John Hardy: Mijn groene droomschool

Ik groeide op in een klein dorpje in Canada, en ik ben een ongediagnostiseerde dyslecticus. Ik had echt een zware tijd op school Mijn moeder vertelde me uiteindelijk dat ik het kleine jongetje in het dorp was dat de hele weg naar school huilde. Ik liep weg. Ik vertrok naar Bali toen ik 25 jaar oud was. En daar ontmoette ik mijn ongelofelijke echtgenote, Cynthia, en samen bouwden we in 20 jaar een verbazingwekkend sieradenbedrijf op. Het was een sprookje, en toen gingen we met pensioen. Toen nam ze me mee naar een film die ik echt niet wilde zien. Die ruïneerde mijn leven -- (Gelach) "An inconvenient thruth" en meneer Gore. Ik heb vier kinderen, en zelfs als maar een deel van wat hij zegt waar is, krijgen ze niet het leven dat ik had. En ik besloot op dat moment dat ik de rest van mijn leven zou wijden om alles te doen wat ik kan om hun mogelijkheden te verbeteren. Dus hier is de wereld, en hier zijn we in Bali. Het is een piepklein eiland -- 100 bij 145 kilometer. Het heeft een intacte Hindu cultuur Cynthia en ik waren daar. We hadden een schitterend leven daar, en we besloten iets ongebruikelijks te doen. We besloten wat terug te geven lokaal.

En hier is het dan, het heet de Groene School. Ik weet dat het niet op een school lijkt, maar we besloten dit zo te doen, en het is extreem, extreem groen. De klaslokalen hebben geen muren. De leraar schrijft op een bamboe schoolbord. De lessenaars zijn niet vierkant. Op de Groene School lachen de kinderen -- ongebruikelijk voor school, vooral voor mij. En we beoefenen holisme. En voor mij is het vooral het idee dat, als dit meisje afstudeert als een volwaardig persoon, de kans bestaat dat zij een volwaardige wereld zal eisen -- een volwaardige wereld -- om op te leven. Onze kinderen besteden 181 dagen met naar school gaan in een doos. De mensen die mijn school bouwden bouwden ook de gevangenis en het krankzinnigengesticht uit dezelfde materialen. Dus als deze jongeman een holistische opleiding had gehad, zou hij daar dan zitten? Zou hij meer mogelijkheden gehad hebben in zijn leven?

De klassen hebben natuurlijk licht. Ze zijn mooi. Ze zijn bamboe. Een briesje waait er doorheen. En als een natuurlijk briesje niet genoeg is, maken de kinderen bellen, maar niet het soort bellen dat u kent. Deze bellen zijn gemaakt van natuurlijk katoen en rubber van de rubberboom. Dus eigenlijk hebben we de doos veranderd in een bel. En deze kinderen weten dat pijnloze klimaatbeheersing waarschijnlijk geen onderdeel zal zijn van hun toekomst. Wij betalen de rekening aan het eind van de maand, maar de mensen die werkelijk de rekening gaan betalen zijn onze kleinkinderen. We moeten onze kinderen leren dat de wereld niet onverwoestbaar is. Deze kinderen hadden op hun bureau zitten tekenen, en daarmee schreven ze zich in voor twee extra lessen. De eerste heette schuren, en de tweede heette opnieuw in de was zetten. Maar sinds dat is gebeurd, zijn die bureaus van hen. Ze weten dat ze hun wereld kunnen beheersen.

