Harsha Bhogle: De opkomst van cricket, de opkomst van India

Wat ik ga doen, is jullie gewoon de laatste aflevering geven van misschien 's werelds langst durende soap, cricket. Hopelijk blijft het eeuwig bestaan, want het geeft mensen zols ik een inkomen. Het heeft alles wat je verlangt van een normale soap. Het heeft liefde, vreugde, blijheid verdriet, een lach en een traan, veel sarcasme, intriges. En zoals alle goede soaps slaat het 20 jaar over als de interesse van het publiek verandert. En dat is exact wat cricket gedaan heeft. Het is 20 jaar vooruitgesprongen, naar de 20-over-match. Daar ga ik over praten, hoe een kleine verandering leidt tot een grote revolutie.

Maar het was niet altijd zo. Cricket was niet altijd deze snelheidsgedreven generatiesport. Er was een tijd dat, wanneer je cricket speelde, je tijdloze testmatchen speelde en je doorspeelde tot de match gedaan was. Er was een match in maart 1939 die gestart was op 3 maart en eindigde op 14 maart. Het einde kwam er alleen omdat de Engelse cricketspelers van Durban naar Kaapstad moesten gaan - dat 2 uur duurt per trein - om een schip te halen dat vertrok op de 17e omdat het volgende schip heel lang op zich zou laten wachten. Dus werd de match voortijdig beëindigd. Eén van de Engelse slagmannen zei: "Weet je wat? Nog een half uur en we zouden gewonnen hebben." (Gelach) Nog een half uur na 12 dagen. Er waren twee zondagen tussen. Maar natuurlijk zijn zondagen kerkdagen. Dus je speelt niet op zondagen. En op een dag regende het, en zaten ze daar maar wat te verbroederen.

Maar er is een reden waarom India verliefd werd op cricket. Omdat we allemaal ongeveer hetzelfde levensritme hadden. (Gelach) De Mahabharata was ook zo. Je vocht overdag. Dan werd het avond, dus iedereen ging terug naar huis. Dan bedacht je je strategie, en je gebruikte hem de volgende dag, en je ging terug naar huis. Het enige verschil tussen de Mahabharata en ons cricket was dat in cricket iedereen bleef leven om de volgende dag terug te kunnen vechten. Prinsen sponsoren de sport, niet omdat ze van de sport houden, maar omdat het een manier was om goed over te komen bij de Britse bezetter.

Maar er is een andere reden waarom India verliefd werd op cricket: alles wat je nodig had, was een houten plank, en een rubberen bal, en om het even welk aantal personen konden het overal spelen. Kijk. Je zou het op een stort kunnen spelen met een een paar stenen. Je kan het in een kleine straat spelen. Je zou niet overal een vierkant kunnen vormen, omdat de bat de muur zou raken. Vergeet ook de airconditioning en de kabels niet. (Gelach) Je zou het op de oevers van de Ganges kunnen spelen. De Ganges is allang niet meer zo proper geweest. Of je zou vele matchen kunnen spelen op een klein stuk grond, zelfs als je niet zou weten in welke match je eigenlijk zit. (Gelach) Zoals je ziet, je kan het overal spelen. Maar geleidelijk evolueerde het spel, uiteindelijk.

Je hebt niet altijd 5 dagen. Dus we evolueerden, en we startten met 50-over cricket te spelen. En dan vond een enorm ongeluk plaats. In de Indische sport laten we geen dingen gebeuren. Ongelukken gebeuren en soms zijn we op de juiste plaats op het juiste moment. We wonnen de wereldbeker in 1983. Opeens werden we verliefd op het 50-over game. En we speelden ongeveer elke dag. Er was meer 50-over cricket dan waar ook.

Maar er was een andere belangrijke datum. 1983 was het jaar wanneer we de wereldbeker wonnen. In '91-'92 vonden we een minister van financiën en een eerste minister die verkozen om de wereld naar India te laten kijken, liever dan dit grote land van intriges te zijn en dit gesloten land vol mysteries. Daarom lieten we multinationals toe in India. We schrapten de douanerechten, we reduceerden de invoerrechten. En alle multinationals kwamen naar ons, met multinationale budgets die keken naar het inkomen per hoofd en heel opgewonden werden over de mogelijkheden in India en streefden naar een manier om elke Indiër te bereiken.

