James Stavridis: de ideeën van een admiraal over mondiale veiligheid

Ik ga wat praten over open-sourceveiligheid omdat we in de 21ste eeuw beter moeten worden op gebied van veiligheid.

Laten we eens terugkijken naar de 20ste eeuw. Hoe werkte veiligheid toen? Hoe werkte veiligheid toen?

Dit is Verdun, een slagveld in Frankrijk, net ten noorden van het NAVO-hoofdkwartier in België. In 1916 werden in Verdun op 300 dagen tijd 700.000 mensen gedood, zo'n 2.000 per dag.

Later, in de Tweede Wereldoorlog, werden in de slag om Stalingrad in 300 dagen tijd 2 miljoen mensen gedood.

Dan komt de Koude Oorlog. We blijven het proberen en bouwen muren. Na de loopgravenoorlog van de Eerste Wereldoorlog komt de Maginot-lijn van de Tweede Wereldoorlog, en dan, in de Koude Oorlog, komen het IJzeren Gordijn en de Berlijnse Muur. Muren werken niet.

Mijn thesis is dat we om veilig te zijn in plaats van muren bruggen moeten bouwen. Dit is een beroemde brug in Europa. Ze staat in Bosnië-Herzegovina. Het is de brug over de Drina, het onderwerp van een roman van Ivo Andrić. Hij gaat over hoe in dat zeer onrustige deel van Europa en de Balkan in de loop van de tijd enorme muren werden gebouwd. In het laatste decennium beginnen deze gemeenschappen aarzelend naar elkaar toe te groeien.

Ik zou willen stellen dat open-source veiligheid te maken heeft met het met elkaar verbinden van het internationale, het interdepartementale, het publiek-private, en dat vastzetten door strategische communicatie, vooral in sociale netwerken.

Ik ga uitleggen waarom we dat moeten doen. Ons mondiale gemeenschappelijke goed worden op allerlei manieren bedreigd en de oorzaken van die bedreiging zullen niet worden weggenomen door het bouwen van muren.

Je kan zien dat ik een matroos ben. Dit is een schip onderweg in de Indische Oceaan. Wat is er mis met deze foto? Er zit prikkeldraad langsheen de zijkanten van het schip. Om piratenaanvallen te voorkomen. Piraterij is vandaag een zeer actieve bedreiging in de wereld. Dit is in de Indische Oceaan. Piraterij is ook zeer actief in de straat van Malakka. Ook in de Golf van Guinee. En in het Caribisch gebied. Het is een verlies van 10 miljard dollar per jaar in het wereldwijde vervoerssysteem. Vorig jaar werden op 20 schepen 500 zeelieden gegijzeld. Dit is een aanval op het mondiale gemeenschappelijke goed. We moeten erover nadenken hoe dit aan te pakken.

Nu naar een ander soort zee, de cyber-zee. Hier zijn foto's van twee jonge mannen. Ze zitten opgesloten. Zij pleegden een credit-cardfraude die hen meer dan 10 miljard dollar opbracht. Cybercriminaliteit kost de wereldeconomie 2 biljoen dollar per jaar. Twee biljoen per jaar. Dat is net onder het bbp van Groot-Brittannië. Deze eindeloze cyberzee, het fundamentele stuk van radicale openheid, wordt evenzeer bedreigd.

Ook maak ik me zorgen om de dreiging die uitgaat van de handel in verdovende middelen. Opium komt uit Afghanistan via Europa naar de Verenigde Staten. We maken ons zorgen over cocaïne uit de noordelijke Andes. We maken ons zorgen over de handel in illegale wapens en mensenhandel. Bovenal maken we ons zorgen om de mensenhandel en zijn vreselijke tol. Mensenhandel verloopt grotendeels over zee maar ook via andere wegen.

Ik wou dat ik jullie kon zeggen dat dit een zeer high-tech onderdeel van de US Navy is dat we gebruiken om die handel te stoppen. Helaas, dit is een semi-onderzeeboot gebruikt door de drugskartels. Hij werd gebouwd in de jungle van Zuid-Amerika. Wij vingen hem met dat low-tech vlot — (Gelach) — Hij had zes ton cocaïne aan boord. Een vierkoppige bemanning. Geavanceerde communicatieapparatuur. Dit soort handel in verdovende middelen, mensen, wapens, en, God verhoede, massavernietigingswapens maakt deel uit van de bedreiging van ons mondiale gemeenschappelijke goed.

