Isaac Mizrahi over mode en creativiteit

Ik heb iets met slapen. Ik slaap niet zo veel, en ik vind niet veel slapen nu een grote deugd, na jaren van vechten, als was het iets vreselijks. nu een grote deugd, na jaren van vechten, als was het iets vreselijks. Ik hou er nu van op te zitten. Ik zit al jaren op en denk dat dit soort slapeloosheid mijn creativiteit sterk stimuleert. Ik lig wakker. Ik denk. Ik loop doelloos rond. Vroeger liep ik 's nachts meer rond. Ik loop rond tijdens de dag en volg mensen die er interessant uitzien. (Gelach)

Soms -- het stond op pagina zes in de Post dat ik een man achternazat, maar ik volgde hem gewoon omdat hij fantastische schoenen aanhad. Ik volgde die kerel dus. Ik nam een foto van zijn schoenen, we bedankten elkaar en vervolgden onze weg. Ik doe dat voortdurend. Veel van mijn ontwerpideeën komen voort uit fouten en gezichtsbedrog. Wat er zijn zoveel beelden, zoveel kleren. De enige die ik interessant vind, zijn diegene die er wat fout uitzien, of heel, heel verrassend. Vaak zit ik in een taxi en dan zie ik een gat in een hemd of iets dat er heel interessant uitziet, of mooi, of functioneel, op een heel nieuwe manier. Dan doe ik de auto stoppen, ik stap uit en ga lopen, en dan zie ik dat het geen gat was, maar gezichtsbedrog, een schaduw. Of als ik een gat zie, denk ik: verdomme, iemand heeft het al bedacht. Iemand heeft die fout al gemaakt, dus kan ik het niet meer doen.

Ik weet niet waar inspiratie vandaan komt. Het komt niet van onderzoek. Onderzoek inspireert me niet meteen. Eén van de allerleukste dingen die ik ooit in mijn leven deed, was dit jaar met kerst in het Guggenheim-museum in New York. Ik las 'Peter en de wolf' voor, met een mooi orkestje van de Juilliard-school. Ik was de verteller. Ik zag een heel knappe recensente op wie ik dol ben. Joan Acocella, een vriendin van mij, kwam achter de schermen en zei: "Isaac, wist je dat dat over stalinisme ging, en over Rusland in de jaren 30?" Ik: "Wat weet ik van stalinisme? Ik weet van een wolf en een vogel en hij at de vogel op, en op het einde hoor je de vogel piepen of zo.

Nee, ik weet dat dus niet echt." Ik doe mijn eigen research. Als ik de kostuums doe voor een 18e-eeuwse opera doe ik veel research, omdat dat interessant is, niet omdat dat wordt verwacht. Films inspireren me heel erg. De kleur van films, de manier waarop licht de kleuren maakt, licht van achter de projectie, of van de projectie, maakt de kleuren zo onmogelijk. Laat dit filmpje maar lopen, dan toon ik het. Ik zit 's nachts films te kijken en kijk veel naar vrouwen in films. Ik denk aan hun rollen, hoe je moet uitkijken waar je dochters naar kijken. Want ik bekijk de hele tijd hoe vrouwen worden afgebeeld. Of ze nu verheerlijkt worden op deze manier, of ironisch verheerlijkt, of ze nu vernederd worden, of ironisch vernederd,

het komt voor mij allemaal op kleur aan. Kleur motiveert me zeer. Het is zelden kleur die ik in de natuur vind, hoewel, als je ze naast kunstmatige kleur plaatst, is natuurlijke kleur zo mooi. Ik bestudeer kleur vaak. Maar meestal denk ik: hoe maak ik iets dat zo mooi is als dat beeld van Natalie Wood? Hoe maak ik iets zo mooi als Greta Garbo? Dat is gewoon niet mogelijk. Daar lig ik 's nachts van wakker. Ik toon je ook -- ik ga vaak naar astrologen en tarotkaartlezers. Dat motiveert me ook. Astrologen zeggen me wat ik moet doen. En dan doe ik dat. (Gelach)

Toen ik 21 was, zei een astroloog me dat ik de man van mijn dromen zou ontmoeten en dat hij Eric zou heten. Jarenlang bezocht ik bars, en als ik iemand met de naam Eric zag, zette ik me meteen schrap. (Gelach) Soms was ik zo wanhopig, dat ik gewoon binnenkwam en "Eric!" riep. Soms was ik zo wanhopig, dat ik gewoon binnenkwam en "Eric!" riep. Als iemand zich omkeerde, ging ik er recht op af. (Gelach) Als iemand zich omkeerde, ging ik er recht op af. (Gelach) Lang geleden kreeg ik een interessante tarotlezing. De laatste kaart die ik trok, die mijn lot voorstelde, was een kerel met een strohoed en een stok, en overschoenen, zo'n beetje een minstreel. Ik toon je dit filmpje omdat ik een cabaretact doe. Even opletten. Ontluisterend. (Video): Bedankt. We doen alles wat je vraagt.

