Lewis Pughs transformerende zwemtocht op de Mount Everest

Vorig jaar sprak ik hier met jullie over een zwemtocht die ik dwars over de Noordpool maakte. Hoewel die zwemtocht drie jaar geleden plaatsvond, kan ik het mij herinneren alsof het gisteren was. Ik herinner me dat ik op de rand van het ijs stond, klaar om in het water te duiken, en dacht bij mezelf: nog nooit zag ik een meer angstaanjagende plaats op aarde. Het water is volledig zwart. Het water is min 1,7 graden Celsius, of 29 graden Fahrenheit. Het is waanzinnig koud in dat water. Een gedachte schoot door mijn hoofd: als er iets verkeerd zou gaan op mijn tocht, hoe lang duurt het dan voor mijn bevroren lichaam tot op vier en een halve kilometer diepte naar de bodem van de Oceaan zinkt? Dan zei ik tegen mezelf, ik moet deze gedachte echt zo spoedig mogelijk uit mijn hoofd zetten. De enige manier dat ik in dat koud bevroren water kan duiken en één kilometer zwemmen, is door te luisteren naar mijn iPod en mezelf op te peppen, naar alles te luisteren van mooie opera tot Puff Daddy, en me dan honderd procent in te zetten -- er is niets krachtiger dan de vastberaden geest - en dan naar de rand van het ijs te stappen en gewoon het water in te duiken.

De zwemtocht duurde 18 minuten en 50 seconden, en het voelde aan als 18 dagen. Ik herinner me dat toen ik uit het water kwam, mijn handen zo pijnlijk aanvoelden - ik keek naar mijn vingers, en mijn vingers hadden letterlijk de omvang van worstjes omdat we gedeeltelijk uit water bestaan - bevroren water zet uit en zo waren de cellen in mijn vingers bevroren en uitgezet en gebarsten. De eerste gedachte toen ik uit het water kwam was de volgende: nooit in mijn leven ga ik opnieuw een zwemtocht in koud water ondernemen.

Hoe dan ook, vorig jaar, hoorde ik over de Himalaya en het smelten van de -- (gelach) en het smelten van de gletsjers door de klimaatverandering. Ik hoorde over een meer, het Imjameer. Dit meer is gevormd in de laatste paar jaren door het smelten van de gletsjer. De gletsjer is verdwenen tot boven op de berg en liet dit grote meer achter. Ik ben ervan overtuigd dat wat we nu in de Himalaya zien het volgende grote slagveld op deze aarde is. Bijna twee miljard mensen- dus één op de drie mensen op deze aarde-- vertrouwen op het water van de Himalaya. Met een zeer snel groeiende bevolking, en de afnemende watervoorziening van deze gletsjers -- omwille van de klimaatverandering -- denk ik dat we een reëel risico hebben op instabiliteit. In het noorden heb je landen als China; in het zuiden, India, Pakistan, Bangladesh.

Dus besloot ik om de Mount Everest te beklimmen, de hoogste berg op deze aarde, en een symbolische zwemtocht te ondernemen, onder de top van de Mount Everest. Ik weet niet of iemand van u ooit de gelegenheid had om te Mount Everest te beklimmen, maar het is een serieuze beproeving om daar te geraken. 28 grote, krachtige jaks dragen alle apparatuur omhoog op de berg-- Ik heb niet enkel mijn Speedo mee, maar ook een uitgebreide filmploeg die alle beelden over de hele wereld stuurt. Wat er nog zo uitdagend aan deze tocht was, is niet enkel de hoogte. Ik wilde zwemmen op 5300 meter boven zeeniveau. Dat is helemaal tot boven in de hemel. Het is zeer, zeer moeilijk om te ademen. Je krijgt hoogteziekte. Het voelt alsof een man achter je staat met een hamer en constant op je hoofd klopt.

Dat is nog niet het ergste. Het moeilijkste was, dat dit het jaar van de grote schoonmaakoperatie op Mount Everest was. Zeer veel mensen zijn omgekomen op Mount Everest en dit was het jaar dat ze besloten om alle lichamen van de bergbeklimmers te bergen en ze vervolgens de berg af te brengen. Wanneer je de berg beklimt voor een missie die geen mens ooit eerder gedaan heeft, en in feite ook geen vis. Er zwemmen geen vissen op 5300 meter. Wanneer je dat probeert te doen en de lijken komen je voorbij, dat maakt je nederig en je beseft ook zeer, zeer duidelijk dat de natuur zo veel krachtiger is dan wij.

We liepen dit pad omhoog, helemaal naar boven. Aan onze rechterkant lag de grote Khumbu-gletsjer. De hele weg langs de gletsjer zagen we grote plassen van smeltend ijs. Toen kwamen we aan een klein meer onder de top van Mount Everest. Ik startte mijn voorbereiding op dezelfde manier zoals ik mij altijd voorbereid voor deze zware zwemtocht. Ik zette mijn iPod op, luisterde naar muziek, maakte mezelf zo agressief mogelijk-- gecontroleerde agressie-- en vervolgens slingerde ik mij in het water.

