Majora Carters verhaal over stedelijke vernieuwing

Als je hier vandaag bent - en ik ben erg blij dat je er bent - dan heeft u al gehoord over hoe duurzame ontwikkeling ons zal redden van onszelf. Echter, als we niet op TED, zijn, wordt vaak verteld dat een echt duurzaame beleidsagenda gewoon niet haalbaar is, met name in grote stedelijke gebieden zoals New York City. En dat komt omdat de meeste mensen met beslissingsbevoegdheid, in zowel de publieke en de private sector, echt niet het gevoel hebben dat ze in gevaar komen.

De reden waarom ik hier vandaag ben is, voor een deel, door een hond: een verlaten puppy die ik vond in de regen, in 1998. Ze werd een veel grotere hond dan ik had verwacht. Toen ze in mijn leven kwam, vochten we tegen een enorme afvalvoorziening gepland bij de East River, ondanks het feit dat ons kleine deel van New York City al meer dan 40% verwerkt van het commercieel afval van de hele stad. Een afvalwaterinstallatie, een installatie voor zuiveringsslib, vier energiecentrales, 's werelds grootste voedseldistributiecentrum, evenals andere industrieën die meer dan 60.000 vrachtwagenritten per week opleveren. Het gebied heeft ook één van de laagste ratio's van parken in de stad.

Dus toen ik werd benaderd door de Parks Department over een 10.000 dollar subsidie om te beginnen met het ontwikkelen van de waterkant, vond ik dat echt goed bedoeld, maar een beetje naïef. Ik woonde daar al mijn hele leven, en je kon niet naar de rivier, vanwege alle 'mooie' voorzieningen die ik eerder heb genoemd. Toen, tijdens het joggen met mijn hond op een morgen, trok ze me in wat ik dacht gewoon een illegale stortplaats. Er was onkruid en stapels afval en andere dingen die ik hier niet zal noemen, maar ze bleef trekken - en zowaar, aan de andere kant was de rivier. Ik wist dat dit vergeten stuk grond, net zo verlaten als de hond die mij bracht, de moeite waard was om te redden. En ik wist dat het zou uitgroeien tot het trotse begin van de revitalisering van het nieuwe South-Bronx door de gemeenschap.

En net als mijn nieuwe hond, het was een idee dat groter werd dan ik had gedacht. We kregen veel steun En het Hunts Point Riverside Park werd het eerste park aan de rivier dat de South Bronx had in meer dan 60 jaar. We maakten van de initiële 10.000 dollar subsidie meer dan 300 keer zoveel tot een park van drie miljoen dollar.

En in de herfst, dan ga ik in het huwelijk treden met mijn geliefde. Hartelijk dank. Dat is hem, hij drukt op mijn knoppen.. Hij doet dat de hele tijd. .

Maar diegenen van ons die in achterstandswijken wonen zijn als de kanarie in de kolenmijn. Wij merken de problemen het eerst, en dat is al een poos het geval. Milieugerechtigheid, voor degenen onder u die niet vertrouwd zijn met de term, gaat ongeveer als volgt: geen gemeenschap moet worden opgezadeld met meer milieulasten en minder milieuvoordelen dan alle andere.

Helaas, ras en klasse zijn uiterst betrouwbare indicatoren voor het lokaliseren van goede dingen, zoals parken en bomen, en de locatie van slechte dingen, zoals elektriciteitscentrales en afvalvoorzieningen. Als een zwart persoon in Amerika, heb ik twee keer zoveel kans als een blanke om te leven in een gebied waar de luchtverontreiniging het grootste risico vormt voor mijn gezondheid. Ik heb vijf keer meer kans om te wonen op loopafstand van een elektriciteitscentrale of chemische instelling - ik dus ook. Deze beslissingen veroorzaken de slechte condities die leiden tot problemen zoals obesitas, diabetes en astma. Waarom zou iemand zijn huis uit gaan voor een stevige wandeling in een toxische buurt? Onze 27 procent obesitas is hoog, zelfs voor dit land, en dat gaat gepaard met diabetes. Een op de vier kinderen uit de South Bronx heeft astma. Onze astmahospitalisatie is zeven keer hoger dan het nationale gemiddelde. Iedereen krijgt uiteindelijk met dergelijke effecten te maken. En we betalen allemaal voor ons afval, gezondheidsproblemen in verband met vervuiling en nog bedenkelijker, de kosten van gevangenissen met onze jonge zwarte en Latino mannen, die beschikken over onnoemelijke hoeveelheden onbenut potentieel. 50 procent van onze bewoners leven op of onder de armoedegrens. 25 procent van ons is werkloos. Laag inkomen burgers gebruiken vaak de eerste hulp als primaire zorg. Dit betekent hoge kosten voor de belastingbetaler en geeft geen evenredige voordelen. Arme mensen zijn niet alleen nog steeds arm, ze zijn ook ongezond.

