John Maeda over eenvoud

Over eenvoud. Wat een mooie start. Ten eerste: ik heb deze trend opgemerkt waarin we boeken hebben als puntje-puntje "Voor Dummies". Ken je die boeken... "Voor Dummies"? Mijn dochters wezen me op de gelijkenis. (Gelach) Maar ik zocht op Amazon.com naar andere boeken zoals deze. Weet je dat er een "Complete gids voor Idioten" bestaat? Er bestaat een zakelijk model rondom stupiditeit. We vinden het schijnbaar leuk als technologie ons een slecht gevoel geeft.

Dat mag ik wel, dus ik schreef een boek genaamd "De wetten van eenvoud". Verleden week was ik in Milaan voor de Italiaanse lancering. Het is een boek over vragen, vragen over eenvoud. Zeer weinig antwoorden. Ik vraag mezelf ook af: wat is eenvoud? Is het goed? Is het slecht? Is complexiteit beter? Geen idee.

Nadat ik "De wetten van eenvoud" had geschreven, was ik eenvoud nogal beu, zoals je je kan voorstellen. Ik heb in mijn leven ontdekt dat vakantie de belangrijkste vaardigheid is voor iedere streber. Want je bedrijven zullen altijd je leven opslokken, maar niet je vakantie -- kunnen ze niet, in theorie. (Gelach)

Vorige zomer ging ik naar Cape Cod om de eenvoud te ontvluchten. Ik ging naar Gap, want ik heb alleen zwarte broeken. Ik kocht een khaki korte broek of zoiets. Ongelukkigerwijs was hun huisstijl "Houd het Eenvoudig". (Gelach) Ik sloeg een tijdschrift open, en Visa's huisstijl was: "De zakenwereld accepteert eenvoud". Ik liet foto's ontwikkelen en Kodak zei: "Houd het eenvoudig". Ik voelde me wat opgelaten dat eenvoud me zo achtervolgde.

Dus ik zette de tv aan. Ik kijk niet veel tv, maar ken je deze persoon? Dit is Paris Hilton klaarblijkbaar. Ze heeft een programma: "Het eenvoudige leven". Dus daar keek ik naar. Niet echt eenvoudig... beetje verwarrend. (Gelach) Dus ik zocht naar een ander programma. Ik opende zo'n tv-gids-geval. Op de E!-zender is het programma "Eenvoudig leven" erg populair. Ze zenden het keer op keer op keer uit. (Gelach) Eigenlijk was het traumatiserend.

Ik wilde weer ontsnappen, dus ik stapte in mijn auto. Op Cape Cod zijn idyllische weggetjes. We kunnen hier allemaal autorijden. Als je autorijdt, zijn deze borden erg belangrijk. Het is een heel eenvoudig bord. Het betekent "weg" en "zijweg". Dus ik rijd zo'n beetje verder... toen zag ik dit bord. (Gelach) Complexiteit die me plotseling overviel, dus ik dacht: "Ah, eenvoud! Erg belangrijk".

Maar toen dacht ik: "Oh, eenvoud. Hoe zou dat eruitzien op het strand? Als de lucht nu eens 41% grijs was. Zou dat niet de perfecte lucht zijn?" Ik bedoel die eenvoudige lucht. Maar in werkelijkheid zag de lucht er zo uit. Het was een complexe, mooie lucht.

Met die tinten roze en blauw. We vallen als een blok voor complexiteit. We zijn menselijk: we houden van complexe zaken. We houden van relaties -- zeer complex. Dus daar houden we van.

Ik zit op een plek genaamd het Media Lab. Misschien hebben sommigen van jullie daarvan gehoord. Ontworpen door I.M.Pei, een vooraanstaand modernistisch architect. Modernisme betekent: witte doos. Het is een perfecte witte doos. (Gelach) Sommigen van jullie zijn ondernemers en zo... Verleden maand was ik bij Google, en tjonge, dat cafetaria, man. Jullie hier in Silicon Valley hebben dingen als aandelenopties. In de academische wereld krijgen we titels, veel titels.

Verleden jaar bij TED waren dit al mijn titels. Ik had veel titels. Ik heb een standaard titel als vader van een stel dochters. Dit jaar ben ik blij om te kunnen melden dat ik nieuwe titels heb, die bij mijn vorige titels komen. Nog een "Associate Director of Research". En dit is ook gebeurd: ik heb nu vijf dochters. (Gelach) Dat is mijn baby Reina. (Applaus) Dank je. Mijn leven is nu dus veel complexer vanwege de baby, maar dat is oké. We blijven nog wel getrouwd, denk ik.

