Jason Clay: Hoe topmerken biodiversiteit kunnen helpen redden

Ik verbracht mijn jeugd op een kleine boerderij in Missouri. We leefden van minder dan een dollar per dag, ongeveer 15 jaar lang. Ik kreeg een beurs en ging naar de universiteit, studeerde internationale landbouwkunde, en antropologie, en besloot dat ik iets terug zou gaan geven. Ik zou met kleine boeren gaan werken, ik zou armoede helpen bestrijden, ik zou gaan werken aan internationale ontwikkeling. Toen veranderde ik van koers en kwam hier terecht. Wanneer je een doctorstitel behaalt, en besluit niet te gaan lesgeven, beland je niet automatisch op een plek als deze. Het is een keuze. Je kunt ook taxichauffeur worden. Je zou in New York kunnen zijn. Ik begon te werken met vluchtelingen en hongersnood slachtoffers -- kleine boeren, die allemaal, of bijna allemaal -- onteigend en verdrongen waren. Nu was ik getrained in het methodologisch onderzoeken van zulke mensen. Dus dat deed ik: ik onderzocht hoeveel vrouwen verkracht waren onderweg naar deze kampen. I onderzocht hoeveel mensen gevangen gezet waren, hoeveel familieleden waren vermoord. Ik schatte hun verblijfsduur in en hoeveel het zou kosten om hen te voeden. En ik werd erg goed in het voorspellen hoeveel lijkzakken je nodig zou hebben voor de mensen die gingen sterven in deze kampen.

Nu is dit God's werk, maar niet mijn werk. Dit werk was niet wat ik van plan was. Nu was ik bij een Grateful Dead benefietconcert voor de regenwouden in 1988. Ik ontmoette een man -- de man links. Zijn naam was Ben. Hij zei, "Wat kan ik doen om de regenwouden de redden?" Ik zei, "Nou, Ben, wat doe jij?" "Ik maak ijs" Dus ik zei, "Dan moet je regenwoud ijs maken. En je moet noten uit het regenwoud gebruiken om te laten zien dat bossen meer waard zijn als bos dan als grasland." Hij zei, "Ok" Binnen een jaar, was Rainforest Crunch op de schappen. Het was een groot succes. We maakten onze eerste miljoen dollar omzet door op 30 dagen te kopen en de verkopen op 21. Daar komt je adrenaline van op gang. Toen hadden we vier en een half miljoen dollar krediet want we waren kredietwaardig op dat moment. We hadden 15 tot 20, misschien 22% van de wereldwijde paranoot markt. We betaalden twee tot drie keer meer dan anderen. Iedereen ging de verzamelaars van paranoten meer betalen want anders kochten wij ze. Een groot succes. 50 bedrijven tekenden, 200 produkten kwamen op, produceerden 100 miljoen in omzet. Het faalde. Waarom faalde het? Omdat de mensen die paranoten verzamelden niet dezelfde mensen waren die de bossen omhakten. En de mensen die geld verdienden aan paranoten waren niet de mensen die geld verdienden van het omhakken van bossen. We vielen de verkeerde drijfveer aan. We zouden aan rundvlees moeten werken We zouden aan hardhout moeten werken. We zouden aan soya moeten werken -- zaken waar we niet op gefocussed waren.

Dus laten we terug gaan naar Soedan. Ik spreek vaak met vluchtelingen: "Waarom realiseert het westen zich niet dat hongersnoden worden veroorzaakt door beleid en politiek, niet door het weer?" En op een dag zei een boer iets dat heel diepzinnig was. Hij zei, "Je kunt niet iemand wekken die pretendeert te slapen."