Gelukkig zijn er veel mensen zoals ik die streven naar oplossingen die de levens van de gekleurde gemeenschappen met laag inkomen niet op korte termijn benadelen, en niet ons allen vernietigen op lange termijn. Niemand van ons wil dat, en we hebben dat met elkaar gemeen. Dus wat hebben we verder met elkaar gemeen?

Nou, allereerst, we zijn allemaal ongelooflijk mooi -- met diplomas: middelbare school, universiteit, post-academische graden, we hebben gereisd naar interessante plaatsen, kregen geen kinderen in de vroege tienerjaren, zijn financieel stabiel, en zonder strafblad. Oké. Goed.

Maar naast dat ik een zwarte vrouw ben, ben ik op andere manieren anders dan de meeste van jullie. Ik zag bijna de helft van de gebouwen in mijn buurt afbranden. Mijn grote broer Lenny heeft gevochten in Vietnam, maar werd neergeschoten een paar straten van ons huis. Jezus. Ik ben opgegroeid met een drugspand aan de overkant. Ja, ik ben een arm zwart kind uit het getto. Deze dingen maken me anders dan jullie. Maar de dingen die we gemeen hebben onderscheiden me van de meeste mensen in mijn gemeenschap, en ik zit tussen deze twee werelden, met genoeg passie om te vechten voor rechtvaardigheid in beide.

Dus hoe werden dingen zo anders voor ons? In de late jaren '40, kocht mijn vader - een bediende in een trein, zoon van een slaaf -- een huis in het Hunts Point deel van de South Bronx, en een paar jaar later trouwde hij met mijn moeder. Toentertijd, was het vooral een blanke, werkende gemeenschap. Mijn vader was niet de enige en net als die anderen had hij zijn eigen versie van de "American dream'. het wegtrekken van blanken werd gebruikelijk in de South Bronx en in veel andere steden. Rode zones werden benoemd door banken, waarbij bepaalde delen van de stad, ook die van ons, ongeschikt werden geacht voor elke vorm van investering. Veel verhuurders geloofden dat het voordeliger was om hun gebouwen af te branden.. voor het verzekeringsgeld, in plaats van te verkopen onder die omstandigheden. Geen rekening houdend met huurders die omkwamen of gewond raakten.

Hunts Point was vroeger een woon-werk gemeenschap, maar nu hadden de mensen geen werk, noch een woning. Een nationale snelweg bouwhausse werd toegevoegd aan onze problemen. In de staat New York begon Robert Moses een agressieve expansie van snelwegen. Een van de belangrijkste doelstellingen was om het gemakkelijker te maken voor bewoners van rijke gemeenschappen in Westchester County om naar Manhattan te gaan. De South Bronx, die daar tussen ligt, had geen schijn van kans. Bewoners kregen vaak minder dan een maand van tevoren het bericht dat hun gebouwen zouden worden verwoest. 600.000 mensen zijn ontheemd. De algemene opvatting was dat slechts pooiers en drugshandelaars en prostituees uit de South Bronx kwamen. En als je je hele leven verteld wordt dat niets goeds zal komen uit je gemeenschap, die slecht en lelijk is, dan moet dat wel een invloed hebben. Dus nu was het huis van mijn familie waardeloos, behalve dat het ons onderdak bood en alles was wat we hadden. En gelukkig voor mij, was dat thuis en de liefde daarin, samen met de hulp van leraren, mentoren en vrienden, genoeg.

