Kiran Bedi: Een politiechef met een verschil

Ik ga jullie een verhaal vertellen. Het is een Indiaas verhaal over een Indiase vrouw en haar tocht. Laat me beginnen bij mijn ouders. Ik ben het product van deze visionaire moeder en vader. Jaren geleden, toen ik in de jaren '50 werd geboren -- de jaren '50 en '60 behoorden in India niet aan de meisjes toe. Ze behoorden aan de jongens toe. Ze waren van jongens die in de zaak stapten die ze erfden van hun ouders. Meisjes werden opgetut om te trouwen. Mijn familie was, in mijn stad -- en in bijna het hele land -- was uniek. We waren met ons vieren, niet één, en gelukkig geen jongens. We waren met vier meisjes en geen jongens. Mijn ouders kwamen uit een familie van grondbezitters. Mijn vader tartte zijn eigen grootvader, bijna tot hij onterft werd, omdat hij besliste om ons alle vier een opleiding te geven. Hij stuurde ons naar één van de beste scholen in de stad en gaf ons de beste opleiding. Zoals ik zei: bij onze geboorte kiezen we onze ouders niet. Als we naar school gaan kiezen we onze school niet. Kinderen kiezen geen school, ze doen het met de school die hun ouders kiezen. Dit is de periode van fundering die ik meekreeg. Ik groeide zo op, net als mijn drie zussen. Mijn vader zei toen steeds: "Ik zal mijn vier dochters naar de vier hoeken van de wereld sturen." Ik weet niet of hij het meende, maar het gebeurde. Ik ben de enige die nog in India is. Eentje is Brits, een andere Amerikaans en de derde is Canadees. Wij vieren zitten dus in vier hoeken van de wereld.

En omdat ze mijn rolmodellen zijn, volgde ik twee dingen die mijn vader en moeder mij gaven. Ten eerste zeiden ze: "Je leeft op een hellend vlak, ofwel ga je naar boven, ofwel ga je naar beneden." En het tweede ding dat me bijbleef, dat mijn levensfilosofie werd die het verschil maakte, is dat honderd dingen gebeuren in je leven, goed of kwaad. Van de 100 heb je er 90 in de hand. Die zijn goed. Jij hebt ze gemaakt. Geniet ervan. Als ze niet goed zijn, heb jij ze gemaakt. Leer ervan. 10 komen van de natuur, en daar kan je niets aan doen. Zoals de dood van een verwant, een cycloon, een orkaan, een aardbeving. Daar kan je niets aan doen. Je moet alleen reageren op de situatie. Maar die reactie komt voort uit die 90 punten. Omdat ik een product ben van die filosofie, van 90/10, en ten tweede, leven op een hellend vlak -- zo ben ik opgegroeid, met waardering voor wat ik gekregen heb. Ik ben een product van kansen, zeldzame kansen in de jaren '50 en '60, die meisjes niet kregen; En ik was me ervan bewust dat mijn ouders mij iets unieks gaven. Want al mijn beste schoolvriendinnen werden opgetut om te trouwen met een grote bruidsschat, en daar stond ik met een tennisracket, ik ging naar school en deed allerlei buitenschoolse activiteiten. Ik vond dat ik dit moest vertellen. Omdat dit de achtergrond is.

Dit volgt erop. Ik meldde me aan bij de Indiase politie als een harde tante, een vrouw met onuitputtelijke energie, want ik liep voor mijn tennistitels enzovoort. Maar ik ging bij de Indiase politie. En het was een nieuw soort politie. Voor mij stond de politie voor de macht om te corrigeren, de macht om te voorkomen en de macht om te detecteren. Dit is een nieuwe definitie voor politiewerk in India, de macht om te voorkomen. Meestal bleef het bij de macht om te detecteren, meer niet, of de macht om te straffen. Maar ik besloot: nee, het is de macht om te voorkomen. Want dat had ik tijdens mijn jeugd geleerd: hoe voorkom ik de 10 en zorg ik ervoor dat het nooit meer dan 10 is? Zo begon ik aan mijn dienst, en dat was anders dan de mannen. Ik wilde het niet anders dan de mannen maken, maar het was anders, want dit was waarin ik verschilde. Ik herdefinieerde politieconcepten in India. Ik neem je mee op twee tochten, mijn politietocht en mijn gevangenistocht. Wat je ziet, als je de titel bekijkt, is "Auto van de eerste minister tegengehouden." Het was de eerste keer dat een eerste minister van India een parkeerbon kreeg. (Gelach) Dat is de eerste keer in India, en ik zeg je, dat is de laatste keer dat je ervan hoort. Het zal nooit meer gebeuren in India, omdat het nu eens en voorgoed was. En de regel was, omdat ik gevoelig was, ik leefde mee, ik was gevoelig voor onrecht en erg pro justitie. Dat is de reden waarom ik als vrouw voor de Indiase politie koos. Ik had andere kansen, maar die koos ik niet.

