Majora Carters verhaal over stedelijke vernieuwing

Als je hier vandaag bent -- ik ben erg blij dat jullie er zijn -- dan heb je al gehoord over hoe duurzame ontwikkeling ons zal redden van onszelf. Als we niet hier zijn, wordt vaak verteld dat een echt duurzame beleidsagenda gewoon niet haalbaar is, vooral in grote stedelijke gebieden zoals New York City. Dat komt omdat de meeste mensen met beslissingsbevoegdheid, in zowel de publieke en de private sector, niet echt het gevoel hebben dat ze in gevaar zijn.

Vandaag ben ik hier, deels door een hond. Een verlaten puppy dat ik vond in de regen, in 1998. Ze werd een veel grotere hond dan ik had verwacht. Toen ze in mijn leven kwam, vochten we tegen een enorme afvalvoorziening gepland bij de East River, ondanks het feit dat ons kleine deel van New York City al meer dan 40% verwerkt van het commercieel afval van de hele stad. Een afvalwaterinstallatie, een installatie voor zuiveringsslib, vier energiecentrales, 's werelds grootste voedseldistributiecentrum, en andere industrieën die meer dan 60.000 vrachtwagenritten per week opleveren. Het gebied heeft ook een van het laagste aantal parken in de stad.

Ik werd benaderd door de Parks Department voor een subsidie van 10.000 $ voor het ontwikkelen van de waterkant. Ik vond dat echt goed bedoeld, maar een beetje naïef. Ik woonde daar al mijn hele leven en je kon niet naar de rivier, vanwege alle 'mooie' voorzieningen die ik eerder heb genoemd. Op een morgen, tijdens het joggen met mijn hond, trok ze me in, wat ik dacht, een gewone illegale stortplaats. Er was onkruid en stapels afval en andere dingen die ik hier niet zal noemen, maar ze bleef trekken - en aan het einde lag de rivier. Ik wist dat dit vergeten stuk grond, net zo verlaten als de hond die mij er bracht, de moeite waard was om te redden. Ik wist dat het zou uitgroeien tot het trotse begin van de revitalisering van het nieuwe South-Bronx door de gemeenschap.

Net als mijn nieuwe hond, werd het idee groter dan ik had voorzien. We kregen veel steun Het 'Hunts Point Riverside Park' werd het eerste park aan de rivier in de South Bronx, in meer dan 60 jaar. De initiële 10.000 $ subsidie vermenigvuldigde 300 keer tot een park van drie miljoen dollar.

In de herfst trouw ik met mijn geliefde. Hartelijk dank. Hier is hij: hij drukt op mijn knoppen. Dat doet hij de hele tijd. (Gelach) (Applaus)

Diegenen van ons die in achterstandswijken wonen, zijn als de kanarie in de kolenmijn. Wij merken de problemen het eerst, en dat is al een poos het geval. Milieugerechtigheid, als je niet vertrouwd bent met de term, het gaat ongeveer als volgt: geen gemeenschap mag worden opgezadeld met meer milieulasten en minder milieuvoordelen dan alle andere.

Helaas, ras en klasse zijn uiterst betrouwbare indicatoren voor het lokaliseren van goede dingen, zoals parken en bomen, en de locatie van slechte dingen, zoals elektriciteitscentrales en afvalvoorzieningen. Als een zwart persoon in Amerika, heb ik twee keer zoveel kans om te leven in een gebied waar de luchtverontreiniging het grootste risico vormt voor mijn gezondheid. Ik heb vijf keer meer kans om te wonen op loopafstand van een elektriciteitscentrale of chemische instelling - en dat doe ik ook. Deze beslissingen veroorzaken de slechte condities die leiden tot problemen zoals obesitas, diabetes en astma. Waarom zou iemand zijn huis uit gaan voor een stevige wandeling in een toxische buurt? Onze 27 procent obesitas is hoog, zelfs voor dit land, en dat gaat gepaard met diabetes. Een op de vier kinderen uit de South Bronx heeft astma. Onze astmahospitalisatie is zeven keer hoger dan het nationale gemiddelde. Iedereen krijgt uiteindelijk met dergelijke effecten te maken. We betalen allemaal voor ons afval, gezondheidsproblemen verbonden aan vervuiling en nog bedenkelijker, de kosten van gevangenissen voor onze jonge zwarte en Latino mannen, die beschikken over onnoemelijke hoeveelheden onbenut potentieel. 50 procent van onze bewoners leven op of onder de armoedegrens. 25 procent van ons is werkloos. Laag-inkomen-burgers gebruiken vaak de eerste hulp als primaire zorg. Dit betekent hoge kosten voor de belastingbetaler en geeft geen evenredige voordelen. Arme mensen zijn niet alleen nog steeds arm, ze zijn ook ongezond.