Nu, waarom is dit verhaal belangrijk? Omdat vanuit een planningsperspectief, economische achteruitgang leidt tot aantasting van het milieu, en dat leidt tot sociale afbraak. De desinvestering die begon in de jaren 1960, was het begin voor alle milieuongerechtigheden die zouden volgen. Verouderde bestemmingsplannen en ruimtelijke regelgeving worden tot nu nog steeds gebruikt en ze blijven vervuilende installaties in mijn buurt plaatsen. Is met deze factoren rekening gehouden bij de bepaling van ruimtelijk beleid? Welke kosten zijn verbonden aan deze beslissingen? En wie betaalt? Wie profiteert? Is er iets wat de pijn voor de lokale gemeenschap rechtvaardigt? Dit was "planning" - tussen aanhalingstekens - die niet onze belangen in het achterhoofd had.

Zodra we dat beseften, besloten we onze eigen planning te maken. Dit kleine park waarover ik u eerder vertelde, was de eerste fase van een Greenway beweging in de South Bronx. Ik schreef een voorstel voor een één-en-een-kwart miljoen federale subsidie om een plan te ontwerpen voor een boulevard met fietspaden. Fysieke verbeteringen helpen informatie van het publiek beleid ten aanzien van verkeersveiligheid, de plaatsing van het afval en andere voorzieningen die, indien goed uitgevoerd, de levenskwaliteit van een gemeenschap niet aantasten. Ze bieden mogelijkheden om meer fysiek actief te zijn, evenals lokale economische ontwikkeling. Denk aan fietsenwinkels, sapverkopers. We regelden 20 miljoen dollar voor de eerste fase projecten. Dit is Lafayette Avenue - en hier herontworpen door Matthews-Nielsen landschapsarchitecten. En zodra deze weg wordt gebouwd, zal het de South Bronx laten aansluiten met meer dan 160 hectare van Randall's Island Park. Op dit moment zijn we gescheiden door ongeveer 10 meter water, maar deze link zal dat veranderen.

Als we het natuurlijke milieu koesteren, zal haar overvloed ons zelfs meer teruggeven. We hebben een project genaamd de Bronx Ecologische Beheerdersopleiding, die training op het gebied van ecologische restauraties geeft zodat mensen uit onze gemeenschap de vaardigheden krijgen om te concurreren voor deze goedbetaalde banen. Beetje bij beetje voorzien we het gebied van milieubewuste banen - dus die mensen krijgen zowel financiële als persoonlijke belangen in hun omgeving. De Sheridan Expressway is een onderbenut overblijfsel van het Robert Moses tijdperk, gebouwd zonder aandacht voor de wijken die erdoor werden opgedeeld. Zelfs tijdens de spits, blijft het vrijwel ongebruikt. De gemeenschap ontwikkelde een alternatief vervoersplan die de verwijdering van de snelweg mogelijk maakt. We hebben nu de gelegenheid voor het bijeenbrengen van alle belanghebbenden om opnieuw te bepalen hoe deze 11 hectare beter kan worden benut voor parken, betaalbare huisvesting en lokale economische ontwikkeling.

We hebben het eerste groene en koele dak in de stad New York City, een demonstratieproject op de daken van onze kantoren. Koele daken zijn sterk reflecterende oppervlakken die geen zonnewarmte absorberen en doorgeven aan het gebouw of de atmosfeer. Groene daken hebben een bodem en levende planten. Beide kunnen gebruikt worden in plaats van op aardolie gebaseerde materialen voor dakbedekking die warmte absorberen, bijdragen aan de stedelijke "hitte-eiland" effect en verdampen onder zonlicht, wat wij op onze beurt ademen. Groene daken behouden tevens tot 75 procent van de neerslag daarme verminderen ze de noodzaak voor dure rioolwatervoorzieningen die overigens vaak gevestigd zijn in gemeenschappen met “milieugerechtigheid” zoals de mijne. En zij vormen habitats voor onze kleine vrienden! Dus - Zo gaaf! Hoe dan ook, het demonstratieproject is een springplank voor ons eigen groene dakbedekkingsbedrijf, brengt werkgelegenheid en duurzame economische activiteit naar de South Bronx. En dat bevalt mij ook wel..

