Kevin Bales: Hoe moderne slavernij bestrijden

Voor mij begon de interesse in hedendaagse vormen van slavernij met een folder die ik in Londen had opgepikt. Het was begin jaren '90 op een publiek evenement. In deze folder stond te lezen: "Er zijn in de wereld van vandaag miljoenen slaven." Ik dacht: "Kan niet, op geen enkele wijze." Ik geef toe dat ik het wat hoog in mijn bol had. Omdat ik moet toegeven dat ik dacht: "Hoe kan ik, een succesvolle jonge hoogleraar die mensenrechten onderwijst, dit niet weten. Het kan dus niet waar zijn."

Nou, als je onderwijst en bidt in de tempel van geleerdheid, bespot dan de goden niet. Want zij zullen je met nieuwsgierigheid en verlangen vullen en je beheppen met een passie om dingen te veranderen. Ik ging dit eens ophelderen. Ik vond 3.000 artikelen op het sleutelwoord "slavernij". Twee bleken te gaan over hedendaagse slavernij - slechts twee. Al de rest was historisch. Het waren krantenstukken vol verontwaardiging. Ze waren erg speculatief, anekdotisch. Geen harde informatie.

Dus begon ik aan een eigen onderzoeksproject. Ik bezocht vijf landen over de hele wereld. Ik keek naar slaven. Ik ontmoette slavenhouders. Ik onderzocht heel grondig op slaven gebaseerde bedrijven. Want dit is een economisch delict. Mensen maken anderen niet tot slaaf om gemeen te zijn. Ze doen dat om winst te maken. Ik moet zeggen dat, wat ik in de wereld op vier verschillende continenten gevonden heb, deprimerend vertrouwd overkwam. Zoals dit: Werknemers in de landbouw in Afrika, gegeseld en geslagen. Dit toont ons hoe ze werden geslagen op het veld voordat ze aan de slavernij ontsnapten en onze filmploeg ontmoetten. Het was overdonderend.

Ik wil heel duidelijk zijn. Ik heb het over echte slavernij. Niet over slechte huwelijken. Niet over rotbanen. Dit gaat over mensen die niet weg kunnen lopen, mensen die gedwongen worden te werken zonder salaris, mensen die 24/7 moeten werken onder dreiging van geweld, en niet betaald worden. Het is echt slavernij zoals die zou worden herkend doorheen heel de menselijke geschiedenis.

Waar is het? Op deze kaart geven de rode en gele kleuren de plaatsen aan met de hoogste dichtheden van slavernij. De blauwige kleur zijn de landen waar we helemaal geen slavernij aantreffen. IJsland en Groenland zijn de enige plaatsen op de hele wereld waar we we geen gevallen van slavernij vinden.

We zijn ook bijzonder geïnteresseerd en zeer zorgvuldig op zoek naar plaatsen waar slaven worden gebruikt voor het plegen van extreme aanslagen op het milieu. Op de hele wereld worden slaven gebruikt om het milieu te vernietigen, bomen kappen in het Amazonegebied, bosgebieden vernietigen in West-Afrika, mijnbouw en de verspreiding van kwik in plaatsen als Ghana en Congo, vernietiging van ecosystemen langs de kusten van Zuid-Azië. Wat er gebeurt met ons milieu en wat er gebeurt met de mensenrechten is sterk aan elkaar gekoppeld.

Hoe zijn we nu op aarde in een situatie zoals deze verzeild geraakt? In 2010 leven er 27 miljoen mensen in slavernij. Dat is het dubbele van het getal dat uit Afrika kwam tijdens de gehele trans-Atlantische slavenhandel. Het komt door deze factoren. Ze zijn niet de oorzaken, het zijn eigenlijk ondersteunende factoren. Eén die we allemaal kennen is de bevolkingsexplosie. De wereld ging in de laatste 50 jaar van twee miljard naar bijna zeven miljard mensen. Maar met velen zijn maakt je niet tot slaaf. Voeg daarbij de toegenomen kwetsbaarheid van zeer grote aantallen mensen in de ontwikkelingslanden, veroorzaakt door burgeroorlogen, etnische conflicten, kleptocratische regeringen, ziekte, noem maar op, je weet het.

Wij begrijpen hoe dat werkt. In sommige landen gebeuren al deze dingen tegelijk. Zoals in Sierra Leone een paar jaar geleden. Dat beïnvloedt ongeveer een miljard mensen in de wereld. Zij leven op de rand, in situaties waar ze geen kansen hebben, en meestal ook berooid zijn. Maar dat betekent nog niet dat je slaaf wordt. Het is het ontbreken van een rechtsstaat dat een arm en kwetsbaar iemand tot slaaf maakt. Als een rechtsstaat gezond is, beschermt hij de armen en de kwetsbaren. Maar als er corruptie in het spel is en mensen van de rechtsstaat geen bescherming krijgen, dan kan je, als je ongestraft geweld mag gebruiken, uithalen en een oogst van kwetsbaren als slaven binnenrijven.