Gelukkig zijn er veel mensen zoals ik die streven naar oplossingen die de levens van de gekleurde gemeenschappen met laag inkomen niet op korte termijn benadelen, en niet ons allen vernietigen op lange termijn. Niemand van ons wil dat, daar zijn we het over eens. Waar zijn we het nog over eens?

Om te beginnen zijn we allemaal ongelooflijk mooi -- met diploma's: middelbare school, universiteit, postacademische graden. We hebben gereisd naar interessante plaatsen, kregen geen kinderen in de vroege tienerjaren, zijn financieel stabiel, en zonder strafblad. Oké. Goed. (Gelach)

Naast een zwarte vrouw ben ik op andere manieren anders dan de meeste van jullie. Ik zag bijna de helft van de gebouwen in mijn buurt afbranden. Mijn grote broer Lenny vocht in Vietnam, maar werd neergeschoten een paar straten van ons huis. Jezus. Ik ben opgegroeid met een drugspand aan de overkant. Ja, ik ben een arm zwart kind uit het getto. Deze dingen maken me anders dan jullie. Maar de dingen die we gemeen hebben, onderscheiden mij van de meeste mensen in mijn gemeenschap, en ik zit tussen deze twee werelden, met genoeg passie om te vechten voor rechtvaardigheid in beide.

Hoe werden dingen zo anders voor ons? In de late jaren 40, kocht mijn vader - een treinbediende, zoon van een slaaf -- een huis in het Hunts Point-deel van de South Bronx, een paar jaar later trouwde hij met mijn moeder. In die tijd, was het vooral een blanke, werkende gemeenschap. Mijn vader was niet de enige en net als die anderen had hij zijn eigen versie van de "American dream'. Blanken begonnen weg te trekken uit de South Bronx en in veel andere steden. Banken gebruikten rode zones, waarbij bepaalde delen van de stad, ook die van ons, ongeschikt werden geacht voor elke vorm van investering. Veel verhuurders geloofden dat het voordeliger was om hun gebouwen af te branden voor het verzekeringsgeld, in plaats van te verkopen onder die omstandigheden. Zonder rekening te houden met huurders die omkwamen of gewond raakten.

Hunts Point was vroeger een woon-werkgemeenschap, maar nu hadden de mensen geen werk, noch een woning. Een nationale snelweg-bouwwoede werd toegevoegd aan onze problemen. In de staat New York begon Robert Moses een agressieve expansie van snelwegen. Een van de belangrijkste doelstellingen was om het gemakkelijker te maken voor bewoners van rijke gemeenschappen in Westchester County om zich naar Manhattan te verplaatsen. De South Bronx, die daar tussen ligt, had geen schijn van kans. Bewoners kregen vaak minder dan een maand vooraf het bericht dat hun gebouwen werden gesloopt. 600.000 mensen werden ontheemd. De algemene opvatting was dat slechts drugshandelaars, pooiers en prostituees uit South Bronx kwamen. Als je je hele leven voorgehouden wordt dat niets goeds zal voortkomen uit je gemeenschap, die slecht en lelijk is, dan moet dat wel een invloed hebben. Het huis van mijn familie werd waardeloos, behalve dat het ons onderdak bood en ons enige bezit was. Gelukkig voor mij, was dat thuis en de liefde daarin, samen met de hulp van leraren, mentoren en vrienden, genoeg.