(Gelach)

Ok. Vooruit kijkend. We leven op een planeet. Daar is er maar één van. We moeten ontwaken uit de droom dat we meer hebben dan wat er is op deze begrensde planeet. We kennen de limieten van de grondstoffen die we hebben. We kunnen ze misschien anders gebruiken. We hebben misschien wat innovatieve, nieuwe ideeën. Maar in het algemeen, dit is wat we hebben. Meer is er niet. Er is een simpel sommetje waar we niet onderuit kunnen. Bevolking maal consumptie moet wel in relatie staan tot de planeet, en op dit moment klopt de uitkomst niet. Ons werk toont aan dat we leven op ongeveer 1,3 planeten. Rond 1990 hebben we de grens overschreden van een duurzame relatie met de planeet. Nu zijn we op 1,3. Waren we boeren geweest, dan aten we ons eigen zaad. Als bankiers, leefden we nu van het kapitaal, niet de rente. Dit is de huidige stand van zaken. Veel mensen wijzen graag naar iets anders als de bron van het probleem. Het is altijd bevolkingsgroei. Bevolkingsgroei is belangrijk, maar het gaat ook over hoeveel ieder mens consumeert. Dus wanneer de gemiddelde Amerikaan 43 keer zoveel consumeert als de gemiddelde Afrikaan, ligt voor de hand dat consumptie een probleem is. Het gaat niet alleen over populatie en het gaat niet alleen over hen; het gaat over ons. Maar het gaat niet alleen over mensen; het gaat over levensstijlen. Er is zeer goed bewijs -- nogmaals, we hebben geen collegiaal getoetste methodologie die staat als een huis-- maar er is erg goed bewijs dat de gemiddelde kat in Europa een grotere voetafdruk op het milieu heeft, tijdens zijn leven dan de gemiddelde Afrikaan. Denk je dat dat niet een probleem is in de toekomst? Denk je dat dat geen vraag is over hoe we de grondstoffen van de Aarde zouden moeten gebruiken?

Laten we terug gaan naar ons sommetje. In 2000 waren er zes miljard mensen op aarde. Ze verbruikten wat ze verbruikten -- laten we zeggen één eenheid van consumptie elk. We hebben zes miljard eenheden van consumptie. Tegen 2050, zijn er negen miljard mensen -- alle wetenschappers zijn het er over eens. Ze gaan met zijn allen twee keer zoveel verbruiken als nu -- wetenschappers zijn het wederom eens -- omdat het inkomen zal stijgen in de opkomende landen vijf keer wat het nu is -- wereldwijd gemiddeld ongeveer 2,9. Dus we gaan 18 miljard eenheden van consumptie krijgen. Wie heb je recentelijk horen zeggen dat we de produktie van goederen en diensten moeten verdriedubbelen? Maar dat is wat de feiten zeggen. We zullen niet in staat zijn dat te doen. We kunnen productiviteit verhogen. We kunnen de efficiëntie verbeteren. Maar we moeten ook het verbruik verlagen. We moeten minder gebruiken om meer te maken. En dan moeten we nog minder verbruiken. En dan minder verbruiken.. Al die dingen zijn onderdeel van de som.

Maar het stipt een fundamentele vraag aan: moeten consumenten een keuze hebben over duurzaamheid, over duurzame produkten? Zou je in staat moeten zijn een duurzaam produkt te kopen dat staat naast een niet-duurzaam produkt? of zouden alle produkten op het schap duurzaam moeten zijn? Als ze allemaal duurzaam zouden moeten zijn op een eindige planeet, hoe doen we dat dan? De gemiddelde consument besteedt 1,8 seconden in de VS. OK, laten we gul zijn. Laten we zeggen dat het 3,5 seconden is in Europa. Hoe evalueer je alle wetenschappelijke informatie over een produkt, waarvan de informatie wekelijks, zo niet dagelijks, veranderd? Hoe wordt je geïnformeerd? Dat wordt je niet. Hier is een vraagje. Vanuit een broeikasgas-perspectief, is lamsvlees geproduceerd in het Verenigd Koningkrijk beter dan lamsvlees geproduceerd in Nieuw Zeeland, ingevroren en verscheept naar het Verenigd Koninkrijk? Is een slecht droogvoerbedrijf voor rundvlees beter of slechter dan een slecht graslandbedrijf voor rundvlees? Zijn er voor biologische aardappelen werkelijk minder giftige chemicaliën gebruikt om ze te produceren dan bij conventionele aardappelen? In alle gevallen is het antwoord "het ligt eraan." Het ligt eraan wie het heeft geproduceerd en hoe, in ieder afzonderlijk geval En er zijn vele anderen. Hoe beweegt een consument zich door dit mijnenveld? Dat doet hij niet. Ze kunnen hier veel opinies over hebben, maar ze zullen niet erg geïnformeerd zijn.

