Irwin Redlener over het overleven van een kernaanval

Een grote vraag waar we nu mee geconfronteerd worden en al voor heel wat jaren: lopen we gevaar op een kernaanval? Een nog belangrijker vraag Een nog belangrijker vraag is het idee om de mogelijkheid op een nucleaire aanval helemaal te elimineren. Van toen we voor het eerst atoomwapens ontwikkelden tot nu Van toen we voor het eerst atoomwapens ontwikkelden tot nu Van toen we voor het eerst atoomwapens ontwikkelden tot nu hebben we eigenlijk in een gevaarlijke nucleaire wereld geleefd. Hij wordt gekenmerkt door twee fasen: Hij wordt gekenmerkt door twee fasen:

De eerste begon met het kerntijdperk in 1945. De Verenigde Staten hadden een paar atoomwapens ontwikkeld door het Manhattanproject. Het idee was heel eenvoudig: door de kracht van het atoom zouden we de wreedheden en de verschrikking van deze aanslepende Tweede Wereldoorlog beëindigen, waar we in Europa en in de Stille Oceaan bij betrokken waren. In 1945 waren wij de enige kernmacht. In 1945 waren wij de enige kernmacht. We hadden een paar kernwapens, waarvan wij er twee lieten vallen op Japan, op Hiroshima, en een paar dagen later op Nagasaki, in augustus 1945. Dat kostte ongeveer 250.000 mensenlevens.

Een paar jaar lang waren wij de enige kernmacht op aarde. Maar tegen 1949 besloot de Sovjet-Unie dat het onaanvaardbaar was dat wij als enigen kernenergie hadden. Ze wilden de Verenigde Staten evenaren. Van 1949 tot 1985 ontstond er een ongeziene opeenstapeling van nucleair arsenaal. Dat had niemand zich kunnen voorstellen in de jaren 40. Tegen 1985 - elk van deze rode bommen hier is het equivalent van duizend kernkoppen - waren er in de wereld 65.000 kernkoppen. Zeven landen waren toen lid van de ‘kernclub’.

Het was een bijzondere tijd. Ik ga het even hebben over de mentaliteit waar wij Amerikanen en de rest van de wereld mee te maken hadden. 95 procent van de kernwapens zijn 95 procent van de kernwapens zijn sinds 1985 in handen van de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. sinds 1985 in handen van de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. sinds 1985 in handen van de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie. Na 1985, en vóór het einde van de Sovjet-Unie, waren we begonnen te ontwapenen vanuit nucleair oogpunt. We begonnen een ‘tegen-proliferatie’. Het aantal kernkoppen in de wereld daalde tot een totaal van 21.000. Het is moeilijk te begrijpen. We hebben zoals dat heet een aantal kernkoppen ‘ontmanteld’. We hebben zoals dat heet een aantal kernkoppen ‘ontmanteld’. Waarschijnlijk zijn ze nog steeds bruikbaar. Ze kunnen ‘opnieuw ingezet’ worden. Maar door de zeer gecompliceerde manier waarop ze geteld worden, denken we dat we ongeveer een derde kernwapens over hebben tegen vroeger. Tijdens die periode kwamen er nog 2 leden bij in de kernclub: Pakistan en Noord-Korea.

We zitten dus nog altijd met een volledig bewapend nucleair arsenaal in veel landen over de hele wereld, maar onder zeer uiteenlopende omstandigheden. Daarom praat ik over de nucleaire dreiging in twee hoofdstukken. Hoofdstuk één gaat van 1949 tot 1991, toen de Sovjet-Unie uiteenviel. Dat tijdsbestek was gekenmerkt door de kernwapenwedloop van de grootmachten. Het was land tegen land, Het was land tegen land, een zeer kwetsbare impasse. In feite leefden we al die jaren, en sommigen beweren dat dat nog zo is, letterlijk op de rand letterlijk op de rand van een apocalyptische, planetaire calamiteit. Het is ongelooflijk dat we het overleefd hebben.

