Jeff Skoll maakt films die verandering teweegbrengen

Ik heb jaren bij de telefoon zitten wachten tot TED me zou bellen. In 2000 was ik klaar om te praten over eBay ...maar geen telefoontje. In 2003 was ik klaar voor een talk over de Skoll Foundation en sociaal ondernemerschap. Geen telefoontje. In 2004 begon ik Participant Productions en we hadden een echt goed eerste jaar, en geen telefoontje. Uiteindelijk word ik vorig jaar gebeld en dan moet ik op na J.J. Abrams. (Gelach) Je hebt een wreed gevoel voor humor, TED. (Gelach)

Toen ik van Silicon Valley naar Hollywood verhuisde, was dat met enige argwaan. Maar ik merkte dat er voordelen kleefden aan Hollywood. (Gelach) Net als aan het hebben van een eigen mediabedrijf. Ik merkte ook dat Hollywood en Silicon Valley meer gemeen hebben dan ik dacht. Hollywood heeft zijn seks-symbolen, en de Valley heeft zijn seks-symbolen. (Gelach) Hollywood heeft zijn rivaliteiten, en de Valley heeft zijn rivaliteiten. Hollywood verzamelt zich rond tafels en de Valley verzamelt zich rond tafels. Dus er bleken meer overeenkomsten te zijn dan ik ooit had gedacht.

Maar ik ben hier eigenlijk om een verhaal te vertellen. Deels is het persoonlijk. Toen Chris me uitnodigde, zei hij: "Mensen vinden je een raadsel. Ze willen weten wat jou drijft." Wat mij echt drijft, is een visie voor de toekomst die we denk ik allemaal delen. Dat is een wereld van vrede, voorspoed en duurzaamheid. Na het horen van veel van de presentaties in de afgelopen dagen, Ed Wilson, en de foto's van James Nachtwey, beseffen we denk ik allemaal hoe ver we nog zijn van de nieuwe versie van de mensheid die ik "Mensheid 2.0" noem. Het is ook iets dat in ieder van ons huist, om de grote calamiteiten in de wereld van vandaag te dichten.

Een is de kloof in kansen -- de kloof die President Clinton gisteravond omschreef als: ongelijk, oneerlijk en onhoudbaar -- en dat creëert armoede en analfabetisme en ziekte en al die ellende die we om ons heen zien. Maar de grotere kloof is wat we noemen de hoopkloof. Iemand verzon ooit dat een doorsnee persoon geen grote dingen kan bewerkstelligen in de wereld. Ik vind dat iets verschrikkelijks. Dus begint Hoofdstuk 1 vandaag met ons allemaal, want in ieder van ons zit de kracht om de ongelijkheid op te heffen en hoop-kloven te dichten. Als de mannen en vrouwen van TED dit niet kunnen, weet ik niet wie dat wel kan.

Voor mij begon veel hiervan toen ik jonger was en mijn familie ging kamperen in landelijk New York (staat). Er was niet echt veel te doen daar behalve slaag krijgen van mijn zus, of lezen... Dus las ik schrijvers als James Michener en James Clavell en Ayn Rand. Hun verhalen deden de wereld een kleine, onderling verbonden plaats lijken. Ik dacht dat als ik verhalen kon schrijven die gingen over een kleine, verbonden wereld, dat ik dan misschien mensen kon interesseren in de thema's die ons beïnvloeden en ze overhalen iets te doen.

Ik dacht niet dat dit de beste manier was om je brood te verdienen, dus ik besloot te zorgen dat ik financieel onafhankelijk werd zodat ik deze verhalen zo snel mogelijk kon schrijven. Toen werd ik op mijn 14de ruw wakker geschud. Mijn vader kwam op een dag thuis en kondigde aan dat hij kanker had en dat het er slecht uitzag. Hij zei dat hij niet zozeer bang was te sterven, maar dat hij niet alles had gedaan wat hij wilde doen in zijn leven. Even afkloppen, vele jaren later leeft hij nog steeds. Maar op mij als jonge man maakte dit grote indruk: dat je nooit weet hoeveel tijd je werkelijk hebt. Dus ik zette er vaart achter. Ik studeerde bouwkunde. Ik startte enkele bedrijven waarvan ik dacht dat ze me financiële vrijheid zouden opleveren.

Een van die bedrijven was een computerverhuurbedrijf genaamd 'Micros on the Move'. Een toepasselijke naam want mensen stalen voortdurend de computers. (Gelach) Dus ik vond dat ik wat meer over zakendoen moest leren, dus ging ik naar Stanford Business School. Terwijl ik daar was, raakte ik bevriend met een kerel genaamd Pierre Omidyar, die hier is. Pierre, mijn excuses hiervoor -- dit is een foto van jaren terug. Toen ik net was afgestudeerd, vertelde Pierre me zijn idee om mensen te helpen om online dingen te kopen en verkopen. En met de wijsheid van mijn Stanford-diploma zei ik: "Pierre, wat een stom idee." (Gelach) En ik had natuurlijk gelijk. (Gelach)

Maar vlak daarna, in 1996, gaven Pierre en ik onze full-time banen op om eBay te starten als bedrijf. De rest van dat verhaal ken je. Het bedrijf ging twee jaar later naar de beurs en is nu een van de bekendste bedrijven ter wereld. Honderden miljoenen mensen gebruiken het in honderden landen, enzovoort. Maar voor mij persoonlijk was het een grote verandering. Eerst woonde ik in een huis met 5 jongens in Palo Alto en leefde van hun restjes, en opeens had ik alle mogelijke financiële middelen. Ik wilde uitvinden hoe ik deze zegeningen kon delen met de wereld.

