Jeff Hancock: 3 soorten digitale leugens

Dit was een fantastische maand voor bedrog. Dan heb ik het niet eens over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. (Gelach) Er is een bekende journalist betrapt op plagiaat. Het boek van een jonge ster-auteur bevatte zoveel verzonnen citaten dat men het uit de schappen haalde. Een onthulling van de New York Times over verzonnen boekrecensies. Het was fantastisch.

Natuurlijk haalt niet alle bedrog het nieuws. Veel bedrog is alledaags. Veel onderzoeken tonen aan dat we allemaal een of twee keer per dag liegen. Het is nu ongeveer 18:30 u, dus de meesten van ons hebben al gelogen. Eens kijken, Winnipeg. Hoevelen van jullie hebben in de laatste 24 uur een kleine of grote leugen verteld? hebben in de laatste 24 uur een kleine of grote leugen verteld?

Oké, goed. Dit zijn alle leugenaars. Hou ze in de gaten. (Gelach)

Nee, dat zag er goed uit, het was ongeveer tweederde van het publiek. Het resterende deel heeft niet gelogen, of is het misschien vergeten, óf jullie liegen tegen me over jullie gelieg. Dat is nog erger. (Gelach) Dit komt overeen met veel van de onderzoeken die suggereren dat liegen een wijdverbreid fenomeen is. Deze alomtegenwoordigheid, in combinatie met het door en door menselijke ervan -- het feit dat we de waarheid kunnen vertellen of iets kunnen verzinnen -- fascineert mensen al eeuwenlang. Hier hebben we Diogenes met zijn lantaarn. Weet iemand wat hij zocht? Eén eerlijke man en hij overleed zonder hem te vinden daar in Griekenland. En we hebben Confucius in het Oosten die zich bezighield met oprechtheid. Niet alleen dat je deed wat je beloofde of meende wat je zei, maar dat je geloofde in wat je deed. Je geloofde in je principes.

Mijn eerste professionele ontmoeting met bedrog was wat later dan deze jongens, een paar duizend jaar. Midden jaren 90 was ik douanebeambte in Canada, Ja... ik verdedigde de grenzen van Canada. Misschien denk je dat dat daar een wapen is. In feite is het een stempel. Ik verdedigde Canada's grenzen met een stempel. (Gelach) Erg Canadees van me. Ik leerde veel over bedrog tijdens het uitvoeren van mijn plicht bij de douane. Het meeste dat ik dacht te weten over bedrog, klopte bijvoorbeeld niet, en ik ga daar vanavond wat over vertellen.

Maar zelfs sinds 1995, 1996, is de manier waarop we communiceren volledig veranderd. We e-mailen, we sms'en, we skypen, we Facebooken. Het is krankzinnig. Bijna elk aspect van menselijke communicatie is veranderd, en uiteraard had dat zijn invloed op bedrog. Ik zal jullie wat meer vertellen over nieuwe manieren van bedrog die we hebben opgespoord en gedocumenteerd. Ze heten de butler, de sokpop en het Chinese waterleger. Het klinkt als de titel van een vreemd boek, maar het zijn nieuwe soorten leugens.

Laten we beginnen met de butlers. Hier is een voorbeeld: "Onderweg." Heeft iemand ooit "Onderweg" geschreven? Dan heb je ook gelogen. (Gelach) We zijn nooit onderweg, we denken er hoogstens aan. Hier is er nog een: "Sorry dat ik niet eerder antwoordde. Mijn accu was leeg." Je accu was niet leeg! Je was niet buiten bereik. Je wilde die persoon op dat moment gewoon niet antwoorden. Hier is de laatste: je staat met iemand te praten en je zegt: "Sorry, ik heb nog werk te doen. Ik moet gaan." Eigenlijk ben je gewoon verveeld. Je wilt met iemand anders praten. Elk van deze gaat over een relatie in deze altijd verbonden wereld. Als je eenmaal mijn mobiele nummer hebt, heb je letterlijk 24 uur per dag toegang tot mij. Dus gebruiken mensen deze leugens om een buffer te creëren, zoals de butler vroeger deed, tussen ons en onze relaties met alle anderen. Maar ze zijn erg bijzonder. Ze gebruiken dubbelzinnigheid die voortkomt uit het gebruik van technologie. Je weet niet waar ik ben of wat ik doe of met wie ik ben. En ze beschermen de relaties. Deze mensen doen niet vervelend. Ze zeggen: "Luister, ik wil even niet met je praten, maar ik geef wel om je. Ze zeggen: "Luister, ik wil even niet met je praten, maar ik geef wel om je. Onze relatie is nog steeds belangrijk."