Terug in de tijd naar toen ik kind was -- ik groeide op in een tofufabriek in Seattle. Misschien hou je niet van tofu omdat je nooit goede tofu at, maar het is goed eten. Heel eenvoudig eten. Het is hard werken om tofu te maken. Als kind stond ik op om 01:00 uur en werkte tot 18:00 uur, 6 dagen per week. Mijn vader was een soort Andy Grove, paranoïde over de concurrentie. Dus vaak 7 dagen per week. Familiezaak staat gelijk aan kinderarbeid.

We waren voorbeeldig. Dus ik ging graag naar school. School was geweldig, en misschien hielp me dat om het Media Lab te bereiken ... weet ik niet. (Gelach) Dank je. Maar het Media Lab is een interessante plek, en belangrijk voor me want ik deed een bachelorstudie informatica, en ik ontdekte design later in mijn leven.

Er was iemand genaamd Muriel Cooper. Wie kent Muriel Cooper? Muriel Cooper? Ze was ongelofelijk, niet? Muriel Cooper. Ze was maf. Ze was een TEDster, precies. Ze liet de wereld zien hoe we de computer weer mooi konden maken. Ze is erg belangrijk in mijn leven, want zij raadde me aan om MIT voor de kunstacademie te verruilen. Het was het beste advies dat ik ooit kreeg. Ik ging vanwege haar. Ze overleed in 1994. MIT wierf me weer aan om haar plaats in te nemen, maar dat valt niet mee. Muriel Cooper was een ongelooflijke persoon.

Ik ging in Japan naar de kunstacademie. Ik stond er goed voor, want ik stond min of meer in verband met Paul Rand. Kennen jullie Paul Rand? De grootste grafisch ontwerper -- sorry daarboven. De grote grafisch ontwerper Paul Rand ontwierp het IBM-logo, het Westinghouse-logo. Zelf zei hij: "Ik heb alles ontworpen". Ikko Tanaka was een erg belangrijk mentor in mijn leven -- de Paul Rand van Japan. Hij ontwierp de meeste ikonen van Japan, zoals Issey Miyake's merk en ook Muji.

Als je mentors hebt -- en gisteren sprak Kareem Abdul-Jabbar over mentors, die mensen in je leven -- het probleem met mentors is dat ze doodgaan. Dat is treurig, maar ook mooi in zekere zin, want je kan je ze herinneren in hun pure vorm. Ik denk dat onze mentors ons menselijk maken. Als je ouder wordt, en je flipt, dan kalmeren de mentors ons. Ik ben dankbaar voor mijn mentors, en jullie waarschijnlijk ook.

Want het menselijke aspect is niet makkelijk aan het MIT. De T staan niet voor "mens", hij staat voor "technologie". Daarom heb ik me altijd afgevraagd hoe het zit met de mens. Ik google geregeld het woord "mens", om te kijken hoeveel resultaten ik krijg. In 2001 had ik 26 miljoen resultaten. Voor "computer", wat zo'n beetje tegenover "mens" staat,

heb ik 42 miljoen resultaten. Even een Al Gore doen. Dus als je dat op deze manier vergelijkt, zie je dat computer versus mens -- ik heb dit het afgelopen jaar bijgehouden -- computer versus mens gedurende het afgelopen jaar is veranderd. Het was zo'n beetje twee tegen één. Nu halen mensen dat in. Goed van ons mensen! We lopen in op de computers. In het domein van eenvoud is het ook interessant. Dus als je complexiteit vergelijkt met eenvoud, haalt dat ook min of meer in. Dus mensen en eenvoud zijn met elkaar verbonden, denk ik.

Ik moet iets bekennen: ik ben geen man van eenvoud. Ik heb in het begin van mijn carrière complexe dingen gemaakt. Veel complexe dingen. Ik schreef computerprogramma's om ingewikkelde ontwerpen te maken zoals dit. Ik had cliënten in Japan om echt heel complexe dingen te maken. Ik heb me er altijd slecht over gevoeld. Dus ik verstopte me in een tijddimensie. Ik bouwde dingen in een tijd-grafische dimensie. Ik deed deze serie kalenders voor Shiseido. Dit is een kalender met bloemenontwerp, uit 1997, en dit is een vuurwerkkalender. Je lanceert het cijfer de ruimte is, want de Japanners geloven dat je als je vuurwerk ziet, cooler bent, om één of andere reden. Daarom hebben ze 's zomers ook vuurwerk. Voor extreme cultuur. Tot slot, dit is een herfst-gebaseerde kalender, omdat ik zoveel bladeren in mijn tuin heb. Dit zijn dus de bladeren in mijn tuin.