Hoe dan ook, ik weet dat Chris vertelde hier geen reclame te maken, maar aangezien ik al uw aandacht heb: we zoeken investeerders. Einde reclame. Het is beter om vergeving te vragen dan om toestemming. Hoe dan ook --

Oké. Katrina. Voorafgaand aan Katrina, de South Bronx en New Orleans' 'Ninth Ward' buurten hadden veel gemeen. Beide werden grotendeels bevolkt door arme mensen van kleur, beide broeinesten van culturele innovatie: denk hip-hop en jazz. Beide zijn waterkantgemeenschappen met bedrijven en bewoners in de onmiddellijke nabijheid van elkaar. In het post-Katrina tijdperk hebben we nog meer gemeen. We zijn op zijn best genegeerd en verguisd en in het slechtste geval misbruikt, door nalatige regelgevende instellingen, verderfelijke zonering en onverantwoordelijke overheid. Noch de vernietiging van de Ninth Ward, noch de South Bronx was onvermijdelijk. Maar we zijn er uit gekomen met waardevolle lessen over hoe we onszelf kunnen uitgraven. Wij zijn meer dan alleen nationale symbolen van de stedelijke verloedering. Of problemen op te lossen door lege campagnebeloften van presidenten die komen en gaan. Laten we nu ook New Orleans wegkwijnen voor een decennium of twee zoals de South Bronx deed? Of zullen we proactief stappen zetten en leren van onze eigen ervaringen van de activisten die uit wanhoop zijn geboren in gemeenschappen als de mijne?

Luister, ik verwacht niet van mensen, bedrijven of de overheid om de wereld te verbeteren omdat het juist is of moreel. Deze presentatie vandaag vertegenwoordigt slechts een deel van wat ik heb meegemaakt, echt een klein deel. Je hebt geen idee. Maar ik vertel dat later als je het wilt weten. Maar - ik weet dat het resultaat telt, of iemands perceptie ervan, dat motiveert mensen uiteindelijk. Ik ben geïnteresseerd in wat ik de "driedubbele resultaten" noem die duurzame ontwikkeling kan produceren. Ontwikkelingen die het potentieel hebben van een positief rendement voor alle betrokkenen: de ontwikkelaars, overheid en de gemeenschap waar deze projecten lopen. Op dit moment gebeurt dat niet in New York City. En we werken met een gebrek aan goede planning voor de stad. Een parade van overheidssubsidies gaat naar winkelcentra en stadionontwikkelingen in de South Bronx, maar er is weinig coördinatie tussen de beleidsmakers over hoe we omgaan met de cumulatieve effecten van toegenomen verkeer, vervuiling, afval en de effecten op de open ruimte. En hun aanpak van de lokale economie en banenmarkt is zo beroerd dat het niet leuk meer is. Want bovendien, vervangt het rijkste sportteam ter wereld hun Yankee Stadium door het vernietigen van twee geliefde gemeenschapsparken. Dan hebben we zelfs minder dan de statistiek waarover ik je eerder vertelde. En hoewel minder dan 25 procent van de South Bronx-bewoners een auto hebben, plannen deze projecten duizenden nieuwe parkeerplaatsen, maar niets aan openbaar vervoer. Nu, wat ontbreekt in het grotere debat is een uitgebreide kosten-batenanalyse tussen het niet steunen van een ongezonde, gemeenschap in een ongezonde omgeving, versus integratie van structurele, duurzame veranderingen. Mijn bureau werkt nauw samen met de Universiteit van Columbia en anderen om deze kwesties op te helderen.

Nu laat dit duidelijk zijn, ik ben niet tegen ontwikkeling. Dit is een stad, niet een natuurpark. En ik ben blij met mijn innerlijke kapitalist. Dat bent u waarschijnlijk allemaal, en zoniet dan word het tijd. Dus ik heb geen probleem met projectontwikkelaars die geld verdienen. Er is genoeg precedent om aan te tonen dat een duurzame, gemeenschapsvriendelijke ontwikkeling ook een fortuin kan opleveren. Mede-TEDsters Bill McDonough en Amory Lovins -- beiden helden van mij trouwens - hebben aangetoond dat dat echt kan. Ik heb een probleem met de ontwikkelingen die politiek kwetsbare gemeenschappen voor winst uitbuiten. Als dat doorgaat, moeten we ons allemaal schamen, want we zijn allemaal verantwoordelijk voor de toekomst die we creëren. Maar een van de dingen die ik zelf doe om me te herinneren aan grotere mogelijkheden is om te leren van visionairs in andere steden. Dat is mijn versie van de globalisering.

