Iain Hutchison: Gezichten redden

Ons gezicht is enorm belangrijk omdat het het externe visuele deel is dat iedereen kan zien. Laten we niet vergeten dat het een functionele eenheid is. We hebben sterke schedelbeenderen die het belangrijkste orgaan in ons lichaam, de hersenen, beschermen. Daar bevinden zich onze speciale zintuigen - het zien, de spraak, het gehoor, de reuk, de smaak. Dit bot is, zoals je kunt zien doordat er licht door de schedel schijnt, voorzien van holtes, de sinussen, die de lucht die we inademen opwarmen en bevochtigen. Als zij opgevuld zouden zijn met been, dan zouden we ons hoofd door dood gewicht, niet rechtop kunnen houden. We zouden niet in staat zijn om naar de wereld om ons heen te kijken. Deze vrouw is langzaam aan het sterven omdat de goedaardige tumoren in haar aangezichtsbotten haar mond en haar neus volledig hebben vernield, zodat ze niet kan ademen en eten.

Aan de gezichtsbotten, die onze aangezichtsstructuur bepalen, zijn de spieren gehecht die ons gezicht uitdrukking geven, onze universele expressietaal, ons sociale signaleringssysteem. Hier bovenop is de huid gedrapeerd, een enorm complexe drie-dimensionale structuur. Ze maakt hier en daar een rechte hoek, heeft dunne gebieden zoals de oogleden, dikke gebieden zoals de wang, verschillende kleuren. En dan hebben we de sensuele factor van het gezicht. Waar willen we mensen graag kussen? Op de lippen. Misschien wat op de oren knabbelen. Het is het gezicht waardoor we ons daartoe aangetrokken voelen.

Maar laten we het haar niet vergeten. De afbeelding op uw linkerkant is mijn zoon met zijn wenkbrauwen. Kijk eens hoe vreemd hij lijkt als zijn wenkbrauwen ontbreken. Er is een duidelijk verschil. Stel je voor dat uit het midden van zijn neus haren kwamen, dan zou hij er nog eigenaardiger uitzien.

Dismorfofobie is een extreme versie van het feit dat we onszelf niet zien zoals anderen ons zien. Het is een schokkende waarheid dat we onszelf alleen maar in spiegelbeeld zien, of op stilstaande fotografische beelden die slechts een fractie van de tijd waarin we leven vastleggen. Dismorfofobie is een perversie hiervan waardoor mensen die er zeer goed kunnen uitzien zichzelf als afzichtelijk lelijk beschouwen en voortdurend op zoek zijn naar operaties om hun gelaatsvoorkomen te corrigeren. Ze hebben dit niet nodig, maar wel psychiatrische hulp. Max was zo vriendelijk mij zijn foto te geven. Hij heeft geen dismorfofobie, maar hiermee kan ik het feit illustreren dat hij precies lijkt op een lijder aan dismorfofobie . Met andere woorden, hij ziet er volkomen normaal uit.

Leeftijd is een ander ding waardoor onze houding ten opzichte van ons uiterlijk verandert. Kinderen leren dus zichzelf beoordelen door het gedrag van de volwassenen om hen heen. Hier is een klassiek voorbeeld: Rebecca heeft een goedaardige bloedvattumor die door haar schedel groeit en haar neus heeft uitgewist, en het haar moeilijk maakt om te zien. Zoals je kunt zien, blokkeert hij haar zicht. Ze loopt ook gevaar dat als ze dit gezwel verwondt het hevig zal bloeden. Ons onderzoek heeft aangetoond dat de ouders en naaste geliefden van deze kinderen hen aanbidden. Ze zijn gewend geraakt aan hun gezicht; ze denken dat ze speciaal zijn. Soms zijn de ouders ertegen dat het letsel bij deze kinderen moet worden verwijderd. Af en toe hebben zij intense verdrietreacties omdat het kind waar ze van hebben leren houden zo dramatisch is veranderd dat ze het niet meer herkennen. Maar andere volwassenen zeggen ongelooflijk pijnlijke dingen. Ze zeggen: "Hoe durf je met dit kind het huis uitgaan en andere mensen aan het schrikken brengen. Moet je daar niets aan doen? Had je het niet beter laten weghalen? " En kinderen porren uit nieuwsgierigheid in het letsel, uit natuurlijke nieuwsgierigheid. Dat maakt het kind uiteraard attent op zijn bijzondere aard. Na de operatie normaliseert alles. De volwassenen gedragen zich natuurlijker, en de kinderen spelen gemakkelijker met andere kinderen.