Er zijn slechts twee manieren in India, één echt, en één virtueel. Het virtuele is wat je ziet in films. Het echte was cricket. En daarom besliste één van mijn vrienden die hier voor mij zit, Ravi Tarival van Pepsi, dat hij het over heel de wereld ging verspreiden. Pepsi was deze grote revolutie. Omdat ze cricket overal verspreidden. En zo begon cricket groot te worden. Cricket begon rijken aan te trekken. Televisie startte met cricket te coveren. Voor een lange periode zei de televisie: "We coveren geen cricket, behalve als jullie ons betalen om het te coveren." Dan zeiden ze: "Oké, de volgende rechten zijn verkocht voor 55 miljoen dollar. De volgende rechten zijn verkocht voor 612 miljoen dollar." Dus dat is wel een curve.

En dan vond een ander groot ongeluk plaats in ons cricket. Engeland vond 20-overs cricket uit en zei: "De wereld moet 20-overs cricket spelen." Precies zoals Engeland cricket uitvond, en zorgde dat de rest van de wereld het speelde. Dank God voor hen. (Gelach) En daarom moest India de T20 Wereldbeker spelen. India wilde de T20 wereldbeker niet spelen. Maar we moesten spelen met 8-1 verschil. En daarna gebeurde iets heel dramatisch. We geraakten in de finale, en dan op dat moment, dat voor eeuwig zal herinnerd worden, iedereen, kijk even.

(Het publiek juicht)

De Pakistaanse slagman probeert de fielder te verschalken.

Verslaggever: En Zishan vangt het! India wint! Wat een match voor de Twenty20-finale. India, de wereldkampioen. (Gejuich) India, T20-kampioen. Maar wat een match hebben we gezien, M.S. Dhoni plukte de bal uit de lucht, maar Misbah-ul-Haq, wat een speler. Een zeer zeer groot succes. India, de TT- wereldkampioen.

Harsha Bhogle: Opeens ontdekte India de kracht van 20-overs cricket. Het ongeluk, natuurlijk, was dat de slagman dacht dat de bowler heel snel gooide. (Gelach) Als hij snel had gegooid, was de bal gegaan waar hij moest gaan, maar het lukte niet. En opeens ontdekten we dat we misschien goed konden zijn in deze sport. Het gevolg was ook dat het een zekere trots teweegbracht over het feit dat India de beste van de wereld kon zijn. Toen de investeringen binnenkwamen, voelde India zich een beetje meer zelfzeker. Er heerste grote trots over wat we konden doen. En gelukkig voor iedereen van ons waren de Engelsen heel goed in uitvinden. En dan laten ze, gracieus als ze zijn, de wereld er heel goed in worden. (Gelach) Dus vond Engeland T20 cricket uit, en stond toe dat India het idee stal. Het was niet om te verbeteren zoals we dat doen bij medicijnen, we namen het gewoon zoals het was. (Gelach)

En zo lanceerden we onze eigen T20-league. 6 weken, stad versus stad. Het was iets nieuws voor ons. We hadden alleen maar voor ons eigen land gesupporterd. Er zijn maar twee domeinen waar India heel fier was op het land als het zich voorstelde op het veld. Eén was oorlog, het Indische leger, wat we niet vaak willen zien gebeuren. Het ander was het Indische cricket. Opeens moesten we supporteren voor stadscompetities. Maar de mensen die voor de stadscompetities waren, waren mensen die het idee uit het westen gehaald hadden. Amerika is het land van de competities. Ze zeiden: "Oké, wij zorgen voor een paar coole leagues hier in India. Maar was India er klaar voor? Omdat cricket in India voor een lange tijd altijd georganiseerd was. Het werd nooit gepromoot. Het werd nooit verkocht, het was georganiseerd. En kijk wat ze gedaan hebben met onze prachtige, leuke, eenvoudige familiesport. En dat gebeurde vanuit het niets.

(Muziek)

Een openingsceremony om "U" tegen te zeggen. Dit was een India dat Corvettes kocht. Dit was een India dat Jaguars kocht. Dit was een India dat meer gsm's per maand toevoegde dan 2 keer de bevolking van Nieuw-Zeeland. Het was een ander India. Maar het was ook beetje meer orthodox India dat heel gelukkig was omdat ze modern waren, maar het tegen niemand wilden zeggen. En dus waren ze ontzet toen de cheerleaders aankwamen. Iedereen bekeek hen stiekem. Maar niemand gaf dat toe.

