Majora Carter: 3 verhalen over lokaal eco-ondernemerschap

Vandaag ga ik jullie vertellen over mensen die niet wegtrokken uit hun oude buurt. De eerste hier uit Chicago. Brenda Palms-Farbers taak is om ex-gedetineerden terug de maatschappij in te begeleiden en uit de gevangenis te houden. Momenteel kost het belastingbetalers zo'n $60.000 per jaar om iemand op te sluiten. Twee derde van hen recidiveert. Ik vind het interessant dat voor elke dollar die we uitgeven aan peuteronderwijs, zoals het Head Start programma, we $17 besparen op dingen als detentie in de toekomst. Of -- bedenk eens -- die $60.000 zijn meer dan wat het kost om iemand naar Harvard te sturen.

Niet ontmoedigd door dat soort dingen, keek Brenda naar het probleem en bedacht een niet voor de hand liggende oplossing: start een bedrijf dat huidverzorgingsproducten maakt van honing. Misschien vanzelfsprekend voor jullie; maar niet voor mij. Dit kweekt sociale innovatie met werkelijk potentieel. Ze liet schijnbaar onbemiddelbare mannen en vrouwen de bijen verzorgen, honig oogsten en producten met toegevoegde waarde maken, verkocht door henzelf, en later bij Whole Foods. Ze combineerde werkervaring en training met de nodige karaktertraining zoals woedebeheersing en samenwerking. Ze leerden ook aan toekomstige werkgevers uitleggen hoe hun ervaringen aantoonden wat ze hadden geleerd, en hun wens nog meer te leren. Minder dan vier procent van de mensen in haar programma recidiveren. Dus deze jonge mensen leerden werkethiek en levenslessen door bijen te houden. Ze werden productieve medemensen. Met recht "een zoete start"...

Nu ga ik jullie meenemen naar Los Angeles. Veel mensen weten dat L.A. zijn problemen kent. Ik ga het hebben over de waterproblemen. Ze hebben doorgaans niet genoeg water, maar teveel wanneer het regent. Momenteel wordt 20% van Californië's energieconsumptie gebruikt om water te pompen overwegend naar Zuid-Californië. Ze geven een fortuin uit om regenwater naar de oceaan te leiden wanneer het regent en overstroomt. Andy Lipkis helpt L.A. om kosten te besparen in watermanagement en het stedelijk hitte-eilandeffect, door bomen, mensen en technologie te verbinden in een aangenamere stad. Al dat groen absorbeert van nature stormwater, en koelt daarbij ook onze steden. Want, bedenk eens, is air-conditioning wat je wilt, of wil je een koelere kamer? Hoe je die krijgt, doet er niet zoveel toe.

Dus enkele jaren geleden, besloot L.A. County om voor 2,5 miljard dollar de scholen op te knappen. Andy en zijn team ontdekten dat ze 200 miljoen van dat bedrag gingen stoppen in asfalt, rondom de scholen zelf. Met een overtuigend kostenplaatje, overtuigden ze het stadsbestuur het asfalt te vervangen door bomen en ander groen, zodat de scholen meer op energiekosten zouden besparen dan wat al het groen samen kost. Uiteindelijk werd ruim 1,8 miljoen m2 asfalt vervangen of uitgespaard, en het energieverbruik voor air-conditioning ging omlaag, terwijl banen werden gecreëerd voor mensen om het groen te onderhouden, met een netto-besparing als resultaat, plus gezondere studenten en schoolmedewerkers.

Nu, Judy Bonds is een mijnwerkersdochter. Haar familie woont sinds 8 generaties in een stadje genaamd Whitesville, West Virginia. Als iemand zou moeten hechten aan de vergane glorie van de kolenmijnindustrie, en van de stad, zou het Judy moeten zijn. Maar kolenwinning is tegenwoordig iets anders dan de diepe mijnen waarin haar vader en diens vader afdaalden, en die duizenden mensen op de loonlijst hadden. Nu kunnen 24 man binnen enkele maanden een hele berg afbreken, wat maar kolen voor enkele jaren oplevert. Die technologie heet "bergtopverwijdering" Een berg verandert van dit... in dit in luttele maanden. Stel je voor: de lucht op deze plekken -- is verzadigd met residu van explosieven en kolen. Toen we er waren, kregen sommigen van ons last van hun luchtwegen na slechts enkele uren daar te zijn geweest -- niet alleen mijnwerkers, iedereen.