Als tieners - denk maar terug aan je tienerjaren - ondergaan we een dramatische en vaak buitensporige verandering van ons voorkomen. We zoeken naar onze identiteit. We hunkeren naar de goedkeuring van onze leeftijdsgenoten. Hoe ons gezicht eruitziet, is dus van vitaal belang voor ons als we proberen om onszelf aan de wereld te presenteren. Denk aan die ene acnevlek die je voor meerdere dagen uitschakelde. Hoe lang stond je elke dag in de spiegel te kijken, om je sardonische blik en je ernstige blik in te oefenen, of om, zoals ik, te proberen op Sean Connery te lijken door één wenkbrauw op te trekken. Het is een verlammende tijd.

Ik wil jullie dit profiel van Sue laten zien, want het toont dat haar onderkaak naar voren uitsteekt, net als haar onderlip. Probeer nu eens jullie onderkaak naar voren te duwen. Wend je tot de persoon naast je. Duw je onderkaak naar voren. Kijk dan naar de persoon naast je en kijk naar hen - ze zien er ongelukkig uit. Dat is precies wat de mensen tegen Sue plachten te zeggen. Ze voelde zich helemaal niet ongelukkig. Maar mensen zegden tegen haar: "Waarom ben je zo ongelukkig? " Mensen maakten de hele tijd inschattingsfouten over haar humeur. Leerkrachten en leeftijdsgenoten onderschatten haar. Ze werd gepest op school. Dus koos ze ervoor om faciale chirurgie te ondergaan. Na de faciale chirurgie, zei ze: "Mijn gezicht weerspiegelt nu mijn persoonlijkheid. Mensen weten nu dat ik enthousiast ben, dat ik een gelukkig mens ben. " En dat is de verandering die kan worden bereikt met tieners.

Maar is deze verandering een echte verandering, of is het een verzinsel van de verbeelding van de patiënt zelf? We hebben tienerreacties onderzocht op foto's van patiënten met deze corrigerende faciale chirurgie. En wat we vonden was - we hadden de foto's door elkaar gegooid zodat ze voor en na niet konden herkennen - wat we vonden was dat de patiënten na de operatie als aantrekkelijker werden beschouwd. Nu is dat niet verrassend, maar we vroegen hen ook om hen te beoordelen op eerlijkheid, intelligentie, vriendelijkheid, gewelddadigheid. Ze werden allemaal ervaren als minder dan normaal in al die kenmerken - meer gewelddadige, enz. - vóór de operatie. Na de operatie, werden ze gezien als intelligenter, vriendelijker, eerlijker, minder gewelddadig - en toch hadden we niets aan hun intellect of hun karakter gedaan.

Als mensen ouder worden, kiezen ze niet per se voor dit soort operaties. Als ze op consultatie komen, is dat eerder een gevolg van de noodlottigheden van het leven. Ze zullen eerder komen voor een kanker of een trauma. Dit is een foto van Henry twee weken nadat bij hem een kwaadaardige kanker aan de linkerkant van zijn gezicht - zijn jukbeen, bovenkaak en oogkas - werd verwijderd. Hij ziet er redelijk goed in dit stadium. Maar in de loop van de volgende 15 jaar onderging hij nog 14 operaties, naarmate de ziekte zijn gezicht teisterde en mijn reconstructie regelmatig vernietigde. Ik leerde een enorme veel door Henry. Henry heeft me geleerd dat je kunt blijven werken. Hij werkte als advocaat. Hij bleef cricket spelen. Hij genoot ten volle van het leven. En dit was waarschijnlijk omdat hij een succesvolle, voldoening gevende job en een zorgzame familie had en in staat was om sociaal mee te doen. Hij cultiveerde een rustige zorgeloosheid. Ik wil niet zeggen dat hij dit overwon; hij overwon het niet. Dit was iets meer dan dat. Hij negeerde het. Hij negeerde de verminking die hem overkwam en deed verder alsof er niets aan de hand was. En dat is wat deze mensen kunnen doen.

Henriapi illustreert dit fenomeen ook. Dit is een twintiger. Zijn eerste reis buiten Nigeria was om deze kwaadaardige kanker. Hij kwam naar het Verenigd Koninkrijk om geopereerd te worden. Het was mijn langste operatie. Ze duurde 23 uur. Ik deed ze samen met mijn neurochirurg. We hebben de botten aan de rechterkant van zijn gezicht allemaal verwijderd - zijn oog, zijn neus, de schedelbeenderen, de gezichtshuid - en reconstrueerden hem met weefsel uit de rug. Hij bleef aan het werk als psychiatrisch verpleegkundige. Hij trouwde. Hij had een zoon, Jeremia. Nogmaals, hij zei: "Dit schilderij van mij met mijn zoon Jeremiah toont me als de succesvolle man die ik me voel. " Zijn gezichtsverminking had geen invloed op hem want hij had de steun van een gezin, en had een succesvol, vervullend werk.