De sokpop is een heel ander dier. Die gaat niet over tweeslachtigheid, maar over identiteit. Die gaat niet over tweeslachtigheid, maar over identiteit. Ik geef een voorbeeld van vorige week. Ik geef een voorbeeld van vorige week. Hier is R.J. Ellory, bestsellerauteur in Groot Brittannië Dit is een van zijn bestsellers. Dit is een online reviewer, op Amazon. Mijn favoriet, door Nicodemus Jones: "Wat het verder ook doet, het zal je ziel raken." Uiteraard verdenk je R.J.Ellory ervan dat hij Nicodemus Jones is. Hij schreef buitengewoon positieve recensies over zichzelf.

Dit sokpop-gedoe is niet helemaal nieuw. Walt Whitman deed dit vroeger ook, nog voor er internet bestond. De sokpop wordt op grote schaal pas echt interessant. Dat is het domein van het Chinese waterleger. Chinees waterleger verwijst naar duizenden mensen in China, die betaald worden om content te genereren. Recensies. Of propaganda. De overheid huurt deze mensen in, bedrijven huren ze in... overal. In Noord-Amerika noemen we dit 'astroturfing'. Het is wijdverbreid en men maakt zich er zorgen over. We zien dit vooral bij productrecensies, boekrecensies, alles van hotels tot welke toaster de beste is.

Kijkend naar deze drie vormen van bedrog denk je misschien: "Wauw, internet verandert ons in bedriegers, vooral als je denkt aan astroturfing, waarbij op grote schaal wordt bedrogen. We vonden echter iets heel anders. De anonieme seks-chatrooms even terzijde. Niemand van jullie heeft die uiteraard ooit bezocht. Ik verzeker je dat daar bedrog plaatsvindt. De Nigeriaanse prins die je mailde over die 43 miljoen die het land uit moesten... De Nigeriaanse prins die je mailde over die 43 miljoen die het land uit moesten... Laten we die ook even vergeten. Laten we ons richten op gesprekken met vrienden en familie en collega's en naasten. Dat zijn de gesprekken die ertoe doen. Hoe beïnvloedt technologie bedrog in die relaties?

Hier zijn wat onderzoeken. Een ervan heet dagboekonderzoek, waarbij we mensen vragen om 7 dagen lang al hun gesprekken en leugens op te schrijven. Vervolgens berekenen wij het aantal leugens per gesprek per medium. De uitslag die mensen het meest verbaast, is dat e-mail de eerlijkste is van die drie media. Dit verwart mensen, want we denken: er zijn geen non-verbale aanwijzingen, dus waarom lieg je niet meer? We zien daarentegen keer op keer dat mensen telefonisch het vaakst liegen, We zien daarentegen keer op keer dat mensen telefonisch het vaakst liegen, misschien vanwege die butler-leugens. Dit is meestal niet wat mensen verwachten.

En cv's? We deden een onderzoek waarin we mensen lieten solliciteren naar een baan. Dat kon met een traditioneel papieren cv, of met LinkedIn, een sociaalnetwerksite als Facebook, maar dan voor beroepsmatig gebruik. Met dezelfde informatie als op een cv. We ontdekten, tot verbazing van veel mensen, dat die LinkedIn-cv's het eerlijkst waren over dingen die werkgevers belangrijk vonden, dat die LinkedIn-cv's het eerlijkst waren over dingen die werkgevers belangrijk vonden, zoals je verantwoordelijkheden of je vaardigheden in je vorige baan.

