De mystery box van J.J. Abrams

Ik wil vandaag beginnen met -- hier is mijn ding. Hou je vast. Daar ga ik. Hoi. Ik wil vandaag beginnen met -- een verhaal over de structuur van polypeptiden. (Gelach) Ik krijg een hoop vragen van mensen, zoals bijvoorbeeld over "Lost", in de trant van; "Wat is dat eiland in godsnaam?", meestal gevolgd door: "Nee, serieus, wat is dat eiland in godsnaam?" (Gelach)

Waarom zoveel mysteries? Wat is het met mysteries dat ik er zo naartoe word getrokken? Ik dacht na over mijn onderwerp voor TED. Ik sprak met de vriendelijke vertegenwoordiger van TED, en ik vroeg: "Waar zal ik het over hebben?" Hij zei: "Maak je daar geen zorgen over. Wees gewoon diepgaand." (Gelach) En dat stelde me enorm gerust. Dus dank je als je hier aanwezig bent.

Ik dacht na over mijn onderwerp. Het is een goede vraag. Waarom doe ik zoveel dingen waar mysterie aan te pas komt? Daar ging ik naar op zoek. En ik begon me af te vragen waarom ik de dingen doe die ik doe en ik begon te denken aan mijn opa. Ik was dol op mijn opa. Harry Kelvin was zijn naam, de vader van mijn moeder. Hij stierf in 1986. Een geweldige kerel. Eén van de redenen waarom hij geweldig was: na de tweede wereldoorlog begon hij een bedrijfje in elektronica. Hij begon met verkopen van reserve-onderdelen en bouwpakketten aan scholen en zo. Hij had altijd een ongelofelijke nieuwsgierigheid. Als kind zag ik hem naar me toekomen met radio's en telefoons en allerlei andere dingen. En hij maakte ze open, schroefde ze uit elkaar en liet zien hoe ze van binnen werkten, iets wat velen van ons, daar ben ik zeker van, vanzelfsprekend vinden Maar voor een kind is het en geweldig geschenk. Om dingen open te maken en te laten zien hoe ze werken en waarom ze werken en wat iets is. Hij was de ultieme sloper, in vele opzichten. En mijn opa was het soort man die niet alleen maar dingen uit elkaar haalde, maar hij wekte ook mijn interesse voor allerhande ongewone ambachten. Drukken bijvoorbeeld, als in een drukpers. Ik ben geobsedeerd door drukken. Ik ben ook geobsedeerd door zeefdrukken en boekbinden en dozen maken. Als kind was ik altijd dozen uit elkaar aan het halen.

En gisteravond in het hotel heb ik de kleenexdoos uit elkaar gehaald. Ik keek er gewoon naar, en ik zeg je, zo'n doos is een prachtig ding. Ik zweer het. Ik bedoel, als je naar de doos kijkt en je ziet hoe hij in elkaar zit. Rives is hier, ik ontmoette hem jaren geleden op een boekenbeurs. Hij maakt uitklapboeken. En ik ben gewoon geobsedeerd door de engineering van papier. Het vouwen, het bedrukken en de plaatsen waar dingen aan elkaar worden gelijmd, de markeringen voor de inkt. in ben gewoon gek op dozen. Mijn opa was zo'n kerel die me bij dit soort dingen betrokken kreeg. Hij voorzag me ook van allerlei gereedschappen. Hij was een geweldig aanmoediger -- een soort van beschermheilige voor het maken van dingen. Hij gaf me een Super 8-camera toen ik 10 jaar oud was. In 1976 was dat behoorlijk ongewoon, om een 10-jarige met een camera te zijn. En hij was zo gul. Ik kon het niet geloven. Hij deed het niet helemaal zonder bijbedoelingen. Ik belde hem dan en legde hem dan uit: "Luister, opa, ik heb deze camera echt nodig. Je begrijpt het niet. Ik wil films gaan maken. Op een dag word ik uitgenodigd voor TED. Dit is als..." (Gelach)