Ik ga verder. Dit gaat over hard politiewerk, eerlijk politiewerk. Het was geweten dat hier een vrouw zat die niet zou luisteren. Ik werd dus naar alle mogelijke posten gestuurd, die anderen zouden weigeren. Ik kreeg een gevangenisopdracht, als politieofficier. Normaal doen politieofficieren geen gevangeniswerk. Ze stuurden me naar de gevangenis om me op te sluiten. Ze dachten: daar zijn geen auto's en geen Vips om te bekeuren. Laten we haar opsluiten. Ik kreeg een gevangenisopdracht. Deze gevangenis was één groot misdadigershol. Dat was het duidelijk. 10.000 man, waarvan slechts 400 vrouwen -- 10.000 -- 9.000 plus ongeveer 600 -- waren mannen, terroristen, verkrachters, dieven, gangsters -- sommigen had ik naar de gevangenis gestuurd toen ik buiten politieofficier was. Hoe pakte ik ze aan? De eerste dag kwam ik binnen. Ik wist niet hoe ik ze moest bekijken. Ik zei: "Bidden jullie?" Ik keek naar de groep en zei: "Bidden jullie?" Ze zagen me als een jonge, kleine vrouw in een bruin uniform. Ik zei: "Bidden jullie?" En ze zeiden niets. Ik zei: "Bidden jullie? Willen jullie bidden?" Ze zeiden: "Ja." Ik zei: "OK, laten we bidden." Ik bad voor hen, en de dingen begonnen te veranderen. Dit is een beeld van de opleiding in de gevangenis.

Vrienden, dit is nog nooit gebeurd, iedereen in de gevangenis studeert. Ik begon hieraan met steun van de gemeenschap. De regering had geen geld. Het was een van de mooiste en grootste vrijwilligersacties in een gevangenis ter wereld. Dit begon in een gevangenis in Delhi. Je ziet een voorbeeld van een gevangene die lesgeeft. Er zijn honderden lessen. Van 9 tot 11 zat elke gevangene in het opleidingsprogramma. Hetzelfde hol waarin ze dachten dat ze me zouden opsluiten en dat alles vergeten zou zijn. We vormden dit om tot een ashram. Van gevangenis tot ashram, door opleiding. Dat is volgens mij de grootste verandering. Het was het begin van een verandering. De leerkrachten waren gevangenen. Het waren vrijwilligers. Boeken waren geschonken schoolboeken. Papier was geschonken. Alles was geschonken, omdat de gevangenis geen onderwijsbudget had. Als ik dat niet had gedaan, was het een hel geweest.

Dat is de tweede mijlpaal. Ik wil jullie een paar momenten uit mijn geschiedenis tonen, die je waarschijnlijk nergens anders zult zien. Ten eerste zal je de aantallen nergens zien. Ten tweede, dit concept. Dit was een meditatieprogramma in de gevangenis, met meer dan duizend gevangenen. Duizend gevangenen die zaten te mediteren. Dit was één van de moedigste beslissingen die ik nam als gouverneur van de gevangenis. Dit zorgde voor de transformatie. Als je hier meer over wil weten, kijk dan naar de film "Vastzitten in Vipassana". Je zal erover horen en je zal het fantastisch vinden. Schrijf me op Kiranbedi.com, en ik zal je antwoorden. Laat me de volgende slide tonen. Ik nam dezelfde idee van mindfulness. Waarom introduceerde ik meditatie in de Indiase gevangenis? Omdat misdaad het product is van een verwrongen geest. Die moesten we aanspreken om vat te krijgen, niet door te preken, niet door de les te spellen, niet door te lezen, maar door je geest aan te spreken. Ik bracht de idee over naar de politie omdat die meestal ook gevangen zaten in hun geest, ze voelden het aan als "wij en zij", alsof mensen niet samenwerken. Het werkte.

Dit is een feedbackdoos die we een petitiedoos noemden. Ik voerde deze idee in om naar klachten en verzuchtingen te luisteren. Dit was een magische doos. Dit is een gevoelige doos. Zo tekende een gevangene hoe ze over de gevangenis dachten. Zie je daar iemand in het blauw -- ja, die man -- hij was een gevangene en een leerkracht. Zie je, iedereen is bezig, geen tijd te verliezen.

Laat me samenvatten. Ik ben betrokken bij bewegingen, onderwijsbewegingen voor kinderen die er te weinig krijgen, en dat zijn er duizenden -- in India zijn het altijd duizenden. Ten tweede in verband met de anticorruptiebeweging in India. Dat is een belangrijke manier waarop wij, een kleine groep activisten, een ombudsmanwet hebben voorgesteld voor de Indiase regering. Vrienden, je zal er nog veel van horen. Dat is de beweging die ik vandaag leid, dat is de beweging en de ambitie van mijn leven.

Heel veel dank. (Applaus) Veel dank. Dank jullie wel. Heel veel dank.