We waren toen volledig afhankelijk van dit geweldige acroniem, MAD. Het staat voor ‘wederzijds verzekerde vernietiging’. Het betekende: “Als jullie ons aanvallen, zullen wij jullie vrijwel gelijktijdig aanvallen met als eindresultaat de vernietiging van zowel jullie land als het onze.” De dreiging van mijn eigen vernietiging weerhield me van het starten van een kernaanval op jullie. Zo leefden wij toen. Verkeerd aflezen van een radarscherm Verkeerd aflezen van een radarscherm kon al een tegenaanval uitlokken zonder dat het eerste land iets had gelanceerd. Tijdens dit eerste hoofdstuk was er een hoog publiek bewustzijn over de mogelijkheid van een kernramp. Een onuitwisbaar beeld zette zich vast in ons collectieve geheugen. Een nucleaire holocaust zou absoluut wereldwijd destructief zijn en in sommige opzichten het einde betekenen van de beschaving zoals wij die kennen. Dit was hoofdstuk één.

Het rare is dat zelfs al wisten we dat dit de beschaving zou vernietigen, we - in Amerika en ook in de Sovjet-Unie - bezig waren er ons op voor te bereiden. Het was absoluut ongelooflijk. Uitgangspunt één: we vernietigen de wereld. Uitgangspunt twee: waarom zouden we ons daar niet op voorbereiden? Dat deden we met een aantal dingen. We gaan ze even overlopen. We gaan ze even overlopen. Als je voor 1950 geboren bent, herinner je je dit misschien nog.

Dit was Bert de Schildpad. (Video) Dit was in feite een poging om onze schoolkinderen in geval van een nucleaire confrontatie op school ‘dekking te leren zoeken’. Dat was het principe. Bij een kernexplosie dook je onder je schoolbank en alles was oké.

(Gelach)

Ik was niet zo goed in psychiatrie op de medische school, maar toch wel geïnteresseerd, en ik denk dat dit een serieuze waanvoorstelling was.

(Gelach)

Ten tweede vertelden we de mensen om in hun kelder een schuilkelder tegen fall-out te bouwen. Kon als bureau gebruikt worden in afwachting van de atoomoorlog of als tv-ruimte, of als, wat veel tieners ontdekten, een zeer, zeer veilige plaats voor een beetje privacy met je vriendin. Zo had je er nog wat aan. Je kon ook een geprefabriceerde schuilkelder kopen die je gewoon in de grond kon ingraven. Die schuilkelders kostten een paar honderd dollar, misschien wel 500 voor een mooie. Maar welk percentage Amerikanen denk je dat er ooit een hebben geïnstalleerd? Welk percentage woonde in een huis met een schuilkelder?

Minder dan twee procent. Ongeveer 1,4 procent, voor zover iemand weet, deed er iets aan: ofwel een ruimte vrijmaken in hun kelder ofwel een echte schuilkelder bouwen. Op veel openbare gebouwen in het land - hier in New York – vond je deze kleine kentekens van de civiele bescherming. De bedoeling was dat je daar veilig was De bedoeling was dat je daar veilig was bij een kernaanval. Een van de grootste stommiteiten aller tijden van de regering was iets dat gebeurde in de vroege dagen van de Federal Emergency Management Agency, FEMA. (federaal agentschap voor noodgevallenbeheer) We zijn ons daar nu na Katrina terdege van bewust. Hier is hun eerste grote publieke aankondiging. Zij stelden - de instructies besloegen zes volumes - een crisis-evacuatieplan voor. Het ging ervan uit dat de Verenigde Staten drie tot vier dagen op voorhand wisten dat de Sovjets gingen aanvallen. De doelsteden moesten geëvacueerd worden. De mensen uit de doelsteden moesten naar het platteland verhuizen.

Ik getuigde in feite voor de senaat hoe absoluut belachelijk het idee was dat we zouden evacueren met drie of vier dagen waarschuwingstijd. Dat was gewoon absurd. Blijkt dat er nog een ander idee achter zat, ook al vertelden ze het publiek dat het was om ons te redden. Het idee was dat we de Sovjets zo zouden dwingen nieuwe doelen te zoeken voor hun dure kernwapens. Ze zouden hun arsenaal moeten verdubbelen om niet alleen de oorspronkelijke site te treffen maar ook de sites waar de mensen naartoe zouden gaan. Dit was de onderliggende bedoeling. Het was gewoon echt, echt angstaanjagend.