Rond die tijd ontmoette ik John Gardner, een opmerkelijke man. Hij was de architect van de Great Society-programma's onder Lyndon Johnson in de jaren '60. Ik vroeg hem wat volgens hem het beste was dat ik, of wie dan ook, kon doen om invloed uit te oefenen op de langdurige problemen van de mensheid. John zei: "Zet in op goede mensen die goede dingen doen. Zet in op goede mensen die goede dingen doen." Dat resoneerde bij me.

Ik begon een stichting om in te zetten op mensen die goede dingen deden. Vooraanstaande, innovatieve non-profitmensen die zakentalent op een zeer effectieve manier inzetten om sociale problemen op te lossen. Mensen die we tegenwoordig sociale ondernemers noemen. Bijvoorbeeld mensen als Mohammed Yunus, die de Grameen Bank startte. en meer dan 100 miljoen mensen wereldwijd uit armoede heeft getild, en de Nobelprijs voor de Vrede won. Maar ook een hoop mensen die je niet kent. Mensen als Ann Cotton, die CAMFED startte in Afrika omdat ze vond dat meisjesonderwijs onvoldoende was. Ze begon het zo'n tien jaar geleden en leidt nu ruim een kwart miljoen Afrikaanse meisjes op. Iemand als Dr. Victoria Hale, die 's werelds eerste non-profit farmaceutische bedrijf oprichtte. Haar eerste geneesmiddel werkt tegen viscerale leishmaniasis, ook bekend als 'zwarte ziekte'. Ze hoopt tegen 2010 deze ziekte uit te roeien, die een echte vloek is in de ontwikkelingslanden. Dus dit is één manier om in te zetten op goede mensen die goede dingen doen.

Veel hiervan komt samen in een filosofie van verandering die volgens mij heel krachtig is. Het is wat we noemen: "Investeer, verbind en vier." Investeer: als je goede mensen ziet die goede dingen doen, investeer dan in hen, in hun organisaties of in bedrijven. Investeer in deze mensen. Hen verbinden door conferenties zoals TED, leidt tot zoveel krachtige connecties, of door het Wereldforum over Sociaal Ondernemerschap dat mijn stichting elk jaar organiseert in Oxford. En vier ze, vertel hun verhalen, want er is niet alleen het werk, maar hun verhalen kunnen de hoop-kloof dichten.

Dit laatste deel van de missie, het vier-gedeelte, herinnerde me echt aan toen ik als kind verhalen wilde vertellen om mensen te betrekken in de thema's die ons allemaal raken. Er ging een lampje branden: op de eerste plaats hoefde ik niet zelf te schrijven, dit konden anderen doen. Het volgende lampje was: beter dan enkel schrijven zouden film en tv zijn, om mensen op grote schaal te bereiken. Ik dacht aan de films die mij inspireerden, films als "Gandhi" en "Schindlers List". Ik vroeg me af wie tegenwoordig dit soort films maakt. Er bleek niet echt een specifiek bedrijf te zijn dat focust op het algemeen belang.

Dus in 2003 begon ik Los Angeles te bezoeken om te praten over het idee van een pro-sociaal mediabedrijf en ik kreeg een hoop aanmoediging. Een bemoedigende uitspraak die ik telkens weer hoorde, was: "De straten van Hollywood zijn geplaveid met de karkassen van mensen als jij, die denken in deze stad even films te komen maken." En er was natuurlijk dat andere gezegde: "De beste manier om miljonair te worden is te beginnen als miljardair en films te gaan maken." (Gelach)

Onverschrokken begon ik in januari 2004 met Participant Productions met de visie om een wereldwijd mediabedrijf te worden gefocust op het algemeen belang. Onze missie is om amusement te leveren dat sociale verandering inspireert. We willen niet dat mensen onze films zien en zeggen: leuk, en ze dan weer vergeten. We willen dat ze daadwerkelijk betrokken raken. In 2005 lanceerden we onze eerste lijst films: "Murder Ball", "North Country", "Syriana" en "Good Night and Good Luck". Tot mijn verrassing werden ze opgemerkt.

We kregen 11 Oscarnominaties voor deze films. Het bleek ook een goed jaar te zijn voor deze kerel. Misschien belangrijker: tienduizenden mensen sloten zich aan bij de activistische programma's die we rondom de films creëerden. Ook hadden we een online-component hiervan, onze sociale groep genaamd Participate.net. Maar met onze sociale partners, zoals de ACLU en PBS en de Sierra Club en de NRDC, konden mensen daadwerkelijk iets doen wanneer ze die films hadden gezien.

