch. (Gelach) Dit is een jongeman, Willy Bohm genaamd, die werkte voor USAID. Uiteraard kreeg hij zijn vasectomie. Dat zie je aan zijn half opgegeten hotdog, en hij was er heel tevreden mee. Het kwam in Amerika in het nieuws, en het maakte een aantal mensen kwaad. Ik zei: "Je moet er niet mee inzitten. Als je naar hier komt,

doe ik jullie allemaal." (Gelach)

En wat gebeurde er? Het ging van zeven kinderen naar 1,5 kinderen. En de bevolkingsgroei van 3,3 naar 0,5. Noem het de Coca-Colabenadering, als je wil. Het was precies hetzelfde. Ik ben niet zeker of Coca-Cola ons heeft gevolgd, of dat wij Coca-Cola volgden, maar we zijn goede vrienden. Zo gaat dat als iedereen meedoet. We hadden geen sterke overheid en niet veel artsen. Maar het is ieders job om houding en gedrag te veranderen.

Toen kwam aids en trof Thailand. We moesten een heleboel goede initiatieven stoppen om aids te kunnen aanpakken. Maar helaas bleef de overheid het probleem ontkennen. Dus werd ons werk niet aangepast. Ik dacht: "Nou, als de regering niet mee wil, dan maar het leger." Ik ging naar de militairen om zendtijd te vragen op 300 radiostations. Ze hebben er meer dan de overheid, en ze hebben meer wapens dan de overheid. Dus vroeg ik hen of ze ons konden helpen in onze strijd tegen HIV. Nadat ik hen statistieken gaf. Ze zeiden: "Ja. Oke. Je mag alle radiostations en tv-stations gebruiken." We gingen de ether in. Kort daarna kregen we een nieuwe premier. En hij zei: "Mechai, wil je met ons meedoen?" Hij vroeg mij omdat hij mijn vrouw nogal leuk vond. Dus ik zei: "Oke." Hij werd de voorzitter van de Nationale Aidscommissie en verhoogde het budget met factor 50.

Elk ministerie, ook rechters, moesten worden betrokken bij het aids-onderwijs. Iedereen. Dat betekende het publiek, de instellingen, religieuze instellingen, scholen - iedereen werd er bij betrokken. Hier zie je dat alle mediapersonen moesten worden opgeleid in HIV. We gaven elk station een halve minuut extra voor reclame om meer geld te verdienen. Dus waren ze er blij mee. Toen kwam aidsvoorlichting op alle scholen, vanaf de universiteit. Dit zijn middelbare scholieren die andere middelbare scholieren onderwijzen. De beste leraren waren de meisjes, niet de jongens. Ze waren geweldig. Deze meisjes, die de scholen bezoeken over veilig vrijen en HIV, stonden bekend als Moeder Teresa. Toen gingen we nog een stap naar beneden. Dit zijn lagereschoolkinderen - in de derde, vierde klas - die naar elk huishouden in het dorp gingen, naar elk huishouden in heel Thailand, om aids-voorlichting en een condoom te geven aan elk huishouden. Dat deden deze jonge kinderen. Geen ouder die er bezwaar tegen had, omdat we probeerden om levens te redden. Dit was levensreddend. We zeiden: "Iedereen moet erbij betrokken worden."

Bedrijven realiseerden zich ook dat zieke medewerkers niet werken en dode klanten niet kopen. Dus volgden ze allemaal de opleiding. Dan hebben we ook nog deze Captain Condom, met zijn Harvard MBA, die scholen en uitgaansgelegenheden bezocht. Ze hielden van hem. Je moet ergens een symbool hebben. In elk land, voor elk programma moet je een symbool hebben. Dit is waarschijnlijk het beste wat hij ooit heeft gedaan met zijn MBA. (Gelach) En dan gingen we condooms overal uitdelen - overal, overal. In taxi's kreeg je condooms. Ook in het verkeer gaven de agenten je condooms - onze "cops and rubbers" programma's. (Gelach) Kun je je voorstellen dat New Yorkse politieagenten condooms zouden uitdelen ? Natuurlijk kan ik dat. En ze zouden er enorm van genieten. Ik zie ze overal staan​. Stel je voor dat ze condooms hadden, en ze aan iedereen uitdeelden. En dan nog wat, we hadden haarbanden, kleding, en het condoom voor uw mobiele telefoon tijdens het regenseizoen.