Het belangrijkste punt hier is dat we te maken hebben met een volledig verlies van werkelijkheidszin. De programma’s van de burgerlijke bescherming hadden niets meer te maken met de werkelijkheid van een volledige kernoorlog. Rond 1979 begonnen organisaties als Artsen voor Sociale Verantwoordelijkheid dit hardop te verkondigen. Ze hielden ‘bombardementsacties’. Ze kwamen naar je stad en zegden: “Hier is een kaart van je stad. Dit gaat er gebeuren bij een kernontploffing.” Geen mogelijkheid van medisch ingrijpen of zinvolle voorbereiding op een volledige kernoorlog. We moesten een kernoorlog voorkomen als we wilden overleven. Dit losstaan van de werkelijkheid werd eigenlijk nooit opgelost. Dan komen we aan hoofdstuk twee Dan komen we aan hoofdstuk twee van het tijdperk van nucleaire dreiging, dat begon in 1945.

Hoofdstuk twee begint in 1991. Toen de Sovjet-Unie uiteenviel, verloren we effectief die tegenstander als potentiële aanvaller van de Verenigde Staten. Hij is niet helemaal weg. Ik kom daar straks op terug. Maar van 1991 tot de huidige tijd, en benadrukt door de aanslagen van 2001, is het idee van een volledige kernoorlog weggeëbd. Maar het idee van één enkele daad van nucleair terrorisme is daarvoor in de plaats gekomen. Hoewel het scenario aanzienlijk is veranderd, is ons mentale beeld is ons mentale beeld van een nucleaire oorlog niet veranderd. Dat ga ik jullie kort vertellen. Wat is een nucleaire terreurdreiging? Vier belangrijke ingrediënten zijn nodig om ze te beschrijven.

1: De kernwapens in de wereld, in de voorraden die ik jullie op deze originele kaarten toonde, zijn niet overal even veilig. Ze zijn zeker niet veilig in de voormalige Sovjet-Unie, nu Rusland. Er zijn vele, vele sites waar kernkoppen zijn opgeslagen. Veel sites met splijtmaterialen, zoals hoogverrijkt uranium en plutonium, zijn absoluut niet veilig. Ze kunnen worden gekocht, gestolen, wat dan ook. Ze zijn ‘verkrijgbaar’, laat ik het zo stellen. Van 1993 t/m 2006, heeft het Internationaal Atoomenergieagentschap 175 gevallen van nucleaire diefstal gedocumenteerd. In 18 gevallen ging het om hoogverrijkt uranium of plutonium, de belangrijkste ingrediënten voor een nucleair wapen. De wereldwijde voorraad van hoogverrijkt uranium wordt geschat op 1.300 tot 2.100 ton. Meer dan 100 metrische ton in erg onveilige Russische opslagplaatsen. in erg onveilige Russische opslagplaatsen. Hoeveel denk je nodig te hebben voor een bom van 10 kiloton? Ongeveer 35 kilo.

Ik laat even zien Ik laat even zien hoe 35 kilo hoogverrijkt uranium eruitziet. hoe 35 kilo hoogverrijkt uranium eruitziet. Dit is geen reclame. Coca Cola vindt dit misschien niet leuk. (Gelach) - maar... Kortom, dit is het.

Dit is wat je zou moeten kopen of stelen uit een slecht beveiligde voorraad van 100 ton uit een slecht beveiligde voorraad van 100 ton om het type van bom te maken dat werd gebruikt in Hiroshima. Ook plutonium kan dienen om een bom te maken. Ook plutonium kan dienen om een bom te maken. Daar heb je 5 tot 6 kilo plutonium voor nodig. 5 tot 6 kilo plutonium ziet er zo uit. Dit is voldoende plutonium voor een bom als die van Nagasaki. Ik hou hier helemaal niet van, maar mijn job is nu eenmaal om daarover na te denken. om daarover na te denken. We bevinden ons hier op heel, heel glad ijs. 2: Hoe zit het met de knowhow? Er is heel wat controverse over

2: Hoe zit het met de knowhow? Er is heel wat controverse over of terreurorganisaties de knowhow hebben om daadwerkelijk een nucleair wapen te maken. We weten dat er een heleboel knowhow beschikbaar is. We weten dat er een heleboel knowhow beschikbaar is. Er is gedetailleerde informatie over hoe je een nucleair wapen in elkaar moet knutselen. Er bestaan boeken om zelf een kernbom te maken. Er zijn plannen om een ‘terreurboerderij’ op te zetten waar je zelf alle componenten kunt ontwikkelen, produceren en monteren. waar je zelf alle componenten kunt ontwikkelen, produceren en monteren. Al deze informatie is vrij beschikbaar. Met een kandidaatsdiploma in de natuurkunde, zou het - en misschien ook niet - maar met iets in de buurt zou het kunnen om met de momenteel beschikbare informatie een nucleair wapen te bouwen.

