Jeremy Jackson: Hoe we de oceanen vernielden.

Ik ben ecoloog, gespecialiseerd in koraalriffen. Ik ben begonnen in Chesapeake Bay en ging duiken in de winter en werd van de ene op de andere dag een tropen ecoloog. Ik het was echt heel leuk, voor zo'n 10 jaar. Ik bedoel, je wordt betaald om rond te reizen en te kijken naar enkele van de mooiste plekken op aarde. Dat deed ik dus.

En zo kwam ik terecht op Jamaica, in het Caribisch gebied, waar de koraalriffen structureel van de meest bijzondere zijn die ik ooit zag. Deze foto hier is echt interessant, het laat twee zaken zien. Om te beginnen is het in zwart-wit. Omdat het water zo helder was en je zo ver kon zien en de film nog zo weinig gevoelig was in de zestiger en begin zeventiger jaren, werd er nog in zwart-wit gefotografeerd. Ten tweede kan je zien dat er, al heb je hier een prachtig koraalwoud, geen vissen te zien zijn.

Deze riffen in Discovery Bay Jamaica waren indertijd de meest bestudeerde riffen ter wereld gedurende 20 jaar. Wij waren de besten en de slimsten. Zelfs vanuit Australië kwamen er mensen om onze riffen te bestuderen wat eigenlijk grappig is want nu gaan wij naar die van hun. En het beeld van de wetenschappers over hoe koraalriffen functioneren, hoe ze zouden moeten zijn was op deze riffen zonder vis gebaseerd. Toen, in 1980 was er de orkaan Allen. Ik sloeg de helft van het lab op bij mij thuis. De windkracht was zeer groot. De golven waren 8 tot 15 meter hoog. Riffen verdwenen en er werden nieuwe eilanden gevormd. En we dachten: "Wel, we zijn echt slim. We weten dat er vroeger nog orkanen zijn geweest." En we publiceerden een onderzoek in Science. De eerste keer dat iemand ooit de vernieling van een koraalrif door een grote orkaan beschreef. En we voorspelden wat er ging gebeuren. En we sloegen de bal totaal mis. En de reden was overbevissing. En het feit dat een van de meest voorkomende grazers, de zee-egel, stierf. En een paar maanden na het uitsterven van de zee-egel begon het zeewier te groeien. En dit is nu hetzelfde rif. Dat is hetzelfde rif 15 jaar geleden. En zo ziet het er vandaag uit. De koraalriffen van de Jamaïcaanse noordkust hebben enkele procenten levende koraal dekking en heel veel zeewier en slijm. En dat is zo'n beetje het verhaal van de koraalriffen van het Caribisch gebied, en in toenemende mate, tragisch genoeg, dat van de koraalriffen over de hele wereld.

Nou, Dat is mijn eigen, deprimerende verhaaltje. En wij zestigers en zeventigers hebben allemaal vergelijkbare deprimerende verhalen. Er bestaan tienduizenden van dergelijke verhalen. En het is echt moeilijk nog een gevoel van welzijn te ervaren omdat het alleen maar erger wordt. En de reden dat het alleen maar erger wordt is dat vroeger, na een natuurlijke catastrofe zoals een orkaan, het meestal zo was dat er een soort van natuurlijk herstel optrad, maar wat er nu gebeurt is dat overbevissing, vervuiling en klimaatsverandering door onderlinge interactie dat op de een of andere manier verhinderen. En daarom ga ik even wat dieper in op deze drie soorten oorzaken.

We horen een heleboel over de teloorgang van de kabeljauw. Je kan je moeilijk indenken dat er twee, volgens sommige geschiedkundigen zelfs drie, wereldoorlogen tijdens het koloniale tijdperk werden uitgevochten over de controle op de kabeljauw vangst. Kabeljauw voedde de meeste volkeren van West Europa. Het voedde de slaven die naar de Antillen werden gebracht. Het lied "Jamaica Farewell" -- "Aki rice salt fish are nice" -- is een getuigenis van het belang van de vangst van gezouten kabeljauw van Noordoost Canada. Die ging teloor in de tachtiger en negentiger jaren. 35.000 mensen verloren hun werk. En dat was nog maar het begin van de opeenvolgende uitputting van grotere en lekkerder soorten naar kleinere en minder lekkere soorten, van soorten dicht bij huis naar soorten van over de hele wereld, of waar je maar wil. het is wat moeilijk te begrijpen, want je kan in de Verenigde Staten naar een warenhuis als Costco gaan en goedkope vis kopen. Je zou op het etiket moeten lezen waar het vandaan komt maar het blijft goedkoop, en iedereen vindt dat normaal.