(Gelach)

Dit waren de condooms die we introduceerden. Op een ervan staat: "Wapen voor massabescherming." Dat hebben wij gevonden. Je weet wel, iemand was op zoek naar massavernietigingswapens, maar wij vonden het wapen voor massabescherming - het condoom. Dit hier zegt, met de Amerikaanse vlag: "Ga nooit de deur uit zonder." Ik ga er straks wat uitdelen. Maar denk erom, deze zijn op Thai-maat, Wees dus zeer voorzichtig. (Gelach) Zoals u kunt zien kunnen condooms nog veel meer. Kijk eens naar dit hier. Ik gaf dit aan Al Gore en Bill Senior. "Stop de opwarming van de aarde. Gebruik condooms." En dan is dit de foto waarover ik het had - het wapen van massabescherming. Hopelijk kunnen de volgende Olympische Spelen levens redden. Waarom alleen maar wat rondrennen? (Gelach) En dan tot slot: in Thailand zijn we boeddhisten, we hebben geen God. In plaats daarvan zeggen we: "In rubber vertrouwen we." (Gelach) Jullie kunnen zien dat we er alles aan hebben gedaan om mensen een beter leven te geven. We hadden condooms in alle koelkasten in de hotels en de scholen, omdat alcohol je oordelingsvermogen aantast.

En wat gebeurde er toen? Na al die tijd deed iedereen mee. Volgens de U.N. daalde het aantal nieuwe gevallen van HIV met 90 procent. Volgens de Wereldbank werden er 7,7 miljoen levens gered. Anders zouden er vandaag niet veel Thai meer rondlopen. Dit toont aan dat je er iets aan kon doen. 90 procent van de financiering kwam uit Thailand. Er was politiek engagement, ook wat financiële betrokkenheid, en iedereen deed mee in de strijd. Niet alles overlaten aan de specialisten, artsen en verpleegkundigen. We moeten allemaal helpen.

Toen besloten we om mensen uit de armoede te helpen, nu we aids enigszins onder de knie hadden. Deze keer niet met de overheid alleen, maar in samenwerking met het bedrijfsleven. Omdat arme mensen zakenmensen zijn die niet over zakelijke vaardigheden en toegang tot krediet beschikken. Dat zijn de dingen die worden verstrekt door het bedrijfsleven. We proberen om van hen blote-voetenondernemers, kleine zakenmensen te maken. De enige uitweg uit de armoede is door ondernemen. Dat deden we dus. Het geld gaat van het bedrijf naar het dorp via de aanplant van bomen. Het is niet een gratis cadeau. Zij planten de bomen, en het geld gaat in hun microkredietfonds, dat we de Village Development Bank noemen. Iedereen doet mee, en ze voelen dat als hun eigen bank, omdat ze zelf het geld hebben ingebracht.

Voordat je geld kan lenen, moet je worden opgeleid. We geloven dat, als je armen wil helpen, toegang tot krediet een mensenrecht moet worden. Toegang tot krediet moet een mensenrecht worden. Anders zullen zij nooit uit de armoede weggeraken. Voor het verkrijgen van een lening moet je worden opgeleid. Hier is wat wij noemen een MBA op blote voeten. Hij leert mensen hoe zaken te doen om, wanneer ze geld lenen, hun onderneming te doen slagen. Dit zijn enkele van de bedrijven: champignons, krabben, groenten, bomen, vruchten, en dit is zeer interessant - Nike-ijs en Nike-koekjes. Dit is een dorp gesponsord door Nike. Ze zeiden: "Ze moet stoppen met het maken van schoenen en kleding. Maak liever dit hier, dat kunnen we betalen." En dan hebben we zijde, Thaise zijde. Nu maken we Schotse tartans, zoals je kunt zien aan de linkerkant, om te verkopen aan alle mensen met Schotse voorouders. Dus iedereen die zit te kijken, kan met mij contact opnemen. Hier ons antwoord op Starbucks in Thailand - "Koffie en condooms." Starbucks houdt je wakker, wij houden je wakker en in leven. Dat is het verschil. Kun je je voorstellen dat je bij elke Starbucks ook condooms kan krijgen? Je kan condooms bij je cappuccino bestellen.

Tot slot het onderwijs. We willen af van de school als onderbenut instituut. We willen een plek waar iedereen levenslang kan leren. We noemen dit onze School-gebaseerde Geïntegreerde Plattelandsontwikkeling. Het is een centrum, een centraal punt voor economische en sociale ontwikkeling. Herbekijk de school, maak ze dienstbaar aan de noden van de gemeenschap. Hier een gebouw van bamboe. Ze zijn allemaal van bamboe. Dit is een geodetische koepel gemaakt van bamboe. Ik ben er zeker van dat Buckminster Fuller heel, heel trots zou zijn als hij een geodetische koepel van bamboe zou zien. We gebruiken groenten op school, dus telen ze hun eigen groenten.

Tot slot: ik ben ervan overtuigd, als we willen dat de MDG's (Millenniumdoelstellingen) werken, dan is het nodig om gezinsplanning eraan toe te voegen. Natuurlijk eerst kindersterfte aanpakken en vervolgens gezinsplanning. Iedereen heeft behoefte aan gezinsplanningsservice. Het is onderbenut. Dus hebben we nu het wapen van massabescherming gevonden. Bovendien vragen wij de volgende Olympische Spelen betrokken te zijn bij het redden van levens. Ten slotte is dat ons netwerk. Dit zijn onze Thaise tulpen.

(Gelach)

Dank u zeer hartelijk.

(Applaus)