Lee Hotz: In een Antarctische tijdmachine

Ga met me mee naar de onderkant van de wereld, Antarctica, de hoogste, droogste, winderigste, en ja, koudste regio op Aarde -- dorrer dan de Sahara en, gedeeltelijk, kouder dan Mars. Het ijs van Antarctica gloeit met een licht waar je duizelig van wordt, het verblindt het onbeschermde oog. Ontdekkingsreizigers smeerden cocaïne in hun ogen om de pijn te bestrijden. Het gewicht van het ijs is zo groot dat het hele continent onder zeeniveau zakt, onder het gewicht. Maar, het ijs van Antarctica is een kalender van klimaatverandering. Het geeft de jaarlijkse stijging en daling van broeikasgassen en temperaturen weer vanaf voor de laatste ijstijden. Nergens op Aarde wordt je zo'n perfect register geboden. En hier boren wetenschappers in de geschiedenis van onze planeet om aanwijzingen te vinden over de toekomst van klimaatverandering.

Afgelopen januari reisde ik naar WAIS divide, ongeveer 1000 kilometer van de Zuidpool. Het is de beste locatie op de planeet, volgens velen, voor studie naar de geschiedenis van klimaatverandering Daar hebben zo'n 45 wetenschappers van de universiteit van Wisconsin, het Woestijn Onderzoeksinstituut in Nevada en anderen gewerkt om een essentiële vraag te beantwoorden over global warming. Wat is de exacte relatie tussen de niveaus van broeikasgassen en de temperatuur van de planeet? Het werk heeft haast. We weten dat temperaturen stijgen. Afgelopen mei was de warmste ooit, wereldwijd, gemeten. En we weten dat niveaus van broeikasgassen ook stijgen. Wat we niet weten is de exacte, precieze, rechtstreekse impact van deze wijzigingen op natuurlijke klimaatpatronen -- wind, oceaanstromen, regenval, wolkvorming, zaken die de gezondheid en het welzijn van miljarden mensen beïnvloeden.

Hun hele kamp, elk onderdeeltje, is 1500 kilometer vervoerd vanaf McMurdo Station, de belangrijkste voorraadopslag van de VS aan de kust van Antarctica WAIS Divide zelf echter is een cirkel van tenten in de sneeuw. Bij stormwinden hangt het team touwen tussen de tenten zodat mensen veilig hun weg kunnen vinden naar de dichtstbijzijnde iglo en de dichtstbijzijnde WC. Het sneeuwt er zo zwaar, de installatie was bijna meteen begraven. Inderdaad, de onderzoekers kozen deze plek omdat ijs en sneeuw zich hier 10 keer sneller verzamelen dan elders op Antarctica. Ze moeten zich elke dag uitgraven. Het zorgt voor een exotisch en fris woon-werkverkeer.

(Gelach)

Maar onder het oppervlak, is er een bedrijvige levendigheid rondom een boormachine van acht miljoen dollar. Regelmatig stort deze boor, als een biopsienaald, duizenden meters diep het ijs in voor de extractie van een merg van gassen en isotopen, dat geanalyseerd kan worden. 10 keer per dag is er de extractie van een 3 meter lange cilinder van geperst ijskristal die ongeschonden lucht en chemicaliën bevat neergelegd door sneeuw, seizoen na seizoen gedurende duizenden jaren. Het is echt een tijdmachine. Tijdens de piek van activiteiten eerder dit jaar, lieten de wetenschappers de boor zakken, 30 meter dieper het ijs in, elke dag weer, en weer 365 jaar dieper het verleden in. Met regelmaat verwijderen ze een ijscilinder, zoals jagers een gebruikte kogelhuls verwijderen, uit de loop van een boor. Ze inspecteren hem, onderzoeken hem op barsten, op boorschade, op butsen en deuken.

Maar belangrijker, ze prepareren hem voor inspectie en analyse door 27 onafhankelijk laboratoria in de VS en Europa, voor onderzoek op 40 verschillende stoffen die gerelateerd zijn aan klimaat, sommige in delen per biljard. Ja, ik bedoel biljard. Ze delen de cilinders op in stukken van een meter zo kun je ze makkelijker hanteren en vervoeren naar deze laboratoria, enkele op 13.000 km afstand van de boorlocatie. Elke cilinder is een taartje van tijd.