En Facebook zelf? We denken altijd dat het geïdealiseerde versies zijn, dat mensen enkel het beste uit hun leven tonen. Ik heb dat vaak zitten denken. Mijn vrienden kunnen nooit zo cool zijn en zo'n goed leven hebben. Een onderzoek testte dit door de persoonlijkheid van mensen te bekijken. Ze lieten 4 goede vrienden van iemand diens persoonlijkheid beoordelen. Dan lieten ze die persoon beoordelen door veel vreemden, enkel aan de hand van Facebook, en ze vonden dat die beoordelingen vrijwel identiek waren. Je Facebook-profiel lijkt dus echt je persoonlijkheid te weerspiegelen.

En online daten? Een behoorlijk misleidend gebied. Jullie hebben vast allemaal 'vrienden' die wel eens online gedate hebben. (Gelach) Dan bleek die kerel geen haren te hebben, of die vrouw leek niet op haar foto. We waren echt geïnteresseerd, dus brachten we online daters naar het lab, en namen hun maten op. Hun lengte tegen de muur, hun gewicht op een weegschaal. De dames vonden dat geweldig. Toen keken we naar hun leeftijd in het rijbewijs. We zagen iets heel interessant. Hier is een voorbeeld van mannen en lengte. Onderaan zie je hoe lang ze waren volgens hun profiel. Op de y-as, de verticale as, zie je hoe groot ze echt waren. Die diagonale lijn is de waarheidslijn. Als hun stip erop ligt, vertelden ze de waarheid. Zoals je ziet, staan de meeste stippen onder de lijn. Alle mannen logen dus over hun lengte. Ze maakten zichzelf ongeveer 9/10 inch (23 mm) langer. Dat noemen we in het lab 'sterk naar boven afronden'. (Gelach) Je zit een paar mm boven 1,73 m en boem! Dat wordt 1,75 m. Maar wat hier echt belangrijk is: kijk naar al die stippen. Ze zitten vrij dicht bij de waarheid. Zo'n 80% van de deelnemers loog inderdaad, maar altijd een beetje. Zo'n 80% van de deelnemers loog inderdaad, maar altijd een beetje. Een van de redenen is heel eenvoudig. Als je naar een date gaat, en je bent heel anders dan wat je zei, dan is het 'game over'. Dus mensen logen veelvuldig, maar subtiel, niet te veel. Ze hielden zich in.

Wat verklaart al dit onderzoek? Wat verklaart het feit dat ondanks onze vermoedens, inclusief de mijne, veel online communicatie, via technologie, eerlijker is dan rechtstreekse communicatie? Het is erg vreemd. Hoe verklaren we dat?

Je kunt kijken naar de bedrog-ontdekkingsliteratuur. Erg oude literatuur, bijna 50 jaar oud. Het is vaak onder de loep genomen. Duizenden tests, honderden onderzoeken. En de resultaten zijn overtuigend.

Ten eerste merken we misleiding heel slecht op. 54% nauwkeurigheid als je moet zeggen of een uitspraak van iemand gelogen was of niet. Dat is heel slecht. Waarom? Dat heeft te maken met Pinocchio's neus. Als ik jullie zou vragen: waarop let je als je wil zien of iemand liegt? Op welke aanwijzingen let je? De meesten zouden zeggen: de ogen. De vensters van de ziel. Daar ben je niet alleen in. Overal ter wereld, in bijna alle culturen kijkt men vooral naar de ogen. Maar vijftig jaar onderzoek toont aan dat er geen betrouwbare aanwijzing is voor bedrog. Ik vond het ongelofelijk en het was een van de harde lessen die ik leerde als douanebeambte. Aan de ogen zie je niet of iemand liegt. In sommige situaties, met veel op het spel, verwijden de pupillen, gaat de stem omhoog, veranderen lichaamsbewegingen, maar niet altijd, niet bij iedereen. Het is niet betrouwbaar... vreemd. Verder, dat je me niet kan zien, betekent niet dat ik zal liegen. Gezond verstand. Een belangrijke uitkomst is dat we liegen om een reden. We liegen om onszelf te beschermen, voor ons gewin of dat van iemand anders. We liegen om onszelf te beschermen, voor ons gewin of dat van iemand anders. Er zijn slechts weinig pathologische leugenaars. We liegen om een reden. Dat mensen ons niet kunnen zien, betekent niet dat we zullen liegen. Dat mensen ons niet kunnen zien, betekent niet dat we zullen liegen.