Nou, dat is precies wat er over de wereld is gebeurd. Een heleboel mensen komen vandaag de dag, niet in de slavernij terecht door ontvoering of geweld. Ze worden slaven omdat iemand hen een vraag stelde.

Over de hele wereld kreeg ik een bijna identiek verhaal te horen. Mensen zeggen: "Ik was thuis, er kwam iemand naar ons dorp, ze stonden op de achterkant van een vrachtwagen en zeiden: 'Ik heb banen voor jullie. Wie heeft er een baan nodig?' " Ze deden precies wat jij of ik ook zouden doen in dezelfde situatie. Zij zeiden: "Die vent leek nogal raar. Ik was wat achterdochtig. Maar mijn kinderen hadden honger. We hadden behoefte aan medicijnen. Ik wist dat ik alles moest doen wat ik kon om wat geld te verdienen om de mensen te ondersteunen van wie ik hou." Ze klimmen dus maar in die truck en vertrekken met de persoon die hen ronselde. 10, 100, 1.000 kilometer verder moeten zij vuil, gevaarlijk en vernederend werk verrichten. Zij houden het een tijdje vol, maar wanneer ze proberen om te vertrekken, komt, Bang!, de hamer op hen neer, en ontdekken ze dat ze slaaf zijn geworden.

Dat soort van slavernij is zo ongeveer wat de slavernij al altijd was doorheen de menselijke geschiedenis. Maar één ding is toch opmerkelijk en nieuw aan de slavernij van vandaag. Dat is een complete ineenstorting van de prijs van mensen. Duur in het verleden, spotgoedkoop nu, zelfs de zakelijke programma's pikken in op dit item. Ik wil jullie even een korte clip tonen.

Video: Vrouw: Oke, altijd gegarandeerd een levendige discussie als we gaan praten over goederen op wereldniveau. We gaan hier in de studio door met onze gast Michael O'Donohue, hoofd goederen bij Four Continents Capital Management. Ook Brent Lawson van Lawson Frisk Securities is hier bij ons.

Brent Lawson: Blij om hier te zijn.

Vrouw: Goed dat je er bent, Brent. Nu, heren, Brent, waar gaat je geld dit jaar naartoe?

BL: Nou Daphne, we zijn recentelijk wat uitgekeken op gas en olie en werpen ons vangnet maar een klein beetje verder uit. We houden echt van de menselijke kant van het verhaal. Als je kijkt naar de lange-termijngrafiek, zitten de prijzen op een historisch dieptepunt en toch is de mondiale vraag naar dwangarbeid nog steeds heel groot. Dat is een scenario dat we zouden moeten verzilveren.

D: Michael, wat is jouw mening over het mensenverhaal? Ben je geïnteresseerd?

Michael O'Donohue: Zeker, zeker. Het grootste voordeel van onvrijwillige arbeid is de onuitputtelijke voorraad ervan. We gaan geen tekort aan mensen hebben. Voor geen enkel ander goed is dat het geval.

BL: Daphne, als ik je aandacht mag vestigen op één ding, dat is dat private equity hier ook al aan het rondsnuffelen is. Dat vertelt me​ dat deze markt op ontploffen staat. Afrikanen en Indiërs, zoals gebruikelijk. In het bijzonder staan Zuid-Amerikanen en Oost-Europeanen op onze kooplijst.

D: Interessant. Michael, wat raden jullie aan, om te eindigen?

MO: We bevelen aan onze klanten een kopen-en-houdenstrategie aan. Er is geen noodzaak om de markt te bespelen. Er zijn daar veel kwetsbare mensen. Het is erg spannend.

D: Spannend spul inderdaad. Heren, ik dank u zeer.

Kevin Bales: Oke, jullie hadden het al door. Dit is een parodie. Hoewel ik genoot toen ik jullie mond verder en verder open zag vallen. MTV Europe heeft ons geholpen om deze parodie te maken. Ze hebben hem tussen de muziekvideo's gemoffeld. Zonder enige inleiding, wat het nog vermakelijker maakte. Hier is de werkelijkheid. De prijs van een mens was de laatste 40.000 jaar, in geld van vandaag, gemiddeld ongeveer $40.000. Kapitaalgoederen. Je kunt zien dat de lijnen elkaar kruisen wanneer de bevolking explodeert.