Waarom is dit verhaal belangrijk? Omdat vanuit een planningsperspectief, economische achteruitgang leidt tot aantasting van het milieu en dat leidt tot sociale afbraak. De desinvestering die begon in de jaren 60, was het begin voor alle milieuongerechtigheden die zouden volgen. Verouderde bestemmingsplannen en ruimtelijke regelgeving worden tot nu nog steeds gebruikt. Ze blijven vervuilende installaties in mijn buurt plaatsen. Wordt met deze factoren rekening gehouden bij de bepaling van ruimtelijk beleid? Welke kosten zijn verbonden aan deze beslissingen? En wie betaalt? Wie profiteert? Wat rechtvaardigt de pijn voor de lokale gemeenschap? Dit was 'planning' - tussen aanhalingstekens - die niet onze belangen in het achterhoofd had.

Zodra we dat beseften, besloten we onze eigen planning te maken. Dit kleine park waarover ik u eerder vertelde, was de eerste fase van een Greenway-beweging in de South Bronx. Ik schreef een voorstel voor een één-en-een-kwart miljoen federale subsidie om een plan te ontwerpen voor een boulevard met fietspaden. Fysieke verbeteringen helpen het publiek beleid informeren over verkeersveiligheid, de plaatsing van het afval en andere voorzieningen die, indien goed uitgevoerd, de levenskwaliteit van een gemeenschap niet aantasten. Ze bieden mogelijkheden om fysiek meer actief te zijn, evenals lokale economische ontwikkeling. Denk aan fietsenwinkels, sapverkopers. We regelden 20 miljoen dollar voor de eerste fase projecten. Dit is Lafayette Avenue - en hier herontworpen door Matthews-Nielsen landschapsarchitecten. Zodra deze weg wordt gebouwd, zal het de South Bronx laten aansluiten met meer dan 160 hectare van 'Randall's Island Park'. Op dit moment zijn we gescheiden door ongeveer 10 meter water, maar deze link zal dat veranderen.

Als we het natuurlijke milieu koesteren, zal haar overvloed ons zelfs meer teruggeven. We hebben een project genaamd de Bronx Ecologische Beheerdersopleiding, die training op het gebied van ecologische restauraties geeft zodat mensen uit onze gemeenschap de vaardigheden krijgen om te concurreren voor deze goedbetaalde banen. Beetje bij beetje voorzien we het gebied van milieubewuste banen - zodat mensen zowel financiële als persoonlijke belangen krijgen in hun omgeving. De Sheridan Expressway is een onderbenut overblijfsel van het Robert Moses-tijdperk, gebouwd zonder aandacht voor de wijken die erdoor werden opgedeeld. Zelfs tijdens de spits, blijft hij vrijwel ongebruikt. De gemeenschap ontwikkelde een alternatief vervoersplan die de verwijdering van de snelweg mogelijk maakt. We hebben nu de gelegenheid om alle belanghebbenden bijeen te brengen om opnieuw te bepalen hoe deze 11 hectare beter kan worden benut voor parken, betaalbare huisvesting en lokale economische ontwikkeling.

We hebben het eerste groene en koele dak in de stad New York City, een demonstratieproject op de daken van onze kantoren. Koele daken zijn sterk reflecterende oppervlakken die geen zonnewarmte absorberen en doorgeven aan het gebouw of de atmosfeer. Groene daken hebben een bodem en levende planten. Beide kunnen gebruikt worden in plaats van op aardolie gebaseerde materialen voor dakbedekking die warmte absorberen, bijdragen aan het stedelijke 'hitte-eiland'-effect en verdampen onder zonlicht, wat wij op onze beurt inademen. Groene daken behouden tevens tot 75 % van de neerslag en verminderen de noodzaak voor dure rioolwatervoorzieningen die overigens vaak gevestigd zijn in gemeenschappen met 'milieugerechtigheid' zoals de mijne. Zij vormen habitats voor onze kleine vrienden! Dus - (Gelach) Zo gaaf! Het demonstratieproject is een springplank voor ons eigen groene dakbedekkingsbedrijf, brengt werkgelegenheid en duurzame economische activiteit naar de South Bronx. (Gelach) (Applaus) Dat bevalt mij ook wel.

