Joshua Klein over de intelligentie van kraaien

Hoeveel van jullie hebben de Alfred Hitchcockfilm "The Birds" gezien? Was iemand van jullie hier echt van geschrokken? Dan kan je nu beter weggaan. (Gelach) Dit is een automaat voor kraaien. De afgelopen paar dagen hebben velen van jullie me gevraagd, "Hoe ben je daarop gekomen? Hoe ben je daarmee aan de slag gegaan?" Het begon, zoals bij veel goede ideeën, of veel ideeën, die door je hoofd blijven spoken, op een feestje. Ongeveer 10 jaar geleden was ik op een feestje bij een vriend van me en terwijl we daar zaten, klaagde hij over de kraaien die hij op zijn erf had gezien en die er een grote puinhoop van maakten. Hij zei: we zouden echt moeten proberen deze dingen uit te roeien. We moeten ze doden omdat ze er zo een puinhoop van maken. Ik zei dat dat dom was, weet je, misschien moeten we ze gewoon trainen om iets nuttigs te gaan doen. Hij zei dat dat onmogelijk was.

Ik weet zeker dat ik in goed gezelschap vertoef als ik het enorm irritant vind als iemand je vertelt dat iets onmogelijk is. Dus bracht ik de volgende 10 jaar door met het lezen over kraaien in mijn vrije tijd. (Gelach) Na 10 jaar zei mijn vrouw uiteindelijk: "Kijk, je moet dat, waar je het altijd over hebt, maar eens gaan doen namelijk een automaat bouwen." Dus begon ik er aan. Maar een deel van de reden dat ik dit interessant vond, is dat ik begon te merken dat we ons zeer bewust zijn van alle soorten die op deze planeet gaan uitsterven door de expansie van menselijke bewoning, en niemand lijkt te letten op alle soorten die daadwerkelijk leven - die overleven. Ik heb het hier specifiek over de synantrope soorten, dat zijn soorten die zich hebben aangepast aan de menselijke ecologie. Soorten zoals ratten, kakkerlakken en kraaien.

Als ik naar hen keek zag ik dat ze hyper-aangepast waren. Ze waren zeer bedreven geworden in leven met ons. In ruil daarvoor probeerden we hen de hele tijd te doden. Daardoor stuurden we hun ontwikkeling in de richting van parasitisme. We gaven ze allerlei redenen om zich op nieuwe manieren aan te passen. Zo zijn ratten bijvoorbeeld ongelooflijke voortplanters geworden. Zoals iedereen weet die heeft geprobeerd om zich ervan te ontdoen, zijn kakkerlakken echt immuun geworden voor het gif dat we gebruiken. Dus dacht ik, laten we iets te bouwen waar we wederzijds voordeel van hebben. Laten we iets maken waar we beiden van kunnen profiteren, en een manier vinden om tot een nieuwe relatie met deze soorten te komen. Dus bouwde ik de automaat.

Maar het verhaal van de automaat wordt een beetje interessanter als je meer weet over kraaien. Het blijkt dat kraaien niet alleen maar overleven met de mens - ze profiteren er eigenlijk van. Ze zijn overal te vinden op de planeet, behalve op de polen en de zuidpunt van Zuid-Amerika. In dat gebied kweken ze slechts zelden op meer dan vijf kilometer van de mens. Dus misschien denken we er niet aan, maar ze zijn altijd in de buurt. Dat is niet verrassend, gezien de menselijke bevolkingsgroei - meer dan de helft van de menselijke bevolking leeft nu in steden. Negen tienden van de menselijke bevolkingsaangroei vindt plaats in de steden. Daardoor zien we een bevolkingsexplosie van kraaien. Vogeltellingen tonen aan dat we misschien wel een exponentiële groei van hun aantal zien. Dat is geen grote verrassing.

Maar wat echt interessant voor mij was, was te ontdekken dat de vogels zich op een nogal ongewone manier aan het aanpassen waren. Ik geef een voorbeeld. Dit is Betty. Ze is een Nieuw-Caledonische kraai. Deze kraaien gebruiken in het wild stokjes om insecten en zo uit stukken hout te peuteren. Hier probeert ze een stuk vlees uit een buis te krijgen. Maar de onderzoekers hadden een probleem. Ze hadden wat geknoeid en er slechts een stukje draad bij laten liggen. Ze had niet de gelegenheid gehad om dit vóóraf in te oefenen. Je ziet dat het ook niet erg goed lukte. Dus paste ze zich aan.