We zijn aangesloten op het elektriciteitsnet; we zijn er niet trots op. Maar een verrassend bedrijf voor alternatieve energie in Parijs gaat ons van het net afhalen met zonne-energie. En dit ding is de tweede draaikolk in de wereld, bij twee en een halve meter verval in een rivier. Als de turbine erbij komt, zal die 8000 watt elektriciteit produceren, dag en nacht. En u weet wat dit zijn. Je kunt ze niet doortrekken. En zolang we ons afval mengen met een enorme hoeveelheid water -- u bent allemaal erg slim, bereken het zelf maar. Hoeveel mensen keer hoeveel water. Er is niet genoeg water. Dit zijn composttoiletten. En niemand op school wilde ervan weten, vooral het schoolhoofd niet, maar ze werken; mensen gebruiken ze. Mensen zijn in orde. Het is iets waar je aan moet denken om te doen. Weinig dingen werkten niet goed. De mooie canvas en rubber lichtkoepels werden door de zon opgegeten in zes maanden. We moesten ze vervangen door recycleerbaar plastic. De leraren haalden gigantische PVC whiteboards in de klas, dus hadden we een paar goede ideeën. We namen een oude auto-voorruit, plakten er papier achterop en maakten zo het eerste alternatief voor het whiteboard.

Groene School ligt in zuidelijk midden-Bali, en is omgeven door 8 hectare glooiende tuin. Een verbazingwekkende rivier stroomt er doorheen, en je kunt daar zien hoe we aan de overkant van de rivier komen. Ik ontmoette laatst een vader, hij keek een beetje gek. Ik zei: "Welkom op de Groene School." Hij zei: "Ik heb 24 uur in een vliegtuig gezeten." Ik vroeg hem: "Waarom?" Hij zei: "Ik had ooit een droom over een groene school, en ik zag een foto van deze groene school, Ik pakte het vliegtuig. In augustus breng ik mijn zonen mee." Dat was geweldig. Maar meer dan dat, mensen bouwen groene huizen ronde de Groene School, zodat hun kinderen naar school kunnen lopen via de paden. En mensen brengen hun groene industrieën, hopelijk hun groene restaurants, naar de Groene School. Het is een gemeenschap aan het worden. Het is een groen model aan het worden. We moesten overal op letten. Geen olieproducten in het wegdek. Geen wegdek. Dit zijn vulkanische stenen die met de hand gelegd worden. Er zijn geen trottoirs. De trottoirs zijn kiezels, ze lopen onder als het regent, maar ze zijn groen.

Dit is de schoolbuffel. Hij is van plan het hek op te eten vanavond. Alle hekken op de Groene School zijn groen. En toen de kleuters onlangs hun poort verplaatsten, ontdekten ze dat het hek gemaakt was van tapioca. Ze namen de tapioca wortels mee naar de keuken, sneden ze in dunne plakjes en maakten heerlijk chips. Het landschap. We onderhouden de tuin die er al was die doorloopt tot aan de rand van elk van de klaslokalen. We lieten ze voorzichtig binnen. We maakten ruimte voor deze jongens die Bali's laatste zwarte varkens zijn. En de schoolkoe probeert uit te vinden hoe zij de grasmaaier kan vervangen op het speelveld.

Deze jongedames leven in een rijstcultuur, maar zij weten wat maar weinig mensen weten in een rijstcultuur. Ze weten hoe ze organische rijst moeten planten, ze weten hoe ze er voor moeten zorgen, ze weten hoe ze moeten oogsten en hoe het gekookt wordt. Ze maken deel uit van de rijstcyclus. en deze vaardigheden zullen waardevol zijn voor hen in de toekomst. Deze jongeman plukt organische groenten. We verzorgen iedere dag voor 400 mensen de lunch. En het is geen normale lunch; er is geen gas. Lokale Balinese vrouwen koken het eten op zaagselbranders waarbij ze geheimen gebruiken die alleen hun grootmoeders kennen. Het eten is ongelofelijk.

De Groene School is een plaats voor pioniers, lokaal en globaal. En het is een soort microkosmos van de geglobaliseerde wereld. De kinderen komen uit 25 landen. Als ik ze bij elkaar zie, weet ik dat ze er wel uit komen hoe ze in de toekomst moeten leven. De Groene School begint aan zijn derde jaar met 160 kinderen. Het is een school waar je leert lezen -- een van mijn favorieten -- schrijven -- daar was ik slecht in -- rekenen. Maar je leert ook andere dingen. Je leert bouwen met bamboe. Je beoefent oude Balinese kunsten. Dit heet modderworstelen in de rijstvelden. De kinderen zijn er gek op. De moeders zijn nog niet overtuigd.