Judy zag haar landschap verwoest en haar water vergiftigd. De kolenbedrijven trekken gewoon verder na het leeghalen van de berg. Ze laten nog meer werkloosheid achter in hun kielzog. Maar ze zag ook het verschil in potentiële windenergie op een intacte berg, en eentje die zo'n 600 meter lager was geworden. Drie jaar vuile energie met amper banen, of eeuwen schone energie plus het ontwikkelen van expertise en efficiëntie, gebaseerd op technische vaardigheden, en ontwikkeling van lokale kennis over hoe het meeste te halen uit de wind van die streek. Ze calculeerde de startkosten en de langetermijnopbrengst. Het is voordelig op zo veel vlakken voor de plaatselijke, landelijke en wereldeconomie. Het is een langere terugbetaling dan bergtopverwijdering maar windenergie blijft terugbetalen. Bergtopverwijdering levert de plaatselijke bevolking bijna niets op, en het geeft ze een hoop ellende. Het water verandert in smurrie. De meeste mensen blijven werkloos, wat leidt tot dezelfde sociale problemen waar werklozen in binnensteden ook mee kampen: drugs- en alcoholverslaving, huiselijk geweld, tienerzwangerschappen en slechte gezondheid.

Nu, Judy en ik zijn nauw verwant aan elkaar. Geen vanzelfsprekende combinatie. Ik bedoel, letterlijk, haar stad heet "Whitesville". Ik bedoel, ze concurreren niet met me voor de titel "geboorteplaats van hip hop" of iets dergelijks. Op de achterkant van het T-shirt dat ik van haar kreeg, staat "Red de bedreigde hillbillies"... Dus homegirls en hillbillies vonden elkaar en begrijpen volledig waar het om draait. Maar enkele maanden geleden kreeg Judy te horen dat longkanker in het derde stadium heeft. Ja. Sindsdien zijn haar botten en hersenen aangetast. Ik vind het zo bizar dat zij lijdt aan precies datgene waarvoor ze anderen wilde behoeden. Maar haar droom van Coal River Mountain Wind is haar nalatenschap. Ze mag het dan misschien niet meer meemaken... Maar in plaats van het zoveelste manifesto, laat ze ons een bedrijfsplan na, waarmee dit gestalte kan krijgen. Dat is wat mijn vriendin doet. En daar ben ik trots op.

(Applaus)

Deze drie mensen kennen elkaar niet, maar ze hebben een hoop gemeen. Ze zijn alle drie probleemoplossers, en slechts enkele van vele voorbeelden die ik zie, ontmoet en van wie ik mag leren in het werk dat ik nu doe. Ik had het geluk ze te kunnen voorstellen in mijn programma op de Corporation for Public Radio, Het Beloofde Land.org. Stuk voor stuk praktische visionairs. Ze kijken naar wat er gevraagd wordt -- schoonheidsproducten, gezonde scholen, elektriciteit -- en hoe de geldstromen vloeien om aan die vraag te voldoen. Als de goedkoopste oplossingen verlies van banen met zich meebrengen, zit je met werkloze mensen, en die mensen zijn niet goedkoop. In feite zijn het wat ik noem de duurste medeburgers, onder hen mensen met overgeërfde armoede, getraumatiseerde veteranen uit het Midden-Oosten, mensen die uit de gevangenis komen. Veteranen gebruiken volgens het Departement voor Veteranenzaken 6 keer zoveel psychiatrische medicijnen, sinds 2003. Ik denk dat dit nog gaat stijgen. Het is niet de grootste groep mensen, maar ze horen wel bij de duursten. In termen van risico tot huiselijk geweld, drugs- en alcoholverslaving, slechte schoolprestaties van hun kinderen en een slechte gezondheid vanwege stress. Dus deze drie mensen weten geldstromen productief door onze lokale economieën te leiden, om aan bestaande vraag te voldoen, actuele sociale problemen terug te dringen en nieuwe problemen te voorkomen.

Er zijn vele andere voorbeelden. Een probleem: afvalverwerking en werkloosheid. Zelfs als we denken of praten over recycling, dan wordt veel recyclebaar spul toch verbrand of gedumpt. In veel gemeenten laat de recyclageratio veel te wensen over. Dat afval wordt meestal verwerkt in arme gemeenschappen. We weten dat eco-industrie bedrijfsmatig -- er is een model in Europa, genaamd het eco-industriële park, waar het afval van het ene bedrijf de grondstof is voor een ander. Je gebruikt gerecycleerd materiaal om verkoopbare gebruiksvoorwerpen te maken. We kunnen zo lokale markten en aansporingen creëren om gerecycleerde materialen te gebruiken als grondstof voor productie. We probeerden dit ooit te realiseren in de Bronx, maar onze burgemeester wilde op die plek een gevangenis zien. We wilden honderden banen creëren, maar na vele jaren wilden ze eerst een gevangenis, maar dat hebben ze afgeblazen... gelukkig.