Dit is helemaal spontaan. Ze had dit nog nooit eerder zien doen. Niemand leerde haar om er een haak aan te buigen of haar laten zien hoe dat kon. Maar ze deed het allemaal op haar eigen. Dus hou er rekening mee dat ze dit nog nooit had zien doen. Oké. (Gelach) Yeah. Oké. (Applaus) Bij zoiets gaan de onderzoekers uit hun dak. (Gelach)

We vinden meer en meer dat kraaien echt intelligent zijn. Hun hersenen hebben dezelfde verhouding als chimpanseehersenen. We kennen allerlei anekdotes voor de verschillende soorten van intelligentie die ze vertonen. Bijvoorbeeld, in Zweden, wachten kraaien tot de vissers hun lijnen door gaten in het ijs laten vallen. Wanneer de vissers wegrijden, vliegen de kraaien naar beneden, spoelen de lijnen op en eten de vis of het aas op. Erg vervelend voor de vissers.

Een heel ander verhaal vinden we aan de Universiteit van Washington, waar ze een paar jaar geleden, een experiment deden met een aantal kraaien, gevangen op de campus. Sommige studenten vingen wat kraaien, wogen en maten ze en nog wat van die dingen, en lieten ze dan weer vrij. Ze vonden het vermakelijk te ontdekken dat voor de rest van de week, deze kraaien, wanneer deze studenten rondliepen op de campus, deze kraaien naar hen krasten, rondrenden en hun leven nogal ellendig maakten.

Ze waren beduidend minder vermaakt wanneer dit de volgende week bleef doorgaan. En de volgende maand. En na de zomervakantie. Totdat ze eindelijk afstudeerden en de campus verlieten- en blij om weg te komen, ik ben er zeker van - toen ze een tijdje later nog eens terugkwamen ondervonden ze dat de kraaien hen niet vergeten waren. Het verstandigste is kraaien niet tegen je in te nemen. Studenten aan de universiteit van Washington, die deze kraaien bestuderen, doen dat nu met een gigantische pruik en een groot masker. (Gelach) Vrij interessant.

We weten nu dat deze kraaien echt slim zijn, maar hoe meer ik me hierin verdiepte, hoe meer ik vond dat ze eigenlijk een nog belangrijkere aanpassing hebben.

Video: Kraaien zijn zeer bedreven geworden in de kost verdienen in onze nieuwe stedelijke omgevingen. In deze Japanse stad, hebben ze een manier bedacht om voedsel te eten dat ze normaal niet kunnen verwerken - laat het tussen het verkeer vallen. Het probleem bestaat nu in het verzamelen van de beetjes zonder overreden te worden. Wacht tot de lichten het verkeer doen stoppen. Dan verzamel je je gekraakte noten in veiligheid.

(Gelach) (Applaus) Joshua Klein: Ja, ja. Behoorlijk interessant. Wat hierbij belangrijk is, is niet dat kraaien gebruik maken van de auto om noten te kraken. In feite is dat oude koek voor de kraaien. Dit gebeurde ongeveer 10 jaar geleden al in Sendai, op een rijschool in de buitenwijken van Tokyo. Intussen hebben alle kraaien in de buurt dat gedrag overgenomen. Nu staat elke kraai binnen de vijf kilometer op een trottoir te wachten om zijn lunch te verzamelen.

Ze leren van elkaar. En het onderzoek bevestigt dit. Ouders lijken het hun jongen te onderrichten. Ze hebben geleerd van hun leeftijdsgenoten, ze hebben geleerd van hun vijanden. Als ik een beetje extra tijd heb, zal ik jullie vertellen over een geval van ontrouw bij kraaien, wat dat mooi illustreert. Het punt is dat ze cultuurgebonden aanpassingen hebben ontwikkeld. Zoals we gisteren hoorden, is dat de doos van Pandora om mensen problemen te bezorgen, en we beginnen daar de eerste tekenen van te zien. Ze zijn in staat om zich zeer snel en zeer flexibel aan te passen aan nieuwe uitdagingen en nieuwe middelen in hun omgeving. Dat is echt handig als je in een stad woont.