3: Wie zou zoiets doen? 3: Wie zou zoiets doen? Het huidige niveau van terrorisme wordt uitgevoerd door personen die zeer georganiseerd zijn. Ze zijn zeer toegewijd aan hun zaak. Ze zijn staatloos. Iemand zei eens dat Al Qaida geen adres van afzender heeft. Als ze ons met een nucleair wapen aanvallen wat is dan de reactie, en op wie is ze gericht? Ze zijn ‘vergeldingsvast’. Omdat er geen echte vergelding mogelijk is die het verschil zou maken. Omdat die mensen hun leven willen geven om ons veel schade te berokkenen, wordt het duidelijk dat het hele idee van wederzijds verzekerde vernietiging niet zou werken.

Hier is Sulaiman Abu Ghaith. Sulaiman was een belangrijke luitenant van Osama Bin Laden. Hij schreef in die zin vele verklaringen: “We hebben het recht om vier miljoen Amerikanen te doden, twee miljoen ervan kinderen.” We hoeven niet eens naar het buitenland op zoek naar mensen bereid om kwaad te doen, om welke redenen dan ook. McVeigh en Nichols en de Oklahoma City-aanval in de jaren negentig waren een goed voorbeeld van inlandse terroristen. Wat als ze een nucleair wapen in handen hadden gekregen? 4: Amerikaanse doelen met hoge waarde 4: Amerikaanse doelen met hoge waarde zijn toegankelijk, kwetsbaar en overvloedig voorhanden.

Dit zou het onderwerp van een andere talk kunnen zijn, maar het niveau van paraatheid dat de Verenigde Staten sinds 9/11 heeft bereikt, is ongelooflijk ontoereikend. Wat je zag na Katrina is een zeer goede indicator van hoe slecht de Verenigde Staten klaar staan voor welke vorm van grote aanval dan ook. Zeven miljoen scheepscargo-containers komen elk jaar de Verenigde Staten binnen. Slechts vijf tot zeven procent wordt geïnspecteerd - vijf tot zeven procent.

Dit is Alexander Lebed, een generaal die met Jeltsin werkte. Hij sprak het Congres toe over een idee van de Russen: kofferbommen. Ze waren niet erg krachtig - 0,1 tot 1 kiloton, Hiroshima was ongeveer 13 kiloton - maar krachtig genoeg om ongelooflijke schade aan te richten. Lebed kwam naar de Verenigde Staten en vertelde ons dat vele, vele - meer dan 80 van die kofferbommen niet waren na te trekken. Zo zien ze eruit. Simpele dingen. Je zet de onderdelen in een koffer. Het is zeer draagbaar. De koffer kan gemakkelijk in de kofferbak van je auto. Je neemt hem mee naar waar je maar wil en je laat hem ontploffen.

Als je niet zelf een kofferbom wil bouwen, neem je toch een van deze slecht bewaakte kernkoppen. neem je toch een van deze slecht bewaakte kernkoppen. Zo groot was ‘Little Boy’, de bom die op Hiroshima viel. Ze was 3 meter lang en woog 4.000 kilo. Bij je lokale vrachtwagenverhuurder huur je voor een 50 dollar een truck met de juiste capaciteit, leg je bom erin, en je bent klaar om te gaan. Het zou kunnen gebeuren. Maar wat zou het betekenen en wie zou overleven? Je kan de waarschijnlijkheid ervan niet exact bepalen, maar wat ik probeer te zeggen is dat het kan. Iedereen die de gedachte verwerpt dat een nucleair wapen door een terrorist kan worden gebruikt, maakt zichzelf iets wijs.