Nog een probleem: ongezonde voedselsystemen en werkloosheid. Arbeiders en arme stedelijke Amerikanen profiteren economisch niet van ons huidige voedselsysteem. Het is te afhankelijk van transport, kunstmest, hoog watergebruik en ook koeling. Enorme landbouwbedrijven zijn vaak verantwoordelijk voor de vergiftiging van ons water en land. Het levert een ongelooflijk ongezond product op dat ons miljarden aan gezondheidszorg en productiviteitsverlies kost. Nu is stadslandbouw een actueel thema tegenwoordig, maar het is voornamelijk tuinbouw, wat sociaal gezien een grote waarde heeft -- maar niet in termen van banencreatie of voedselproductie. De aantallen zijn er simpelweg niet. Mijn werk is nu de basis te leggen voor de integratie van stedelijke en landelijke voedselsystemen, om komaf maken met de sla van 4.800 km verderop. We creëren een landelijk merk stadsgroenten in iedere stad die haar plaatstelijke teelkracht versterkt met overdekte kweekfaciliteiten, van en door kleine telers, waar er vandaag slechts consumenten zijn. Dit helpt de seizoenstelers rondom de stad, die niet kunnen voldoen aan de voortdurende vraag naar groenten. Het is geen concurrentie met de boeren, maar feitelijk ondersteuning. Het verbindt tot een zeer positief en economisch rendabel voedselsysteem.

Het doel is te voldoen aan de stedelijke vraag van ziekenhuizen, bejaardenhuizen, scholen, dagverblijven, en het maken van een netwerk van regionale banen. Dit is intelligente infrastructuur. Hoe we onze gebouwde omgeving beheren, beïnvloedt dagelijks de gezondheid en het welzijn van mensen. Onze gemeenschappen, stedelijk en landelijk, bepalen de infrastructuur -- dingen als afvalverwerking, energiebehoefte, plus de maatschappelijke kosten van werkloosheid, schoolverzuim, detentieratio en de invloed van de diverse ziektekosten. Slimme infrastructuur kan voor gemeenten op kostenbesparende wijze voorzien in infrastructuur en sociale behoeften. We willen de systemen zo inrichten dat mensen die voorheen belastinggeld kostten, nu belastingbetaler worden. Stel je een landelijk bedrijfsmodel voor dat plaatselijke banen en slimme infrastructuur schept voor een stabielere plaatselijke economie. Dus ik hoop dat je hier een rode draad ontdekt.

Deze voorbeelden geven een trend aan. Ik heb hem niet gecreëerd, en het gebeurt niet toevallig. Ik zie dit door het hele land gebeuren, en het goede nieuws is dat het groeit. We moeten dit allemaal ondersteunen. Het is een hoeksteen van het herstel van dit land. Ik noem het plaatselijke veiligheid. De recessie deed ons wankelen en vrezen, maar er hangt nu iets in de lucht dat zoveel kracht geeft. Het is het besef dat wij de sleutel zijn tot ons eigen herstel. Het is nu tijd voor ons om in onze gemeenschappen lokaal te denken en lokaal te handelen. Als we dat doen, zullen onze buren -- in het volgende huis, de volgende staat, of in het volgende land -- het goed maken. Al het plaatselijke samen is de wereld. Plaatselijke veiligheid betekent onze natuurlijke weerstand opbouwen, mensen aan het werk helpen, natuurlijke systemen herstellen. Plaatselijke veiligheid betekent hier bij ons welvaart creëren, in plaats van die in andere landen te vernietigen. Sociale knelpunten en milieuproblemen tegelijkertijd aanpakken levert kostenbesparingen op, en schept welvaart en veiligheid. Vele grote en inspirerende oplossingen zijn geformuleerd in heel Amerika. De uitdaging voor ons is om er nog veel meer te vinden en steunen.