Bekijk het in het Afghanistan van vandaag. Dit is een papaverveld in Afghanistan. 80 tot 90 procent van de papaver in de wereld, en van de opium en heroïne, komt uit Afghanistan. Ook zien we er, natuurlijk, terrorisme. Het is de basis van al-Qaeda. De opstand is daar endemisch. Dit terrorisme bedreigt eveneens het mondiale gemeenschappelijke goed. We moeten dat aanpakken.

Zover staan we in de 21ste eeuw. We weten dat onze 20ste-eeuwse methodes niet gaan werken. Wat moeten we doen?

Ik zou willen stellen dat veiligheid niet meer uitsluitend uit de loop van een geweer kan komen. Wij leveren veiligheid niet uitsluitend uit de loop van een geweer. Militaire dwang zal nodig blijven. Wanneer we het doen, moeten wij het goed en competent doen.

Maar mijn thesis is dat open-sourceveiligheid internationaal, interdepartementaal en publiek-privaat moet zijn door dit idee van strategische communicatie via het Internet.

Ik geef u een paar voorbeelden van hoe dit werkt. Dit is Afghanistan. Dit zijn Afghaanse soldaten. Met boeken. Je zou kunnen zeggen: "Dat is vreemd. Ik meen gelezen te hebben dat in Afghanistan jonge mannen en vrouwen grotendeels ongeletterd zijn."

Je hebt gelijk.

Vijfentachtig procent kan niet lezen wanneer ze toetreden tot de veiligheidstroepen van Afghanistan. Waarom? Omdat de Taliban onderwijs verboden toen deze mannen en vrouwen hadden moeten leren lezen.

Waarom staan ze daar dan allemaal met boeken? We zijn bezig met ze te leren lezen. De NAVO organiseert daarvoor cursussen in samenwerking met de particuliere sector en in samenwerking met ontwikkelingsorganisaties. We hebben meer dan 200.000 Afghaanse veiligheidstroepen de basis van lezen en schrijven bijgebracht.

Als je in Afghanistan kunt lezen en schrijven, steek je meestal een pen in je zak. Bij de afstudeerplechtigheid nemen ze die pen met grote trots in ontvangst en steken ze hem in hun zak. Dit werkt internationaal — er zijn 50 landen betrokken bij deze missie — interdepartementaal — de ontwikkelingsagentschappen — en publiek-privaat om tot deze vorm van beveiliging te komen.

We onderwijzen hen natuurlijk ook gevechtstechnieken, maar open-sourceveiligheid betekent verbinden op manieren die een blijvend veiligheidseffect hebben.

Hier is een ander voorbeeld. Dit is een oorlogsschip van de Amerikaanse marine. Het heet de Comfort. Het heeft een zusterschip, de Mercy. Het zijn ziekenhuisschepen. De Comfort opereert in het gehele Caribische gebied en langs de kust van Zuid-Amerika. Het behandelt patiënten. Op een typische cruise zo'n 400.000 behandelingen. De bemanning bestaat niet alleen uit militairen. Het is een combinatie van humanitaire organisaties: Operation Hope, Project Smile. Andere organisaties zenden vrijwilligers. Ook interdepartementale artsen. Ze maken er allemaal deel van uit.

Om jullie een voorbeeld te geven van de impact hiervan: deze kleine jongen van acht jaar liep met zijn moeder twee dagen om de ogenkliniek van de Comfort te bereiken. Met een bril voor zijn erg bijziende ogen, keek hij rond en zei: "Mama, veo el mundo." "Moeder, ik zie de wereld." Vermenigvuldig dit met 400.000 dan zie je in dat deze publiek-private samenwerking met veiligheidstroepen een heel andere manier is om veiligheid te creëren.

Hier zie je honkbalspelers. Kun je de twee soldaten van het Amerikaanse leger op deze foto eruit halen? Het zijn de twee jonge mannen aan beide zijden van deze jongens. Dit is een van de 'honkbalklinieken'. We onderzochten er de samenwerking tussen eersteklas-honkbal en het ministerie van buitenlandse zaken. Die houden zich bezig met het diplomatieke aspect. Militaire honkbalspelers, echte soldaten met echte vaardigheden, nemen deel aan deze missie. Ze zetten klinieken op in heel Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, in Honduras, Nicaragua, in alle landen van Midden-Amerika en het Caribisch gebied waar honkbal populair is. Dit creëert veiligheid. Het toont jonge mannen en vrouwen rolmodellen over fitness en over leven. Ik zou willen stellen dat dit bijdraagt aan onze eigen veiligheid.

