New York's rivieren doen opleven -- met oesters!

Ik ben vol passie over het Amerikaanse landschap en hoe de fysieke vorm van het land, van de geweldige Central Valley van Californië tot de rotsbodem van Manhattan, onze geschiedenis en ons karakter heeft gevormd. Maar één ding is zeker. Alleen al in de laatste 100 jaar heeft ons land -- en dit is een uitbreidingskaart van Amerika -- ons land heeft systematisch het landschap vervlakt en gehomogeniseerd tot het punt waarop we onze relatie met planten en dieren die met ons samenleven, vergeten zijn, net als het vuil onder onze voeten. Mijn werk draagt bij door deze verbanden letterlijk opnieuw voor te stellen en ze fysiek te herstellen. Deze grafiek laat zien waar we nu mee te maken hebben in de bebouwde wereld. Het is werkelijk een samenvloeiing van toenemende stedelijke vervuiling, afnemende biodiversiteit, en natuurlijk ook de stijgende zeespiegel en klimaatverandering.

Dus als ik aan ontwerp denk, probeer ik ook de lijnen van deze grafiek op een productievere manier te herschikken. Je kunt aan deze pijl hier zien waar je nu bent. Ik probeer om deze twee heel uiteenlopende terreinen, ruimtelijke ordening en ecologie, te mengen en te versmelten, en ze daarmee samen te brengen op een spannende nieuwe manier. Dus het tijdperk van de grote infrastructuur is voorbij. Ik bedoel dat dit soort top-down, mono-functionele, kapitaalintensieve oplossingen echt niet gaan volstaan. We hebben nieuwe hulpmiddelen en benaderingen nodig. Het idee van architectuur als een soort object in het terrein, los van de context, is niet echt de -- excuseer me, het is nogal overduidelijk -- is niet echt de benadering die we moeten kiezen. Dus hebben we nieuwe verhalen, nieuwe helden en nieuwe hulpmiddelen nodig.

Ik wil jullie kennis laten maken met mijn nieuwe held in de strijd tegen de mondiale klimaatverandering, en dat is de oosterse oester. Hoewel het een heel klein en heel bescheiden wezen is, is dit toch ongelofelijk, omdat het zich in mega-rifstructuren kan opstapelen, het kan groeien, je kunt het kweken, en had ik al gezegd dat ze lekker smaken? De oester was dus de basis voor een voorbeeldproject van stedelijk ontwerp dat ik heb uitgevoerd over de New Yorkse haven, met de naam "oester-tectuur". Het kernidee van oester-tectuur is het benutten van de biologische kracht van mosselen, zeegras en oesters -- soorten die in de haven leven -- en tegelijk de kracht van de mensen te benutten, die in de gemeenschap wonen om nu tot veranderingen te komen.

Hier is een kaart van mijn stad, New York City, met de overstromingen in rood aangegeven. Omcirkeld is de locatie waarover ik het ga hebben, het Gowanus Canal en Governors Island. Kijk even op deze kaart, die alles in het water in blauw toont, en in geel alles aan land. Maar je kunt zien, zelfs aanvoelen uit deze kaart, dat de haven uitgebaggerd en afgevlakt is, en in een aantal jaren veranderd is van een rijk, driedimensionaal mozaïek in een platte rommel. Nog een paar uitzichten op het Gowanus Canal zelf. Nu stinkt het Gowanus nogal -- dat geef ik toe. Er zijn problemen met de riooloverstort en verontreiniging, maar ik wil stellen dat zo'n zelfde toestand in bijna elke stad voorkomt, en dat moeten we allemaal onder ogen zien. Hier is een kaart van die toestand, die de verontreinigingen in geel en groen toont, versterkt door deze nieuwe stroming door stormvloed en zeespiegelstijging. Dus we moesten met veel rekening houden.

Toen we met dit project begonnen, was één van de uitgangspunten om terug te gaan in de geschiedenis om te begrijpen hoe het er toen uitzag. Op deze kaart kun je zien, dat er een ongelofelijke geografische handtekening van een rij eilanden in de haven lag en een raster van schorren en stranden die als natuurlijke golfbrekers fungeerden voor de hoger gelegen nederzetting. We hebben toen ook geleerd dat je een oester zo groot als een dinerbord kon eten uit het Gowanus Canal zelf. In dit terug-naar-de-toekomst-concept benutten we de intelligentie van dat bewoningspatroon. Het idee kent twee kernfases. De ene is om een nieuwe kunstmatige ecologie te ontwikkelen, een rif in de haven, dat de nieuwe bewoningspatronen landinwaarts en het Gowanus zal beschermen. Want als het water helderder en langzamer is, kun je je voorstellen dat men er op een nieuwe manier mee zal omgaan.

