Ian Goldin: Richting geven aan onze mondiale toekomst

De toekomst zoals wij ze kennen, is zeer onvoorspelbaar. De knapste koppen in de beste instellingen hebben het meestal mis. Dat is zo in technologie. Het is zo in de politiek, waar specialisten, de CIA en MI6 altijd ongelijk krijgen. In de financiële wereld werd het wel erg duidelijk. Instituten die werden opgericht om over de toekomst te denken, zoals het IMF, het BIS en het FSF, konden niet voorzien wat er te gebeuren stond. Meer dan 20.000 economisten -- het is hun job, en alleen de besten geraken er binnen -- konden dit niet zien aankomen.

Mondialisering wordt steeds complexer en de veranderingen gaan alsmaar sneller. De toekomst wordt alsmaar moeilijker te voorspellen. Verstedelijking en integratie komen samen. Dit leidt tot een nieuwe renaissance. Zo ook 1000 jaar geleden. De afgelopen 40 jaar waren uitzonderlijke tijden. De levensverwachting steeg met ongeveer 25 jaar. We hadden tijd nodig vanaf de oertijd om zo'n sprong te maken. Het inkomen is gestegen voor een meerderheid van de wereldbevolking, ondanks een bevolkingsgroei van ongeveer twee miljard mensen tijdens deze periode. Analfabetisme is afgenomen, van de helft naar ongeveer een kwart van de wereldbevolking. Een ongekende mogelijkheid, het vrijkomen van nieuw potentieel voor innovatie en ontwikkeling.

Maar er is een onderstroom. Mondialisering heeft twee achilleshielen. Er is de achilleshiel van de groeiende ongelijkheid. Zij die uitgesloten worden, zij die zich kwaad voelen, zij die niet meedoen. Mondialisering was er niet voor iedereen. De tweede achilleshiel is de complexiteit. Groeiende breekbaarheid, groeiende broosheid. Wat op één plaats gebeurt, heeft elders al snel gevolgen. Dit is een systemisch risico, een systemische schok. We hebben dit meegemaakt tijdens de financiële crisis en tijdens de griep-pandemie. Het zal kwaadaardig worden en het we zullen er weerbaarheid tegen moeten opbouwen.

Dit alles wordt grotendeels gedreven door technologische verandering. Er zijn grote sprongen gemaakt. Voor dezelfde prijs als vandaag bekom je een miljoen keer zoveel rekenkracht in 2030. Dat is wat de ervaring van de laatste 20 jaar ons geleerd heeft. En het zal nog verder gaan. Onze computers, onze huidige systemen zullen net zo achterhaald lijken als de Apollo vandaag is voor ons. Onze mobiele telefoons zijn vandaag krachtiger dan de Apollo-ruimtecapsule. Onze mobiele telefoons zijn krachtiger dan sommige van de meest geavanceerde computers van 20 jaar geleden. Wat betekent dit nu? Het zal enorme mogelijkheden op technologisch vlak bieden. Ook qua schaalverkleining. Er zal onzichtbare capaciteit zijn. Onzichtbare capaciteit in onze lichamen, in onze hersenen en in de lucht rond ons. Dit is een huisstofmijt op een nanoreplica.

De mogelijkheid om alles op een andere manier te benaderen, geeft nieuw potentieel, niet in het minst op vlak van geneeskunde. Dit is een stamcel die we hier in Oxford hebben ontwikkeld uit een embryonale stamcel. We kunnen eender welk lichaamsdeel ontwikkelen. Gaandeweg wordt het mogelijk om van onze eigen huid andere delen van ons lichaam na te maken. Fantastische mogelijkheden voor regeneratieve geneeskunde. Ik denk niet dat er nog Paralympics zullen zijn na 2030, door deze mogelijkheid om lichaamsdelen te regenereren. De hamvraag luidt: wie zal er toegang toe hebben?