(Muziek)

(Gelach)

De nieuwe eigenaars van het Indische cricket waren geen oude prinsen. Het waren geen bureaucraten die gedwongen werden in de sport te gaan hoewel ze het eigenlijk niet leuk vonden, het waren mensen die serieuze bedrijven bestuurden. En dus startten ze met cricket groots te promoten, en clubs groots te promoten. En ze startten de promotie met heel veel geld. Ik bedoel dat de IPL 2,3 miljard dollar had voor er een bal gegooid was. 1,6 miljard dollar voor tv-gelden gedurende 10 jaar, en nog eens 70 miljoen dollar van alle investeerders die geld investeerden. En dan moesten ze voor hun steden supporteren. Maar ze moesten het zoals in het Westen doen. Omdat we leagues aan het opstarten zijn. Maar waar ze heel goed in waren, was het heel lokaal houden. Gewoon om je een voorbeeld te geven van hoe ze het gedaan hebben, geen Manchester United-stijl promotie, maar een promotie in echte Mumbai-stijl, kijk maar.

(Muziek)

Natuurlijk zeiden heel wat mensen dat ze misschien beter konden dansen dan spelen. (Gelach) Maar dat is oké. Het heeft ook de manier veranderd waarop we naar cricket keken. Als je vroeger een jonge cricketspeler wou, pikte je hem op uit de zijstraten van je eigen kleine omgeving, je eigen stad, en je was heel fier op het systeem dat deze cricketspelers produceerde. Opeens, als je een shot wilde gooien, of als Mumbai een shot wilde gooien, bijvoorbeeld, moesten ze niet naar Kalbadevi of Shivaji Park of ergens gaan, om hen te zoeken, maar konden ze naar Trinidad gaan. Dit was het nieuwe India, niet? Dit was de nieuwe wereld, waar je je overal kon bevoorraden zolang als je het beste product voor de beste prijs kon krijgen. En plotseling werd het in Indische sport de realiteit dat je het beste product voor de beste prijs kon krijgen overal in de wereld.

De Mumbai-Indianen lieten Dwayne Bravo uit Trinidad en Tobago overkomen, onmiddellijk. En wanneer hij terug moest gaan om de West Indies te vertegenwoordigen, vroegen ze hem: "Wanneer moet je er aankomen?" Hij zei: "Ik moet daar op een bepaald moment zijn, dus ik moet vandaag vertrekken." We zeiden: "Nee, we bedoelen niet wanneer je moet vertrekken; wanneer moet je daar aankomen?" Hij zei: "Ik moet aankomen op datum X." Ze zeiden: "Oké, je speelt op datum X, min 1". Hij speelde in Hyderabad, en ging direct na de match van het stadion naar de luchthaven van Hyderabad, en zat in een privé-jet. Eerste tankbeurt in Portugal, tweede tankbeurt in Brazilië. Hij was op tijd in de West Indies. (Gelach) Nooit zou India op deze schaal nagedacht hebben. Nooit zou India gezegd hebben: "Ik wil een speler die 1 match voor me speelt, en ik zal een privé-jet gebruiken om hem terug naar Kingston, Jamaica te sturen om een match te spelen." En ik dacht bij mezelf: "Wow, we hebben iets bereikt in de wereld. We hebben iets bereikt. We zijn groot aan het denken."

Maar dit startte ook het samenbrengen van de 2 belangrijkste dingen in Indisch cricket: cricket en de films in het Indische entertainment. Er is cricket en er zijn de films. Ze kwamen samen omdat mensen uit de films clubs opkochten. Mensen begonnen naar het cricket te gaan om naar Preity Zinta kijken. Ze begonnen naar het cricket te gaan om Shah Rukh Khan te bekijken. Er gebeurde iets heel merkwaardigs. We begonnen zang en dans in het Indisch cricket te krijgen. En dus begon het meer en meer op de Indische films te lijken. En natuurlijk, als je in het Preity Zinta-team was -- wat je zal zien op de volgende clip -- dan kreeg je voor een goede prestatie een knuffel van Preity Zinta. Dus dat was de ultieme reden om goed te spelen. Kijk maar -- iedereen kijkt naar Preity Zinta.

(Muziek)

En natuurlijk was er Shah Rukh die het Kolkata-publiek bespeelde. We hebben allemaal wedstrijden in Kolkata gezien, maar dit hebben we nog nooit gezien: Shah Rukh krijgt het publiek met het Bengali-lied helemaal enthousiast voor Kolkata -- niet voor India, maar voor Kolkata. Maar bekijk dit eens.