(Gelach)

We hebben een hoop verschrikkelijke dingen gedaan in ons leven, en we zeiden, oké, lokaal. Wat betekent lokaal? Lokaal betekent dat 20 procent van de schoolpopulatie Balinees moet zijn. En dit was een belangrijke verplichting. En we hadden gelijk. En mensen komen van over de hele wereld vandaan om het fonds voor Balinese beurzen te steunen, omdat deze kinderen Bali's toekomstige groene leiders zullen zijn. De leraren zijn net zo divers als de studenten. En het verbazingwekkende is dat vrijwilligers zomaar opduiken. Een man kwam van Java met een nieuw soort organische landbouw. Een vrouw kwam uit Afrika met muziek. En samen zijn deze vrijwilligers en leraren erg vastberaden om een nieuwe generatie van globale, groene leiders te creëren. Het Groene School effect -- we weten niet wat het is. We zoeken iemand om het te bestuderen. Maar wat er gebeurt, onze anders-leren kinderen -- dyslectisch -- we noemen ze voortaan prolectisch -- doen het goed in deze schitterende klaslokalen. En alle kinderen bloeien op.

En hoe hebben we dit allemaal gedaan? Op reuzengras. Het is bamboe. Het schiet uit de grond als een trein. Het groeit zo hoog als een kokosnootpalm in twee maanden. En drie jaar later kan het al geoogst worden om gebouwen als deze van te bouwen. Het is zo sterk en hecht als teak. En het houdt elk dak omhoog. Toen de architecten kwamen, brachten ze dit soort dingen mee, en u hebt zoiets waarschijnlijk al eerder gezien. Het gele doosje heette het administratiecomplex. (Gelach) We hebben het verfrommeld en opnieuw bedacht, maar vooral zijn we het het hart van de school gaan noemen. En dat veranderde alles voor altijd. Het is een dubbele helix. De administratie zit erin en heel veel andere dingen.

En het probleem met bouwen -- toen de Balinese bouwvakkers de lange rij bouwtekeningen zagen keken ze ernaar en zeiden: "Wat is dit?" Dus we bouwden eerst schaalmodellen. We lieten ze uitwerken door de ingenieurs. En Balinese houthakkers als deze maten ze op met hun bamboe duimstokken, kozen de bamboe uit en bouwden de gebouwen waarbij ze eeuwenoude technieken gebruikten, grotendeels met de hand. Het was chaos. En de Balinese houthakkers willen graag net zo modern zijn als wij, dus ze gebruikten metalen steigers om een bamboe gebouw te bouwen. En toen de steigers werden afgebroken, realiseerden we ons dat we een kathedraal hadden, een kathedraal voor groen, en een kathedraal voor groen onderwijs. In het hart van de school zijn zeven kilometer bamboe verwerkt. Vanaf het moment dat de fundering klaar was, had het in drie maanden daken en vloeren. Het is misschien niet het grootste bamboe gebouw te wereld, maar veel mensen geloven dat het wel het mooiste is.

Is dit te doen in uw gemeenschap? We geloven van wel. De Groene School is een model dat we bouwden voor de wereld. Het is een model dat we bouwden voor Bali. En u hoeft alleen maar deze simpele, simpele regels te volgen: blijf lokaal, laat de omgeving u leiden en denk eraan hoe uw kleinkinderen zouden bouwen.

Dus, meneer Gore, dank u. U ruïneerde mijn leven, maar u gaf mij een ongelofelijke toekomst. En als u graag betrokken wilt worden in het afmaken van de Groene School en het bouwen van de volgende 50 over de hele wereld, kom ons gerust bezoeken.

Dank u.

(Applaus)