We hebben gezien dat we de gezichten van mensen kunnen veranderen. Maar als we hun gezichten veranderen, veranderen we dan ook hun identiteit, ten kwade of ten goede? Een voorbeeld. Er zijn twee verschillende types van faciale chirurgie. We kunnen ze zo categoriseren. We kunnen zeggen dat er patiënten zijn die voor faciale chirurgie kiezen - net als Sue. Als ze faciale chirurgie krijgen, voelen ze dat hun leven veranderd is, omdat andere mensen ze zien als betere mensen. Ze voelen zich niet anders. Ze voelen dat ze kregen wat ze nooit hadden gehad, dat hun gezicht nu hun persoonlijkheid weerspiegelt. Waarschijnlijk is dat het verschil tussen cosmetische chirurgie en dit soort chirurgie. Omdat je zou kunnen zeggen: "Wel, dit type chirurgie kan als cosmetisch worden beschouwd. " Als je cosmetische chirurgie doet, zijn de patiënten vaak minder gelukkig. Ze proberen om een verschil in hun leven te verwezenlijken. Sue probeerde dat niet, ze wilde gewoon een gezicht dat overeenkwam met haar persoonlijkheid.

Maar dan hebben we andere mensen die niet voor faciale chirurgie kiezen. Het zijn mensen wier gezicht werd afgeschoten. Ik zal ze weglaten, en een lege dia tonen voor degenen onder jullie die overgevoelig zijn. Het werd hen opgedrongen. En nogmaals, zoals ik je vertelde, als ze een zorgzame familie hebben en een goed werk, dan kunnen ze een normaal en vervuld leven leiden. Hun identiteit zal niet veranderen.

Is dit gedoe over het uiterlijk en de preoccupatie ermee een typisch westers fenomeen? Muzetta's familie logenstraft dit. Dit is een klein Bangladeshi meisje uit de East End van Londen met een enorme kwaadaardige tumor aan de rechterkant van haar gezicht. Die heeft haar al blind gemaakt, groeit snel en zal haar binnenkort doden. Na een operatie om de tumor te verwijderen, kleedden haar ouders haar in deze mooie groene fluwelen jurk, met roze lint in haar haar, en wilden haar schilderij aan de hele wereld tonen, ondanks het feit dat ze orthodoxe moslims zijn en de moeder een volledige boerka droeg. Het is dus niet alleen een westers fenomeen.

Wij beoordelen de hele tijd gezichten. Dat was al zo toen Lombroso criminele gezichten wilde herkennen. Hij zei dat je alleen al op foto's een crimineel kon herkennen. Goed uitziende mensen worden altijd als vriendelijker beoordeeld. We kijken naar O.J. - hij is een knappe jongen. We willen graag wat tijd met hem doorbrengen. Hij ziet er vriendelijk uit. Nu weten we dat hij een veroordeelde vrouwenmishandelaar is, en eigenlijk is hij niet zo'n goede kerel. Schoonheid is niet hetzelfde als goedheid, en zeker niet als tevredenheid.

We spraken over het statische gezicht en beoordelen het statische gezicht, maar eigenlijk zijn we beter in het inschatten van het bewegende gezicht. We denken dat we mensen kunnen beoordelen op hun uitdrukkingen. Juryleden uit het V.K., in de justitie uit het V.K., willen een live getuige zien om te zien of er tekenen van leugenachtigheid zijn - met de ogen knipperen, de aarzeling. Dus willen ze getuigen in levende lijve zien. Todorov vertelt ons dat we in een tiende van een seconde, een oordeel kunnen vellen over iemands gezicht. Voelen we ons onbehaaglijk bij deze afbeelding? Ja. Zouden wij het leuk vinden als onze dokter, onze advocaat of onze financiële adviseur hun gezicht zouden bedekken? We zouden er ons behoorlijk ongemakkelijk bij voelen. Maar zijn we goed in het nemen van beslissingen op basis van gelaatsuitdrukking en beweging? De waarheid is dat er een 5 minuten-regel is - niet de "tiende van een seconde"-regel van Todorov, maar een 5 minuten-regel. Als je vijf minuten met iemand doorbrengt, dan begin je verder te kijken dan hun gelaatsuitdrukking. De mensen tot wie je je in eerste instantie aangetrokken voelt, lijken dan misschien saai en je verliest je interesse in hen. De mensen die je niet onmiddellijk zou verkiezen, omdat je ze niet bijzonder aantrekkelijk zou vinden, worden misschien aantrekkelijke mensen omwille van hun persoonlijkheid.