Duurzaamheid moet voorafgaan aan concurrentie. Het moet iets zijn waar we allemaal om geven. En we hebben samenwerking nodig. We hebben de samenwerking nodig van groepen die dat nooit eerder deden. Cargill moet met Bunge gaan werken. Coke moet met Pepsi gaan werken. Oxford moet met Cambridge gaan werken. Greenpeace moet met WWF gaan werken. Iedereen moet gaan samenwerken -- China en de VS. We moeten beginnen deze planeet te beheren alsof ons leven er van afhangt, want dat doet het, fundamenteel doet het dat. Maar we kunnen niet alles doen. Zelfs als we ieders hulp hebben, moeten we strategisch te werk gaan. We moeten focussen op waar?, wat? en wie? Dus, waar? We hebben wereldwijd 35 plekken geïdentificeerd waar we moeten werken. Dit zijn plekken met de meest gevarieerde biodiversiteit en het belangrijkst, gezien vanuit het oogpunt van ecosystemen. We moeten op deze plekken werken. We moeten deze plekken redden als we ook maar enigzins de biodiversiteit zoals we die kennen willen behouden. We keken naar de bedreigingen van deze plekken. Hier zijn de 15 goederen die fundamenteel de grootste bedreiging vormen voor deze plekken vanwege ontbossing, sediment verlies, watergebruik, pesticiden, overbevissing, etc.

Dus we hebben 35 plekken, we hebben 15 goederen met prioriteit. waarmee we gaan werken om de wijze te veranderen waarop deze goederen worden geproduceerd? Gaan we werken met 6,9 miljard consumenten? Eens kijken, dat zijn ongeveer 7.000 talen, 350 hoofdtalen -- dit is veel werk. Ik voorzie niet dat iemand dat effectief kan doen. Gaan we met 1,5 miljard producenten samenwerken? Wederom, een overweldigende taak. Er moet een betere manier zijn. 300 tot 500 bedrijven beheersen 70% of meer van de handel in elk van deze goederen die we geïdentificeerd hebben als de meest significant. Als we met hen samenwerken, als we deze bedrijven veranderen en de wijze waarop ze handelen, dan gebeurt de rest automatisch. Dus, we liepen door de 15 goederen. Dit zijn er negen van. We zetten ze naast elkaar met daarbij de namen van de bedrijven die met elk daarvan werken. En als je door de eerste 25 of 30 namen loopt van elk van deze goederen, dan begin je te zien dat, goh, hier is Cargill, en daar is Cargill, Cargill is overal. In feite, komen deze namen keer op keer terug. Dus we deden de analyse nogmaals op een iets andere manier. We zeiden: als we de honderd grootste bedrijven nemen, welk percentage van deze 15 goederen roeren ze aan? Kopen of verkopen... En we zagen dat het 25% is. Dus 100 bedrijven beheersen 25% van de handel in de 15 belangrijkste goederen op de planeet. Honderd bedrijven kunnen we wel behapstukken. Honderd bedrijven, daarmee kunnen we werken.

