Kevin Kelly over de volgende 5000 dagen van het web

Het internet, het web zoals wij het kennen, de dingen waar we allemaal over praten - is nog geen 5000 dagen oud. We hebben allerlei dingen tot stand zien komen, zoals satellietbeelden van de hele aarde, waarvan we ons niet eens konden voorstellen dat dat ooit zou kunnen. Dat kan nu allemaal, al die overvloed aan goede dingen, staat nu gewoon op onze laptop of pc. Dit soort hoorn des overvloeds is geweldig en we zijn niet eens verbaasd. Het is echt verbazingwekkend dat dit alles er is. (Gelach) In de loop van 5000 dagen kwam dit tot stand. Als ik jullie 10 jaar geleden zou hebben verteld dat dat er zat aan te komen, zouden jullie me niet eens geloofd hebben. Er was simpelweg geen economisch model dat dat mogelijk zou maken. Als ik er nog bij zegde dat het allemaal gratis zou zijn, zou je gezegd hebben dat ik droomde. Dat ik een Californische utopist was, een dazende optimist. Toch is het er.

Tien jaar geleden - zelfs Wired dacht er zo over - dachten we dat het een soort betere tv zou gaan worden. Dat was het model, dat was wat iedereen suggereerde dat het zou worden. Niet dus. Allereerst was het onmogelijk en is het iets anders geworden. Wikipedia leek toen gewoon iets onmogelijks. Onmogelijk in theorie, maar in de praktijk mogelijk. Uit al deze verwezenlijkte 'onmogelijke dingen' blijkt dat we maar beter in het onmogelijke kunnen gaan geloven. Daar zijn we totaal niet op voorbereid.

Ik ben dus benieuwd wat er in de komende 5000 dagen gaat gebeuren. Wat gaat er gebeuren in de komende 5000 dagen na al wat er is gebeurd in de vorige 5000 dagen? Ik heb een eenvoudig verhaal over wat er zit aan te komen met dit ding dat nog geen 5000 dagen oud is. Al deze computers, al deze handcomputers, al deze mobiele telefoons, al die laptops, alle servers - alles wat met elkaar in verbinding staat, gaat één grote machine worden. Onze kleine handcomputers en apparaten zijn eigenlijk als kleine vensters in die machine. Maar nu bouwen we in principe één enkele, wereldwijde machine.

Daar begon ik over na te denken. Deze machine blijkt de meest betrouwbare machine die we ooit hebben gemaakt. Ze is nooit gecrasht, ze loopt ononderbroken. Bijna nooit heeft een andere machine zoveel uren, dagen aan een stuk gedraaid. 5000 dagen zonder onderbreking - dat is gewoon ongelooflijk. Het internet bestaat al langer dan 5000 dagen - alleen het web is slechts 5000 dagen oud. Ik probeerde om wat metingen te maken. Hoe groot is deze machine? Ik rekende uit hoeveel miljarden keer er over de hele wereld op alle computers wordt geklikt. 100 miljard keer per dag. Er zijn 55 biljoen koppelingen tussen alle webpagina's van de wereld.

Daarom begon ik na te denken over andere soorten dimensies. Ik maakte een kort overzicht. Was het niet Chris Jordan, de fotograaf, die het had over aantallen die zo groot zijn dat ze zinloos zijn? Hier is zo'n lijstje. Het is moeilijk precies te zeggen, maar er zouden een miljard pc-chips op het internet zijn, als je alle chips op alle computers op het internet meetelt. Er zijn twee miljoen e-mails per seconde. Een zeer groot aantal. Het is gewoon één grote machine en ze maakt gebruik van 5 procent van de wereldwijde elektriciteit op de planeet. Hier is het bestek, een overzicht: 170 biljard transistors, 55 biljoen koppelingen, e-mailverkeer tegen twee megahertz, 31 kilohertz tekstberichten, 246 exabyte opslagruimte. Dat is pas een grote schijf. Dat is veel opslagruimte, geheugen - negen exabyte RAM. Het totale verkeer draait op zeven terabyte per seconde. Brewster vertelde dat de Library of Congress ongeveer twintig terabyte beslaat. Iedere seconde zwiert de helft van de Library of Congress rond in deze machine. Het is een grote machine.

Ik deed nog iets anders. Ik bedacht dat 100 miljard keer klikken per dag, 55 biljoen koppelingen bijna gelijk is aan het aantal synapsen in je hersenen. Een biljard transistors is bijna hetzelfde als het aantal neuronen in je hersenen. In eerste benadering verlopen synapspulsen tegen twintig petahertz. Natuurlijk is het geheugen echt enorm. In eerste benadering heeft deze machine de omvang en complexiteit van hersenen. In feite werken je hersenen op dezelfde manier als het web. Maar je hersenen verdubbelen niet om de twee jaar. We kunnen nu zeggen dat deze machine nu ongeveer een HB, een humaan brein, is. Als we kijken naar de snelheid waarmee ze groeit, dan worden dat binnen dertig jaar of zo zes miljard HB. Tegen 2040 zal de totale verwerkingscapaciteit van deze machine hoger zal zijn dan de totale verwerkingscapaciteit van de mensheid.