De gemiddelde prijs van een mens vandaag de dag, over de hele wereld, is ongeveer $90. Ze zijn duurder op plaatsen als Noord-Amerika. Slaven kosten tussen de $3.000 en $8.000 in Noord-Amerika. Maar ga je naar India of Nepal dan kan je al mensen kopen voor $5 of $10. Het belangrijkste hierbij is dat mensen geen kapitaalgoederen meer zijn. Ze worden meer zoiets als piepschuim bekertjes. Je koopt ze goedkoop. Je gebruikt ze. Je verfrommelt ze als je klaar bent, waarna je ze gewoon weggooit.

Deze jonge jongens in Nepal zijn eigenlijk het vervoerssysteem van een steengroeve uitgebaat door een slavenhouder. Er zijn daar geen wegen. Ja, ze dragen lasten van steen op hun rug, vaak van hun eigen gewicht, op en af het Himalaya gebergte. Een van hun moeders zei tegen ons: "Weet je, we kunnen hier niet overleven, maar we lijken hier zelfs niet te kunnen sterven." Het is een verschrikkelijke situatie. Als er al iets is waar ik me zeer positief over voel, dan is dat er naast deze kinderen en jonge mannen in slavernij ook ex-slaven zijn die voor de vrijlating van anderen werken. Frederick Douglass is aan boord.

Ik weet niet of je er ooit van droomde om Harriet Tubman te ontmoeten? Hoe zou het zijn om Frederick Douglass te ontmoeten? Een van de meest opwindende delen van mijn baan is dat ik die mogelijkheid heb. Ik wil jullie aan een van hen voorstellen. Zijn naam is James Kofi Annan. Hij was een kindslaaf in Ghana, tot slaaf gemaakt in de visserij-industrie. Hij is na zijn ontsnapping aan een nieuw leven begonnen. Hij startte een organisatie waarmee we nauw samenwerken om mensen uit de slavernij te halen. Dit is James niet. Het is een van de kinderen waar hij mee werkt.

Video: James Kofi Annan: Hij werd met een peddel aan het hoofd geraakt. Dit doet me denken aan mijn kindertijd, toen ik hier werkte.

KB: James en onze landsdirecteur in Ghana, Emmanuel Oto, krijgen nu regelmatig doodsbedreigingen. Ze slaagden er in om voor de allereerste keer in Ghana drie mensenhandelaren te laten veroordelen en gevangen zetten wegens het tot slaaf maken van mensen in de visserij-industrie, zelfs van kinderen.

Alles wat ik vertelde is nogal, ik geef het toe, ontmoedigend. Maar er zit eigenlijk ook een heel positieve kant aan. De 27 miljoen mensen die vandaag de dag in slavernij leven, zijn een heleboel mensen, maar het is ook de kleinste fractie van de wereldbevolking die ooit in slavernij leefde. De 40 miljard dollar die ze jaarlijks in de wereldeconomie genereren, is het kleinste deel ooit van de mondiale economie dat wordt vertegenwoordigd door slavenarbeid.

Slavernij is illegaal in elk land en is verbannen naar de randen van onze mondiale samenleving. Ze staat in zekere zin, zonder dat we het merken, uiteindelijk aan de rand van de afgrond van haar eigen ondergang. Ze wacht op ons om haar over de rand te stampen en er ons van te ontdoen. Het kan.

Als we er de middelen voor inzetten en ons erop toeleggen, wat kost het dan om mensen uit de slavernij te bevrijden? Ten eerste, voordat ik jullie zelfs iets ga vertellen over de kosten moet ik over één ding geen misverstand laten bestaan. We kopen geen mensen vrij uit de slavernij. Mensen vrijkopen uit de slavernij is als het betalen van een inbreker om je televisie terug te krijgen. Het is medeplichtigheid aan een misdrijf. Bevrijding kost echter geld.

De bevrijding en vooral het werk na de bevrijding. Het is geen eenmalig feit, het is een proces. Het gaat over het helpen van mensen om een waardig leven op te bouwen, over stabiliteit, economische zelfstandigheid, burgerschap. Nu zijn, verbazingwekkend genoeg, in India de kosten zeer laag. Die familie, dat zijn drie generaties van erfelijke slavernij. De opa werd in slavernij geboren. Maar de totale kosten, afgeschreven over de rest van het werk, bedroegen ongeveer $150 dollar om die familie uit de slavernij te halen. Dan duurde het twee jaar om een stabiel leven van burgerschap en onderwijs op te bouwen.