Hoe dan ook, ik weet dat Chris vertelde hier geen reclame te maken, maar aangezien ik al jullie aandacht heb: we zoeken investeerders. Einde reclame. Het is beter om vergeving te vragen dan om toestemming. (Gelach) (Applaus)

Voorafgaand aan Katrina, hadden South Bronx en New Orleans' 'Ninth Ward' veel gemeen. Beide werden grotendeels bevolkt door arme kleurlingen, beide broeinesten van culturele innovatie: denk hip-hop en jazz. Beide zijn waterkantgemeenschappen met bedrijven en bewoners naast elkaar. In het post-Katrina-tijdperk hebben we nog meer gemeen. We zijn op zijn best genegeerd en verguisd en in het slechtste geval misbruikt, door nalatige regelgevende instellingen, verderfelijke zonering en onverantwoordelijke overheid. Noch de vernietiging van de Ninth Ward, noch van South Bronx was onvermijdelijk. Maar we zijn er uit gekomen met waardevolle lessen over hoe we onszelf kunnen uitgraven. Wij zijn meer dan alleen nationale symbolen van de stedelijke verloedering. Of problemen op te lossen door lege campagnebeloften van presidenten die komen en gaan. Laten we nu ook New Orleans wegkwijnen voor een decennium of twee zoals South Bronx deed? Of zullen we proactief stappen zetten en leren van onze eigen ervaringen van de activisten die uit wanhoop zijn geboren in gemeenschappen als de mijne?

Ik verwacht niet van mensen, bedrijven of de overheid om de wereld te verbeteren omdat het juist is of moreel. Deze presentatie vandaag vertegenwoordigt slechts een deel van wat ik heb meegemaakt, echt een klein deel. Je hebt geen idee. Ik vertel het je later als je het wilt weten. Ik weet dat het resultaat telt, of iemands perceptie ervan, dat motiveert mensen uiteindelijk. Ik ben geïnteresseerd in wat ik de 'driedubbele resultaten' noem die duurzame ontwikkeling kan produceren. Ontwikkelingen die het potentieel hebben van een positief rendement voor alle betrokkenen: de ontwikkelaars, overheid en de gemeenschap waar deze projecten lopen. Op dit moment gebeurt dat niet in New York City. We werken met een gebrek aan goede planning voor de stad. Een parade van overheidssubsidies gaat naar winkelcentra en stadionontwikkelingen in de South Bronx, maar er is weinig coördinatie tussen de beleidsmakers over hoe we omgaan met de cumulatieve effecten van toegenomen verkeer, vervuiling, afval en de effecten op de open ruimte. Hun aanpak van de lokale economie en banenmarkt is zo beroerd dat het niet leuk meer is. Want bovendien, vervangt het rijkste sportteam ter wereld hun Yankee Stadium door het vernietigen van twee geliefde gemeenschapsparken. Dan hebben we zelfs minder dan de statistiek waarover ik je eerder vertelde. Hoewel minder dan 25 procent van de South Bronx-bewoners een auto hebben, plannen deze projecten duizenden nieuwe parkeerplaatsen, maar niets aan openbaar vervoer. Wat ontbreekt in het grotere debat is een uitgebreide kosten-batenanalyse tussen het niet steunen van een ongezonde gemeenschap in een ongezonde omgeving, versus integratie van structurele, duurzame veranderingen. Mijn bureau werkt nauw samen met de Universiteit van Columbia en anderen om deze kwesties op te helderen.

Nu laat dit duidelijk zijn, ik ben niet tegen ontwikkeling. Dit is een stad, niet een natuurpark. Ik ben blij met mijn innerlijke kapitalist. Dat bent u waarschijnlijk allemaal en zoniet dan wordt het tijd. Ik heb geen probleem met projectontwikkelaars die geld verdienen. Er is genoeg precedent om aan te tonen dat een duurzame, gemeenschapsvriendelijke ontwikkeling ook een fortuin kan opleveren. Mede-TEDsters Bill McDonough en Amory Lovins -- beiden helden van mij trouwens - hebben aangetoond dat dat echt kan. Ik heb een probleem met de ontwikkelingen die politiek kwetsbare gemeenschappen voor winst uitbuiten. Als dat doorgaat, moeten we ons allemaal schamen, want we zijn allemaal verantwoordelijk voor de toekomst die we creëren. Ik herinner mij aan grotere mogelijkheden door te leren van visionairs in andere steden. Dat is mijn versie van de globalisering.