Het is ook moeilijk uit te leggen. Ik denk dat een interessantere manier om het uit te leggen is door de sportvisserij als voorbeeld te nemen. Omdat mensen ervan houden erop uit te trekken om te vissen. Zo gaan die dingen. Deze foto toont een prijsvis, de grootste vis gevangen door mensen die er veel geld voor over hebben om per boot naar een plaats voorbij Key West in Florida te gaan, een hoop bier te drinken, een hoop haken en lijnen in het water te gooien, terug te komen met de grootste en beste vissen, en de kampioen prijsvis aan een bord vast te pinnen, zodat iemand een er kiekje kan van nemen en deze man is duidelijk erg in zijn nopjes met die vis. Nou, zo ziet het er nu uit, maar zo zag het eruit rond 1950, van dezelfde boot op dezelfde plaats op hetzelfde bord op hetzelfde dok. En de prijs vissen waren zo groot, dat er geen kleine vissen meer bij konden. En een prijs vis van gemiddelde grootte woog rond de 125 kilogram, de reuzenzeebaars. En als je wou uitvaren om iets te doden, dan kon je er vrij zeker van zijn dat het je zou lukken om zo'n soort vis te vangen. En ze smaakten erg goed. En mensen betaalden in 1950 minder geld, om dat te vangen, dan wat ze nu betalen om dat kleine vis te vangen. En zo is het overal.

En het is niet alleen de vis die aan het verdwijnen is. De Industrieele visserij maakt gebruik van groot materiaal, grote machines. We gebruiken netten van 30 km lang. We gebruiken lange lijnen met 1 tot 2 miljoen haken. En we trawlen, wat wil zeggen dat we iets nemen met de grootte van een oplegger voor tractoren die duizenden kilogram weegt, hangen het aan een grote ketting, en slepen het over de oceaanbodem om de bodem om te woelen en de vis te vangen. Je kan dat vergelijken met het plat buldozeren van een hele stad of het rooien van een woud, omdat het helemaal schoongeveegd wordt. En de habitat vernietiging is ongeloofelijk. Dit is een foto, een typische foto van hoe de continentale platen van de wereld eruitzien. Je kan de groeven in de bodem zien, op dezelfde manier waarop je de voren in een pas geploegd graanveld kan zien. Dit was ooit een woud van sponzen en koralen, een kwetsbare habitat voor de ontwikkeling van vissen. En nu zie je alleen nog maar modder. En de oppervlakte van de oceaanbodem die van woud getransformeerd werd tot vlakke modder, tot parkeerterrein, is ongeveer gelijk aan de volledige oppervlakte van alle bossen die ooit gerooid werden over de hele aarde in de geschiedenis van de mensheid. En het is ons gelukt om dit te doen in de laatste 100 tot 150 jaar.

We hebben de neiging vooral denken aan de olielekken, kwik, en we horen nogal wat over plastic dezer dagen. En al die zaken zijn echt afschuwelijk, maar wat echt verraderlijk is is de biologische vervuiling die plaatsvindt door de omvang van de veranderingen die dat veroorzaakt op volledige ecosystemen. En ik ga even heel in 't kort spreken over twee soorten biologische vervuiling. De ene is geïntroduceerde soorten, en de andere komt van meststoffen. Hier zie je de beruchte caulerpa taxifolia, het zogenoemde "killerwier". Er is een boek over geschreven. Het brengt je wat in verlegenheid. Het ontsnapte per ongeluk uit het aquarium van Monaco. Het werd gekweekt om tegen de kou te kunnen om in huisaquaria te houden. Het is zeer mooi en het begon al snel de eens zeer rijke biodiversiteit van de Noordwestelijke Middellandse zee te overgroeien. Misschien herinneren sommigen onder u zich de film "The Little Shop of Horrors," maar dit is de plant uit de "The Little Shop of Horrors." Maar in plaats van mensen in de winkel te verslinden overgroeit en versmacht het zo goed als elk leven op de boden van de hele Noordwestelijke Middellandse zee. We kennen geen organisme dat het wil eten. We hebben allerlei soorten genetica geprobeerd om er iets tegen te vinden, maar tot op heden is dit echt een monster uit de hel, waarvan niemand weet wat eraan te doen valt.

