Larry Brilliant pleit voor optimisme

Ik ga proberen om jullie een kijk op de wereld te geven zoals ik die heb, met de problemen en de kansen waar we nu voor staan. Dan stel ik de vraag of we optimistisch of pessimistisch moeten zijn. Daarna ga ik jullie een geheim vertellen: waarom ik een ongeneeslijke optimist ben. Laat ik beginnen met een film van Al Gore die jullie eerder hebben gezien. Jullie hebben allen "An Inconvenient Truth" gezien. Dit is nog wat ongemakkelijker.

(Video): Man: ... uiterst gevaarlijke vragen. Want met onze huidige kennis, hebben we geen idee van wat er zou kunnen gebeuren. De mens zou wel eens onbewust het klimaat van de wereld kunnen veranderen door de afvalproducten van zijn beschaving. Fabrieken en auto's stoten jaarlijks meer dan zes miljard ton kooldioxide uit - waardoor de lucht meer zonnewarmte gaat absorberen - lijkt onze atmosfeer warmer te worden. Is dat slecht? Nou, men berekende dat een paar graden stijging van de temperatuur van de aarde de poolkappen zou doen smelten. Als dit gebeurt, zou een binnenzee een groot deel van de Mississippivallei opvullen. Toeristen in boten met glazen bodem zouden de verdronken torens van Miami kunnen gaan bekijken doorheen 50 meter tropisch water. Want door het weer krijgen we niet alleen te maken met krachten van een veel grotere verscheidenheid dan zelfs een atoomfysicus tegenkomt, maar met het leven zelf.

Larry Brilliant: Moeten we er ons goed of slecht bij voelen dat 50 jaar van voorkennis zo weinig heeft bereikt? Het hangt helemaal van je doelstellingen af. Daarvoor ga ik altijd terug naar Gandhi's talisman. Toen Mahatma Gandhi werd gevraagd: "Hoe weet je of je volgende daad juist of verkeerd zal zijn?" zei hij: "Denk aan het gezicht van de armste, de meest kwetsbare mens die je ooit bent tegengekomen en vraag jezelf af of die daad ten goede zal komen aan die persoon. Als het ja is, is dat juiste ding om te doen. Zo niet, denk er dan nog eens over na."

Voor ons hier is het niet alleen het armste en meest kwetsbare individu, het is de gemeenschap, het is de cultuur, het is de wereld zelf. De huidige trends voor degenen aan de rand van onze samenleving, de armsten en de meest kwetsbaren, geven aanleiding tot heel veel pessimisme. Maar ook voor een prachtig pleidooi voor optimisme. Laten we beiden eens bekijken. Allereerst de megatrends. We mogen twee tot drie graden temperatuurstijging verwachten. Dat zal leiden tot een stijgende zeespiegel. Het zal leiden tot verzilting van bronnen en landbouwgronden. Maar het zal de armsten en de meest kwetsbaren onevenredig hard treffen. Hetzelfde geldt voor de toenemende stijging van de bevolking. Ook al hebben we Paul Ehrlichs bevolkingsexplosie kunnen vermijden, en zal ons aantal in dit decennium niet toenemen tot 20 miljard mensen, zoals hij had voorspeld, we eten wel alsof we met 20 miljard zijn. We verbruiken zoveel dat een stijging van 6,5 tot 9,5 miljard tijdens het leven van onze kleinkinderen de armsten en de meest kwetsbaren onevenredig zal schaden.

Dat is waarom ze naar de steden migreren. Dat is de reden waarom sinds juni van dit jaar meer dan 51 procent van onze soort in steden woont, in sloppenwijken, barakkenkampen of hoe ze overal ook mogen heten. De landelijke gebieden produceren niet langer zoveel voedsel als vroeger. De groene revolutie bereikte Afrika nooit. Door de woestijnvorming, zandstormen, de Gobi-woestijn, de Ogaden, vinden we steeds moeilijker een hectare die zoveel calorieën produceert als slechts 15 jaar geleden.

Mensen vallen steeds meer terug op dierlijke consumptie. In Afrika aten de Afrikanen vorig jaar 600 miljoen wilde dieren, en consumeerden ze twee miljard kilo bushmeat. Elke kilo bushmeat bevat honderdduizenden nieuwe virussen die nog nooit in kaart werden gebracht, waarvan we de genomische sequenties niet kennen. We weten niet of ze in staat zijn tot het creëren van pandemieën, maar we zijn rijp voor zoönotisch overgedragen, nieuwe besmettelijke ziekten.