Ik heb een hoop van deze dingen gemaakt. Ik had het geluk dat ik er was vóórdat mensen deze dingen maakten. Ik maakte al deze dingen die je ogen bedriegen. Daar voel ik me lichtelijk schuldig over. Morgen spreekt Paola Antonelli. Ik hou van Paola. Ze heeft nu een expositie in het MoMA, waar sommige van deze vroege werken nu aan de muur hangen. Als je in New York bent, ga dan vooral kijken.

Maar ik heb een probleem, want ik maak al die vliegende dingen en dan zeggen mensen: "Oh ik ken je werk. Jij bent die degene die 'eye candy' maakt". Beetje ongemakkelijk om dat te horen. 'Oogsnoepjes' -- beetje neerbuigend, vind je niet? Dus zeg ik: "Nee, ik maak 'oogvlees'." (Gelach) Oogvlees is iets anders, iets stevigers, krachtiger wellicht. Maar wat zou dat kunnen zijn, oogvlees?

Ik ben mijn hele leven al geïnteresseerd in computerprogramma's. Computerprogramma's zijn in essentie bomen. Als je kunst maakt met een computerprogramma, is er een probleem. Als je kunst maakt met een computerprogramma ben je altijd in de boom. De paradox is: voor goede kunst moet je uit de boom zijn. Dus dat is een soort complicatie die ik ontdekte.

Om uit de boom te komen, ging ik mijn oude computers gebruiken. In 2001 bracht ik deze naar Tokyo om computerobjecten te maken. Dit is een nieuwe manier om te typen, op mijn oude Color Classic. Je kan hiermee niet erg veel typen. Ik ontdekte ook dat een IR-muis op CRT-emissies reageert en uit zichzelf gaat bewegen, dus dit is een tekenmachine. Eén jaar, bij dat G3 Bondi Blue ding -- kwam de lade nogal heftig naar buiten, hier: kaboem... zo. Maar ik dacht: "Dit is erg interessant. Ik kan een botstest maken." Dus hier heb ik een botstest. (Gelach) Ik meet de kracht.... Dat zijn dingen die ik maakte, om te begrijpen wat dit voor zaken zijn. (Gelach)

Kort hierna gebeurde 9/11. Ik was erg terneergeslagen. Ik hield me bezig met hedendaagse kunst die over pis ging, en nogal droevige dingen, en dus wilde ik aan iets leukers denken. Dus richtte ik me op eten als werkterrein -- clementineschil-objecten. In Japan is het geweldig als je de clementineschil verwijdert in één stuk. Wie heeft dat wel eens gedaan? Eén stuk schil? Oh, jammer voor jullie, als je dat nog niet gedaan hebt. Ik ontdekte dat ik hier sculpturen mee kan maken, met verschillende vormen. Als je ze snel droogt, kun je olifanten en bollen en zo maken. Mijn vrouw vond deze niet leuk, want ze schimmelen, dus ik moest stoppen.

Dus ik ging terug naar de computer en kocht vijf grote friet, en scande ze allemaal. Ik zocht naar een soort etenswarenthema, en ik schreef wat software om de frietbeelden automatisch te ordenen. Als kind hoorde ik dat lied, weet je: "Oh schoonheid, van ruime luchten, van gouden golven graan", dus ik maakte dit goudgolvende beeld. Het is een soort korenveld uit het Midwesten, van frieten.

Als kind was ik het dikste kind van de klas, dus ik was verzot op Cheeto's. Oh Cheeto's, yummie. Dus ik wilde met Cheeto's spelen. Ik wist niet goed waar dat heen moest. Ik bedacht Cheeto-schilderen. Cheeto-schilderen gaat heel eenvoudig. (Gelach) Ik ontdekte dat Cheeto's goed, expressief materiaal zijn. Met deze Cheeto's begon ik te denken: "Wat kan ik maken met deze Cheeto's?"

Dus begon ik aardappelschijfjes te kreukelen, en ook zoute krakelingen. Ik zocht naar een of andere vorm, en uiteindelijk maakte ik 100 frietvlinders. (Gelach) Elke frietvlinder bestaat uit andere stukken. Mensen vragen me hoe ik de voelsprieten maak. Soms vinden ze haar in eten. Dat is mijn haar. Mijn haar is schoon -- het is oké.

Als vastbenoemde professor hoef ik niet meer te werken. Het is een vreemd bedrijfsmodel. Ik kan komen opdagen, vijf stukken papier aan elkaar nieten en in mijn koffie zitten staren. Einde verhaal. (Gelach) Maar ik realiseerde me dat het leven saai kan zijn, dus dacht ik over het leven, en zag dat mijn camera -- mijn digitale camera tegenover mijn auto, heel vreemd. De auto is zo groot, de camera zo klein, toch is de handleiding voor de camera zoveel groter dan voor de auto. Niet erg logisch. (Gelach)

Ik was een keer bij Cape Cod, en typte het woord 'eenvoud', en ik ontdekte op een vreemde M. Night Shyamalan-achtige manier de letters M, I, T. Ken je dat woord? In de woorden 'eenvoud' en 'complexiteit', duiken ze in perfecte volgorde op. Best griezelig, niet? Dus ik dacht: misschien doe ik dit de komende 20 jaar of zo.