Maar er gebeurt hier iets veel interessanters en fundamentelers. Maar er gebeurt hier iets veel interessanters en fundamentelers. Daarvoor moeten we terug in de geschiedenis, naar de oorsprong van taal. Daarvoor moeten we terug in de geschiedenis, naar de oorsprong van taal. Volgens de meeste linguïsten begonnen we 50.000 tot 100.000 jaar geleden te praten. Dat is lang geleden. Vele mensen hebben sindsdien geleefd. We praatten -- neem ik aan -- over vuren en grotten en sabeltandtijgers. Precies weet ik het niet. Maar ze praatten veel, en zoals ik zei, waren er veel mensen die spraak ontwikkeld hebben. Zo'n 100 miljard, in feite. Belangrijk is echter dat het schrift pas 5000 jaar geleden verscheen. Dat betekent dus dat alles wat er daarvoor gezegd is elk woord, elke uiting, verdwenen is. Vervlogen. Geen spoor meer van. De evolutie van spraak is dus niet opgetekend. De volgende grote verandering in het schrift kwam pas 500 jaar geleden. De drukpers. Heel recent in ons verleden, en vrijwel niemand kon schrijven tot de Tweede Wereldoorlog. Dus zelfs alle woorden uit de afgelopen twee millennia zijn -- poef! -- verdwenen. Dus zelfs alle woorden uit de afgelopen twee millennia zijn -- poef! -- verdwenen.

Kijk dan eens naar het huidige, genetwerkte tijdperk. Hoevelen van jullie hebben vandaag iets opgetekend? Iemand iets geschreven? Heeft iemand een woord geschreven? Het lijkt erop dat iedereen hier iets opgetekend heeft. De mensen in deze ruimte hebben waarschijnlijk meer opgetekend dan in de hele menselijke prehistorie. Dat is waanzinnig. We treden een ongelofelijk tijdperk binnen van beweging in menselijke evolutie. We zijn geëvolueerd op een wijze waarop al onze woorden verdwenen, maar we bevinden ons in een omgeving waarin we alles optekenen. In feite denk ik dat we in de nabije toekomst niet alleen het geschrevene optekenen, maar dat alles opgetekend zal worden. niet alleen het geschrevene optekenen, maar dat alles opgetekend zal worden. Wat betekent dat? Wat is het volgende grote idee? Voor een sociaal wetenschapper is dit het meest verbazingwekkende wat ik me ooit kon voorstellen. Ik kan nu kijken naar al die woorden die millennia lang verdwenen. Ik kan leugens zien, die voorheen weg waren zodra ze uitgesproken werden. Herinner je je die astroturfing-recensies? Als ze een nep-recensie schrijven, moeten ze die posten zodat hij achterblijft voor ons.