We weten dat daar veel kraaien leven. We kwamen erachter dat ze echt slim zijn en we vonden dat ze van elkaar kunnen leren. Toen dit alles mij duidelijk werd, realiseerde ik me dat het enige voor de hand liggende wat je moet doen is, een automaat bouwen. Dat deden we dan maar. Dit is een automaat voor kraaien. We gebruiken een Skinneriaanse training om hun gedrag in vier fasen vorm te geven. Het is vrij simpel. Kortom, we plaatsen dit ergens in een veld, of ergens waar er veel kraaien zijn, en dan gaan we wat jetons en pinda's rondom de voet van de machine strooien. Na een tijdje komen kraaien opdagen en van de pinda's eten en wennen zo aan de aanwezigheid van de machine. Uiteindelijk eten ze alle pinda's op. Dan zien ze dat er ook nog pinda's in de lade liggen, en springen ze omhoog om eraan te kunnen. Als ze weg zijn, spuugt de machine nog meer jetons en pinda's, en het leven is daar echt fijn voor een kraai. Je kan op elk gewenst moment terugkomen en dan krijg je een pinda. Zodra ze er echt aan wennen

gaan we ons bezighouden met de kraaien die terugkomen. Nu zijn ze gewend aan het geluid van de machine, en ze komen steeds weer terug, en zoeken naar pinda's tussen de jetons. Als ze er echt blij mee zijn, gaan we ze nog een beetje meer jennen.

We gaan over naar de derde fase, waar we ze alleen een jeton geven. Nu worden ze, zoals de meeste van ons die gewend zijn aan iets goeds, pas echt kwaad. Dus ze doen wat ze doen in de natuur als ze op zoek zijn naar iets - ze vegen dingen uit de weg met hun snavel. Hier doen ze dat, en dan vallen er af en toe wat jetons in de sleuf, en wanneer dat gebeurt, krijgen ze een pinda. Dit gaat zo een tijdje door. De kraaien leren dat alles wat ze moeten doen is opdagen, wachten tot er een jeton uit komt, de jeton in de gleuf laten vallen,

en dan krijgen ze hun pinda. Als ze echt daar echt goed in worden, gaan we door naar de laatste fase, waarin ze opdagen en er niets gebeurt. Dit is waar we het verschil zien tussen kraaien en andere dieren. Eekhoorns, bijvoorbeeld, zouden opdagen, wachten op de pinda en weggaan. Terugkomen, weer wachten op een pinda en weggaan. Zij doen dit misschien een half dozijn keer voordat het hen gaat vervelen, en dan gaan ze weg om wat te spelen in het verkeer.

Kraaien daarentegen, dagen op en proberen uit te vissen wat er aan de hand is. Ze hebben door dat deze machine hen wat voor de gek houdt door die drie verschillende stadia van gedrag. (Gelach) Ze denken dat er meer aan de hand is. Dus beginnen ze de machine wat te porren, te pikken en zo meer. Uiteindelijk komt een enkele kraai op een schitterend idee: "He, hier rondom liggen nog veel jetons van de eerste fase, op de grond" - ze hopt naar beneden, pakt hem op en laat hem vallen in de sleuf. En dan is het bingo. Die kraai heeft een tijdelijk monopolie op pinda's, totdat zijn vrienden erachter komen hoe hij het doet, en dan zijn we vertrokken.

Wat hier voor mij belangrijk is is niet dat we kraaien kunnen leren pinda's op te halen. Let wel, er gaat elk jaar 216 miljoen dollar aan wisselgeld verloren, maar ik weet niet of ik daarmee kraaiengedrag winstgevend kan maken. Ik denk dat we het een beetje groter moeten zien. Ik denk dat kraaien getraind kunnen worden om andere dingen te doen. Bijvoorbeeld, waarom ze niet trainen om vuilnis op te pikken na stadionevenementen? Of dure onderdelen uitzoeken in afgedankte elektronica? Of misschien zoeken bij reddingsoperaties? Het belangrijkste ding, het belangrijkste punt van dit alles is voor mij dat we iets vinden tot wederzijds voordeel van beide soorten. We kunnen manieren vinden om te interageren met deze andere soorten dat niet gepaard gaat met het uitroeien ervan, maar neerkomt op het vinden van een nuttig evenwicht met hen. Hartelijk dank. (Applaus)