Justin Hall-Tipping: Energie uit het net laten vrijkomen

Waarom kunnen we deze problemen niet oplossen? We kennen ze. Het lijkt alsof iets ons altijd tegenhoudt. Waarom? Ik herinner me 15 maart 2000. De B15 ijsberg brak van de Ross-ijsplaat. In de krant stond: "Het was allemaal deel van een normaal proces." Wat verder in het artikel stond: "Een verlies dat normaal 50 tot 100 jaar vergt voor de ijsplaat het kan goedmaken." Datzelfde woord, 'normaal', had twee verschillende haast tegengestelde betekenissen.

Als we hier bij het buitengaan tegen de B15 ijsberg zouden aanlopen, dan stoten we op iets dat 300 meter hoog is, 122 km lang, 28 km breed, en dat twee gigaton weegt. Sorry, daar is niets normaals aan. Volgens mij is dat perspectief van ons mensen, waarbij we naar onze wereld kijken door de lens van 'normaal', één van de krachten die ons tegenhoudt om echte oplossingen te ontwikkelen. Slechts 90 dagen daarna gebeurde wat men de grootste ontdekking noemt van de laatste eeuw. Dat was de eerste bepaling van de sequentie van het menselijk genoom. Dat is de code die in elk van onze 50 biljard cellen zit die ons maken tot wie we zijn en wat we zijn. Als we maar één cel van deze code nemen en ze ontrollen, dan is die een meter lang, twee nanometer dik. Twee nanometer betekent 20 atomen dikte.

Ik vroeg me af: wat als het antwoord van sommige van onze grootste problemen te vinden zou zijn in de kleinste plaatsen, waar het verschil tussen waardevol en waardeloos louter bestaat uit de toevoeging of aftrekking van een paar atomen? En wat als we de exclusieve controle zouden krijgen over de essentie van energie, het elektron? Ik begon dus de wereld rond te trekken op zoek naar de beste en briljantste wetenschappers die ik maar kon vinden aan universiteiten wier collectieve ontdekkingen kans zien om ons daarheen te leiden, en we stichtten een bedrijf om verder te bouwen op hun buitengewone ideeën.

Zes en een half jaar later zijn er 180 onderzoekers, en zijn er verbluffende ontwikkelingen aan de gang in het lab. Ik ga er drie van tonen vandaag, zodat we kunnen stoppen met onze planeet te verbranden en in plaats daarvan alle benodigde energie kunnen genereren, waar we ons bevinden, schoon, veilig en goedkoop. Denk aan de plaats waar we de meeste van onze tijd doorbrengen. Een ontzaglijke hoeveelheid energie komt tot ons vanuit de zon. We houden van het licht dat de kamer binnenkort, maar in het midden van de zomer komt al die hitte de kamer binnen die we koel proberen te houden. In de winter gebeurt precies het omgekeerde. We proberen om de plaats waar we in zitten, te verwarmen, en dat probeert via het raam te ontsnappen.

Zou het niet geweldig zijn als het raam de hitte terug de kamer in zou kunnen flikkeren als we ze nodig hadden, of ze zou kunnen afwenden voor ze binnenkwam? Een van de materialen die dat kunnen, is een merkwaardig materiaal, koolstof, dat zijn vorm heeft gewijzigd in een ongelooflijk mooie reactie, waarbij grafiet door stoom uiteenspat, en als het verdampte koolstof condenseert, doet het dat in een andere vorm: opgerold kippengaas. Maar dit koolstofkippengaas, of koolstof nanobuis, is 100.000 keer kleiner dan de breedte van één van je haren. Het geleidt duizend keer beter dan koper. Hoe kan dat? Een van de dingen met werken op nanoschaal is dat alles er anders uitziet en anders reageert. Je denkt dat koolstof zwart is. Koolstof op nanoschaal is transparant en buigzaam. Als het deze vorm heeft, en ik het met een polymeer combineer, en het op je venster aanbreng, dan zal het, als het zich in gekleurde staat bevindt, alle hitte en licht afwenden, en in bleke staat alle licht en hitte doorlaten en alle schakeringen daartussen. De staat wijzigen vergt twee volt in een puls van een milliseconde. Eens je de staat hebt gewijzigd, blijft die zo tot je de staat opnieuw wijzigt.