We hebben veel gesproken over voorkomen. Ik wil jullie nu wat meedelen over de operaties die we doen - waar we nu staan​ en waar we naartoe gaan. Dit is een afbeelding van Ann. Haar rechterkaak en de onderkant van haar schedel werden verwijderd. Je kunt in de beelden daarna zien, dat we erin slaagden om haar met succes te reconstrueren. Maar dat is niet goed genoeg. Dit is wat Ann wil. Ze wil kunnen kajakken, ze wil bergen beklimmen. Dat is wat ze bereikte, en dat is waar we naartoe moeten.

Dit is een gruwelijk beeld, dus hef ik nu mijn hand op. Dit is een foto van Adi, een Nigeriaanse bankdirecteur, wiens gezicht werd afgeschoten bij een gewapende overval. Hij verloor zijn onderkaak, zijn lip, zijn kin, zijn bovenkaak en tanden. Dit is hoe hoog hij de lat voor ons legde. "Ik wil er zo uitzien. Dit is hoe ik er voordien uitzag." We gebruikten moderne technologie, computers, om modellen te maken. We maakten een model van de kaak zonder been erin. We hebben toen een plaat zo gebogen. We zetten die op zijn plaats zodat we wisten dat het een accurate positie was. We namen vervolgens bot en weefsel uit de rug. Hier zie je hoe de plaat dat vasthoudt. Je kunt de implantaten zien die werden ingebracht - zodat we in één operatie dit en dit bereikten. Het leven van de patiënt is hersteld. Dat is het goede nieuws. Maar de huid op zijn kin ziet er niet hetzelfde uit als voorheen. Het is huid van zijn rug. Ze is dikker, donkerder, grover, ze heeft niet dezelfde contouren. Daarin hebben we gefaald. Dat is waar we aangezichtstransplantatie nodig hebben.

Gezichtstransplantatie heeft een functie, waarschijnlijk om huid te vervangen bij brandwondenpatiënten. We kunnen de onderliggende skeletstructuur vervangen, maar we zijn nog steeds niet goed in het vervangen van de gezichtshuid. Het is zeer waardevol om dat instrument in ons instrumentarium te hebben. Maar de patiënten zullen voor de rest van hun leven medicijnen moeten innemen om hun immuunsysteem te onderdrukken. Wat houdt dat in? Zij hebben een verhoogd risico op infectie en op kwaadaardigheid. Dit is geen levensreddende transplantatie - zoals een hart-, lever- of longtransplantatie. Het is een transplantatie van levenskwaliteit. Als gevolg daarvan zullen patiënten, als ze na 10 of 15 jaar een kwaadaardige kanker krijgen, misschien zeggen: "Ik wou dat ik de conventionele reconstructieve technieken had gehad, liever dan dit, want ik nu ga ik sterven aan een kwaadaardige kanker." We weten het nog niet. We weten ook niet welke gevoelens ze gaan hebben over erkenning en identiteit. Bernard Devauchelle en Sylvie Testelin, die als eersten deze operatie uitvoerden, bestuderen dat. Donoren zullen schaars zijn, want hoeveel mensen willen dat het gezicht van hun geliefde verwijderd wordt bij de dood. Er zullen dus problemen zijn met gezichtstransplantatie.

Het betere nieuws is - en die toekomst is er bijna - het maken van kunstweefsel. Stel je voor: Ik kan een biologisch afbreekbaar sjabloon maken. Ik kan het plaatsen waar het moet komen. Ik kan daar enkele cellen in uitstrooien, stamcellen uit de heup van de patiënt zelf, en wat genetisch gemanipuleerde eiwitten, en zie, laat het gedurende vier maanden gerust en er is een gezicht gegroeid. Dit lijkt een beetje op een gewoon keukenrecept.

Maar we hebben nog steeds problemen. We hebben mondkanker op te lossen. We genezen nog steeds niet voldoende patiënten - het is de meest ontsierende kanker. We kunnen ze nog steeds niet goed genoeg reconstrueren. In de U.K. hebben we een epidemie van aangezichtswonden bij jongeren. We kunnen littekens nog steeds niet verwijderen. We moeten meer onderzoek doen. Het beste nieuws van alles is dat chirurgen weten dat we onderzoek moeten doen. We hebben liefdadigheidsinstellingen opgezet die ons zullen helpen het klinisch onderzoek te financieren om op dit moment de beste behandeling te bepalen en een betere behandeling in de toekomst. We rusten dus niet op onze lauweren en zeggen: "Oke, we doen het goed. Laten we het maar laten zoals het is. "

Dank u zeer hartelijk.

(Applaus)