Er is een explosieve groei van technologie. De meesten van ons zijn daar de begunstigden van. Maar het heeft ook een donkere kant - door biologische wapens en door de technologie die ons in de problemen gaat brengen door woede, haat of het gevoel van marginalisering te vergroten. Door de toenemende globalisering - met als gevolg grote winnaars en nog grotere verliezers - is de wereld meer divers en onrechtvaardiger geworden dan misschien ooit in de geschiedenis.

Eén procent van ons bezit 40 procent van alle goederen en diensten. Wat zal er gebeuren als het miljard mensen dat vandaag de dag moet rondkomen met minder dan één dollar per dag oploopt tot drie miljard in de komende 30 jaar? Die één procent zal zelfs meer dan 40 procent van alle goederen en diensten in de wereld bezitten. Niet omdat ze rijker werden maar omdat de rest van de wereld steeds armer werd. Vorige week zei Bill Clinton op de TED Awards: "Deze situatie is ongekend, ongelijk, onrechtvaardig en onstabiel."

Er is dus veel reden tot pessimisme. Darfur is begonnen als een strijd om bestaansmiddelen. Vorig jaar waren er 85.000 rellen in China, 230 per dag, die politie- of militaire interventie vereisten. De meeste gingen over bestaansmiddelen. We worden geconfronteerd met rampen op een schaal zonder voorgaande. Sommige komen door het weer, anderen gaan om mensenrechten, ook epidemieën. De nieuw opkomende ziekten als H5N1 en de vogelgriep zijn misschien een vage voorloper van dingen die eraan komen. Het is een gedestabiliseerde wereld. In tegenstelling tot de gedestabiliseerde wereld van het verleden zal je het kunnen volgen op YouTube, op je digitale televisie en op je mobiele telefoon. Waar zal dat toe leiden? Voor sommigen zal het leiden tot boosheid, religieus en sektarisch geweld en terrorisme. Voor anderen tot je m'enfoutisme, nihilisme, zucht naar luxe. Waar brengt het ons, sociale activisten en ondernemers? Als we kijken naar deze trends, worden we dan moedeloos of zal het ons aanzetten tot actie?

Laten we eens kijken naar één geval, Bangladesh. Ten eerste, zelfs als de uitstoot van kooldioxide vandaag stopt, zou de opwarming van de aarde blijven doorgaan. Zelfs met opwarming van de aarde - bij deze blauwe lijnen toont de gestippelde lijn aan dat zelfs als de uitstoot van broeikasgassen vandaag stopt de komende decennia de zeespiegel zal stijgen. Minimum 50 tot 75 centimeter in het beste geval. Maar het zou 10 keer meer kunnen zijn. Wat zal dat doen met Bangladesh? Laten we eens een kijkje nemen. Hier is Bangladesh. 70 procent van Bangladesh ligt op minder dan anderhalve meter boven de zeespiegel. Laten we omhoog gaan en een​kijkje nemen op de Himalaya. Wat gebeurt er als de opwarming van de aarde het ijs laat smelten. Er komt meer water naar beneden. De ontboste gebieden, hier in de Tarai, zullen het weglopend water niet meer kunnen absorberen. Omdat bomen als rietjes werken die het extra seizoensgebonden water vasthouden. Nu kijken we naar het zuiden, door de Kali Gandaki. Velen van jullie zijn daar misschien ooit op trektocht geweest. We gaan verder naar beneden en nemen een kijkje in Bangladesh en zien wat de impact zal zijn van de dubbele toevloed van water uit het noorden en de stijgende zeeën in het zuiden. Dit zijn de vijf grote rivieren die Bangladesh bevloeien. Laten we eens stroomopwaarts kijken vanuit het zuiden en in reliëf. Een minimum van 50 tot 100 centimeter stijging van de zee gekoppeld aan de toenemende vloed vanuit de Himalaya. Kijk nu eens naar dit. Naar verwachting zouden maar liefst 100 miljoen vluchtelingen uit Bangladesh migreren naar India en in China. Dit is de moeilijkheid waarmee één land wordt geconfronteerd.