En weet je, mijn oma was nog beter. Want ze ging zich bemoeien, en dan kwam ze aan de telefoon en zei : "Harry, het is beter dan drugs. Hij zou moeten...." Ze was geweldig. (Gelach) Dus ik kreeg al deze spullen met haar hulp en opeens had ik een synthesizer toen ik 14 was -- dat soort dingen. Ik kon dingen maken, wat voor mij als een soort droom was. Hij maakte ook grappen over mijn andere obsessies, zoals magie. We gingen dan naar een toverwinkel in New York, genaamd "Lou Tannen's Magic". Het was een geweldige toverwinkel. Het was een rommelig gebouw in Midtown, maar je ging de lift in en wanneer de lift openging was er deze kleine toverwinkel. Dan was je in de toverwinkel. En het was gewoon zo'n magische plaats. Dus ik kreeg al deze tovertrucs. Oh wacht, ik zal het je laten zien. Dit soort dingen. Dus het zou er zo uitzien. Wat goed is, maar nu kan ik me niet meer bewegen. Nu moet ik de rest doen, zoals: "Wow, moet je mijn computer hier zien." (Gelach)

Dus een van de dingen die ik in de toverwinkel kocht was dit: Tannen's Mystery Magic Box. Deze magische mysteriedoos was hierop gebaseerd: voor 15 dollar koop je 50 dollar magie. Een besparing dus. (Gelach) Ik kocht deze tientallen jaren geleden, en dat is geen grap. Als je kijkt, zie je dat ze nooit geopend is. Maar ik heb ze altijd gehad. Ik keek ernaar, ze stond op kantoor, op het rek, zoals steeds, en ik dacht: waarom heb ik ze niet geopend? Waarom heb ik ze nog? Ik ben geen hamsteraar. Ik hou niet alles bij, maar om een of andere reden heb ik deze doos niet opengemaakt. Ik voelde dat dit op een of andere manier de sleutel was tot een onderwerp TED waar ik het nog niet eerder over gehad heb en waar ik mensen elders alleen maar mee verveelde. Dus ik dacht, misschien is hier iets mee. Ik begon erover na te denken. Er was dit enorme vraagteken. Ik ben dol op het ontwerp van dit ding. En ik begon te denken: waarom heb ik het nog niet geopend?

Ik besefte dat dat komt doordat het voor iets belangrijks staat -- voor mij. Het staat voor mijn opa. Mag ik huilen tijdens TED? Omdat -- nee, ik ga niet huilen. Maar -- (Gelach) -- dit ding staat voor oneindige mogelijkheden. Het staat voor hoop. Het staat voor potentieel. Waarom ik zo dol ben op deze doos, en wat ik, zo besef ik, doe bij alles wat ik doe, is dat ik aangetrokken word door eindeloze mogelijkheden, dat gevoel van potentieel. Ik besef dat mysterie de katalysator is voor verbeelding. Het is niet het meest wereldschokkende idee, maar toen ik begon te denken dat mysterie soms belangrijker is dan kennis, toen begon het me te interesseren.

Ik begon te denken over "Lost" en de dingen die we doen, en ik besefte:"Hemel, mijn werk zit vol mystery boxes!" in de manier waarop, tijdens het maken van "Lost", Damon Lindelof, die de serie met mij ontwikkelde, en ik, deze taak kregen, en er erg weinig tijd voor hadden. We hadden 11 en een halve week om te schrijven, te casten, te bemannen, te filmen, monteren, een twee uur durende pilot te maken. Dat was niet heel veel tijd. En dat gevoel van mogelijkheden -- wat kan dit ding zijn? Er was geen tijd om het te ontwikkelen. Ik ga er vanuit dat jullie allemaal wel mensen kennen die je vertellen wat je niet kunt doen en wat je moet wijzigen. Daar was geen tijd voor, wat eigenlijk wel bijzonder is. Dus maakten we deze aflevering. Voor diegenen die het niet gezien hebben, of er niet mee bekend is, kan ik dit kleine fragment uit de pilot laten zien, gewoon om een paar dingen te laten zien die we gedaan hebben.

