George Dyson over Project Orion

Ik ben historicus. Steve heeft ons verteld over de toekomst van kleine technologie. Ik ga jullie een kijk geven op het verleden van grote technologie. Dit was een project om een 4.000 ton zwaar ruimteschip te bouwen, aangedreven door een atoombom, om naar Saturnus en Jupiter te gaan. Dit gebeurde tijdens mijn kindertijd -- van 1957 tot 1965. Het was uiterst geheim. Ik ga jullie documenten tonen die niet alleen niet zijn vrijgegeven, maar die nu opnieuw vertrouwelijk zijn geworden.

(Gelach)

Als alles goed gaat, kom ik volgend jaar terug om nog veel meer te tonen. Als het niet goed gaat, zal ik in de gevangenis zitten, net als Wen Ho Lee.

(Gelach)

Dit schip had de omvang van het Marriott Hotel, een beetje hoger en een beetje groter. Eén van de mensen die er in het begin aan werkten, was mijn vader, Freeman -- daar in het midden. Dat ben ik, en mijn zus Esther, die vaak naar TED... Ik hou niet van door atoombommen aangedreven ruimteschepen. Ik vond het een goed idee, maar ik begon kayaks te bouwen. We hadden een paar kayaks. Gewoon, opdat je zou weten dat ik Dr. Strangelove niet ben.

Maar gedurende de hele tijd dat ik rare kayaktochten ondernam naar rare, mooie plekken op deze planeet, dacht ik in mijn achterhoofd altijd aan Project Orion, en hoe mijn vader en zijn vrienden zulke grote schepen zouden bouwen. Ze gingen dat echt doen. Echt waar. Ted Taylor, die het project leidde, zou zijn kinderen meenemen. Mijn vader zou zijn kinderen niet meenemen. Daarom hebben we een paar jaar in onmin geleefd.

(Gelach)

Het project begon in '57 bij General Atomic. Dat is aan de kust, bij La Jolla. Kijk naar het centrale gebouw in het midden van het beeld. Dat is de bibliotheek met een diameter van 40 meter. Die is exact even groot als de basis van het ruimteschip. Die bibliotheek is de bodem van het schip -- zo groot ging dat ding zijn. Het zou twee- tot drieduizend bommen meenemen. De mensen die eraan werkten, waren van de Los Alamos-ploeg, die de waterstofbom hadden gemaakt. Het was het eerste door ARPA gefinancierde project. Dat is het contract waarbij ARPA het eerste miljoen dollar geeft om dit ding op te starten. "Ruimteschip-project officieel begonnen. Klus wacht op jou. Dyson." Dat is juli '58. Twee dagen later: het ruimtereizigersmanifesto, dat uitlegt waarom -- net als we gisteren hoorden -- waarom we de ruimte in moeten. "Trips naar satellieten van buitenplaneten" -- 20 augustus 1958.

Dit zijn de statistieken van wat de goede plekken zijn om halt te houden. Sommige maten van de schepen, die gaan tot scheepsmassa's van 8 miljoen ton. Dat was het uiterste geval. Hier was versie twee -- tweeduizend bommen. Dit zijn bommen van vijf kiloton, ongeveer zo groot als kleine Volkswagens. Er waren er 800 nodig om in een baan om de aarde te geraken. Dit is een schip van 10.000 ton -- zal 1.300 ton over en weer naar Saturnus brengen. Komt neer op een tochtje van vijf jaar. Mogelijke vertrekdata: van oktober 1960 tot februari 1967? Dit zijn banen naar Mars. Dit is allemaal met de hand getekend, met rekenlinialen. Het kleine Orionschip -- om met chemische middelen hetzelfde te doen als Orion, heb je een nodig schip van de omvang van de Empire State Building.

NASA had geen belangstelling. Ze probeerden het project af te blazen. De steun kwam van de Luchtmacht. Dat betekent dat het allemaal geheim was. Daarom ziet het er zo uit als je iets laat vrijgeven. Militaire wapensystemen die plaats hadden voor waterstofbommen die de halve planeet konden vernietigen. Er was een andere versie die vergeldingsaanvallen op de Sovjet-Unie richtte -- dit was het echte geheime spul: hoe krijg je gerichte energie-explosies, zodat je de energie van een nucleaire ontploffing verstuurt -- niet zoals een staaf dynamiet, maar gericht op het schip. Dit is nog altijd een actueel onderwerp. Het is erg gevaarlijk, maar volgens mij kan je gevaarlijke dingen beter in de openheid houden dan dat je denkt dat je ze geheim kan houden.