Laten we Bogota nemen. Arm, Latino, omgeven door beschietingen en drugshandel: een gelijkaardige reputatie als South Bronx. Deze stad werd echter in de late jaren 90 gezegend met een zeer invloedrijke burgemeester: Enrique Penalosa. Hij keek naar de demografie. Weinig Bogatanos hebben een eigen wagen, maar een enorm deel van het geld van de stad werd besteed aan hen. Als je burgemeester bent, kan je daar iets aan doen. Zijn bestuur versmalde de belangrijkste gemeentelijke doorgangswegen van vijf naar drie rijstroken, verbood parkeren op die straten, breidde voetgangerspaden en fietspaden uit, maakte openbare pleinen, en maakte één van de meest efficiënte bussystemen ter wereld. Voor zijn briljante inspanningen werd hij bijna afgezet. Maar toen mensen begonnen in te zien dat zij op de eerste plaats kwamen in zaken die van dag tot dag spelen, gebeurden ongelooflijke dingen. Mensen stopten met vervuilen. Misdaadcijfers daalden, omdat er veel mensen op straat waren. Zijn regering viel meerdere typisch stedelijke problemen tegelijk aan, en bovendien op een ontwikkelingsbudget. We hebben hier geen enkel excuus. Het spijt me. Het belangrijkste is: hun agenda om mensen éérst te plaatsen was niet om de automobilisten te bestraffen, maar om mogelijkheden te scheppen voor alle Bogatanos om deel te nemen in de heropleving van de stad. Die ontwikkeling mag niet ten koste gaan van de meerderheid van de bevolking. Dat is nog steeds een radicaal idee hier in de VS. Maar Bogota's voorbeeld zou dat kunnen veranderen.

Jullie zijn gezegend met de gave van invloed. Daarom zijn jullie hier en waarderen jullie de informatie die we uitwisselen. Gebruik je invloed ter ondersteuning van een alomvattende duurzame verandering overal. Praat er niet alleen over op TED. Dit is een landelijke beleidsagenda die ik probeer op te bouwen, en zoals je allen weet, is politiek persoonlijk. Help me om van groen het nieuwe zwart te maken. Help me duurzaamheid sexy te maken. Maak het een deel van je diner- en cocktailgesprekken. Help mij vechten voor milieu- en economische rechtvaardigheid. Ondersteun investeringen met een driedubbel resultaat. Help me duurzaamheid democratiseren door iedereen mee te laten doen. en sta erop dat uitvoerige planning overal kan worden aangepakt. Ik ben blij dat ik een beetje meer tijd heb!

Toen ik onlangs met Al Gore sprak na het ontbijt, vroeg ik hem hoe milieurechtvaardigheidsactivisten zouden worden opgenomen in zijn nieuwe marketingstrategie. Zijn antwoord was een subsidieprogramma. Ik denk niet dat hij begreep dat ik niet vroeg naar financiering. Ik deed hém een aanbod.

Wat mij verontrust is dat deze top-down-benadering nog bestaat. Begrijp me goed, we hebben geld nodig. Maar burgerinitiatieven zijn nodig tijdens het besluitvormingsproces. Van de 90 % van de energie die we volgens Al Gore dagelijks verspillen: verspil niet onze energie, intelligentie en zwaarverdiende ervaring daarbovenop.

Ik kom van zo ver om jullie te ontmoeten. Laat mij niet verloren gaan. Door samen te werken, zijn we uitgegroeid tot een van die kleine, snel groeiende groepen van personen die daadwerkelijk de durf en de moed hebben om te geloven dat we de wereld kunnen veranderen. We komen misschien van een heel verschillende achtergrond, maar geloof me, we delen een ongelooflijk krachtig iets -- We hebben niets te verliezen en alles te winnen. Ciao bellos!