Joe Sabia: De technologie van het vertellen

Dames en heren, allen hierheen. Ik zou graag een verhaal met jullie delen.

Er was eens, in Duitsland, in de negentiende eeuw, het boek. In die tijd was het boek de koning van de vertelkunst. Het was eerbiedwaardig. Het was overal. Maar het was een beetje saai. In de 400 jaar van zijn bestaan hadden verhalenvertellers het boek nooit laten evolueren tot een vertelmiddel. Maar toen kwam er een auteur die de spelregels voorgoed veranderde. (Muziek) Hij heette Lothar, Lothar Meggendorfer. Lothar Meggendorfer stampte op de grond en zei: "Genug ist genug!" Hij pakte zijn pen beet, hij griste zijn schaar weg. Hij weigerde zich te plooien naar de conventies van de normaliteit en besloot om gewoon ... te plooien. De geschiedenis kende Lothar Meggendorfer als -- wie anders? -- de eerste echte uitvinder van het pop-up-boek voor kinderen. (Muziek) In dit heerlijke wonder, verheugden de mensen zich. (Gejuich) Ze waren blij omdat het verhaal overleefde, en omdat de wereld zou blijven draaien.

Lothar Meggendorfer was niet de eerste die de manier van vertellen liet evolueren, en hij was zeker ook niet de laatste. Of vertellers het nu beseften of niet, ze handelden in de geest van Meggendorfer toen ze de opera naar de vaudeville overbrachten, het radionieuws naar het radiotheater, film naar film in beweging, en film in geluid, kleur, 3D, op VHS en op dvd. Er leek geen eind te komen aan die Meggendorferitis.

Het werd nog veel leuker toen het internet op de proppen kwam. (Gelach) Daardoor konden mensen niet alleen hun verhalen voor de hele wereld vertellen, maar dat konden ze doen door een schijnbaar oneindig aantal middelen te gebruiken. Een bedrijf vertelde bijvoorbeeld een liefdesverhaal door zijn hoogstpersoonlijke zoeksysteem. Een Taiwanese productiestudio interpreteerde de Amerikaanse politiek in 3D. (Gelach) En één men vertelde de verhalen van zijn vader door een platform genaamd Twitter te gebruiken om het excrement te communiceren dat zijn vader zou uitbeelden.

Daarna pauzeerde iedereen, ze zetten een stap terug. Ze beseften dat ze in 6.000 jaar van vertelkunst waren gegaan van het afbeelden van jacht op de muren van een grot tot het afbeelden van Shakespeare op Facebookwalls. Dat was reden om te vieren. De vertelkunst is onveranderd gebleven. Voor het grootste deel worden de verhalen gerecycleerd. Maar de manier waarop mensen verhalen vertellen, is altijd geëvolueerd, met een zuivere, consistente vernieuwing.

En ze herinnerden zich één man, één verbluffende Duitser, telkens er een nieuw vertelmiddel kwam opduiken. En daarbij leefde het publiek -- het lieflijke, mooie publiek -- nog lang en gelukkig. (Applaus)