Claire: "Help! Help me alsjeblieft! Help! Help!"

Jack: "Haal hem daar weg! haal hem weg van de motor! Haal hem daar weg!"

C: "Ik heb weeën!"

J: "Hoe lang ben je al zwanger?"

C: "Nog maar acht maanden."

J: "En hoe snel volgen ze elkaar op?"

C: "Ik weet het niet. Ik denk dat het net is begonnen."

Man: "Hey! Hey! Hey, ga weg van die --

JJA: Als we dit 10 jaar geleden hadden willen doen, hadden we een stuntman moeten vermoorden. We hadden dan eigenlijk -- (Gelach) Het zou moeilijker zijn. Het zou -- Take 2 zou een helse klus zijn geworden. Het geweldige was, we hadden de mogelijkheid om dit te doen. Mede dankzij de geweldige beschikbare technologie, in de wetenschap dat we alles konden doen. We zouden dit nooit gekund hebben. We hadden het kunnen schrijven, maar we hadden het nooit kunnen maken zoals we het wilden. En dus is zit het bijzondere in het creatieve proces, waarbij de technologie voor mij buitengewoon inspirerend is. ik besef dat de blanco pagina een mystery box is. Ze moet gevuld worden met iets buitengewoons.

Ik doorbladerde vroeger vaak het script van "Ordinary People". De romantiek van het was heel bijzonder en inspirerend voor me. Ik wilde de pagina's vullen met hetzelfde soort kracht en overpeinzing en emotie die dat script had. Zodat -- ik hou van Apple computers. Ik ben geobsedeerd. dus de Apple computer -- zoals deze -- de Powerbook -- deze computer hij daagt me uit, hij zegt eigenlijk: wat ga je op mij schrijven dat mij waardig is? (Gelach) Ik heb het gevoel dat ik word gedwongen. Vaak heb ik zoiets van: "Vandaag wordt het niets". (Gelach)

En als je op deze manier naar verhalen kijkt, naar de inhoud, wat zijn verhalen dan meer dan mystery boxes? Er is deze fundamentele vraag -- op TV wordt de eerste scene teaser genoemd. Het is letterlijk een teaser. Het is de grote vraag, zodat je in het verhaal wordt getrokken. Hierop volgt natuurlijk de volgende grote vraag. En zo gaat het door en door. Kijk naar Star Wars. Je hebt de droids. Ze ontmoeten een mysterieuze vrouw. Wie is dat? We weten het niet. Mystery box! Dan leer je Luke Skywalker kennen. Hij krijgt de droid. Je ziet het hologram. Je ontdekt dat het een boodschap is. Ze wil Obi Wan Kenobi vinden. Hij is haar enige hoop. Maar wie is in godsnaam Obi Wan Kenobi? Mystery box! Vervolgens en ontmoet hij Ben Kenobi. Ben Kenobi is Obi Wan Kenobi. Holy Shit! begrijp je? -- En zo gaat het door -- (Gelach) -- Hebben jullie die niet gezien? (Gelach) Het is geweldig! --

Dus eigenlijk voel ik me gedwongen deze Mystery boxes te gebruiken. Dan is er nog het mysterie in de vorm van verbeelding, het achterhouden van informatie. Dat opzettelijk te doen, is veel uitdagender. Of het nu de haai is in "Jaws" -- als Spielbergs mechanische haai Bruce had gewerkt zou het bij lange na niet zo eng zijn geweest, je zou veel te veel gezien hebben. In "Alien" laten ze nooit daadwerkelijk de alien zien: doodeng! Zelfs in een romantische komedie, "The Graduate," hebben ze die date weet je nog? Ze zitten in de auto en er is veel herrie, dus doen ze het dak omhoog. Zij zitten in de auto -- je hoort geen woord van wat ze zeggen. Je verstaat geen woord! En toch is het de meest romantische date ooit. Je vind het geweldig want je hoort geen woord Dat vind ik dus.

