Leslie T. Chang: De stemmen van Chinese arbeiders

Ik wil het hebben over de mensen die de dingen maken die we dagelijks gebruiken: onze schoenen, onze handtassen, onze computers en mobiele telefoons. Dit soort discours roept vaak een heleboel schuldgevoelens op. Het tiener-boerenmeisje dat minder dan één dollar per uur verdient om jouw loopschoenen te naaien of de jonge Chinees die van een dak springt omwille van het overwerk bij het monteren van jouw iPad. Wij, de begunstigden van de globalisering, lijken deze slachtoffers uit te buiten bij elke aankoop die we maken, en het onrecht lijkt wel ingebed in de producten zelf. en het onrecht lijkt wel ingebed in de producten zelf. Wat is er mis met een wereld waarin een arbeider aan de assemblagelijn zich zelf geen iPhone kan veroorloven? Het lijkt vast te staan dat Chinese fabrieken de arbeiders onderdrukken, en dat dat komt door onze hang naar goedkope goederen.

Het simpele verhaal dat de westerse vraag oorzaak is van het Chinese lijden, is verleidelijk. Zeker nu velen van ons al een schuldgevoel ervaren over onze impact op de wereld. Maar het is ook onterecht en respectloos. We zijn wel erg zelfingenomen om te veronderstellen dat we de macht hebben om tientallen miljoenen mensen aan de andere kant van de wereld op zo'n verschrikkelijke manier te laten migreren en lijden. China maakt goederen voor markten over de hele wereld, met inbegrip van zijn eigen markt, door een combinatie van factoren: lage kosten, vele en goed opgeleide arbeiders, en een flexibel productiesysteem dat snel reageert op de marktvraag. Door ons zozeer te richten op onszelf en onze gadgets, hebben we de mensen aan de andere kant onzichtbaar gemaakt, even klein en inwisselbaar als onderdelen van een mobiele telefoon.

Chinese arbeiders worden niet naar de fabrieken gedwongen door ons onverzadigbare verlangen naar iPods. Ze willen hun thuis verlaten om geld te verdienen, om nieuwe vaardigheden te leren en de wereld te zien. Wat ontbreekt in het debat over globalisering zijn de stemmen van de arbeiders zelf.

Hier zijn er een paar.

Bao Yongxiu: "Mijn moeder vraagt me naar huis te komen en te trouwen, maar als ik nu trouw voordat ik mezelf volledig heb ontwikkeld, kan ik alleen maar een gewone arbeider trouwen. Ik ben niet gehaast."

Chen Ying: "Toen ik voor Nieuwjaar naar huis ging, zei iedereen dat ik veranderd was. Ze vroegen me: 'Wat heb je gedaan dat je zo veranderd bent?' Ik zei dat ik studeerde en hard werkte. Als je meer vertelt, begrijpen ze het toch niet."

Wu Chunming: "Zelfs een hele hoop geld verdienen, zou niet genoeg zijn voor me. Geld verdienen op zich geeft niet genoeg zin aan het leven."

Xiao Jin: "Na mijn werk studeer ik Engels omdat in de toekomst onze klanten niet alleen Chinezen zullen zijn. Dus moeten we meer talen leren."

Dit zijn stemmen van jonge vrouwen, 18 of 19 jaar oud.

Twee jaar lang leerde ik bandwerkers zoals zij kennen in de Zuid-Chinese fabriekstad Dongguan. Bepaalde onderwerpen kwamen steeds terug: hoeveel geld ze verdienden, wat voor soort man ze hoopten te huwen, of ze naar een andere fabriek zouden gaan of blijven waar ze waren. Andere onderwerpen kwamen bijna nooit ter sprake, zoals de levensomstandigheden die voor mij leken op het gevangenisleven: 10 tot 15 arbeiders per kamer, 50 mensen die een gemeenschappelijke badkamer delen, het hele leven geregeld door de fabrieksklok. Iedereen die ze kenden, leefde in vergelijkbare omstandigheden, en het was nog steeds beter dan de slaapzalen en huizen op het Chinese platteland.

De arbeiders hadden het zelden over de producten die ze maakten en ze hadden vaak grote moeite om uit te leggen wat ze precies deden. Toen ik Lu Qingmin, de jonge vrouw die ik het best had leren kennen, vroeg wat ze precies deed op het werk die ik het best had leren kennen, vroeg wat ze precies deed op het werk zei ze iets dat in het Chinees klonk als 'qiu xi'. Pas veel later besefte ik dat ze "QC", of kwaliteitscontrole, had gezegd. Ze kon me zelfs niet vertellen wat ze deed op de werkvloer. Alles wat ze kon doen, was een verhaspelde afkorting napraten in een taal die ze zelf niet begreep.