Waarom is 25% belangrijk? Als deze bedrijven om duurzame produkten vragen, beïnvloeden ze 40 tot 50% van de productie. Bedrijven kunnen producenten sneller beïnvloeden dan de consument dat kan. Wanneer bedrijven dit verlangen, kunnen we de productie zoveel sneller beïnvloeden dan door op consumenten te wachten. Na 40 jaar maakt de wereldwijde biologische beweging 0,7% uit van de wereldwijde voedselmarkt. Zo lang kunnen we niet wachten. Zoveel tijd hebben we niet. We hebben verandering nodig die accelereert. Zelfs door met individuele bedrijven te werken gaat het ons waarschijnlijk niet lukken. We moeten beginnen om met industrieën te werken. Dus we startten rondetafelgesprekken, waar we de gehele productieketen samenbrengen, van producenten tot de detailhandel en merken. We nodigen maatschappelijke partijen, ngo's, onderzoekers en wetenschappers uit om een geïnformeerde discussie aan te gaan -- soms een heftig debat -- om de voornaamste invloeden duidelijk te krijgen van deze producten. Waar ligt de wereldwijde maatstaf, wat is een acceptabele invloed, en hieromheen standaarden ontwerpen. Het is niet alleen maar lachen, gieren, brullen.

In zalm-aquacultuur, begonnen we een ronde tafel ongeveer zes jaar geleden. Acht entiteiten zaten rond de tafel. Uiteindelijk kregen we, denk ik, 60% van de wereldwijde productie rond de tafel en 25% van de vraag rond de tafel. Drie van de originele entiteiten waren elkaar aan het aanklagen. En toch lanceren we volgende week wereldwijd geverifieerde, goedgekeurde en gecertificeerde normen voor zalm-aquacultuur. Het kan dus.

(Applaus)

Dus wat brengt de verschillende entiteiten samen? Het is het risico en de vraag. Voor de grote bedrijven is dat reputatierisico , maar nog belangrijker, het maakt hen niet uit wat de prijs van goederen is. Hebben ze geen goederen, dan hebben ze geen bedrijf. Hun zorg is de beschikbaarheid, dus het risico voor hen is om helemaal geen product te hebben. Voor de producenten, is het de wijze waarop een koper iets geproduceerd wil zien, wat hen aan tafel brengt. Dus het is de vraag die hen aan tafel brengt. Het goede nieuws is dat we twee jaar geleden honderd bedrijven hebben geïdentificeerd. De laatste 18 maanden hebben we verdragen getekend met 40 van deze honderd bedrijven om met hen te gaan werken aan hun aanvoer kanalen. En in de komende 18 maanden, zullen we met nog eens 40 gaan samenwerken, en we denken dat we die ook getekend krijgen. Wat wij doen is het samenbrengen van de directeuren van deze 80 bedrijven om te helpen de laatste 20 over de streep te trekken, en ze aan tafel te krijgen. Deze houden niet van NGOs, hebben nog nooit met NGO's gewerkt, ze maken zich zorgen om dit en om dat, maar we moeten dit allemaal samen doen. Dus we halen alles uit de kast. We gebruiken wat voor middelen dan ook om hen aan tafel te krijgen.

Eén bedrijf waarmee we werken, dat begonnen is -- met kleine stapjes wellicht -- maar dat begonnen is aan deze reis naar duurzaamheid, is Cargill. Ze hebben onderzoek gefinancierd dat aantoont dat we de wereldwijde productie van palmolie kunnen verdubbelen zonder één boom om te hakken in de komende 20 jaar en dat allemaal alleen al in Borneo door land te beplanten dat al gedegradeerd is. De studie toont aan dat de hoogste netto contante waarde voor palmolie is op land dat gedegradeerd is. Ze zijn ook aan het onderzoeken of hun palmolie leveranties gecertificeerd zouden kunnen worden en wat ze zouden moeten veranderen om zelf gecertificeerd te worden door een geloofwaardig certificatieprogramma. Waarom is Cargill belangrijk? Omdat Cargill 20 tot 25% van de palmolie beheerst. Als Cargill een beslissing neemt, beweegt de hele palmolie-industrie, of minimaal 40-50% daarvan. Dat is niet niks. Belangrijker nog, Cargill en nog een bedrijf verschepen 50% van de palmolie die naar China gaat. We hoeven de bedrijfspraktijken van geen enkel Chinees bedrijf te veranderen als we Cargill zover krijgen dat ze enkel duurzame palmolie naar China sturen. Het is een vooropgezette zaak. Al de palmolie die erheen gaat is goed. Kopen maar.