Terwijl we aan deze ongelooflijke ontdekking werkten aan de University of Florida, werden we aangemaand om verder op de gang een andere wetenschapper te bezoeken. Hij was aan het werken aan een ongelooflijk ding. Stel je voor dat we ons niet moesten verlaten op kunstlicht om ons 's nachts te verplaatsen. We zouden 's nachts moeten kunnen zien. Dit ding laat dat toe. Het zijn twee nanomaterialen, een 'detector' en een 'verbeelder'. De totale breedte is 600 keer smaller dan de breedte van een decimaal. Het neemt al het infrarode licht dat er 's nachts is, maakt er een elektron van in de ruimte van twee kleine films, en laat je een beeld afspelen waar je kan door zien. Ik zal de TEDsters in primeur dit ding in werking tonen. Eerst toon ik jullie de transparantie. Transparantie is cruciaal. Het is een film waar je kan doorkijken. Dan ga ik het licht uitdoen. Zoals je ziet: van een klein filmpje krijg je ongelooflijke helderheid.

Terwijl we daarmee bezig waren, daagde het ons: dit neemt infrarode straling, golflengtes, en vormt ze om tot elektrons. Wat als we het hiermee combineerden? Plots heb je energie geconverteerd in een elektron op een plastic oppervlak dat je op je raam kan plakken. Maar omdat het buigzaam is, kan het op elk mogelijk oppervlak. De elektriciteitscentrale van morgen is geen elektriciteitscentrale. We hebben het gehad over genereren en gebruiken. We willen het over opslag van energie hebben. Ongelukkig genoeg is het beste dat we vandaag hebben, iets dat in Frankrijk werd ontwikkeld, 150 jaar geleden: de loodaccu. In termen van dollars per opslagcapaciteit is er geen betere.

We weten dat we nooit 50 stuks hiervan in onze kelder zullen zetten om energie op te slaan. Daarom gingen we naar een groep van de University of Texas in Dallas, en gaven we hen dit diagram. Het was in een restaurant bij de luchthaven van Dallas Fort Worth. We zeiden: "Kan je dit bouwen?" In plaats van ons uit te lachen, zeiden deze wetenschappers: "Ja." En ze bouwden eBox. eBox test nieuwe nanomaterialen om een elektron aan de buitenkant te parkeren, het bij te houden tot je het nodig hebt, en het dan vrij te geven en af te geven. Als het dat kan, kan ik energie genereren, schoon, efficiënt en goedkoop, exact waar ik ben. Het is mijn energie. En als ik ze niet nodig heb, kan ik ze omvormen op het venster, tot energie, licht, en het doorstralen, rechtstreeks, naar jouw plaats. Daar heb ik geen elektriciteitsnet tussen ons voor nodig.

Het net van morgen is geen net, en energie, schone, efficiënte energie, zal op zekere dag gratis zijn. Als je dat doet, krijg je het laatste stuk van de puzzel, water. Elk van ons heeft elke dag 8 glazen hiervan nodig, omdat we mensen zijn. Als het water opraakt, zoals gebeurt in sommige delen van de wereld, en binnenkort ook in andere delen, dan zullen we dit uit de zee moeten halen. Daarvoor zullen we ontziltingsinstallaties moeten bouwen. We zullen 19 triljoen dollar moeten besteden. Hier is ook geweldig veel energie voor nodig. We zullen twee keer de olievoorraad van de wereld nodig hebben om de pompen te laten werken om het water te genereren. Dat gaan we gewoonweg niet doen. Maar in een wereld waarin energie gratis is en overdraagbaar, gemakkelijk en goedkoop, kunnen we elk water nemen, waar we ook zijn, en er van maken wat we nodig hebben.

Het is me een genoegen om samen te werken met ongelooflijk briljante en vriendelijke wetenschappers, niet vriendelijker dan vele anderen op de wereld, maar ze hebben een magische kijk op de wereld. Ik ben blij om hun ontdekkingen uit het lab te zien komen, de wereld in. Ik zie het al een lange tijd aankomen. 18 jaar geleden zag ik een foto in de krant. Ze werd gemaakt door Kevin Carter, die naar Sudan ging om er de hongersnood te documenteren. Ik heb deze foto sindsdien elke dag op zak. Het is een foto van een klein meisje dat van dorst sterft. Dit is fout, naar alle maatstaven. Het is gewoon fout. We kunnen beter doen dan dit. We moeten beter doen dan dit.

Telkens als ik iemand ontmoet die zegt: "Weet je wat? Jij werkt aan iets dat te moeilijk is. Het zal nooit gebeuren. Je hebt niet genoeg geld. Je hebt niet genoeg tijd. Er komt al iets interessanters om de hoek kijken," dan zeg ik: "Leg dat maar aan haar uit." Dat is wat ik binnenin zeg. En ik zeg "dankuwel" en ik ga naar de volgende. Daarom moeten we onze problemen oplossen. Ik weet het antwoord op de vraag hoe: door exclusieve controle te verkrijgen over een bouwsteen van de natuur, de stof van het leven: het eenvoudige elektron.

Dank je wel.

(Applaus)