Karl Marx zag dit als de tragedie van het kapitalisme, de vervreemding van de arbeider van het product van zijn arbeid. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een traditionele maker van schoenen of kasten, heeft de werker in een industriële fabriek geen controle, geen plezier en geen ware voldoening of begrip van haar eigen werk. Maar zoals zoveel theorieën die Marx te binnen vielen in de leeszaal van het British Museum, was ook deze fout. Alleen maar het feit dat een persoon haar tijd besteedt aan het maken van een of ander ding betekent niet dat ze een ding wordt. Wat ze doet met het geld dat ze verdient, wat ze daar leert en hoe haar dat verandert, zijn belangrijke dingen. Het gaat nooit over wat een fabriek maakt. Het kan de arbeiders niet schelen wie hun producten koopt.

Maar als journalisten het hebben over Chinese fabrieken gaat het altijd over deze relatie tussen de arbeiders en hun producten. Vaak wordt uitgerekend hoe lang zou het duren voor een arbeider genoeg geld heeft verdiend om te kopen wat hij zelf maakt. Een beginnende bandwerker in een iPhonefabriek in China zou twee en een halve maand loon moeten uitgeven voor één iPhone.

Maar hoe zinvol is deze berekening? Ik schreef onlangs een artikel in The New Yorker Magazine, maar ik kan me geen advertentie erin veroorloven. Wie kan dat wat schelen? Ik wil niet eens een advertentie in The New Yorker, en de meeste van deze arbeiders willen geen iPhones. Zij maken andere berekeningen. Hoe lang moet ik in deze fabriek blijven? Hoeveel geld kan ik sparen? Wanneer kan ik een flat of een auto kopen, om te trouwen of mijn kind te laten studeren?

De arbeiders die ik leerde kennen, hadden een erg abstracte relatie met het product van hun arbeid. Ongeveer een jaar nadat ik Lu Qingmin, of Min, ontmoette, nodigde ze me uit bij haar thuis, in het dorp van haar familie voor het Chinese Nieuwjaar. Op de trein gaf ze me een geschenk: een portemonnee van het merk Coach met bruinleren rand. Ik bedankte haar. Ik dacht dat het nep was zoals bijna alles wat in Dongguan te koop was. Thuisgekomen gaf Min haar moeder een ander cadeau: een roze handtas van Dooney & Bourke, en een paar dagen later liep haar zus te pronken met een kastanjebruine LeSportsac schoudertas. Langzaamaan drong het tot me door dat deze handtassen in hun fabriek werden gemaakt en ze allemaal authentiek waren.

Mins zus zei aan haar ouders: "In Amerika koop je deze tas voor 320 dollar." Haar ouders, allebei boeren, waren sprakeloos. "Dat is niet alles - Coach komt uit met een nieuwe lijn, 2191. Eén tas zal 6000 gaan kosten." Ze hield even op en zei: "Ik weet niet of dat 6000 yuan of 6000 Amerikaanse dollars gaat zijn, maar het is hoe dan ook 6000." (Gelach)

De vriend van Mins zus, die voor Nieuwjaar was meegereisd, zei: "Het ziet er niet uit alsof het zoveel waard is."

Mins zus wendde zich tot hem en zei: "Er zijn mensen die oog hebben voor deze dingen. Jij snapt er de ballen van."

(Gelach) (Applaus)

In Mins wereld hadden de Coach-tassen een eigenaardige waarde. Niet dat ze waardeloos waren, maar ze waren ver beneden de werkelijke waarde, omdat bijna niemand daar er een wilde kopen of wist hoeveel ze waard was. Toen de vriend van Mins oudere zus trouwde, bracht ze een handtas mee als trouwcadeau. Later, toen Min al weg was uit de handtassenfabriek, kwam haar jongere zus haar eens bezoeken en bracht twee Coach-handtassen mee als geschenk.

Binnenin vond ik een gedrukt kaartje waarop in het Engels te lezen stond: "Een Amerikaanse klassieker. In 1941 inspireerde het gepolijste patina van een all-American honkbalhandschoen de oprichter van Coach om een nieuwe collectie handtassen van hetzelfde luxueuze zachte handschoenenleer te creëren. Zes geschoolde leerbewerkers vervaardigden twaalf merktassen met perfecte proporties en tijdloze flair. Ze waren fris en functioneel. Vrouwen hielden ervan. Een nieuwe Amerikaanse klassieker was geboren."

Ik vraag me af wat Karl Marx zou hebben gedacht over Min en haar zusters. Hun relatie met het product van hun arbeid was ingewikkelder, verrassender en grappiger dan hij kon denken. Toch blijft zijn visie op de wereld voortduren, evenals onze neiging om arbeiders als gezichtsloze massa's te bekijken en te veronderstellen dat wij kunnen weten wat ze echt denken.

De eerste keer dat ik Min ontmoette, was ze net 18 geworden en had ze haar eerste baan aan de assemblagelijn van een elektronicafabriek vaarwel opgezegd. In de komende twee jaar zag ik dat ze vijf keer van baan wisselde, om uiteindelijk op een lucratieve post bij de inkoopafdeling van een hardwarefabriek te belanden. Ze trouwde met een collega migrant-arbeider en verhuisde met hem naar zijn dorp. Ze kreeg twee dochters en spaarde genoeg geld om een tweedehands Buick te kopen en een appartement voor haar ouders. Onlangs ging ze alleen terug naar Dongguan om in een bouwkranenfabriek te gaan werken. Ze liet haar man en kinderen tijdelijk achter in het dorp.