Ik schreef een boek: "De wetten van eenvoud". Het is een heel kort, eenvoudig boek. Er zijn tien wetten en drie sleutels. De wetten en sleutels -- ik ga er niet op in, want daarom heb ik een boek. Daarom is het ook gratis op internet. Maar de wetten zijn een beetje als sushi: er zijn vele soorten. In Japan zeggen ze dat sushi moeilijk is. De uni is het moeilijkst, nummer tien is moeilijk. Mensen haten nummer tien, en uni ook, trouwens. De drie sleutels zijn makkelijk te eten. Dit is anago, gekookt, dus makkelijk eetbaar. Geniet later van je sushi-maaltijd, met de wetten van eenvoud. Ik wil ze voor je vereenvoudigen. Daar gaat het hier om. Ik moet het allemaal vereenvoudigen.

Als ik de wetten van eenvoud vereenvoudig, krijg ik het 'koekje versus was' -fenomeen. Iedereen met kinderen weet: als je kinderen een groot of klein koekje aanbiedt, welk koekje pakken ze dan? Het grote koekje. Je kan zegen dat in het kleine koekje Godiva-chocolade zit, maar dat werkt niet. Ze willen het grote koekje. Maar bied kinderen twee stapels wasgoed aan om te vouwen, de kleine of de grote stapel, wat kiezen ze?

Vreemd genoeg niet de grote. Dus ik denk dat dat het verklaart. Als je meer wilt, is dat omdat je ervan wilt genieten. Als je minder wilt, is dat omdat het over werk gaat. Dus samenvattend: eenvoud gaat over leven met meer genot en minder pijn. Ik denk dat het simpelweg meer versus minder is. Het ligt er maar net aan. Dit boek schreef ik omdat ik het leven wil begrijpen. Ik hou van het leven. Ik hou ervan om dingen te zien. Dus leven is een grote vraag over eenvoud, omdat je je leven tracht te vereenvoudigen.

Ik hou ervan de wereld te bekijken. Het is zo'n verbazingwekkende plek. Hier bij TED zien we zoveel dingen ineens. Ik vind het geweldig om te kijken naar alles in de wereld. Zoals alles wat je ziet als je wakker wordt. Het is zo'n genot om alles te ervaren in de wereld. Alles van een vreemde hotellobby, tot huishoudfolie op je raam, tot het moment dat op het zwarte asfalt voor mijn huis een witte mot lag te sterven in de zon.

Hierdoor vind ik het spannend om hier te zijn, want het leven is eindig. Dit kreeg ik van de voorzitter van Shiseido. Hij is een expert in ouder worden. Deze horizontale as is hoe oud je bent -- 12 jaar, 24 jaar, 74, 96 jaar -- en dit zijn wat medische data. Hersenkracht neemt toe tot je 60ste, en na je 60ste neemt het af. Een beetje deprimerend, eigenlijk.

Als je kijkt naar fysieke kracht. Ik heb een hoop eigenwijze eerstejaars op MIT, dus ik vertel ze: "Jullie lichamen worden steeds sterker, maar zodra je midden dertig bent, sterven je cellen." Het maakt dat ze harder werken, soms. En je zicht, dat is interessant. Terwijl je opgroeit, wordt je zicht beter. Rond je twintigste zoek je een partner. Daarna worden je ogen slechter. (Gelach)

Je sociale verantwoordelijkheid is erg interessant. Als je ouder wordt, heb je misschien kinderen. Na het afstuderen van je kinderen heb je geen verantwoordelijkheid meer -- dat is ook erg goed.

Maar als jullie nou vragen: "Wat gaat er omhoog? Gaat er iets omhoog? Wat is het positieve deel hiervan?" Ik denk dat wijsheid altijd toeneemt. Ik houd van 80- of 90-jarigen. Ze hebben zoveel ideeën, en ze hebben zoveel wijsheid, en ik denk -- weet je, deze TED-ervaring... Dit is mijn vierde keer hier, en ik kom hier voor die wijsheid, denk ik. Dit hele TED-effect, het doet je wijsheid toenemen. Ik ben heel dankbaar dat ik hier ben, Chris. Dit is een wonderlijke ervaring, ook voor mij.