Ik zwom zo snel als ik kon de eerste honderd meter, en toen realiseerde ik me zeer snel dat ik een enorm probleem had. Ik kon nauwelijks ademen. Ik hapte naar lucht. Ik begon te stikken en te braken in het water. Het gebeurde allemaal zo snel. Dan ging ik -- ik weet niet hoe het gebeurd is -- onder water. Gelukkig was het water vrij ondiep en was ik in staat om mezelf van de bodem van het meer weg te duwen, op te staan en lucht te happen. Ik zei: "Doe verder. Doe verder. Doe verder." Ik deed nog vijf of zes slagen en dan had ik niets meer in mijn lichaam. Ik zakte naar de bodem van het meer. Ik weet niet waar het vandaan kwam, maar ik kon op de een of andere manier mezelf omhoog trekken en zo snel mogelijk aan de kant van het meer geraken. Ik heb al eens horen zeggen dat verdrinking de meest vreedzame dood is die je kan overkomen. Ik heb nog nooit zulke volslagen onzin gehoord. (Gelach) Het is het meest angstaanjagende en paniekerige gevoel dat je kunt hebben.

Ik kreeg mezelf aan de kant van het meer. Mijn team greep me en dan liepen we zo snel als we konden naar beneden -- over de steentjes -- tot aan ons kamp. Daar gingen we zitten en deden we een nabespreking over wat er mis was gegaan, daar op Mount Everest. Mijn team zei het mij vlakaf. Ze zeiden: "Lewis, je hebt een radicale tactische verandering nodig als je deze zwemtocht wilt doen. Elk ding dat je geleerd hebt over zwemmen in de afgelopen 23 jaar moet je vergeten. Elk ding dat je geleerd hebt toen je in het Britse leger diende, over snelheid en agressie, dat zet je aan de kant. Wij willen dat je binnen twee dagen opnieuw de berg opgaat. Neem de tijd om te rusten en na te denken. Wij willen dat je binnen twee dagen de berg opgaat en in plaats van snel te zwemmen, zwem zo langzaam als mogelijk. In plaats van crawl te zwemmen, zwem schoolslag. En denk eraan, nooit zwemmen met agressie. Het is nu tijd om te zwemmen met echte nederigheid."

Dus liepen we twee dagen later opnieuw de berg op. Ik stond daar aan de rand van het meer en ik keek op naar Mount Everest -- het is een van de mooiste bergen op de aarde -- en ik zei tegen mezelf: "Doe dit gewoon langzaam." Ik zwom over het meer. Ik heb er geen woorden voor hoe goed ik me voelde toen ik aankwam aan de andere kant.

Maar ik heb twee zeer, zeer belangrijke lessen geleerd op Mount Everest. Ik dank mijn team van sherpa's die mij dit geleerd hebben. De eerste is dat enkel omdat iets zo goed heeft gewerkt in het verleden, dat niet betekent dat het ook zal werken in de toekomst. En op dezelfde manier, voordat ik nu iets doe, vraag ik me af wat voor soort mentaliteit ik nodig heb om een taak succesvol te voltooien. Dat toepassen in de wereld van klimaatverandering, dat, eerlijk gezegd, de Mount Everest van alle problemen is -- alleen omdat we al zolang op een bepaalde manier geleefd hebben, alleen omdat we al zolang op een bepaalde manier geconsumeerd hebben en de aarde bevolkt op de manier waarop we dat al zo lang gedaan hebben, betekent niet dat we het kunnen blijven doen op de manier waarop we dat al zolang doen. De waarschuwingssignalen zijn er allemaal. Toen ik werd geboren, bedroeg de wereldbevolking 3,5 miljard mensen. We zijn nu met 6,8 miljard mensen en er wordt verwacht dat we met 9 miljard mensen zullen zijn tegen 2050.

En vervolgens de tweede les: de radicale, tactische verandering. Ik ben hier gekomen om jullie vandaag te vragen: welke radicale tactische verandering kunnen jullie toepassen in relatie tot het milieu, die ervoor zal zorgen dat onze kinderen en kleinkinderen in een veilige wereld leven en een beveiligde wereld, en belangrijker nog, in een duurzame wereld? En ik vraag jullie, alsjeblieft, van hier weg te gaan en na te denken over een radicale tactische verandering die je kunt maken, die het grote verschil zal maken, en je vervolgens voor honderd procent te geven. Blog erover, tweet erover, praat erover en geef jezelf voor honderd procent. Omdat zeer weinig dingen onmogelijk zijn als we er ons maar écht op toeleggen.

Dus heel veel dank.

(Applaus)