Nog een andere vorm van vervuiling is de biologische vervuiling afkomstig van een overmatig gebruik van meststoffen. Door de "groene revolutie" hebben we teveel stikstofhoudende kunstmest in het milieu gebracht. Het werd gesubsidieerd, waardoor we er teveel van zijn gaan gebruiken. Het komt mee met de rivieren en voedt het plankton, die microscopisch kleine plantencellen, in de kustwateren. Maar omdat we alle oesters hebben opgegeten en ook alle vis die zich voedde met plankton, is er niets meer dat plankton eet. En daardoor komt er steeds meer van zodat het alleen nog maar doodgaat van ouderdom, wat ongehoord is voor plankton. En als het doodgaat, zakt het naar de bodem waar het gaat rotten, dat wil zeggen, het wordt afgebroken door bacteriën. En daardoor wordt alle zuurstof in het water opgebruikt. En door alle zuurstof op te gebruiken maken ze het milieu uitermate dodelijk voor alles wat niet weg kan zwemmen. En waar we dan mee opgescheept worden is een microbiële dierentuin, gedomineerd door bacteriën en kwallen, zoals je daar aan de linkerkant voor je kan zien. En de enige overblijvende visserij, en het is nog wel een commerciële visserij, is de visserij op kwallen zoals je hier aan de rechterkant ziet, waar je vroeger garnalen vond. Zelfs in Newfoundland waar we vroeger kabeljauw vingen, vissen we nu op kwallen.

En een andere versie van dit soort zaken is wat vaak "rood getij" of giftige algenbloei wordt genoemd. Dit beeld is gewoon onthutsend voor mij. Ik heb er al een ontelbaar keer over gepraat, maar het blijft ongelofelijk. In de rechterbovenhoek van de linker foto zie je bijna de gehele Mississippi Delta, en aan de linker onderkant van diezelfde foto is de Texas, de grens met Mexico. Je ziet de volledige noordwestelijke Golf van Mexico. Je kijkt naar de toxische bloei van één soort van dinoflagellaat wat vis kan doden. De oorzaak is dat mooie, kleine wezentje rechts onder. En rechts boven zie je een soort zwarte wolk naar de kust toe drijven. Dat zijn dezelfde soort. Als ze naar de kust toe drijven, voortgeblazen door de wind, en kleine druppeltjes ervan zich in de lucht verspreiden, dan lopen de spoedgevallen diensten van de hospitalen al snel vol met patiënten met acute ademhalingsproblemen. En dat zijn bejaardentehuizen aan de westkust van Florida. Samen met een vriend deed ik dit in Hollywood En we noemden het "Hollywood ocean night". Ik probeerde aan de acteurs uit te leggen wat er aan het gebeuren was. En ik zei: "Stel je voor dat je meespeelt in een film 'Ontsnapping uit Malibu' omdat de jetset verhuisd is naar Noord Dakota, waar het nog schoon en veilig is. En alle mensen die achter zijn gebleven zijn degenen met te weinig geld om van de kust weg te kunnen, omdat de kust, in plaats van een paradijs, nu slecht voor je gezondheid is."

En ook dit is verbazingwekkend. In de vroege herfst van vorig jaar was ik op vakantie in Frankrijk. Dit is de kust van Bretagne besmeurd met groene, slijmerige wieren. De reden dat het zoveel aandacht kreeg is dat, naast het feit dat het walgelijk is, zeevogels die er overheen vlogen door de geur verstikten en doodvielen. En ook een boer is eraan gestorven. En je kunt je voorstellen wat een schandaal dat gaf. Hierdoor zijn er nu conflicten tussen de boeren en de vissers over dit alles. Het netto resultaat is dat de stranden van Bretagne af en toe moeten worden schoongeveegd.

En dan is er natuurlijk ook nog de klimaatsverandering. Daar hebben we allemaal over gehoord. Ik vermoed dat het meest beklijvende beeld hiervan het smelten van het ijs in de in de arctische zeeën is. Denk aan de duizenden mensen die zijn gestorven bij het zoeken naar de Noordwest passage. Nou, de Noordwest passage is er al. I denk dat het een soort grappig is, dat ze langs de Siberische kust ligt. Misschien zullen de Russen nu wel tol gaan eisen. De regeringen van de hele wereld nemen dit echt serieus. Ook de legerleidingen van de arctische landen nemen dit echt serieus. Terwijl de regeringsleiders de klimaatsverandering blijven ontkennen, zijn de C.I.A. en de zeemachten van Noorwegen, de Verenigde Staten, Canada en wie dan ook, er al hard over aan het nadenken hoe ze hun territoria zullen beveiligen als deze onvermijdelijkheid zich zal voordoen. En, de arctische gemeenschappen zijn er natuurlijk de dupe van.