deze ijslaag begon als sneeuw 15.800 jaar geleden, toen onze voorvaderen zich in verf doopten en de radicaal nieuwe technologie van het alfabet overwogen. Badend in gepolariseerd licht en in dwarsdoorsnede, toont dit antieke ijs zich als een mozaïek van kleuren, die ieder laten zien hoe de omstandigheden in het ijs dit materiaal hebben beinvloed op dieptes waar de druk kan oplopen tot honderden kilo's per vierkante centimeter. Elk jaar begint het met een sneeuwvlokje, en door in verse sneeuw te graven, is te zien hoe dit proces vandaag de dag verloopt. Deze muur van onverstoorde sneeuw, van achter verlicht door de zon, laat de striae van winter- en zomersneeuw zien, laag na laag. Elke storm zuivert de atmosfeer, spoelt stof, as-deeltjes en schaarse chemicaliën weg en laat ze achter op de sneeuw jaar na jaar, millennium na millennium, en creëert en soort periodieke tabel der elementen die op deze plek meer dan 3,5 km dik is. Hieruit kunnen we een buitengewoon veel zaken afleiden. We kunnen het calcium zien uit de woestijnen van de wereld, de as van afgelegen bosbranden, methaan als aanwijzing van een moesson ver weg, meegedreven op winden uit warmere gebieden naar deze afgelegen en zeer koude plek.

Het belangrijkste, deze cilinders en deze sneeuw houden lucht vast. Elke cilinder bestaat voor 10% uit antieke lucht, een ongerepte tijdscapsule van broeikasgassen -- koolstofdioxide, methaan, stikstofoxide -- onveranderd sinds de dag dat de sneeuw zich vormde en viel. En dit is het richtpunt van hun onderzoek. Maar weten niet al wat we moeten weten over broeikasgas? Waarom moeten we dit nog bestuderen? Weten we niet al hoe ze temperaturen beïnvloeden? Weten we niet al de gevolgen van klimaatverandering op onze gevestigde samenleving? De waarheid is dat we alleen het kader kennen, en dat wat we niet compleet begrijpen, kunnen we niet behoorlijk repareren. Inderdaad, we lopen het risico de zaken erger te maken.

Bedenk dat de meest succesvolle internationale milieuinspanning van de 20ste eeuw, het Protocol van Montreal, waarin de landen van de wereld samenwerkten om de planeet te beschermen tegen de schadelijke effecten van ozonvernietigende middelen die in die tijd werden gebruikt in airconditioner, koelkasten en andere koelmachines. Deze middelen werden verboden, en vervangen door, zonder dat te weten, andere middelen die, molecuul voor molecuul, honderd keer krachtiger zijn als warmte vangende broeikasgassen dan koolstofdioxide.

Dit proces heeft de noodzaak buitengewoon zorgvuldig te zijn. De wetenschappers moeten ervoor zorgen dat het ijs niet vervuild raakt. Verder, tijdens deze reis van 13,000 km moeten ze zorgen dat het ijs niet smelt. Het is net jongleren met een sneeuwbal in de tropen. Ze moeten, in feite, zorgen dat dit ijs nooit warmer wordt dan zo'n 20 graden onder nul, anders zullen de gassen in het ijs vervliegen. Dus, op de koudste plek op aarde werken ze in een koelkast. Terwijl ze met het ijs werken houden ze zelfs een extra paar handschoenen warm in een oven, zodat wanneer hun werkhandschoenen bevriezen en hun vingers verstijven ze een vers paar aan kunnen doen. Ze werken tegen de klok en tegen de thermometer.

Tot nu tot hebben ze ongeveer 1,5 km aan ijskernen gewonnen voor vervoer naar de VS. Dit afgelopen seizoen, hebben ze deze vervoerd over het ijs naar het wachtende vliegtuig. Het 109de van de Nationale Luchtwacht vloog de meest recente zending ijs terug naar de kust van Antarctica, waar het aan boord van een vrachtschip, verscheept werd door de tropen naar Californië, uitgeladen, op een truck geplaatst, door de woestijn gereden naar het Nationale Ijskernen Laboratorium in Denver. Waar, op dit moment, wetenschappers plakken van dit materiaal snijden voor proeven, voor analyse, voor distributie naar laboratoria in heel het land en in Europa.

Antarctica was op deze planeet het laatste lege stukje -- de blinde vlek in onze groeiende kijk op de wereld. Vroege ontdekkers zeilden naar de randen van de kaart, en vonden een plek waar normale regels van tijd en temperatuur lijken te zijn opgeheven. Hier lijkt het ijs te leven, de wind die er langs streelt geeft het een stem. Het is een stem van ervaring. Het is een stem die aandacht verdient.

Dank u.

(Applaus)