Dat is waar Ray Kurzweil en anderen op deze kleine grafiek zeggen dat we gaan oversteken. Hoe zit dat? Hier een paar dingen. Ik zou drie soorten algemene zaken willen zeggen. Drie gevolgen van dit gebeuren. Ten eerste, dat we in principe deze machine gaan belichamen. We gaan haar in de komende 5000 dagen een lichaam geven. Het tweede punt is dat we haar architectuur gaan herstructureren. Ten derde dat we er volledig co-afhankelijk van zullen worden.

Laat me die drie dingen even overlopen. Allereerst hebben we al deze dingen in onze handen. We zien ze als afzonderlijke apparaten, maar in feite kijkt elk scherm in de wereld in de machine. Dit zijn allemaal toegangsportalen naar die ene machine. Het tweede ding: sommige mensen noemen dat de 'cloud' en je staat hiermee in contact met de cloud. In sommige opzichten is het enige dat je echt nodig hebt, een cloudbook. Dat cloudbook heeft geen geheugen nodig. Het is draadloos. Het is altijd verbonden. Vele dingen gaan erin om. Het wordt heel simpel. Het enige dat je doet, is contact maken met de machine. Je legt contact met de cloud en je gaat op die manier 'computeren'. Zo werkt de machine.

In sommige opzichten is het een terugkeer naar de oude idee van gecentraliseerde computing. Maar alles, alle camera's en microfoons, sensoren in auto's en alles is aangesloten op deze machine. Alles gaat via het web. We zien dat al met bijvoorbeeld telefoons. Op dit moment gaat de telefoon nog niet door het web, maar het begint al en het zal verder gaan. Kijk eens wat Google Labs al heeft met experimenten als Google docs, Google spreadsheets en bla, bla, bla - al deze dingen zullen via het web gaan. Ze gaan via de machine. Ik stel voor dat elke bit eigendom zal zijn van het web. Op dit moment is het nog niet zo - spreadsheets en documenten zitten nog niet op het web, maar dat komt. Ze zullen deel gaan uitmaken van deze machine. Ze gaan de webtaal spreken. Ze gaan praten met de machine. Het web is een soort zwart gat dat alles naar zich toe zuigt. Alles zal gaan deel uitmaken van het web. Elk artikel, alles dat we maken, zal onderdeel van het web worden en verbonden zijn. Het zal deel van deze machine zijn zodat onze omgeving - in zin van 'alomtegenwoordig computing' - het web wordt. Alles is aangesloten.

Met RFID en andere dingen - welke technologie dan ook, het maakt eigenlijk niet uit, het punt is dat alles op de een of andere manier zal worden ingebed in de machine. We krijgen we in principe een internet van dingen. Een schoen wordt een chip met hakken en een auto een chip met wielen. Want het grootste deel van de kosten van de productie van auto's gaat zitten in de ingebouwde intelligentie en elektronica en niet in de materialen. Veel mensen denken aan de nieuwe economie als iets onstoffelijks, een alternatief virtueel bestaan terwijl de oude economie er een van atomen is. Maar in feite is de nieuwe economie een huwelijk van die twee, waar we de informatie en de digitale aard van de dingen in de materiële wereld insluiten. Dat is wat ons te wachten staat. Dat is waar we heen gaan - deze vereniging, deze convergentie van het atomaire en het digitale.

Een van de gevolgen hiervan is, geloof ik, dat waar we nu een heel spectrum van media hebben - tv, film, video - we in principe één mediaplatform gaan krijgen. Hoewel ze in sommige opzichten veel van elkaar verschillen, zullen ze meer en meer op elkaar gaan lijken. Dat zijn de wetten van de media, bijvoorbeeld: kopieën hebben geen waarde. De waarde zit in onkopieerbare dingen. De directheid, de authenticiteit, de personalisatie - de media wil vloeiend zijn. De reden waarom dingen vrij zijn, is dat je ze kunt manipuleren. Niet 'vrij' in de betekenis van 'gratis', maar 'vrij' als in 'vrijheid.' De netwerk-effectenregel betekent dat hoe meer je hebt, hoe meer je krijgt. De persoon die de eerste faxmachine kocht, was een idioot, want er was niemand om naar te faxen. Maar die werd een evangelist, rekruteerde anderen om faxmachines te kopen, want het maakte de eigen aankoop meer waard. Dat zijn de effecten die we gaan zien. Aandacht is het betaalmiddel.