De naam van de show is gebaseerd op een verhaal over mijn moeder dat ik moet vertellen, een stuk van een citaat van haar. over mijn moeder dat ik moet vertellen, een stuk van een citaat van haar. Ik ging uit met een kerel. Dit heeft echt te maken met gelukkig zijn. Ik ging al een jaar uit met een kerel. Het werd ons ernst, dus beslisten we om onze ouders te eten te vragen. We stelden ze aan elkaar voor. Mijn moeder was erg gevoelig voor zijn moeder, die blijkbaar nogal sceptisch stond tegenover die alternatieve levenswijze. Homoseksualiteit, weet je wel. Mijn moeder was beledigd. Ze keerde zich naar mij en zei: "Ben je gek? Ze hebben een geweldig leven samen. Ze gaan uit eten, ze gaan naar het theater." Ze gaan uit eten, ze gaan naar het theater. (Gelach) Zo heet de show: ze gaan uit eten, ze -- dat staat er op mijn graf als ik sterf. "Hij ging uit eten, hij ging naar het theater."

Toen ik deze video's uitzocht, had ik niet de moed om een video te kiezen van mij terwijl ik zing in Joe's Pub. Dat zul je moeten gaan opzoeken, kom gewoon kijken. Het is echt beschamend, en toch voelt het als -- ik weet niet hoe ik dit moet zeggen. Ik denk dat zo weinig mogelijk comfort een goede zaak is. Zeker in mijn geval, want als ik de hele tijd hetzelfde doe, ga ik me heel erg vervelen. Ik ben heel snel verveeld. Ik zeg niet dat ik alles goed doe, ik zeg gewoon dat ik veel dingen doe. Ik probeer niet achterom te kijken. Behalve dan dat dit is waar ik 's nachts van wakker lig. Je kijkt achterom en bedenkt hoe belachelijk je je hebt gemaakt. Maar dat is niet erg. Want als je veel dingen doet, voel je je slecht over alles in plaats van over één ding. Je kan je niet slecht voelen over één ding. Inderdaad.

Ik toon jullie iets anders, het gaat over operakostuums. Ik werk met verschillende choreografen. Ik werk vaak met Twyla Tharp en met Mark Morris, die één van mijn beste vrienden is. Ik heb drie opera's met hem ontworpen, de meest recente is 'King Arthur'. Ik ben sterk betrokken bij de danswereld sinds mijn tienerjaren. Ik volgde middelbaar kunstonderwijs, als acteur. Veel van mijn vrienden waren dansers. Ik weet niet waar inspiratie vandaan komt, echt niet. Ik begon als kind poppen te maken. Misschien komt de inspiratie daarvan, van poppen. En dan de middelbare kunstopleiding. Daar zat ik, op school, ik leerde dansers kennen en acteerde. Daar zat ik, op school, ik leerde dansers kennen en acteerde.

Op één of andere manier wekte dat mijn interesse voor ontwerpen. Ik ging naar de Parsons School of Design en begon mijn carrière als ontwerper. Ik zie mezelf niet echt als ontwerper, als mode-ontwerper. Ik weet niet hoe ik mezelf moet noemen. Ik zie mezelf als -- ik weet het niet. Het is gewoon zo. (Gelach) Maar die kwestie van de hele tijd alles wat saai te vinden, dat is volgens mij belangrijk voor een mode-ontwerper. Alles moet je altijd een beetje vervelen. Als dat niet zo is, moet je doen alsof. (Gelach)

Maar ik vind alles altijd een beetje saai. Ik zeg altijd tegen Marisa Gardini, mijn partner, die alles boekt -- zij brengt al mijn zaken in orde. Zij sluit alle overeenkomsten. Ik zeg haar altijd dat ik veel tijd heb op het bridgeprogramma op de computer. Teveel tijd voor computerbridge, dat is zo ongeveer -- Tien jaar geleden dacht ik dat de onsaaiste plek ter wereld als een tv-studio zou zijn, voor een praatprogramma. als een tv-studio zou zijn, voor een praatprogramma. Want dat is alles waar ik dol op ben in één plek. Als je het saai vindt, kan je naar iets anders kijken en iets anders doen en erover praten.

Dus had ik een tv-show. Dat was een belangrijk deel van mijn proces. Kan je het filmpje afspelen? Dit is mijn favoriete filmpje van Rosie.

(Video) Isaac Mizrahi: We zijn terug op de set. Hallo.

Rosie O'Donell: Hallo, Ben.

IM: Kijk hoe dit haar staat, een gladde rug.

Man: Haar oma zegt 'Heerlijk!'

IM: Wow, heerlijk. Waar moet ik nu gaan staan? Ik wil uit de weg staan. Ik wil niet -- daar gaan we. Word je zenuwachtig, Ashleigh?