De andere grote ontwikkeling bestaat uit de nieuwe mogelijkheden op vlak van genetica. De mogelijkheid om iets zoals deze genetisch gemanipuleerde muis te creëren, die drie keer sneller gaat, het drie keer langer uithoudt -- zo kunnen we, net zoals deze muis, het equivalent van 80 jaar extra tijd toevoegen, met dezelfde hoeveelheid voedsel. Maar zal dit enkel toegankelijk zijn voor de superrijken, voor hen die dit kunnen betalen? Gaan we naar een nieuwe eugenetica? Zullen enkel degenen die dit kunnen betalen, deel uitmaken van dit toekomstig superras? (Gelach)

De grote vraag voor ons is: hoe gaan we om met deze technologische verandering? Hoe zorgen we ervoor dat dit een meer alomvattende technologie wordt? Een technologie die ervoor zorgt dat we niet alleen ouder worden, maar ook wijzer, en dat we de toekomstige bevolking zullen kunnen onderhouden? Eén van de meest opvallende uitingen van deze verbeteringen zal de overgang zijn van bevolkingspiramides naar wat we 'bevolkingsdoodskisten' kunnen noemen. Er zal waarschijnlijk geen pensioen of rustleeftijd meer zijn in 2030. Dit zullen overbodige begrippen worden, en niet alleen in het Westen.

De grootste verandering zal het nieuwe type 'wolkenkrabberpiramide' zijn, die zal voorkomen in China en vele andere landen. Dus vergeet je pensioen maar als je jong bent. Denk niet aan pensioen. Denk over het leven en waar het naar toe zal evolueren. Natuurlijk zal migratie nog belangrijker worden. De strijd om talent, de behoefte om mensen van alle specialisaties aan te trekken om ons in onze rolstoelen rond te duwen, maar ook om onze economieën aan te sturen. Onze innovatie zal van vitaal belang zijn.

De tewerkstelling in de rijke landen zal zakken van ongeveer 800 tot ongeveer 700 miljoen van deze mensen. Dat zou een grote sprong in migratie betekenen. Dus de zorgen, de xenofobe zorgen van vandaag, omtrent migratie, zullen op hun kop gezet worden, terwijl we zoeken naar de mensen die ons moeten helpen onze pensioenen en economieën draaiend te houden. En dan, de systemische risico's. We begrijpen dat deze zich sneller zullen verspreiden. Wat we vandaag zien, is deze verwevenheid van gemeenschappen, van systemen, vastgeklonken door technologie, en opgejut door just-in-time managementsystemen. Kleinere voorraden verplaatsen de flexibiliteit naar het verantwoordelijkheidsdomein van anderen.

De teloorgang van biodiversiteit, klimaatverandering, pandemieën, financiële crises, dat zal de munteenheid worden waarin we denken. En zo zal een nieuwe bewustwording moeten opkomen over hoe we hiermee omgaan, hoe we onszelf mobiliseren op een nieuwe manier, en we als een gemeenschap moeten samenwerken om systemische risico's te controleren. Het zal innovatie vereisen. Het zal vereisen dat we beseffen dat de trots van mondialisering ook haar ondergang kan betekenen. Dit kan onze beste eeuw ooit worden dankzij deze verwezenlijkingen. Of het zou onze slechtste kunnen zijn. En natuurlijk moeten we denken aan de individuen. Vooral de individuen die het gevoel hebben dat ze uitgesloten zijn, op welke manier ook.

Een enkel individu zal tegen 2030, voor het eerst in de geschiedenis, de mogelijkheid hebben om de planeet te vernietigen, om alles te vernielen, bijvoorbeeld door het maken van een biologisch pathogeen. Hoe beginnen we eraan om dit allemaal te verweven? Hoe denken we op nieuwe manieren over complexe systemen? Dat zal de uitdaging zijn van de geleerden, en van alle anderen die zich bezighouden met over de toekomst te denken. De rest van ons leven gebeurt in de toekomst. We moeten ons er nu voor klaar maken. We dienen te begrijpen dat de overheidsstructuur in de wereld een fossiel geworden is. Ze weet niet hoe beginnen aan de uitdagingen die staan te wachten. We moeten een nieuwe manier ontwikkelen om de planeet te beheren, allemaal samen, met verenigde wijsheid.

Wij weten, en ik weet, uit eigen ervaring, dat geweldige dingen kunnen gebeuren als individuen en maatschappijen samenkomen om hun toekomst te veranderen. Ik verliet Zuid-Afrika, en 15 jaar later -- ik dacht dat ik nooit terug zou keren, en ik had het voorrecht om in de regering van Nelson Mandela te mogen werken. Dat was een wonder. Wij kunnen wonderen creëren als collectief, nog tijdens ons leven. Het is onontbeerlijk dat we dat ook doen. Het is onontbeerlijk dat de ideeën die in TED worden verspreid, dat de ideeën waar we over nadenken, vooruit kijken, en ervoor zorgen dit de meest glorierijke eeuw wordt en niet een eeuw van eco-rampen en eco-instorting. Dank u wel. (Applaus)