Die wetten gaan zich verspreiden over alle media. Het andere aspect van deze belichaming is wat ik een McLuhan-omkering noem. McLuhan zei: 'Machines zijn de uitbreidingen van de menselijke zintuigen.' Ik zeg: 'Mensen zullen nu in zekere zin de uitgebreide zintuigen van de machine worden.' We krijgen een biljoen ogen, oren en voelers door al onze digitale foto's en camera's. We zien dat in zaken als Flickr of Photosynth, het programma van Microsoft waarmee je een weergave van een toeristische plaats kan monteren uit de duizenden toeristische kiekjes ervan. In zekere zin kijkt de machine door de pixels van de individuele camera's.

Het tweede punt gaat over de idee van herstructurering - wat het web doet, is herstructureren. Ik moet jullie waarschuwen. Ik ga een vaak gehoorde term verklaren: 'semantisch web'.

In eerste instantie koppelde het internet computers met elkaar. Dat is wat we het Net noemden - het internet van netten. Als je alle computers van de wereld hebt - je herinnert het je misschien wel als een soort van groen scherm met cursors. Er gebeurde eigenlijk niet veel en als je het wilde verbinden, verbond je het van de ene computer naar de andere. Als je eraan wilde meedoen, moest je pakketten informatie delen. Je moest forwarden. Je had geen controle. Het was niet zoals bij een telefoonsysteem waar je de controle had over een lijn - je moest pakketten delen.

De tweede fase waar we nu in zitten, is het idee van het koppelen van pagina's. Als ik vroeger naar de webpagina van een luchtvaartmaatschappij wilde gaan, ging ik van mijn computer naar een FTP-site, naar een andere computer, van de luchtvaartmaatschappij. Nu hebben we pagina's - de eenheid is opgedeeld in pagina's. Elke pagina koppelt naar een andere pagina. Als ik een vlucht wil boeken, ga ik naar de vluchtpagina van de luchtvaartmaatschappij, naar haar website, en koppel ik naar die pagina. Wat we meedelen zijn koppelingen, dus moet je die koppelingen openbaar maken. Als iemand naar je wil koppelen, kan je ze niet tegenhouden. Om mee te doen, moet je je pagina's voor wie dan ook openstellen. Dat hebben we gedaan.

We zijn nu in de derde fase, waar ik het nu over heb en dat is waar we de gegevens koppelen. Ik weet nog niet wat de naam van dit ding is. Ik noem het de 'een-machine'. Maar we koppelen gegevens. We gingen van machine naar machine, van pagina naar pagina en nu van gegevens naar gegevens. Het verschil is dat, in plaats van van pagina naar pagina te koppelen, we eigenlijk gaan koppelen van het ene idee op een pagina naar een ander idee, in plaats van naar de andere pagina. Op die manier wordt elk idee of elk artikel of elk naamwoord in principe ondersteund door het hele web. Het wordt opgelost op het niveau van items, ideeën of woorden. Dit behelst niet alleen virtuele, maar ook materiële dingen. Bijvoorbeeld de informatie over een bepaalde persoon, zodat elke persoon een uniek ID heeft. Ieder mens, ieder item zal iets specifieks hebben en zal koppelen naar een specifieke representatie van dat idee of item. Op deze nieuwe manier zou ik een koppeling leggen naar mijn bepaalde vlucht, mijn bepaald zitje. Om een voorbeeld te geven: Ik woon in Pacifica, op dit moment is Pacifica gewoon een naam ergens op het web. Het web weet niet dat het eigenlijk een stad is en dat het de specifieke stad is waar ik woon, maar daar gaan we het over hebben. Het gaat er direct mee koppelen. Het web zal in staat zijn om zelf te weten te komen dat het een stad is. Wanneer het dat woord 'Pacifica' tegenkomt, zal het weten dat het eigenlijk een plaats is met breedtegraad, lengtegraad, een bepaalde populatie.