En dan is er nog het idee -- dat het paradigma wat stretcht -- het idee van de mystery box. Het verschil tussen wat je denkt te krijgen en wat je daadwerkelijk krijgt Dit klopt voor zoveel films en verhalen. Wanneer je bijvoorbeeld naar "E.T." kijkt -- "E.T." is een ongelofelijke film, waarover eigenlijk? Over een alien die een kind ontmoet. Toch? Niet dus. "E.T." gaat over scheiden. "E.T." gaat over een verscheurde, door een scheiding verlamde familie en over een kind dat hier niet mee om kan gaan. "Die Hard" ook toch? Gek, groots, grappig actie-avontuur in een gebouw. Het gaat over een kerel die op het punt staat te scheiden. Hij komt opdagen in LA, staart tussen de benen. Er zitten geweldige scenes in -- misschien niet de meest geweldig dramatische scenes is de geschiedenis, maar behoorlijk goede scenes. Er is een half uur geïnvesteerd in het personage voordat er gebeurt wat je verwacht.

Wanneer je naar een film als "Jaws" kijkt, de scene die je eigenlijk verwacht -- hebben we hem in beeld? Dit zijn de beelden die je je herinnert en ook verwacht van "Jaws". Zij wordt opgegeten; hier is de haai. Eigenlijk gaat "Jaws"over een man die moet leren omgaan met zijn plaats in de wereld - met zijn mannelijkheid, met zijn familie, hoe hij het gaat maken in deze nieuwe stad. Dit is een van mijn favoriete scenes aller tijden, en dit is een scene waarbij je nou niet direct aan "Jaws" zou denken. Maar het is een geweldige scene.

Vader: "Kom eens hier. Geef eens een kus.

Zoon: "Waarom?"

Vader: "Omdat ik er een nodig heb."

JJA: kom op. "Waarom? Omdat ik er een nodig heb." Beste scene ooit, toch? Dus je denkt aan "Jaws -- en dit is het soort investering in het personage, dit is het materiaal dat eigenlijk in de box zit. Dit is waarom mensen die een vervolgfilm, of een afgeleide film maken van een genre, het verkeerde materiaal pikken. Je hoort niet de haai of het monster te gebruiken. Je moet eigenlijk het personage gebruiken. Gebruik het materiaal dat ertoe doet. Kijk naar jezelf en zoek uit wat je in je hebt. Uiteindelijk zijn we allemaal de mystery box.

Dan de verspreiding van een film. Wat is een grotere mystery box dan een bioscoop? Je gaat naar een bioscoop. Je bent zo opgewonden om iets te zien. Het moment dat de lichten dimmen is het beste gedeelte. En je bent vol van dat geweldige gevoel van opgewonden anticipatie. Films beginnen vaak, en vervolgens gebeurt er iets en je zit daar van "Oh--"en dan weer wat anders en je denkt "Mmm." Als het een goede film is, ga je mee in het verhaal, omdat je jezelf helemaal wilt geven.

Ik vind, of het nu gebeurt op TV, of op een iPod, een computer, of een mobieltje... Grappig, zoals ik al zei ben ik een Applefan -- en op een dag, ongeveer een jaar geleden, logde ik 's morgens in om de toespraak van Steve Jobs te bekijken. Dat doe ik altijd. Hij kwam op en hij presenteerde de video-iPod, en wat was er te zien op de enorme iPod achter hem? "Lost"! Ik wist van niets! Toen besefte ik dat de cirkel rond was. De inspiratie die ik krijg van technologie, gebruikt mijn dingen, en wordt erdoor geïnspireerd om technologie te verkopen. Het is te gek voor woorden (Gelach).

Ik wilde snel nog een paar dingen laten zien. Dit ene ding heeft eigenlijk nergens anders iets mee te maken. Het staat online. Ik weet niet of jullie het eerder hebben gezien. Dit is zes jaar geleden gemaakt. Dit is een online filmpje gemaakt door mannen die wat ervaring hadden met visuele effecten. Maar het punt is dat ze dingen deden waarbij mystery boxes gebruikt werden die tegenwoordig iedereen heeft. Ik besef dat wat mijn opa voor me deed toen ik een kind was, dat iedereen daar nu toegang toe heeft. Je hebt mijn opa niet meer nodig, al had je er graag zo een gehad. Ik moet zeggen -- deze man doet dingen met zijn Quadra 950 computer -- de resolutie is een beetje laag -- en met Infinity software die al 15 jaar niet meer gemaakt wordt. Hij doet dingen die er uitzien alsof ze recht uit Hollywood komen.