Dit gebeurde er op 600 microseconden. De Luchtmacht begon kleinere modellen te bouwen, ze begonnen er echt mee. De mannen in La Jolla zeiden: "We moeten er nu aan beginnen." Ze bouwden een hoogexplosief aangedreven model. Dit zijn beelden uit filmmateriaal dat werd bewaard door iemand die het moest vernietigen maar die dat niet deed, en die het 40 jaar lang in zijn kelder bewaarde. Dit zijn ladingen van anderhalve kilo C4. Dat is ongeveer 10 keer wat die terrorist in zijn schoenen had.

Dit is Ed Day, die -- elk van die koffieblikken bevat anderhalve kilo C4. Ze bouwen een systeem dat ze er met tussenpozen van een kwart seconde uitschiet. Dat is mijn vader, in sportkledij daar, met zijn boekentas. Het was heel leuk om dit te doen, maar kinderen waren niet toegelaten. Mijn vader mocht mij zeggen dat hij een ruimteschip bouwde en dat hij naar Saturnus zou gaan, maar meer mocht hij er niet over zeggen.

Ik wilde dit mijn hele leven al uitzoeken. Ik heb de jongste 4 jaar besteed aan het opsporen van die ouwelui. Dit zijn beelden uit de video. Jeff Bezos bood gisteren vriendelijk aan om deze video op de Amazon-site te zetten, een stukje ervan. Dank aan hem. Ze meenden het met het ontwerp hiervan. De omvang van die massa is voor ons zeer omvangrijke technologie. Daar keren we nooit meer naar terug. Zag je de 1959 - zou zou het voelen in de passagiersafdeling. Dat is een acceleratieprofiel.

De opbrengst van het pulssysteem. We hebben een opbrengst van 20 kiloton voor een effect van 10 miljoen newton. Hier zit een klein probleempje: de stralingsdosissen in het bemanningsstation -- 700 rad per keer. Splijtingsopbrengst tijdens de ontwikkeling: ze hoopten op schone bommen. Dat lukte niet. Verbrande ogen -- dat is het gevolg voor de mensen in Miami die omhoog kijken. Personeelsafdeling. Merk op: dat is niet slecht. Het heeft een lage frequentie, zoals die subwoofers. Hier hebben we inschattingen van de risico's aan de grond als er een ontploffing is op het lanceerplatform. Helemaal op het einde, tenslotte, in 1964, komt de NASA erbij en zegt: "Wij steunen een haalbaarheidsstudie voor een kleine versie die in onderdelen kan worden gelanceerd met Saturn Vs en dan kan worden geassembleerd."

Dus dat deed de NASA, en het resultaat was een versie voor 8 man die naar Mars zouden gaan. Ze vonden dat goed omdat de mannen daar zowat konden leven, zoals in een onderzeeër. Dit is de bemanningscabine. Ze kan kantelen, dus wat op zijn kop staat, staat rechtop als je je in kunstmatige zwaartekracht begeeft. De wetenschappers gingen nog steeds mee. Ze zouden zeven astronauten en zeven wetenschappers meenemen. Dit is een versie van 20 man, om naar Jupiter te gaan: bedden, stormkelders, een gymzaal. Het zou een heerlijke lange trip worden.

Versie van de Luchtmacht. Een militaire versie. Dit soort dingen zijn niet vrijgegeven. Mensen smokkelden het naar huis en gaven het me op hun sterfbed. Het plan van een kunstenaar -- dit zijn een soort Powerpointpresentaties die 40 jaar geleden aan de Luchtmacht zijn gegeven. Kijk naar de kleine mannetjes, buiten het voertuig. Een deel van NASA had belangstelling, maar het hoofdkwartier van NASA schoot het project af. Op het einde zien we dat dit ding zijn eigen soort ontwerppad volgde, tot in 1965. En toen liepen al die paden dood.

Resultaten? Geen. Dit project wordt bij deze beëindigd. Dat is dus het einde. Al wat ik tot slot kan zeggen, is dit: gisteren hoorden we dat één van de 10 slechte dingen die ons kunnen overkomen, een asteroïde is met onze naam erop. Eén van de slechte dingen die NASA kan overkomen, is dat als die asteroïde met onze naam opduikt, negen maanden ver, iedereen zegt: "Wat gaan we eraan doen?" Orion is echt één van de enige, zo niet de enige kant-en-klare technologie die iets zou kunnen doen.

Dus hier is het goede en het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat NASA een kleine, geheime rampenplandivisie heeft die zich hiermee bezig houdt. Ze proberen de kennis van Orion te bewaren voor als er zo'n ongeluk gebeurt. Ze houden wellicht wat plutoniumbommetjes aan de kant. Dat is het goede nieuws. Het slechte nieuws is dat, toen ik deze mensen contacteerde, om hun een paar documenten te ontlokken, ze door het dak gingen, omdat ik alles had wat zij niet hebben. NASA kocht 1.759 pagina's van deze dingen van mij. Daar staan we nu. Het ziet er niet zo goed uit.

(Applaus)