Een jongen in Ghana uit de visserijslavernij redden, kostte ongeveer $400. In de Verenigde Staten, Noord Amerika, is dat veel duurder door juridische en medische kosten. We begrijpen dat, het is duur hier, ongeveer $30.000. Maar het merendeel van de mensen in slavernij woont op plaatsen waar de kosten het laagst zijn. In feite is het mondiale gemiddelde ongeveer wat het is voor Ghana.

Dat betekent, als je het uitrekent, dat de geraamde kosten voor niet alleen vrijheid, maar voor duurzame vrijheid voor de gehele 27 miljoen mensen in slavernij op de planeet ongeveer 10,8 miljard dollar is. Amerikanen geven dat bedrag jaarlijks uit aan chips en zoutjes. Seattle gaat het besteden aan zijn tramsysteem. Het zijn de jaarlijkse uitgaven in dit land voor bluejeans. In de laatste kerstperiode, toen we gameboys, iPods en andere hightech cadeaus kochten, gaven we 10,8 miljard dollar uit. De winst van het vierde kwartaal van Intel is 10,8 miljard.

Het is niet veel geld op mondiaal niveau, in feite is het een peulenschil. Het mooie ervan is dat je geen geld in een bodemloze put gooit. Er is een vrijheidsdividend. Als je mensen uit de slavernij haalt om te werken voor zichzelf, zijn ze dan gemotiveerd? Zij laten hun kinderen niet meer werken, ze bouwen een school. Ze zeggen: "We gaan dingen hebben die we nooit eerder hebben gehad, zoals drie maaltijden per dag, geneeskunde als we ziek zijn, kleding als we het koud hebben. Ze worden consumenten en producenten en de plaatselijke economie begint al zeer snel omhoog te klimmen.

Het is belangrijk dat we weten hoe duurzame vrijheid weer op te bouwen, omdat we nooit willen herhalen wat er in 1865 in dit land is gebeurd. Vier miljoen mensen werden opgetild uit de slavernij en vervolgens gedumpt, gedumpt zonder politieke participatie, degelijk onderwijs, elke vorm van echte kansen in termen van economisch leven, en veroordeeld tot generaties van geweld, vooroordelen en discriminatie. Amerika betaalt nog steeds de prijs voor die mislukte emancipatie van 1865.

We hebben een toezegging gedaan dat we erover zullen waken dat we mensen nooit uit de slavernij laten komen om als tweederangsburgers te eindigen. Dat mag gewoon niet gebeuren. Dit is hoe bevrijding er echt uit ziet. Kinderen uit slavernij gered in de visserijsector in Ghana, herenigd met hun ouders, en dan met hun ouders teruggebracht naar hun dorpen om aan de wederopbouw van hun economisch welzijn te werken zodat ze 'slaafbestendig', absoluut 'onverslaafbaar' zullen worden.

Deze vrouw woonde in een dorp in Nepal. We waren er ongeveer een maand aan het werk. Ze was net uit een erfelijke vorm van slavernij gehaald. Ze waren nog maar net begonnen een beetje vrij te ademen, een beetje open te gaan. Toen we haar spraken, toen we deze foto namen bedreigden de slavenhouders ons nog steeds vanaf de zijlijn. Ze waren nog niet echt uit de buurt. Ik was bang. Wij waren bang. Wij zeiden tegen haar: "Ben je ongerust? Ben je boos?"

Ze zei: "Nee, want nu hebben we hoop. Hoe zouden we niet kunnen slagen, als mensen zoals jij vanaf de andere kant van de wereld hier​naast ons komen staan?"

Oke, we moeten ons afvragen of we bereid zijn om te leven in een wereld met slavernij. Als we geen actie ondernemen, laten we toe dat iemand anders aan de touwtjes trekt, waardoor we aan de slavernij gebonden blijven door de producten die we kopen, en door het beleid van onze regering. En toch, als er een ding is waar iedereen het eens over kan worden, is het wel dat er een einde moet komen aan de slavernij, denk ik.

Als er een fundamentele schending is van onze menselijke waardigheid waarvan we allemaal zouden zeggen dat ze verschrikkelijk is, dan is het slavernij. We moeten zeggen: waarvoor is al onze intellectuele, politieke en economische macht goed, -- en ik denk echt aan het intellect aanwezig in deze zaal -- als we ze niet kunnen gebruiken om aan de slavernij een einde te maken? Ik denk dat er voldoende intellectueel vermogen in deze zaal is om de slavernij te beëindigen. Als we dat niet zouden kunnen, als we niet in staat zijn om onze intellectuele kracht te gebruiken om slavernij te beëindigen dan rest er een laatste vraag: "Zijn we dan wel echt vrij?" Oke, dank je wel. (Applaus)