Ik denk dat het meest geweldige mysterie de vraag is: wat nu? Omdat het nu is gedemocratiseerd. De creatie van nieuwe media is nu overal. Het spul waar ik geluk mee had en waar ik om bedelde toen ik een kind was, is nu alom aanwezig. Daar zit dus een geweldige kans in. Als ik denk aan de filmmakers van vandaag, die het zwijgen zou zijn opgelegd -- die in het verleden moesten zwijgen -- dan is dat heel spannend.

Ik zei vroeger in opleidingen en lezingen en zo, dat als iemand wil schrijven, hij dat vooral moet doen. Het staat je vrij, je hebt geen toelating nodig om te schrijven. Maar nu kan ik zeggen: "Ga je film maken!" Niets houdt je tegen om de technologie te verkrijgen. Je kunt spullen leasen, huren, kopen, die even goed of bijna even goed zijn als de spullen die worden gebruikt door de "vakmensen". Geen enkele gemeenschap vaart er wel bij dat enkel de elite ze controleert. Volgens mij is dit een buitengewone kans om te zien wat er nog is.

Toen ik "Mission Impossible III" deed, hadden we verbluffende visuele effecten. ILM deed de effecten en ze waren verbluffend. Ik vind het leuk als mijn droom betrokken is. Er zijn een paar scenes in de film, zoals degene die ik je zal tonen. Daar gaan we.

OK, ik ben duidelijk geobsedeerd door zware, gekke explosies. Mijn favoriete visuele effect in de film is wat ik je nu ga tonen. Het personage van Tom wordt wakker. Hij is slaperig en gek -- weg ermee. De man wordt wakker en houdt zijn geweer onder zijn neus en schiet een capsule in zijn brein die hij later zal gebruiken om hem te vermoorden -- zo doen de slechteriken dat.

Slechterik: Goedemorgen.

JJA: OK. Toen we die scene opnamen, toen bleef de acteur met het geweer, Eddie Marsan, een Engelsman, fantastische kerel, het geweer nemen en in Toms neus stoppen, en dat deed pijn. Ik leerde dit al vroeg in mijn carrière: de neus van Tom doe je geen pijn (Gelach). Er zijn drie dingen die je niet mag doen. Nummer 2: doe de neus van Tom geen pijn . Eddie heeft dus het geweer -- fijne kerel, echt een zachtmoedige Engelsman. Hij zegt: "Sorry, ik wil je geen pijn doen." Ik vind -- we moeten zorgen dat het er goed uitziet. Ik besefte dat we iets moesten doen, want zo werkte het niet. Ik bedacht letterlijk wat ik zou hebben gedaan met de Super 8-camera die mijn opa mij gaf, in die kamer, en ik besefte dat de hand niet van Eddie Marsan moest zijn. Die kon van Tom zijn. Tom zou weten hoe hard hij het geweer kon duwen. Hij zou zichzelf geen pijn doen.

Dus namen we zijn hand en schminkten ze om meer op die van Eddie te lijken. We stopten ze in de mouw van Eddie, en de hand die je ziet is dus -- ik toon het nog eens, dat is niet de hand van Eddie, die is van Tom. Tom speelt dus twee rollen. (Gelach) Hij vroeg niet om meer loon. Hier dus. Kijk nog eens. Daar is hij. Wordt wakker. Is slaperig, veel meegemaakt. De hand van Tom. (Gelach). Dus. (Applaus) Bedankt. Je hebt niet de beste technologie nodig om dingen te doen die werken in films. De mystery box blijft gesloten, ter ere van mijn opa. Dankuwel. (Applaus)