De dag dat ik het voorstel van Tim Berners-Lee afwees

We weten allemaal dat het 'World Wide Web' het adverteren, het uitzenden, de handel en de sociale interactie helemaal getransformeerd heeft. Maar waar is het allemaal begonnen? Ik zal drie mensen citeren: Vannevar Bush, Doug Engelbart en Tim Berners-Lee. Ik loop even het rijtje af.

Dit is Vannevar Bush. Hij was de belangrijkste wetenschappelijk adviseur van de Amerikaanse overheid tijdens de oorlog. In 1945 publiceerde hij een artikel in een tijdschrift, de ‘Atlantic Monthly’. De titel was ‘As We May Think’ [Zoals we denken]. Vannevar Bush zei dat we informatie niet in een bepaalde volgorde verwerken. We verwerken het niet zoals bibliotheken en catalogus-systemen, enzovoort. Het brein werkt via associatie. Met het ene item in gedachten, springt het brein direct naar het volgende item. De manier waarop informatie gestructureerd is, is niet geschikt voor dit proces.

Hij stelde een machine voor, die hij de ‘Memex’ noemde. De Memex zou informatie verbinden, een stukje informatie met een ander verwant stukje informatie enzovoort. Dat was in 1945. In die dagen was een computer iets dat de geheime diensten gebruikten om codes te kraken. Niemand wist er iets over. Dit was dus voordat de computer werd uitgevonden. Hij stelde voor deze machine de Memex te noemen. Hij had een platform waar je informatie koppelde aan andere informatie waarna je ze willekeurig kon oproepen.

We spoelen vooruit naar een van de jongens die dit artikel las: Doug Engelbart. Hij was officier bij de luchtmacht in de VS. Hij las het in hun bibliotheek in het Verre Oosten. Hij was zo geïnspireerd door dit artikel dat het min of meer de rest van zijn leven bepaalde. In het midden van de jaren '60 kon hij dit in praktijk brengen. Hij werkte toen in het onderzoekslaboratorium aan Stanford in Californië. Hij bouwde een systeem. Het systeem was ontworpen om menselijke intelligentie te vergroten. In een aanvoelen van de huidige wereld van 'cloud computing' en 'software as a service', heette zijn systeem NLS voor oN-Line Systeem.

Dit is Doug Engelbart. Hij gaf een presentatie op de Fall Joint Computer Conferentie in 1968. Wat hij liet zien - hij zat op een podium als dit en hij liet dit systeem zien. Hij had dezelfde hoofdmicrofoon als ik nu. En hij werkt met dit systeem. Je kunt het zien: hij werkt met documenten en afbeeldingen enzovoort. Hij bestuurt het allemaal met dit platform hier, met een toetsenbord voor vijf vingers en de allereerste computermuis in de wereld, speciaal door hem ontworpen om met dit systeem te werken. Hier kwam dus ook de muis vandaan.

Dit is Doug Engelbart. Het probleem met het systeem van Doug Engelbart was dat de computers in die tijd meerdere miljoenen ponden kosten. Een personal computer bezitten van een paar miljoen pond was alsof je je eigen straaljager bezat. Het was niet echt heel praktisch.

We spoelen verder naar de jaren '80 toen personal computers hun intrede deden. Dat creëerde ruimte voor dit soort van systeem op personal computers. Mijn bedrijf, OWL bouwde het Guide-systeem voor de Apple Macintosh. We leverden het eerste hypertekstsysteem van de wereld. Dit begon te lopen als een trein. Apple introduceerde iets dat HyperCard heette en zij maakten er een heel heisa over. Op de dag van de lancering publiceerden ze 12 pagina’s in het Wall Street Journal. De tijdschriften begonnen erover te schrijven. Byte-magazine en Communicatie aan de ACM wijdden speciale edities aan hypertekst. We ontwikkelden een pc-versie van dit product en een Macintosh-versie. Onze pc-versie werd heel volwassen.

Dit zijn enkele voorbeelden van dit systeem in actie eind jaren '80. Je kon documenten afleveren en en over netwerken werken. We ontwikkelden een systeem zodat het een tekstmarkeertaal had, gebaseerd op html. We noemden het HML: 'HyperText Markup Language'. Het systeem was in staat om zeer, zeer grote documentatiesystemen via computernetwerken te verwerken.

Ik nam het systeem mee naar een beurs in Versailles nabij Parijs op het einde van november 1990. Ik werd benaderd door een aardige jongeman, Tim Berners-Lee die zei: "Ben jij Ian Ritchie?" en ik zei: "Ja." Hij zei: "Ik moet met je praten." Hij vertelde me over zijn systeem, het ‘World Wide Web’. Ik dacht dat het een wel heel erg pretentieuze naam had, vooral omdat het hele systeem op zijn computer draaide in zijn kantoor. Hij was volledig overtuigd dat zijn World Wide Web op een dag de hele wereld zou overnemen. Hij probeerde me te overtuigen er een browser voor te schrijven, omdat zijn systeem geen afbeeldingen of lettertypen en lay-out of iets had. Het was gewoon platte tekst. Ik dacht dat het wel interessant was maar een jongen uit CERN is niet van plan om dit te doen. Dus we deden het niet.

In de daaropvolgende jaren, kreeg hij ook geen erkenning binnen de hypertekstgemeenschap. In 1992 werd zijn paper afgewezen voor de Hypertekstconferentie. In 1993, aan een tafel op de conferentie in Seattle, zat een kerel, Marc Andreessen. Hij toonde zijn browsertje voor het World Wide Web. Ik zag het, en ik dacht: ja, dat is het. Het volgend jaar, 1994, hielden we een conferentie hier in Edinburgh. Ik had er geen bezwaar tegen dat Tim Berners-Lee de belangrijkste spreker was.

Dus dit zet me in heel illuster gezelschap. Je had Dick Rowe bij Decca Records. Hij wimpelde The Beatles af. Dan was er een kerel Gary Kildall, die met zijn vliegtuig ging vliegen op het moment dat IBM hem kwam vragen een besturingssysteem voor de IBM-pc te schrijven. Hij was er niet. Dus deden ze beroep op Bill Gates. 12 uitgevers wezen Harry Potter van J.K. Rowling af, denk ik.

Aan de andere kant is er Marc Andreessen die de eerste browser ter wereld voor het World Wide Web schreef. Volgens Fortune magazine is hij 700 miljoen dollar waard. Maar is hij gelukkig?

(Gelach)

(Applaus)