Maar nog een ander effect van de klimaatswijziging - Dit is het verbleken van het koraal. Een mooi plaatje, nietwaar? Al dat witte koraal. Behalve dat het er bruin had moeten uitzien. Wat er aan de hand is, is dat de koralen in symbiose leven met kleine algen die erin leven. Deze algen verschaffen de koralen suikers terwijl de koralen hen voorzien van mineralen en bescherming. Maar als het te warm wordt kunnen de algen geen suiker meer maken. De koralen zeggen dan: "Jullie spelen vals. Je betaalt je huur niet." Ze worden uitgestoten en gaan dan dood. Maar niet allemaal; sommigen overleven het. Nog anderen overleven het ook, maar het is echt slecht nieuws. Om je daarvan een beeld te kunnen vormen, denk je eens in dat je in Juli op kampeervakantie gaat ergens in Europa of Noord Amerika, en je wordt 's morgens wakker en ziet dat rondom je zowat 80 procent van de bomen zover je kan kijken hun bladeren hebben verloren en kaal zijn. En ook als je thuiskomt zie je dat 80 procent van alle bomen in Noord Amerika of Europa hun bladeren hebben verloren. En dan lees je een paar weken later in de krant dat, o ja, trouwens, een vierde daarvan is doodgegaan. Welnu, dat is wat er is gebeurd in de Indische Oceaan tijdens de El Niño van 1998, in een gebied dat een stuk groter was dan Noord Amerika en Europa samen, toen 80 procent van de koralen verbleekten en één vierde ervan dood ging.

En het echt angstaanjagende van dit alles, de overbevissing, de vervuiling en de klimaatsverandering, is dat elk ding niet in een vacuüm gebeurt, maar dat er ook, wat wij positieve feedback noemen, plaatsvind. De onderlinge reacties maken dat het gezamenlijk effect groter is dan de som van de delen. En de grote wetenschappelijke uitdaging voor mensen zoals ik die daarover nadenken, is om uit te vissen hoe we de gebroken potten weer moeten lijmen? omdat we, op dit punt gekomen, nog in staat zijn om het te beschermen. Maar wat houdt dat in? We weten het echt niet.

Hoe zullen de oceanen eruit zien over 20 of 50 jaar? Nou, er zal geen vis zijn met uitzondering van witvis, en het water zal nogal smerig zijn, en meer van dat soort dingen, en vol kwik, enzovoort. De zones zonder leven zullen zich uitbreiden en samenkomen. We kunnen ons een soort "dode-zoneficatie" van de gehele globale oceaankusten voorstellen. En je zal zeker geen vis die daarin werd gekweekt willen eten, want dit zou een soort gastronomische Russische roulette zijn. Soms zal er toxische algenbloei in zitten, soms niet. Maar dat verkoopt niet.

De echt angstaanjagende zaken zijn echter de fysieke, chemische, oceanografische zaken die aan de gang zijn. Naarmate de oceaanoppervlakte opwarmt zal, doordat warmer water lichter is, het steeds moeilijker worden voor de verschillende lagen om zich te mengen. We zeggen dat de oceaan dan sterker gelaagd wordt. De consequentie hiervan is dat al deze mineralen die de ansjovis visserijen voedden, voor de sardines van Californië, of van Peru, of waar dan ook niet snel genoeg groeien, en deze visserijen zullen verdwijnen. En, tegelijkertijd, zal oppervlaktewater, dat rijk is aan zuurstof, niet meer kunnen zakken, en de oceaan verandert in een woestijn.

De vraag is dus: Hoe gaan we met zijn allen op deze uitdaging reageren? We kunnen allerlei dingen doen om het op te lossen, maar uiteindelijke analyse zal laten zien, dat wat we echt moeten veranderen, onszelf is; Het gaat niet om de vissen; niet om de vervuiling; niet om de klimaatswijziging. Het gaat om ons, en onze hebzucht en onze behoefte aan groei en ons onvermogen om ons een wereld voor te stellen die anders is dan de zelfzuchtige wereld waarin we vandaag leven. De vraag is dus of we hier een antwoord op zullen hebben? Ik zou zeggen dat de toekomst van het leven en de waardigheid van mensen hiervan afhangt.

Dank u wel.