Plaatselijke veiligheid gaat om het steunen van je eigen mensen, maar het is niet als het spreekwoord: liefdadigheid begint thuis. Ik las laatst het boek "Love Leadership" van John Hope Bryant. Het gaat over leiderschap in een wereld die werkelijk vanuit angst lijkt te handelen. Het boek liet me die theorie nog eens onderzoeken, want ik moet even uitleggen wat ik ermee bedoel. Zie je, mijn vader was een fantastische man. Hij groeide op in het raciaal gescheiden Zuiden, ontsnapte o.a. aan een lynchpartij in een erg moeilijke tijd, en gaf een stabiele thuis aan ons kinderen, en een heleboel andere mensen die het moeilijk hadden. Maar, ook wij hadden onze problemen... (Gelach) Zijn probleem was gokken, dwangmatig. Voor hem betekende "Liefdadigheid begint thuis", dat mijn betaaldag -- of die van iemand anders toevallig net samenviel met zijn geluksdag. Dus je moest bijspringen. Soms leende ik hem geld van een zomerbaantje of zo. Hij was altijd vast van plan om me terug te betalen, met rente, als hij won, natuurlijk. Hij won ook soms, geloof het of niet, op een renbaan in Los Angeles -- 1 reden om van L.A. te houden -- jaren '40. Hij won $15.000 contant en kocht het huis waarin ik opgroeide. Dus daar ben ik niet ongelukkig over. Maar luister, ik voelde me aan hem verplicht, en toen groeide ik op... Ik ben nu volwassen. Ik heb wat dingen geleerd onderweg.

Voor mij is liefdadigheid vaak enkel geven omdat het verwacht wordt, of omdat het is wat je altijd deed, of het is geven tot het pijn doet. Ik geloof in voorwaarden scheppen voor het bouwen van iets dat groeit en de investering vermeerdert, en niet volgend jaar nog meer nodig heeft -- Ik wil niet de verslaving voeden. Ik heb jarenlang aangezien hoe goede bedoelingen die erop gericht waren om de gemeenschap te ondersteunen en bekrachtigen, in feite mensen in dezelfde, zo niet slechtere positie plaatsten dan daarvoor. Gedurende de laatste 20 jaar hebben we recordbedragen aan liefdadigheidsgeld besteed aan sociale problemen, en toch: onderwijs resultaten, ondervoeding, detentie, obesitas, diabetes, inkomensongelijkheid, ze zijn er niet beter op geworden, op een paar uitzonderingen na, met name kindersterfte onder armen -- maar ja, mooie wereld waar die kinderen in geboren worden.

Ik weet hier het een en ander over, omdat ik jarenlang gewerkt heb in non-profit-organisaties. Ik ben een afgekickte directeur, ben nu twee jaar clean. (Gelach) Maar gedurende die tijd realiseerde ik me dat het draait om lokaal opgezette projecten, als je onze gemeenschappen wilt helpen. Maar ik moest vechten voor financiële ondersteuning. Hoe groter ons succes, hoe minder geld er kwam van stichtingen. Ik verzeker je, op het TED-podium staan en een MacArthur winnen in hetzelfde jaar gaf iedereen de indruk dat ik gearriveerd was. Toen ik de draad weer oppikte, dekte ik een derde van het begrotingstekort van mijn bureau met honoraria van lezingen. Ik denk dat destijds, eerlijk gezegd, mijn programma's hun tijd wat vooruit waren. Maar sindsdien is het park dat braak lag, uit mijn TED2006 lezing veranderd in dit... Ik ben erin getrouwd. Hier. Daar gaat mijn hond die me erheen begeleidde. De Zuid-Bronx Groenstrook was ook nog in de ontwerpfase in 2006. Sindsdien kregen we ongeveer 50 miljoen dollar in stimulusgelden om hier te geraken. Fantastisch, ik hou nu van de bouwsector, want we zien dit nu allemaal werkelijk gebeuren.

Dus ik wil dat iedereen begrijpt hoezeer het nodig is om te verschuiven van liefdadigheid naar ondernemingen. Ik startte mijn bedrijf om gemeenschappen in het hele land te helpen om zelf de kwaliteit van leven te verhogen van hun mensen. Plaatselijke veiligheid staat als volgende op mijn lijstje. We hebben mensen nodig die het belang inzien van investeren in deze plaatselijke ondernemingen, die willen samenwerken met mensen zoals ik om groeitrends en klimaataanpassingen te identificeren maar ook de groeiende sociale kosten van de gewone gang van zaken. We moeten samenwerken om ons land te omarmen en herstellen, onze machtssystemen te herstellen en onszelf te herstellen. Het is tijd om te stoppen met het bouwen van de winkelcentra, de gevangenissen, de stadions en andere lofzangen op ons collectieve falen. Het is tijd om te bouwen aan levende monumenten van hoop en potentieel.

Dank u wel.

(Applaus)