Ik denk dat een heleboel mensen bij de inlichtingendienst - waar veel mensen zich hiermee bezighouden - denkt dat het bijna onvermijdelijk is, tenzij we bepaalde dingen doen om echt te proberen het risico onschadelijk te maken zoals betere onderschepping, betere preventie betere uitrusting, betere screening van containers die het land binnenkomen, enzovoort. Er kan veel worden gedaan om het voor ons een stuk veiliger te maken. Op dit moment zou een kernexplosie Op dit moment zou een kernexplosie kunnen gebeuren in een van onze steden. Ik denk niet dat we snel een volledige kernoorlog zullen zien, al is dat niet volledig uitgesloten. Er zijn nog genoeg kernwapens in de arsenalen van de supermachten om de aarde vele, vele malen te vernietigen. Er zijn brandhaarden in India en Pakistan, in het Midden-Oosten, Noord-Korea, andere plaatsen waar het gebruik van kernwapens, aanvankelijk lokaal, zeer snel kan overgaan tot een situatie waar we zouden geconfronteerd worden met een volledige kernoorlog. Het is zeer verontrustend.

Hier gaan we. Oké. Ik ben terug in mijn vrachtwagen. We reden over de Brooklyn Bridge. We rijden verder en we brengen die vrachtwagen die je zojuist hebt gezien naar het financieel district. Dit is een bom van 10-kiloton, iets kleiner dan werd gebruikt in Hiroshima. Ik wil afsluiten door jullie wat informatie te geven. Iets als ‘nuttig nieuws’. Dit is gruwelijker dan wat we ons kunnen voorstellen. Dit is het ultieme. Als je je binnen de 800 meter van de ontploffing bevindt, heb je 90% kans om het niet te overleven. Als je je bevond waar de bom afging, zou je verdampen. Dat is - ik zeg het maar - niet goed.

(Gelach)

Neem dat maar aan. Op een goede 3 km heb je 50% kans om gedood te worden. Op ongeveer 13 km afstand - nu spreek ik over direct gedood worden - iets tussen de 10 en 20% kans om gedood te worden. We weten dat bij een nucleaire detonatie We weten dat bij een nucleaire detonatie in het centrum een temperatuur van vele miljoenen graden Celsius ontstaat. Er komt een enorme hoeveelheid energie vrij in de vorm van warmte, directe straling en luchtverplaatsing. Een enorme orkaanachtige wind en bijna volledige vernietiging van gebouwen binnen deze gele cirkel hier. Wat gebeurt er met je als je je hier bevindt? Wat gebeurt er met je als je je hier bevindt? Wat gebeurt er met je als je je hier bevindt? Toen we nog praatten over een volledige kernaanval, was je hier even dood als de mensen hier. Zonder twijfel. Mijn punt is echter dat er nog veel is dat we hier voor je kunnen doen, als je de explosie overleefde. Als de ontploffing gebeurt - tussen haakjes: kijk er niet naar.

(Gelach)

Je wordt blind, tijdelijk of permanent. Je ogen afwenden, is dus het beste wat je kan doen. Als je merkt dat je nog in leven bent, heb je nog 10 tot 20 minuten heb je nog 10 tot 20 minuten - afhankelijk van de kracht en hoe ver het verwijderd was - om je te verbergen voordat een dodelijke hoeveelheid straling je bereikt vanuit de opstijgende paddenstoelwolk. Probeer in die 10 tot 15 minuten - ik meen het - een paar km weg te raken van de ontploffing. Ik toon enkele fall-out pluimen. Binnen 20 minuten Ik toon enkele fall-out pluimen. Binnen 20 minuten komt het recht naar beneden. Binnen 24 uur verspreidt de dodelijke straling zich met de heersende winden. Hier is dat meestal naar het noordoosten.

Dus moet je zien weg te komen. Je voelt de wind - deze enorme wind - Beweeg loodrecht op de wind Beweeg loodrecht op de wind of windafwaarts, als je al kan zien waar de ontploffing was. Daar moet je vandaan. Als je daar niet van wegraakt, ga je binnen de kortste keren aan dodelijke straling worden blootgesteld. Als dat niet lukt, moet je een schuilplaats opzoeken en daar blijven. In een stedelijk gebied betekent dat dat je een zo diep mogelijke kelder moet vinden. Of naar een zo hoog mogelijke verdieping bij een explosie op grondniveau, liefst hoger dan de negende verdieping. Of in de kelder. Maar het best van al zo snel mogelijk uit de stad weg. Als je dat lukt, kun je een atoomexplosie overleven.

In de komende paar dagen tot een week zal er een stralingswolk met de wind meedrijven en neerslaan over een gebied van zowat 20 tot 30 km - in dit geval over Long Island. In de onmiddellijke fall-outzone hier moet je ofwel beschutting zoeken of weggeraken. Maar eens beschut, kan je het overleven. Weten wat je te doen staat, kan je leven redden. Weten wat je te doen staat, kan je leven redden. Weten wat je te doen staat, kan je leven redden. Dat kan het verschil betekenen tussen ofwel 150.000 tot 200.000 doden ofwel 500.000 tot 700.000 doden. ofwel 500.000 tot 700.000 doden.