Een van deze films, "North Country", was in feite nogal een flop aan de kassa. Maar Charlize Theron speelde in deze film en het ging over vrouwenrechten, huiselijk geweld enzovoort. We brachten de film uit gelijktijdig met het debat in het Congres over de verlenging van de Wet Geweld Tegen Vrouwen. Met vertoningen op Capitol Hill en discussies, en met onze sociale partners, zoals de Nationale Vrouwenorganisatie, werd de film door velen als invloedrijk gezien in de succesvolle verlenging van de wet. Dat vond ik veelzeggend, want de film gaat over een waar gebeurd verhaal. Een vrouw was lastiggevallen, klaagde haar baas aan, wat leidde tot een rechtszaak, die leidde tot de Wet Gelijke Kansen en de Wet Geweld Tegen Vrouwen etc. En toen leidde de film over deze persoon tot de verdere verlenging. Dus nogmaals, het gaat weer om inzetten op goede mensen die goede dingen doen.

A propos, onze mede-TEDster, Al, in 2005 zag ik Al zijn diashow presenteren over klimaatverandering. Destijds dacht ik iets te weten over klimaatverandering. Ik dacht dat het over 30 tot 50 jaar speelde. Maar toen we zijn presentatie hadden gezien, werd duidelijk dat het een veel urgenter probleem was. Dus direct na afloop ontmoette ik Al achter de coulissen samen met Lawrence Bender en Laurie David en Davis Guggenheim, die destijds documentaires deed voor Participant. Met de zegen van Al besloten we ter plekke om er een film van te maken, want we vonden dat wij de boodschap veel sneller konden uitdragen dan wanneer Al de wereld rond moest, met 100 of 200 man publiek per keer.

Er is nog een ander gezegde in Hollywood: dat 'niemand nergens niks vanaf weet'. Ik dacht dat dit een typisch liefdadigheidsinitiatief zou zijn, uitsluitend voor de publieke omroep. Dus het was een schok voor ons allemaal toen de film echt aansloeg bij het publiek. Momenteel is hij verplicht op scholen in Engeland en Schotland, en grotendeels in Scandinavië. We hebben 50.000 dvd's naar leraren van de middelbare school gestuurd in de VS, en het heeft het debat echt beïnvloed. Het was ook een goed jaar voor deze kerel. We noemen Al de George Clooney van klimaatverandering. (Gelach)

Voor Participant is het slechts het begin. Alles wat we doen, betreft grote wereldthema's. We hebben momenteel 10 films in productie en tientallen andere in ontwikkeling. Ik noem een paar toekomstige. Eén is "De oorlog van Charlie Wilson", met Tom Hanks en Julia Roberts. Het is het ware verhaal van Congreslid Charlie Wilson die de Taliban financierde om de Russen in Afghanistan te bevechten. We doen ook een film genaamd "De vliegeraar" gebaseerd op het gelijknamige boek, ook over Afghanistan. We denken dat mensen door het zien van deze films een veel beter beeld krijgen van het Midden-Oosten.

We lanceerden dit jaar een film genaamd "The Chicago 10" op het Sundance festival. Hij is gebaseerd op de demonstranten bij de Democratische Conventie in 1968, Abby Hoffman en collega's. Nogmaals een verhaal over een kleine groep individuen die verandering brachten. Een documentaire die we doen over Jimmy Carter en zijn vredesinspanningen in het Midden-Oosten. In het bijzonder volgden we hem op zijn recente boektournee, die, zoals velen van jullie weten, zeer oncontroversieel is geweest... (Gelach) ...wat niet helpt om mensen in een film te interesseren.

Ter afsluiting wil ik zeggen dat iedereen op zijn eigen manier verandering teweeg kan brengen. Alle mensen in deze ruimte hebben dat gedaan in hun zakelijke levens, of hun filantropische werk of andere interesses. Ik heb geleerd dat er nooit één manier is om verandering te bewerkstelligen. Je kunt het doen als tech-persoon of als finance-persoon of non-profit-persoon of amusements-persoon, maar ieder van ons is al die dingen en meer.

Ik geloof dat als we deze dingen doen, we de kansongelijkheid en het hooptekort kunnen opheffen. Ik stel me voor dat de koppen over er tien jaar ongeveer zo uitzien: "Nieuwe aids-gevallen in Afrika dalen tot 0." "VS importeert laatste vat olie." (Applaus) "Israelis en Palestijnen vieren 10 jaar vreedzame coëxistentie". (Applaus) En ik hou van deze: "Sneeuw keert terug op Kilimanjaro". (Gelach) En tot slot: een eBay-aanbod voor een bereisde diashow, nu overbodig, museumstuk -- neem contact op met Al Gore. Als we samenwerken, geloof ik dat we al deze dingen waar kunnen maken. Dank je voor de gastvrijheid, Het was me een eer. Dank je wel. (Applaus) Oh, dank je wel.