In een recente e-mail legde ze uit: "Een persoon moet enige ambitie tonen terwijl ze jong is zodat ze, als ze oud is, kan terugkijken met het gevoel dat ze niet voor niets heeft geleefd."

In China zijn er 150 miljoen arbeiders zoals zij, van wie een derde vrouwen, die hun dorpen hebben verlaten om te werken in de fabrieken, de hotels, de restaurants en de bouwsites van de grote steden. Samen vormen ze de grootste migratie in de geschiedenis. Dat is globalisering: een keten die begint in een Chinees landbouwdorp en eindigt met iPhones in onze zakken, Nikes aan onze voeten en Coach-handtassen aan onze armen. Dat veranderde de manier waarop miljoenen mensen werken, trouwen, leven en denken. Zeer weinigen willen terug naar hoe het vroeger was.

Toen ik voor het eerst naar Dongguan ging, maakte ik me zorgen dat het deprimerend zou zijn om zo veel tijd door te brengen met arbeiders. Ik was ook bezorgd dat het een saaie bedoening zou zijn of dat ze me niets zouden te vertellen hebben. In plaats daarvan ontmoette ik jonge vrouwen die slim, grappig, moedig en genereus waren. Door me deel te laten hebben aan hun leven leerden ze me zoveel over fabrieken, over China en over hoe te leven in de wereld.

Dit is de portemonnee van Coach die Min me gaf op de trein naar huis om haar familie te bezoeken. Ik houd hem bij om me te herinneren aan mijn banden met de jonge vrouwen waar ik over schreef, geen economische maar persoonlijke banden, niet gemeten in geld, maar in herinneringen. Het is ook een herinnering aan het feit dat de dingen die je je voorstelt in je kantoor of bibliotheek, niet overeenkomen met wat er werkelijk gaande is in de wereld. niet overeenkomen met wat er werkelijk gaande is in de wereld.

Bedankt. (Applaus) (Applaus)

Chris Anderson: Dank je, Leslie, dat was een kijk op de zaken die veel van ons niet hadden. Maar als je één minuut had om te praten met het productiehoofd van Apple, wat zou je dan zeggen?

Leslie Chang: Één minuut?

CA: Één minuut. (Gelach)

LC: Wat echt indruk op me maakte, was hoe gemotiveerd, gedreven en vindingrijk die arbeiders waren. Wat me opviel, was dat ze bovenal onderwijs willen, leren, omdat de meesten uit zeer arme milieus komen. Meestal hadden ze slechts 7 of 8 jaar onderwijs genoten. Hun ouders zijn vaak ongeletterd. Als ze naar de stad gaan, volgen ze op eigen initiatief 's nachts en tijdens het weekend computerlessen, of Engels. Ze leren er echt rudimentaire dingen, zoals hoe een document in Word te typen of hoe eenvoudige dingen in het Engels te zeggen. Als je deze arbeiders echt wilt helpen, begin dan met kleine, zeer gerichte, zeer pragmatische klassen in scholen. Wat er gaat gebeuren is dat alle arbeiders erop vooruit zullen gaan, Wat er gaat gebeuren is dat alle arbeiders erop vooruit zullen gaan. Hopelijk komen ze bij Apple in hogere banen terecht. Zo help je hun sociale mobiliteit en hun ontwikkeling. Wanneer je praat met arbeiders is dat wat ze willen. Ze zeggen niet: "Ik wil warmer water in de douches. Ik wil een mooiere kamer. Ik wil een televisietoestel." Het zou leuk zijn om die dingen te hebben, maar daarvoor zijn ze niet in de stad en dat is niet waar ze om geven.

CA: Hadden ze het gevoel dat hun leven hard en zwaar was of dat ze een groeiproces doormaakten, dat de zaken na verloop van tijd beter zouden worden?

LC: Zeker, zeker. Ik heb twee jaar in Dongguan doorgebracht en ik heb in die tijd de levensomstandigheden enorm zien veranderen: opwaarts, neerwaarts, zijwaarts, maar over het algemeen opwaarts. Als je er genoeg tijd doorbrengt, is het opwaarts. Ik ontmoette mensen die 10 jaar geleden naar de stad verhuisd waren. Die zijn nu de stedelijke middenklasse. Het traject is dus zeker opwaarts. Dat is moeilijk te zien als je plots in de stad terechtkomt. Iedereen lijkt arm en er slecht aan toe, maar zo is het niet echt. De fabrieksomstandigheden zijn hard, en jij of ik zouden het niet willen doen, maar vanuit hun perspectief, is waar ze vandaan komen veel erger en waar ze naartoe gaan, is het hopelijk veel beter. Ik wilde alleen aangeven dat hun manier om ertegenaan te kijken niet noodzakelijkerwijs die van jou is.

CA: Bedankt voor je verhaal. Hartelijk dank. (Applaus)