Een ander aspect van dit partnerschap is bij rampenbestrijding. Dit is een Amerikaanse luchtmachthelikopter. Hij helpt na de tsunami van 2004 waarbij 250.000 mensen omkwamen. Bij elk van deze grote rampen — de tsunami in 2004, 250.000 doden, de aardbeving in Kasjmir in Pakistan, 2005, 85.000 doden, de Haïtiaanse aardbeving, ongeveer 300.000 doden, meer recentelijk de vreselijke aardbeving-tsunamicombinatie die Japan en haar nucleaire industrie trof — in al deze gevallen zien we partnerschappen ontstaan tussen internationale actoren, interdepartementale, publiek-private samenwerking met de veiligheidstroepen om te reageren op dit soort natuurrampen. Dit zijn voorbeelden van die open-sourceveiligheid.

We combineren het in toenemende mate door dit soort dingen te doen. Bij dit beeld zou je kunnen denken: "Ach, admiraal, dit moet communicatie via zeewegen voorstellen of misschien wel glasvezelkabels." Nee. Dit is het beeld van de wereld volgens Twitter. Tweets zijn paars. Geolocatie is groen. Wit is de synthese. Het is een perfecte evocatie van die grote bevolkingsenquête, de zes grootste landen in de wereld in aflopende volgorde: China, India, Facebook, de Verenigde Staten, Twitter en Indonesië. (Gelach)

Waarom willen we in deze netten geraken? Waarom willen we erin worden betrokken? We hadden het al over de Arabische lente en haar impact. Ik geef je een ander voorbeeld van hoe die boodschap wordt overgebracht.

In een toespraak zoals deze een tijdje geleden in Londen zei ik: "Ik ben op Facebook. Stuur me een vriendschapsverzoek." Er werd een beetje gelachen. Dit werd door AP opgepikt en sloeg aan op twee plaatsen in de wereld: Finland en Indonesië. De kop werd: NAVO admiraal heeft vrienden nodig. (Gelach) Bedankt. (Applaus) Dat is zo. (Gelach)

Het verhaal werkte als een katalysator. De volgende ochtend had ik honderden vriendschapsverzoeken voor Facebook van Indonesiërs en Finnen. De meeste van deze strekking: "Admiraal, we hoorden dat je vrienden nodig hebt en, tussen haakjes, wat is de NAVO?" (Gelach)

Dus... (Gelach)

Ja, lach maar, maar zo brengen we de boodschap over en daardoor helpen deze internationale, interdepartementale, publiek-private, sociale netten veiligheid creëren.

Maar zo perfect is het allemaal niet. Dit is een foto van een moedige Britse soldaat. Hij is bij het Scots Guards. Hij staat op wacht in Helmand, in zuidelijk Afghanistan. Ik toon hem hier om ons eraan te herinneren dat niemand moet denken dat we geen competente legers, die militair een verschil kunnen maken, meer zouden nodig hebben. Dat is de kern van wie we zijn en wat we doen, en we doen het om vrijheid en vrijheid van meningsuiting te beschermen alle dingen die we zo naar waarde schatten in onze samenlevingen.

Maar het leven is geen aan-en-uitschakelaar. Militairen moeten niet alleen maar of in de strijd of in de kazerne zijn.

Ik zie het leven als een regelweerstand. Als we in de 21ste eeuw aan veiligheid denken zullen er momenten zijn dat hard optreden in oorlog en crisis nodig zal zijn, maar in veel gevallen zoals waar we vandaag over hebben gesproken, kunnen onze legers onderdeel zijn van het creëren van 21e-eeuwse veiligheid, internationaal, interdepartementaal, publiek-privaat, met competente communicatie.

Ik wil eindigen met wat we eerder vandaag gehoord hebben over Wikipedia. Ik gebruik de hele tijd Wikipedia om feiten op te zoeken. Zoals jullie wel weten wordt Wikipedia niet bij elkaar geschreven door 12 briljante mensen die in een afgesloten kamer artikelen zitten te schrijven. In Wikipedia brengen elke dag tienduizenden mensen informatie in en elke dag halen miljoenen mensen die informatie op. Het is het perfecte beeld voor het fundamentele punt dat niemand van ons zo slim is als wij allemaal samen. Niemand, geen verbond, geen natie, niemand van ons is zo slim als wij allemaal samen.

De visie van Wikipedia is heel eenvoudig: een wereld waarin ieder mens in alle vrijheid over alle kennis kan beschikken. Mijn these is dat door het combineren van internationale, interdepartementale, publiek-private en strategische communicatie, wij samen, in deze 21ste eeuw, de som van alle veiligheid kunnen maken.

Bedankt. (Applaus)

Hartelijk dank. Bedankt. (Applaus)