Mars is op een vergelijkbare reis. De meeste mensen denken dat Mars een chocoladebedrijf is, maar Mars heeft duurzaamheidsbeloften gedaan om enkel nog gecertificeerde vis in te kopen. Mars blijkt meer vis te kopen dan Walmart vanwege dierenvoeding. Maar ze doen heel interessante dingen met chocolade, en het stamt allemaal van hun wens om in de toekomst zaken te kunnen blijven doen. En wat ze zien is, dat ze chocoladeproductie moeten verbeteren. Op elke wilekeurige plantage produceert 20% van de bomen 80% van de oogst, dus is Mars aan het kijken naar het genoom. Ze sequencen het genoom van de cacaoplant. Samen met IBM en het Departement van Landbouw. En ze maken het publiekelijk bekend want ze willen dat iedereen toegang heeft tot deze data, zodat iedereen ze kan helpen om chocolade productiever en duurzamer te maken. Wat zij beseffen is dat als ze de eigenschappen kunnen identificeren betreffende opbrengst en droogteresistentie, ze 320% meer cacao kunnen telen op 40% van het land. De rest van het land kan voor iets anders worden gebruikt. Het is meer met minder, en nog eens minder. Zo moet de toekomst er uitzien, en dit publiekelijk bekend maken is slim. Ze wilen geen IT-bedrijf zijn... ze willen een chocoladefabrikant zijn, maar dat willen ze dan ook voorgoed zijn.

Nu klagen veel mensen over de prijs van voedsel, maar in feite daalt de prijs van voedsel juist, Dat is vreemd; in feite betalen consumenten niet de werkelijke prijs van voedsel. Als je enkel water neemt, en we kijken naar vier alledaagse producten, naar hoeveel een boer produceert om die producten te maken, en dan naar hoeveel water verbruikt is bij de productie, en dan naar wat de boer betaald krijgt. Als je de hoeveelheid water deelt door wat de boer betaald krijgt, zie je dat de opbrengst onvoldoende is om een redelijke prijs te betalen voor water bij elk van die producten. Het is per definitie een externaliteit. Het is de "subsidie van de natuur". Coca-Cola heeft veel aan water gewerkt, maar momenteel gaan ze 17-jaars contracten aan met telers in Turkije om vruchtensap te verkopen in Europa. Dat doen ze omdat ze een product willen dat dichter bij de Europese markt is. Maar ze kopen niet alleen het sap; ze kopen ook de koolstof in de bomen om te compenseren wat het kost aan CO2 om het product in Europa te krijgen. Er is koolstof die gekocht wordt met suiker, met koffie, met rundvlees. Dat heet bundling. Het brengt die externe kosten terug in de prijs van de koopwaar.

We moeten de lessen, getrokken uit deze vrijwillige standaarden die de beste producenten wereldwijd toepassen, gebruiken om overheidsregelgeving te sturen, zodat we de hele prestatiecurve kunnen verschuiven. Het is niet genoeg om de besten te identificeren, we moeten de rest overhalen.

De vraag is niet wat te denken, maar hoe te denken. Deze bedrijven zijn begonnen anders te denken. Ze zijn op een reis, een weg terug is er niet. Wij allemaal maken dezelfde reis als zij. We moeten echt gaan veranderen hoe we over alles denken. Wat duurzaam was op een planeet met 6 miljard mensen zal dat niet zijn op een planeet met negen miljard.

Dank u.

(Applaus)