Laten we Bogota nemen. Arm, Latino, omgeven door beschietingen en drugshandel: een reputatie niet veel anders dan die van de South Bronx. Toch werd deze stad gezegend in de late jaren 90 met een zeer invloedrijke burgemeester: Enrique Penalosa. Hij keek naar de demografie. Weinig Bogatanos hebben een eigen wagen, maar een enorm deel van het geld van de stad werd besteed aan hen. Als je een burgemeester bent, kan je daar iets aan doen. Zijn bestuur versmalde de belangrijkste gemeentelijke doorgangswegen van vijf naar drie rijstroken, verbood parkeren op die straten, breide voetgangerspaden uit en fietspaden, maakte openbare pleinen, en maakte één van de meest efficiënte bussystemen ter wereld. Voor zijn briljante inspanningen werd hij bijna afgezet. Maar toen mensen begonnen in te zien dat zij belangrijk waren in zaken die van dag tot dag spelen, gebeurden ongelooflijke dingen. Mensen stopten met vervuilen. Misdaadcijfers daalden. Omdat er veel mensen op straat waren. Zijn regering viel meerdere typisch stedelijke problemen in één keer aan, en bovendien op een ontwikkelingsbudget. We hebben hier geen enkel excuus. Het spijt me.. Maar het belangrijkste is: hun agenda om mensen éérst te plaatsen was niet om de automobilisten te bestraffen, maar om mogelijkheden te scheppen voor alle Bogatanos om deel te nemen in de heropleving van de stad. Die ontwikkeling mag niet ten koste gaan van de meerderheid van de bevolking. Dat is nog steeds een radicaal idee hier in de VS. Maar Bogota's voorbeeld zou dat kunnen veranderen.

U, daarentegen, bent gezegend met de gave van invloed. Daarom bent u hier en waardeert u de informatie die we uitwisselen. Gebruik uw invloed ter ondersteuning van een alomvattende duurzame verandering overal. Praat er niet alleen over op TED. Dit is een landelijke beleidsagenda die ik probeer op te bouwen, en zoals u allen weet, is politiek persoonlijk. Help me om van groen het nieuwe zwart te maken. Help me duurzaamheid sexy te maken. Maak het een deel van uw diner- en cocktailgesprekken. Help mij vechten voor milieu- en economische rechtvaardigheid. Ondersteun investeringen met een driedubbel resultaat. Help me duurzaamheid democratiseren door iedereen mee te laten doen. en sta erop dat uitvoerige planning overal kan worden aangepakt. Oh goed, blij dat ik een beetje meer tijd heb!

Luister - toen ik onlangs met Al Gore sprak na het ontbijt, vroeg ik hem hoe milieurechtvaardigheidsactivisten zouden worden opgenomen in zijn nieuwe marketingstrategie. Zijn antwoord was een subsidieprogramma. Ik denk niet dat hij begreep dat ik niet vroeg voor financiering. Ik deed hém een aanbod.

Wat mij verontrust is dat deze top-down benadering nog bestaat. Begrijp me goed, we hebben geld nodig. Maar burgerinitiatieven zijn nodig tijdens het besluitvormingsproces. Van de 90 procent van de energie die we volgens Al Gore dagelijks verspillen, verspil niet onze energie, intelligentie en zwaarverdiende ervaring daarbovenop.

Ik kom van zo ver om jullie zo te ontmoeten. Laat mij niet verloren gaan. Door samen te werken, zijn we uitgegroeid tot een van die kleine, snel groeiende groepen van personen die daadwerkelijk de durf en de moed hebben om te geloven dat we de wereld kunnen veranderen. We komen misschien van een heel verschillende achtergrond, maar geloof me, we delen een ongelooflijk krachtig iets -- We hebben niets te verliezen en alles te winnen. Ciao bellos!