Ashleigh: Als ik wat doe? ROD: Haren knippen.

A: Haren knippen? Nooit, nooit. Ik heb nooit een dag gehad dat ik haren knipte en nerveus was. IM: Je ziet er trouwens al erg leuk uit. ROD: Vind je het leuk? Oké. IM: Vind je het lastig om er leuk uit te zien?

ROD: Natuurlijk wil ik er leuk uitzien. IM: Ik vraag het maar, want soms willen mensen er agressief lelijk uitzien.

ROD: Ik niet, nee.

IM: Je leest over mensen die heel veel geld hebben en kinderen hebben, die altijd in nesten zitten. Daar moet een truc voor zijn, Rosie. Want gewoon omdat je puissant rijk bent, en beroemd, betekent nog niet dat je kinderen moet hebben, want je weet dat die in nesten geraken. betekent nog niet dat je kinderen moet hebben, want je weet dat die in nesten geraken.

ROD: Nee, maar je prioriteit moet hun welzijn zijn, denk ik. Je moet de beslissing voor jezelf nemen. Mijn kinderen zijn zeven, wie zal het zeggen. Misschien moeten ze op hun 14de al ontwennen. Dan spelen ze deze video af: "Ik ben zo'n geweldige moeder." Dit is het kortste dat ik ooit al had.

IM: Ziet er goed uit, niet?

A: Ik wilde je al vragen, heb je je haar ooit al --

ROD: Nee! Het is oké -- leef je uit.

IM: Ik vind dat het hier wat dichter moet komen.

A: Nee, we zijn nog aan het testen.

ROD: We zijn nog aan het testen.

IM: Vind je het eng? Je ziet er zo schattig uit.

ROD: Nee, ik ben er dol op. Het is mijn nieuwe ik.

IM: Het is geweldig!

ROD: Een kudde Rosie. Woooo!

IM: Van alle onsaaie dingen op de wereld -- Iemand die er al schattig uitziet, er zo vreselijk doen uitzien. Dat is niet saai. Dat is allesbehalve saai. Ik las eens een geweldig citaat: "Stijl geeft je een goed gevoel omdat het je doet vergeten dat je gaat sterven." Toen besefte ik dat het op mijn website stond en dat het citaat aan mij was toegeschreven, zeker iets dat ik in een interview had gezegd. Dat was ik vergeten. Maar het is echt waar.

Deze video is mijn afscheid. Ik zei al dat ik veel kook. Ik ben er dol op. Ik kijk vaak naar dingen alsof het eten is. Bijvoorbeeld: zou je een rotte kip opdienen? Hoe kan je dan een versleten kledingstuk opdienen? Hoe kan je dan een versleten kledingstuk opdienen? Ik breng dingen altijd in verband met de keuken. Daar komt het volgens mij op neer. Alles komt daarop neer.

Even kijken. Dit deed ik omdat het superleuk is. Het is een website. Er staan veel verschillende dingen op. Het is een website voor veelzijdige mensen. We nemen segmenten van tv-shows. Het is mijn favoriete ding. Ik ben er pas sinds februari mee bezig. Ik zeg niet dat het goed is, het is gewoon niet saai. Dit is het laatste stukje.

(Video) IM: Ik maak graag karnemelkpannenkoeken en karnemelkwafels.

Chef: Echt?

IM: Ja, maar ik vind de karnemelk nooit.

Chef: Oh.

IM: Bij Citarella vind je geen karnemelk.

Chef: Niet? IM: Het is altijd afgeroomde karnemelk.

Chef: Nee, maar dat is altijd zo. IM: Is dat altijd zo?

Chef: Wist je dat niet? Ik heb een weetje voor je. Chef: Wist je dat niet? Ik heb een weetje voor je.

IM: Stop met lachen. Het is niet grappig. Gewoon omdat ik niet weet dat er geen volle karnemelk bestaat. Sorry, wat zei je?

Chef: Ik vertel je hoe het zit. Vroeger maakten ze boter. Chef: Ik vertel je hoe het zit. Vroeger maakten ze boter. Weet je hoe dat gaat?

IM: Karnen?

Chef: Afromen?

IM: Ja, precies.

Chef: Je neemt zware, vette melk, room dus, en je karnt ze tot ze uiteenvalt in wrongel en water. De vloeistof is helder. Als je ooit je room te sterk hebt opgeklopt, krijg je karnemelk. Zo ging het vroeger. En dat gebruikten mensen om te bakken en zo. De karnemelk die je koopt, is afgeroomd.

IM: Sorry, dat wist ik niet.

Chef: Dat dacht hij omdat karnemelk zo heerlijk dik is.

IM: Ja, precies. Wie had gedacht dat het afgeroomd was?

Dat was het. Bedankt. Zalige TED. Het is hier heerlijk. Ik ben er dol op. Bedankt. Daag.