(Muziek)

Een Indische filmster die een Pakistaanse cricketspeler omarmde omdat ze in Kolkata gewonnen hadden. Kan je je dat voorstellen? En weet je wat de Pakistaanse cricketspeler zei? (Applaus) "Ik wou dat ik voor het team van Preity Zinta speelde."

(Gelach)

Maar ik dacht dat ik deze kans moest grijpen -- er zijn hier een paar mensen uit Pakistan. Ik ben zo gelukkig dat jullie hier zijn omdat ik denk dat we kunnen tonen dat we allebei samen vrienden kunnen zijn, niet? We kunnen samen cricket spelen, we kunnen vrienden zijn. Heel erg bedankt om te komen, iedereen uit Pakistan.

(Applaus)

Er was ook kritiek omdat ze zeiden: "Worden spelers gekocht en verkocht? Zijn ze graan? Zijn ze vee?" Omdat we die veiling hadden. Hoe kan je een prijs op een speler plakken? En dus tijdens de veiling waren er mensen die letterlijk zeiden: "Wow! Zoveel miljoen dollar voor speler X." Daar is het.

(Muziek)

Veilingmeester: Ik heb 1.500.000 Shane Warne werd verkocht voor 450.000 dollar.

HB: Opeens, in een match waarin de spelers 50 roepie per dag kregen -- en 250 roepie voor een testmatch, maar als de match in 4 dagen eindigde kreeg je maar 200. De beste Indische spelers die elke dag een testmatch speelden -- alle internationals, de top van de lijnspelers -- standaardcontracten van 220.000 dollar in een heel jaar. Nu kregen ze 500.000 voor 6 dagen werk. Dan kwam Andrew Flintoff van Engeland, hij kreeg anderhalf miljoen dollar, en hij ging terug en zei: "4 weken lang verdien ik meer dan Frank Lampard en Steven Gerrard en meer dan de voetballers, wow." En waar verdiende hij het? In een kleine club in India. Kon je je voorstellen dat die dag zou komen? Anderhalf miljoen dollar voor 6 weken werk. Niet slecht.

Dus, 2,3 miljard dollar voor de eerste bal gegooid was. Wat India aan het doen was, was zichzelf benchmarken ten opzichte van de rest van de wereld, en het werd een groot merk. Lalit Modi stond op de cover van Business Today. IPL werd het grootste merk in India en moest, door onze verkiezingen, naar Zuid-Afrika verplaatst worden, en we moesten een toernooi starten binnen de 3 weken. Een toernooi in 3 weken naar Zuid-Afrika verplaatsen. Maar we hebben het gedaan. Weet je hoe? Omdat geen enkel ander land zo traag werkt als wij tot 3 weken voor een evenement, en niemand werkt zo snel als wij in de laatste 3 weken.

(Applaus)

Onze bevolking, waarvan we lang dachten dat het een probleem was, werd opeens onze grootste troef omdat meer mensen -- de zeer grote consumerende klasse -- iedereen kwam naar het cricket kijken. We hebben ook van cricket de enige sport in India gemaakt, wat zonde is, maar in India helpt elke andere sport om cricket groot te maken, wat een beetje een tragedie van onze tijd is.

Deze laatste minuut voor ik vertrek -- er zijn een paar neveneffecten aan dit alles. Lange tijd was India een land van armoede, stof, bedelaars, slangenbezweerders, vuil, diarree -- mensen hoorden verhalen over diarree voor ze kwamen. Opeens was India dit land van mogelijkheden. Cricketers van over heel de wereld zeiden: "Weet je, we houden van India. We houden ervan om in India te spelen." En dat voelde goed, weet je? We zeiden: "De dollar is eigenlijk nogal belangrijk." Kan je je voorstellen dat je een dollarbriefje ziet en er is daar geen diarree meer. Er is geen vuil meer, er zijn geen bedelaars, alle slangenbezweerders zijn verdwenen, iedereen is weg. Dit vertelt je hoe de kapitalistenwereld regeert.

Dus uiteindelijk, een Engelse sport die India een beetje afgesnoept heeft, maar T20 gaat de nieuwe missionaris in de wereld zijn. Als je de sport over de wereld wilt verspreiden, moet het de kortste vorm van de sport zijn. Je kan geen tijdloze test naar China nemen en 14 dagen zonder resultaat wachten, want dan kan je kan het niet over de hele wereld verspreiden. Dus dat is wat T20 aan het doen is. Hopelijk zal het iedereen rijker maken en de sport groter maken en hopelijk zal het cricketcommentators meer tijd geven in de business.

Heel erg bedankt. Bedankt.

(Applaus)