Maar als je kijkt naar de hele wereld, waar er laaggelegen, bevolkte gebieden in de buurt van water zijn, dan wordt het duidelijk dat een stijging van de zeespiegel voor onze manier van leven een uitdaging zal zijn. Subsaharaans Afrika en zelfs onze eigen San Francisco Bay Area. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Dit is niet iets dat ver weg gebeurt met mensen die we niet kennen. De opwarming van de aarde is iets dat ons allemaal overkomt, allemaal tegelijk.

Net als deze nieuw opkomende besmettelijke ziekten, met namen waar je 20 jaar geleden niet van had gehoord: ebola, lhasakoorts, apenpokken. Met het verdwijnen van de groene gordel die dieren en mensen uit elkaar houdt, komen we in elkaars virale omgeving te leven. Weet je nog, 20 jaar geleden had niemand ooit gehoord van West-Nijlkoorts. Eén geval bereikte de oostkust van de Verenigde Staten. Vandaar verspreidde ze zich elk jaar verder naar het westen. Herinneren jullie zich nog dat niemand ooit van ebola had gehoord totdat we hoorden dat honderden mensen in Centraal-Afrika ervan stierven? Het is helaas nog maar het begin. Er zijn 30 nieuwe opkomende besmettelijke ziekten van dieren, maar die in de afgelopen 30 jaar over de soortenbarrière zijn gesprongen. Meer dan genoeg reden voor pessimisme.

Maar nu laten we eens kijken naar het pleidooi voor optimisme. (Gelach) Genoeg van het slechte nieuws. Mensen hebben altijd uitdagingen aangekund. Je hoeft alleen maar te kijken naar de lijst van de Nobelprijswinnaars om onszelf eraan te herinneren. Hier hebben we eerder gestaan, verlamd door angst, verlamd tot inactiviteit, maar sommigen - waarschijnlijk zelfs een van jullie hier - sprong in de bres en creëerde een organisatie als Physicians for Social Responsibility, die vochten tegen de nucleaire dreiging, Artsen zonder Grenzen, die onze inzet voor noodhulp bij rampen vernieuwden, Mohamed ElBaradei en de enorme hoop en optimisme die hij ons allemaal bracht, en ook onze eigen Muhammad Yunus.

We hebben de uitroeiing van de pokken gezien. We kunnen de uitroeiing van polio dit jaar tegemoet zien. Vorig jaar waren er slechts 2.000 gevallen in de wereld. Misschien de uitroeiing van de guineaworm volgend jaar - er zijn slechts 35.000 gevallen over in de wereld. 20 jaar geleden waren er nog drie en een half miljoen. We hebben een nieuwe ziekte zien opkomen, die niet lijkt op die 30 nieuwe besmettelijke ziekten. Deze ziekte wordt het plotselinge-rijkdom-syndroom genoemd. (Gelach) Het is een verbazingwekkend fenomeen. In deze technologische wereld zien we jonge mensen gebeten door dit plotselinge-rijkdom-syndroom. Maar ze gebruiken hun rijkdom zoals hun voorouders dat nooit deden. Ze wachten niet tot ze dood zijn om stichtingen te creëren. Ze gebruiken hun geld, hun middelen, hun hart, hun toewijding om van de wereld een betere plek te maken. Niets kan je meer optimisme geven dan dat.

Meer redenen om optimistisch te zijn. In de jaren '60, en ik ben een voortbrengsel van de jaren '60, was er een beweging. We hadden allemaal het gevoel dat we erbij betrokken waren, dat er een betere wereld om de hoek lag, dat we uitkeken naar de geboorte van een wereld die vrij was van haat, geweld en vooroordelen. Vandaag de dag is er een ander soort beweging. Het is een beweging om de aarde te redden. Ze is maar net begonnen. Vijf weken geleden kwam een groep activisten uit het bedrijfsleven bijeen om het bouwen van negen kolengestookte elektrische centrales in Texas tegen te houden. Die zouden het milieu ernstige schade hebben berokkend. Zes maanden geleden kwam een groep van zakelijke activisten bijeen om samen met de republikeinse gouverneur in Californië AB32 erdoor te krijgen, de meest vergaande wetgeving in milieugeschiedenis.

