Joseph Lekuton vertelt een parabel uit Kenya

Mijn naam is Joseph, ik ben lid van het Parlement in Kenya. Stel je een Masai dorp voor. En op een avond komen overheidssoldaten, ze omsingelen het dorp, en vragen elke ouder één jongen naar school te laten gaan. Op die manier ging ik naar school -- terwijl een overheidsgast zo'n beetje een geweer richtte, en mijn vader aansprak, "U moet een keuze maken." Dus wandelde ik erg op mijn gemak naar deze zendelingschool, die geleid werd door een Amerikaanse zendeling, en het eerste wat de Amerikaanse zendeling gaf was een snoepje. Ik had nog nooit in mijn leven snoep geproefd. Dus zei ik tegen mezelf, samen met al die honderd andere jongens, hier hoor ik thuis. Ik bleef -- (gelach) -- toen iedereen uitviel. Mijn familie verhuisde. We zijn nomaden. Elke keer dat de school uit was -- het was een internaat, en ik was zeven -- moest je reizen totdat je hen vond. 50 mijl, 40 mijl, het maakt niet uit. Je sliep in de struiken, maar je bleef gaan.

En ik bleef. I weet niet waarom ik bleef, maar ik bleef. En plotseling slaagde ik voor het nationale examen, kwam ik op een erg mooie middelbare school terecht in Kenya. En ik maakte de middelbare school af. En gewoon door rond te lopen, vond ik een man die me een volledige beurs gaf voor de Verenigde Staten. Mijn moeder woont nog steeds in een hut van koeienpoep, geen van mijn broers gaat naar school en deze man zei me. "Hier, ga."

Dus ik kreeg een beurs voor de St. Lawrence Universiteit, uit het noorden van New York. Slaagde daar, en daarna ging ik naar de Harvard vervolgopleiding. Maakte dat af, en werkte toen een beetje in DC. Ik schreef een boek voor National Geographic, en gaf geschiedenis, Amerikaanse geschiedenis. En elke keer ging ik naar huis, om te luisteren naar de problemen van deze mensen, zieke mensen, mensen zonder water, al dat soort dingen. En elke keer dat ik terugging naar Amerika, bleef ik aan hen denken.

Toen op een dag een oudere man me een verhaal gaf, en het verhaal ging zo. Heel lang geleden, was er een grote oorlog tussen stammen. Er was deze ene stam die erg bang was voor deze andere Luhya stam. En elke keer zonden ze verkenners erop uit om te zorgen dat niemand hen aanviel. Dus op een dag, kwamen de verkenners aangehold, en vertelden de dorpelingen, "De vijand komt, slechts een half uur ver weg -- ze zullen hier zijn." Dus haastten de mensen zich, pakten hun dingen en klaar om te gaan, te vertrekken. Maar er ware twee mannen, een man was blind, een man had geen benen -- hij was zo geboren. De hoofdleider zei, "Nee, sorry, we kunnen jullie niet meenemen, jullie zullen ons ophouden. We moeten onze vrouwen en kinderen laten vluchten, we moeten rennen." En ze werden achtergelaten, wachtend om te sterven.

Maar deze twee mensen werkten iets uit. De blinde man zei, "Kijk, ik ben een erg sterke man, maar ik kan niet zien." De man zonder benen zei, "Ik kan zien tot het einde van de wereld, maar ik kan mijzelf niet redden van een kat, of wat voor dier dan ook." Dus ging de blinde man op zijn knieën zitten, zoals dit, en vertelde de man zonder benen op zijn rug te gaan zitten, en stond op. De man bovenop kan zien, de blinde man kan wandelen. En deze mannen vertrokken, volgden de voetstappen van de dorpelingen, tot ze hen vonden en hen passeerden.

Dit werd me verteld bij een bijeenkomst van oudsten. En het is een erg arm gebied, Ik vertegenwoordig Noord Kenya -- het meest nomadische, afgelegen gebied dat je maar kunt vinden. En de man vertelde me, "Hier, ben je dus, je hebt een goede opleiding van Amerika, je hebt een goed leven in Amerika, wat ga je voor ons doen? We willen dat je onze ogen bent, wij zullen je benen geven. We zullen je rondleiden, jij leidt ons."

Zo kwam de kans, en ik dacht altijd daaraan, wat kan ik doen om mijn mensen te helpen? Elke keer ga je naar een gebied waar 43 jaar onafhankelijkheid is, en we nog steeds geen basisvoorzieningen hebben. Een man moet in een kruiwagen vervoerd worden zo'n 20, 30 km naar het ziekenhuis. Geen schoon drinkwater.

Dus zei ik, "Ik ga mijzelf daaraan wijden, ik vertrek uit Amerika. Ik ga de politiek in." Dus afgelopen juli -- verhuisde ik van Amerika in juni, deed mee aan de verkiezingen van juli en won. En ik kwam voor hen, en dat is mijn doel.

En juist nu, heb ik de laatste negen maanden een plan liggen dat in vijf jaar, elke nomade schoon drinkwater moet hebben. We bouwen dispensaria verspreid over dat kiesdistrict. Ik vraag mijn vrienden uit Amerika om te helpen door verpleegsters en dokters te brengen om ons te helpen. Ik probeer de infrastructuur te verbeteren. Ik gebruik de kennis die ik kreeg uit de Verenigde Staten en uit mijn gemeenschap om hen vooruit te helpen. Ik probeer thuisgemaakte oplossingen te ontwikkelen voor onze problemen. Omdat we weten, ons realiseren dat mensen van buiten ons kunnen komen helpen,\ maar als we onszelf niet helpen, is er niets wat we kunnen doen.

Mijn plan is nu, terwijl ik verder ga met de introductie van studenten in verschillende gebieden -- sommige worden dokters, sommige advocaten -- we willen komen tot een omvattende groep mensen, studenten, die kunnen terugkomen en ons helpen om de gemeenschap te laten groeien en dit middenin een grote economische recessie.

Dus terwijl ik verder ga als lid van het Parlement, en terwijl ik verder ga met luisteren naar jullie allen die praten over plantkunde, over gezondheid, over democratie, over nieuwe uitvindingen, hoop ik dat op een dag, in mijn eigen kleine gemeenschap -- dat 26.000 vierkante kilometer is, misschien vijf keer de grootte van Rhode Island, zonder wegen -- dat we in staat zullen zijn een model te worden om anderen te helpen ontwikkelen. Dank jullie wel.