Dus het project pakt deze drie kernproblemen op een nieuwe en opwindende manier aan, denk ik. Hier zijn we terug bij onze held, de oester. Nogmaals, het is een ongelofelijk opwindend beestje. Het neemt algen en bezinksel op aan de ene kant, en door deze mooie, bekoorlijke spijsverteringsorganen, komt er schoner water uit aan de andere kant. Eén oester kan wel tot 190 liter per dag filteren. Oesterbanken bedekten ooit ongeveer een kwart van onze haven en konden het water in de haven binnen een paar dagen filteren. Ze waren de sleutel in onze cultuur en onze economie. In feite was New York gebouwd op de ruggen van oesterkwekers, en onze straten waren letterlijk op oesterschelpen aangelegd. Dit is een plaatje van een oesterkar, die toen even veel voorkwam als de hotdogkar tegenwoordig. We hebben dus alweer aan het kortste eind getrokken. (Gelach) Tenslotte kunnen oesters golven verzwakken en zich op elkaar stapelen en deze verbazingwekkende rifstructuren vormen. Het zijn echt de golfbrekers van de natuur. Ze worden de fundering van elk ecosysteem in een haven. Heel veel soorten zijn van hen afhankelijk.

Dus wij waren door de oester geïnspireerd, maar ik ook door de levenscyclus van de oester. In een paar weken verandert ze van een bevrucht eitje in oesterzaad, wanneer ze door het water zweven, en klaar zijn om zich aan een andere oester te hechten, een volwassen mannetjes- of vrouwtjesoester. We hebben deze levenscyclus opnieuw geïnterpreteerd op de schaal van ons gezichtsveld en beschouwden het Gowanus als een reuzenoesterkweekvijver waarbij oesters opgroeien in het Gowanus, en dan in parade in hun oesterzaadstadium uitzaaien op het Bayridge Reef. Dus het kernidee was hier om op de resetknop te drukken zodat na een tijdje een milieu ontstond dat zowel herstellend, reinigend als productief was.

Hoe het rif werkt? Nou, dat is heel erg eenvoudig. Het kernconcept is dat klimaatverandering niet iets is dat -- de antwoorden komen niet van de maan. Met een prijskaartje van 20 miljard dollar, zouden we gewoon aan de slag moeten gaan met wat we nu hebben en wat er voor ons ligt. Dit plaatje toont eenvoudig, een veld met zeepalen onderling verbonden door een wazig geweven touw. Wat is een wazig touw, wil je weten? Meer is het niet; het is spotgoedkoop, je kunt het vinden bij de ijzerhandel om de hoek, heel goedkoop. Dus wij verbeelden ons dat we mogelijk zelfs een koekjesverkoop kunnen houden om ons nieuwe project te starten. (Gelach) Dus in de studio gingen we niet tekenen, maar leerden we breien. Het was de bedoeling om dit touw in elkaar te breien en daarmee deze zachte infrastructuur ontwikkelen waar oesters op kunnen groeien. Je kunt in dit diagram zien hoe het na verloop van tijd is gegroeid van een infrastructurele ruimte tot nieuwe openbare ruimte in de stad. Dat groeit in de tijd dynamisch mee met de dreiging van klimaatverandering.

Het creëert ook deze ongelofelijk interessante nieuwe amfibische openbare ruimte, waarin je je werken kunt voorstellen, en ook recreëren op een nieuwe manier. Uiteindelijk zijn we uitgekomen op een nieuw blauw-groen waterig park voor de volgende waterige eeuw -- een amfibisch park, als je wilt. Dus trek je Tevas aan. Je kunt je voorstellen dat je hier kunt scuba-duiken. Dit is een plaatje van middelbare scholieren, scuba-duikers die meewerkten in ons team. Dus je kunt je een nieuwe manier van leven voorstellen met een nieuwe relatie met het water, en ook een samenvoeging van recreatieve en wetenschappelijke programma's die het in de gaten houden.

Nieuw in de woordenschat van de heerlijke nieuwe wereld: het woord "flupsy". Een acroniem voor "floating upwelling system". Dit schitterende, kant-en-klaar apparaat is in feite een drijvend vlot met een oesterkwekerij eronder. Het water wordt omgewoeld tussen dit vlot door. Je kunt zien dat de acht kamers aan de zijkant babyoestertjes huisvesten en ze van krachtvoer voorzien. Dus in plaats van 10 oesters, heb je 10.000 oesters. En daarna wordt dat oesterzaad gezaaid. Dit is de toekomst wan het Gowanus met de oestervlotten op de kustlijn -- de flupsyficatie van het Gowanus. Nieuw woord. De gemeenschap krijgt oestertuintjes aan de randen. Tot slot, hoe leuk zou het zijn om naar de flupsyparade te kijken en te juichen naar het oesterzaad als dat naar het rif vertrekt.

Ik hoor vaak twee vragen over dit project. De ene is: "Waarom gebeurt dit nu nog niet?" En de tweede luidt: "Wanneer kunnen we oesters eten?" Het antwoord is: "Nog niet, wordt aan gewerkt." Maar volgens onze berekeningen verwachten we dat je rond 2050 je tanden kunt zetten in een Gowanus-oester.

Samenvattend is dit slechts een doorsnede van één stukje stad, maar ik droom, ik hoop dat, als jullie allemaal terugkeren naar jullie eigen stad, we kunnen gaan samenwerken bij het herinrichten en omvormen van een nieuw stedelijk landschap richting een duurzamere, een meer leefbare en een heerlijkere toekomst.

Dank u.

(Applaus)