Al Gore deed presentaties in het Huis en de Senaat als getuige-deskundige. Kun je je dat voorstellen? (Gelach) We zien een entente cordiale tussen wetenschap en religie waar ik vijf jaar geleden niet in zou geloofd hebben, toen de evangelische gemeenschap de wanhopige situatie van de opwarming van de aarde inzag. Nu hebben 4 000 kerken zich aangesloten bij de milieubeweging. Iets om erg optimistisch over te zijn. Het Europese 20-20-'20 plan is een geweldige doorbraak, iets dat ieder van ons het gevoel moet geven dat er hoop is aan de horizon. Op 14 april zal Step Up Day plaatsvinden. Een duizendtal individueel gemobiliseerde sociale activistenbewegingen in de Verenigde Staten gaan tegen de wetgeving protesteren - en aandringen op wetgeving om de opwarming van de aarde te stoppen. Op 7 juli zullen over de hele wereld, leerde ik pas gisteren, de wereldwijde Live Earth concerten plaatsvinden. Dit optimisme om de aarde te redden hangt in de lucht.

Dat betekent nog niet dat mensen begrijpen dat die opwarming van de aarde de armsten en de zwaksten het meest kwetst. Het betekent dat mensen de eerste stap zetten vanuit hun eigenbelang. Maar ik zie bij de grote financiers, bij CARE, Rockefeller, Rockefeller Brothers Fund, Hewlett, Mercy Corps, jullie hier, Google, bij zoveel andere organisaties een begin van begrip dat het niet alleen nodig is om te werken aan de primaire preventie van opwarming van de aarde, maar ook aan de secundaire preventie van de gevolgen van opwarming van de aarde voor de armsten en meest kwetsbaren.

Maar ik heb nog een andere reden om een​ ongeneeslijke optimist te zijn. Je hebt hier zoveel inspirerende verhalen gehoord en ik hoorde gisteravond zoveel, dat ik ook een beetje over mij wilde meedelen. Mijn achtergrond is niet bepaald die van een conventionele medische opleiding. Ik woonde in een klooster in de Himalaya en studeerde bij een zeer wijze leraar. Die schopte me op een dag het klooster uit en vertelde me dat het mijn bestemming was - het voelde als Yoda - om te gaan werken voor de WHO om te helpen de pokken uit te roeien. Indertijd bestond er nog geen pokken-programma.

Het zou jullie optimistisch moeten stemmen dat de pokziekte niet meer bestaat, want het was de ergste ziekte uit de geschiedenis. In de vorige eeuw - die intussen al zeven jaar voorbij is - overleden een half miljard mensen aan pokken. Meer dan door alle oorlogen in de geschiedenis, meer dan door enige andere besmettelijke ziekte in de wereldgeschiedenis. In de Zomer van de Liefde, in 1967, stierven twee miljoen mensen, kinderen, aan de pokken. Het is geen oude geschiedenis. Wanneer je over de Bijbelse puistenplaag leest, dan gaat het over pokken. Farao Ramses de Vijfde, wiens beeld je hier ziet, is overleden aan de pokken. Om de pokken uit te roeien, moesten we het grootste VN-leger in de geschiedenis verzamelen. We bezochten ieder huis in India op zoek naar pokken - 120 miljoen huizen, een keer per maand, bijna twee jaar lang. Er kwam een wrede terugval nadat we de pokken bijna hadden overwonnen - en dit moet je leren als sociaal ondernemer: het principe van het laatste loodje.

Toen we de pokken bijna hadden uitgeroeid, kwamen ze weer terug. Doordat de bedrijfsstad Tatanagar arbeiders op zoek naar werkgelegenheid had aangetrokken. Ze werden met pokken besmet in de enige overgebleven plaats waar ze nog voorkwamen en zij gingen naar huis om te sterven. Daardoor verspreidden ze de pokken naar 10 andere landen en herstartten ze de epidemie. Terug naar af. Maar uiteindelijk zijn we erin geslaagd en het laatste geval van pokken: toen dit kleine meisje, Rahima Banu - Barisal, in Bangladesh - het laatste pokkenvirus uithoestte of uitademde, het op de grond viel en door de zon werd gedood, eindigde een keten van overdracht van de grootste horror uit de geschiedenis.

Hoe kan dat je niet optimistisch maken? Een ziekte die honderdduizenden in India heeft gedood en verantwoordelijk was voor de helft van de blinden in India, eindigde hier. Het belangrijkst voor ons hier was dat er een band was ontstaan. Artsen, gezondheidswerkers uit 30 verschillende landen, van elk ras, elke religie, elke kleur, werkten samen, vochten naast elkaar, vochten tegen een gemeenschappelijke vijand, niet tegen elkaar. Hoe kan je je dan niet optimistisch voelen voor de toekomst? Heel hartelijk bedankt. (Applaus)