Hier zijn enkele van de technische termen, allemaal drie-letterwoorden, die je vaker zal gaan tegenkomen. Al deze dingen gaan over het waarmaken van dit idee van het koppelen aan gegevens. Hier een voorbeeld: er zijn zo'n een miljard sociale sites op het web. Elke keer dat je ernaartoe gaat, moet je weer vertellen wie je bent en wie je vrienden zijn. Waarom zou je dat doen? Je zou dat maar een keer moeten doen en het zou weten wie al je vrienden zijn. Dat is wat je wil. Al je vrienden worden geïdentificeerd en je neemt die relaties overal mee. Al deze gegevens over jezelf moet je gewoon één keer doorgeven en dat is alles wat moet gebeuren. Je hebt dan alle netwerken van alle relaties tussen die stukjes gegevens. Daar gaan we heen. Het web gaat deze dingen bijhouden tot op dat niveau. Een semantisch web, Web 3.0, een reusachtige mondiale grafiek. We proberen uit te zoeken hoe we dit ding gaan noemen. Het dient om gegevens uit te wisselen. Je moet bereid zijn je gegevens openbaar te maken. Dat is een veel grotere stap dan alleen het meedelen van je webpagina of je computer. Alles wat hieraan zal gekoppeld zijn, zullen niet alleen pagina's zijn, maar dingen. Alles wat we hebben beschreven, elk artefact of plaats, zal een specifieke voorstelling zijn, zal een specifiek karakter hebben, waaraan direct kan worden gekoppeld. Zo krijgen we een database van dingen. Dan is er nog een vierde ding dat we niet zullen krijgen, dat we niet zullen zien in de komende tien jaar, of 5000 dagen, maar ik denk dat we daar naartoe gaan. Als ik een koppeling maak naar een zitje in een vliegtuig dat wordt fysieke ding een deel van het web. Zo zitten we midden in dit volledig gekoppelde ding waarin elk object is opgenomen.

Het laatste waar ik over wil praten, is het idee dat we co-afhankelijk zullen worden. Het zal er altijd zijn en hoe dichter het is, hoe beter. Als je het Google toelaat, zal het je je zoekgeschiedenis vertellen. Door het op te zoeken, ontdekte ik dat ik het meest zoek rond 11 uur in de ochtend. Ik maak daar geen geheim van. Ik denk dat voor totale personalisering totale transparantie nodig zal zijn in deze nieuwe wereld. Dat zal de prijs zijn. Als je totale personalisering wil hebben, moet je volledig transparant zijn. Ik kan niet eens mijn telefoonnummer onthouden, dus vraag ik het gewoon aan Google. We zijn er zo afhankelijk van geworden dat ik zelfs geen moeite meer doe om dingen te onthouden - Ik google het wel even. Makkelijk zat. Je hebt de neiging om te zeggen: 'Oh, dat is vreselijk.' Maar als we bedenken hoe afhankelijk we zijn van deze andere technologie, het alfabet, en van schrijven - we zijn er volledig afhankelijk van en het heeft onze cultuur getransformeerd. We kunnen onszelf niet meer voorstellen zonder alfabet en schrijven. Zo ook gaan we ons niet meer kunnen voorstellen dat we deze andere technologie zouden moeten missen. Wat hiermee aan de hand is, is dat het een soort van AI is, maar geen bewuste AI, zoals deskundige Larry Page me vertelde. Dat is wat ze proberen te doen. Maar als zes miljard mensen googlen, wie is dan op zoek naar wie? Het gaat in beide richtingen. We zijn het internet. We gaan naar de machine. In de komende 5000 dagen gaan we niet alleen maar een beter web krijgen. Zoals het web niet alleen maar betere tv was. De volgende 5000 dagen gaan we niet alleen maar een beter web krijgen. Het gaat iets anders worden. Het gaat slimmer worden. Het zal intelligent, maar niet bewust zijn. Het zal in goede zin anticiperen op wat we doen. Ten tweede zal het veel meer gepersonaliseerd zijn. Het zal ons kennen en dat is goed. Nogmaals: de prijs ervan zal transparantie zijn. Ten derde gaat het meer alomtegenwoordig zijn. Je zal het overal gaan aantreffen en we zullen er middenin zitten. Al deze apparaten zullen er toegang tot verlenen.

Wat je moet bijblijven, is dat we het web als niet alleen 'het web, maar dan beter' moeten zien, maar als een nieuwe fase in deze ontwikkeling. Het zal de hele wereld omspannen - als een heel grote en zeer betrouwbare machine, betrouwbaarder dan haar delen. Maar we kunnen het ook zien als een groot organisme. We kunnen erop reageren alsof het een geheel is, eerder dan een groot organisme waar we mee te maken krijgen. Het is een 'Een'. Ik weet niet hoe ik het anders moet noemen dan de 'Een'. We zullen er wel een beter woord voor vinden. Maar er is een soort eenheid die begint te ontstaan. Ik wil er niet over praten alsof het al een bewustzijn zou hebben. Ik wil er over praten alsof het een kleine bacterie is, of een Volvox, dat is wat dit organisme is.

Dit is wat ik zou zeggen: er is maar een machine, en het web is zijn OS. Alle schermen kijken naar de Een. Geen bits zullen leven buiten het web. Delen is winnen. Laat de Een het lezen. Het gaat door de machine gelezen kunnen worden. Je wil iets maken dat de machine kan lezen. Wij zijn de Een - we zitten in de Een. Bedankt voor jullie aandacht. (Applaus)