Voorbereid zijn, is in de 21ste eeuw zowel mogelijk als van essentieel belang. Maar in 2008 is er geen enkele Amerikaanse stad met een effectieve planning in geval van een kernaanval. Deel van het probleem is dat de planners zelf persoonlijk psychologisch overweldigd zijn door de gedachte aan een kernramp. Ze zijn als verlamd. Je zegt ‘nucleair’ en ze denken: “Oh mijn God, we gaan er allemaal aan. Waarom ons druk maken? Het is zinloos.” We proberen hen te vertellen dat het niet zinloos is. We kunnen de overlevingskansen verbeteren door ons gezond verstand te gebruiken.

Het doel is om het aantal dodelijke slachtoffers te minimaliseren. Om te eindigen nog wat persoonlijke punten waarin je wellicht geïnteresseerd bent. De sleutel om een atoomontploffing te overleven is weggaan en uit de gevarenzone blijven. Dat is in principe alles waar we hier over praten. Hoe verder je wegraakt en hoe langer je wegblijft van de inslag, en hoe meer afscheiding tussen jou en de buitenlucht, hoe beter. Afscheiding - hopelijk met grond of beton, of in een kelder - afstand en tijd zal je redden.

Dit moet je doen. Allereerst niet naar de lichtflits kijken als je kunt. Ik weet niet of je daaraan kan weerstaan. Maar laten we theoretisch aannemen dat je dat doet. Hou je mond open zodat je trommelvliezen niet barsten van de druk. Als je heel dicht bij de plaats bent, kan je best ergens onderin duiken, zoals Bert de Schildpad zei. Ergens onderin om niet gekwetst te worden door rondvliegend puin. Ergens onderin om niet gekwetst te worden door rondvliegend puin. Probeer daarna zo vlug mogelijk weg te raken van de paddenstoelwolk. Liefst binnen enkele minuten. Zoek beschutting. Ga 2 km windafwaarts of dwars op de wind.

Als je ziet dat in die richting de gebouwen verschrikkelijk beschadigd zijn en in die richting minder beschadigd, en in die richting minder beschadigd, dan weet je waar de ontploffing gebeurde, en ga je zo, als je maar overdwars aan de wind gaat. Bedek zoveel mogelijk je huid, mond en neus, Bedek zoveel mogelijk je huid, mond en neus, zolang als dat je vlucht niet belemmert. zolang als dat je vlucht niet belemmert. Ten slotte moet je zo snel mogelijk ontsmet worden. Verwijder je kleding en probeer ergens te douchen om eventuele straling te vermijden van het radioactieve materiaal dat op je kan zitten. Blijf minimum 48 tot 72 uur in je schuilplaats. Hopelijk heb je een kleine opwindbare batterijloze radio. Luister ernaar tot mensen je vertellen wanneer je veilig naar buiten kunt. Dat is wat je moet doen.

Alles bij elkaar is een nucleaire oorlog minder waarschijnlijk dan voorheen, maar geenszins uit te sluiten en niet te overleven. Nucleair terrorisme is mogelijk – misschien zelfs waarschijnlijk - maar is te overleven. Dit is Jack Geiger, een van de helden van de Amerikaanse Volksgezondheid. Jack zei dat de enige manier om nucleaire problemen te voorkomen, of het nu oorlog of terrorisme is, is de afschaffing van kernwapens. Als je nog ergens voor wil gaan na de opwarming van de aarde te hebben aangepakt, dan is het wel dat we iets moeten doen aan de onaanvaardbare, onmenselijke realiteit van kernwapens in onze wereld.

Dit is mijn favoriete dia over burgerlijke bescherming en ik - (Gelach) Ik wil niet onbeleefd zijn Dit - Hij is niet meer in functie. We malen er niet om, oké. Ik kreeg hem van een liefhebber van de procedures van burgerlijke bescherming. Maar feit is dat Amerika een zeer harde tijd heeft doorgemaakt. We waren niet voorbereid, we hebben niet gedaan wat we moesten doen, en nu worden we geconfronteerd met een mogelijke hel op aarde. Bedankt.