Ik geef jullie een voorbeeld: we betaalden mensen om nep-reviews te schrijven. Ik geef jullie een voorbeeld: we betaalden mensen om nep-reviews te schrijven. Een van deze reviews is nep. De persoon was nooit in het James Hotel. De andere is echt. Die persoon logeerde daar. Aan jullie om te bepalen welke echt is. Aan jullie om te bepalen welke echt is. Ik laat je even lezen. Ik wil dat iedereen zometeen zijn hand opsteekt. Bedenk dat ik bedrog onderzoek. Ik merk het als je je hand niet opsteekt. Oké, hoeveel van jullie denken dat A nep is? Goed. Ongeveer de helft. Hoevelen denken dat B echt is? Lichtelijk meer voor B. Hier is het antwoord. B is nep. Goed zo, tweede groep. Je hebt de eerste groep ingemaakt. Jullie zijn ietwat ongebruikelijk. Meestal wanneer we dit demonstreren is de verdeling 50-50, wat overeenkomt met de onderzoeksresultaten: 54%. Misschien zijn mensen in Winnipeg wat achterdochtiger en beter in het uitvogelen. Die koude, harde winters. Geweldig.

Waarom geef ik hierom? Nu kan ik met mijn informatica-collega's computeralgoritmes maken die de taalkundige sporen van bedrog analyseren. Let op een paar dingen in de neprecensie. De eerste is dat leugenaars aan verhaallijn denken. Ze verzinnen een verhaal: Wie? Wat gebeurde er? Dat zie je hier. Onze bedrieger sprak over wie ze waren en wat ze deden. Ook gebruikte hij de eerste persoon -- ik -- veel vaker dan de mensen die er werkelijk logeerden. Ze wrongen zich in de recensie, in een poging je te overtuigen dat ze er waren. Maar de mensen die er werkelijk waren geweest, wier lichamen in die ruimte waren geweest, spraken veel meer over ruimtelijke informatie. Ze zeiden hoe groot de wc was, of de nabijheid van winkels.

Jullie waren redelijk goed. De meeste mensen presteren 50/50. Ons computeralgoritme is zeer nauwkeurig, veel nauwkeuriger dan mensen. Maar het zal niet altijd juist zitten. Dit is geen bedrog-signaleringsmachine die ontdekt of je vriendin loog in dat sms'je. We geloven dat elke soort leugen -- nep-hotelrecensies, nep-schoenrecensies, je vriendin die je bedriegt met een sms -- allemaal verschillend zijn, met verschillende taalpatronen. Maar omdat alles nu bewaard wordt, kunnen we die verschillende soorten leugens bekijken.

Zoals ik zei: als sociaal-wetenschapper is dit geweldig. Het is transformationeel. We kunnen zoveel meer gaan leren over het menselijk denken en expressie. Over alles, van liefde tot gedrag, want alles wordt nu opgetekend. Maar wat betekent dit voor de gemiddelde burger? Wat betekent het voor onze levens? Laten we bedrog even vergeten. Een van de grote ideeën is volgens mij dat we enorme sporen achterlaten. Mijn vak 'verzonden berichten' is gigantisch maar ik kijk er nooit naar. Ik schrijf voortdurend, maar kijk nooit naar mijn sporen. Ik denk dat we dat veel meer gaan zien. We kunnen reflecteren op wie we zijn door te bekijken wat we schreven en deden.

Terug naar bedrog. Er zijn een paar dingen om mee te nemen. Ten eerste: online liegen kan gevaarlijk zijn. Je laat niet alleen een optekening achter op je machine maar ook bij de persoon tegen wie je liegt, en ook voor mij, om te analyseren met computeralgoritmes. en ook voor mij, om te analyseren met computeralgoritmes. Ga er dus vooral mee door. Maar wat betreft liegen en wat we willen doen met onze levens, kunnen we teruggaan naar Diogenes en Confucius. Zij waren minder geïnteresseerd in liegen of niet liegen, en meer in eerlijk zijn naar jezelf. Ik denk dat dit heel belangrijk is. Wanneer je op het punt staat iets te zeggen of te doen, kun je denken: wil ik dit als onderdeel van mijn nalatenschap, van mijn persoonlijke archief? Want in het digitale tijdperk waarin we leven, in het netwerktijdperk, laten we allemaal sporen na. Dank je wel voor je tijd en succes met je archief. (Applaus) Dank je wel voor je tijd en succes met je archief. (Applaus)