Geoff Mulgan: Een korte kennismaking met de 'Studioschool'

Ik wil het vandaag hebben over één idee. Het is een idee voor een nieuw type school, dat een hoop van onze conventionele ideeën over de functie en werking van scholen, volledig overhoop gooit. Misschien vind je het binnenkort zelfs ergens bij je in de buurt. Het idee komt vanuit een organisatie met de naam Young Foundation, die over de afgelopen decennia verantwoordelijk is geweest voor vele innovaties in het onderwijs, zoals de Open Universiteit, maar ook voor vernieuwingen als de Brede School, scholen voor sociale ondernemers, zomeruniversiteiten, en de "School van Alles".

Ongeveer vijf jaar geleden vroegen we ons af waar de belangrijkste behoefte aan innovatie zat in het onderwijs hier in het Verenigd Koninkrijk. We meenden dat we de hoogste prioriteit moesten geven aan het koppelen van twee problemen. Het ene betrof het grote aantal verveelde tieners die gewoon een hekel hadden aan school, en totaal geen verband zagen tussen wat ze leerden op school en een toekomstige baan. En werkgevers die alsmaar klaagden dat de kinderen die van school kwamen in feite niet voorbereid waren op echt werk, en niet de juiste houding en ervaring hadden.

Daarom proberen wij de vraag te stellen: Voor welk soort school zouden tieners zich verdringen om erin te geraken, in plaats van te vechten om eruit te geraken? Na honderden gesprekken met tieners, docenten, ouders, werkgevers en scholen van Paraguay tot Australië, en na het raadplegen van academisch onderzoek dat het belang aantoonde van wat we nu non-cognitieve vaardigheden noemen -- gemotiveerdheid, veerkracht -- en dat ook aantoonde dat deze net zo belangrijk zijn als de cognitieve vaardigheden -- de formele academische vaardigheden -- hebben wij een antwoord bedacht, een heel simpel antwoord eigenlijk, we noemden het de 'Studioschool'. We gaven het de naam Studioschool om een link te leggen met het oorspronkelijke idee van een studio of atelier in de Renaissance waar werken en leren zijn geïntegreerd. Je werkt door te leren, en je leert door te werken. Het ontwerp dat we bedachten had de volgende kenmerken.

Ten eerste wilde we kleine scholen -- ongeveer 300 tot 400 leerlingen -- 14 tot 19 jaar oud, en, uiterst belangrijk: ongeveer 80 percent van het curriculum werd gedaan, niet door het zitten in een klaslokaal, maar door het uitvoeren van echte, praktische projecten, in opdracht van bedrijven, NGO's en andere organisaties. Elke leerling zou, behalve docenten, ook een coach hebben. Hun lesrooster zou meer lijken op een planning in een bedrijf. Het wordt allemaal gedaan binnen het kader van het openbaar onderwijs, gefinancierd door overheidsgeld maar onafhankelijk geleid. En al dit zonder extra kosten, zonder selectie, en het biedt leerlingen de kans naar de universiteit te gaan, zelfs als velen van hen liever ondernemer willen worden of handenarbeid willen doen. De grondslag van ons concept bestond uit een paar simpele ideeën: veel tieners leren het beste door dingen te doen, ze leren het beste in teams en ze leren het beste door dingen in het echt te doen. Allemaal het tegenovergestelde van wat de conventionele school in feite doet.

Welnu, dat was een prachtig idee, en daarom schakelden we over naar de fase van 'rapid prototyping'. We probeerden het uit in de praktijk, eerst in Luton -- bekend vanwege zijn luchthaven en weinig anders, vrees ik -- en in Blackpool -- vermaard vanwege zijn stranden en ontspanningsindustrie. Wat we constateerden -- behalve dat we op veel punten fout zaten en die meteen verbeterden -- maar wat we constateerden was dat de jonge mensen er gek op waren. Ze vonden het veel meer motiverend en stimulerend dan het traditionele onderwijs. En wellicht het belangrijkste van alles was dat twee jaar later, toen de examenresultaten bekend gemaakt werden, de leerlingen die aan dit experiment hadden deelgenomen, en die in de minst presterende groep zaten, helemaal naar de top waren gesprongen -- vrijwel allemaal zelfs in het bovenste deciel van prestaties gemeten naar de normen van het GCSE [General Certificate of Secondary Education], het Britse beoordelingssysteem.

Het was dan ook geen verrassing dat dit op sommige mensen de indruk maakte dat we iets op het spoor waren. De minister van onderwijs helemaal in het zuiden in Londen liet weten dat hij een "grote fan" was. De ondernemersorganisaties vonden ook dat we met iets bijzonders bezig waren, met het veel beter voorbereiden van kinderen op echt werk vandaag. De algemeen directeur Kamer van Koophandel is nu zelfs de voorzitter van de Studioschool-trust en hij helpt ons, niet alleen met de grote ondernemingen, maar ook met kleine bedrijven over het hele land.

We zijn met twee scholen begonnen. Het aantal staat nu op ongeveer 10. Volgend jaar verwachten we ongeveer 35 scholen te openen in heel Engeland, en nog 40 andere regio's willen hun eigen school openen -- een behoorlijk snelle verspreiding van dit idee. Opvallend is ook dat het allemaal bijna geheel zonder media-aandacht is gebeurd. Het is bijna volledig tot stand gekomen zonder grote investering van buiten. Het heeft zich bijna volledig verspreid via mond-tot-mondreclame, als een virus, naar leraren, ouders, mensen in het onderwijs. Het heeft zich zo snel verspreid vanwege de kracht van een idee, dit zeer eenvoudige idee om het onderwijs ondersteboven te keren door zaken die bijkomstig waren, zoals het werken in teams, het uitvoeren van praktische projecten, volledig in het hart van het leerproces te plaatsen, en juist niet in de marge.

Zo gaan er een heel stel nieuwe scholen open dit komende najaar. Deze hier is in Yorkshire waar, als alles goed gaat, mijn neefje hopelijk naartoe zal gaan. Deze is gericht op de creatieve en media-industrie. Andere richten zich op gezondheidszorg, toerisme, techniek, en andere gebieden.

Wij denken dat we met iets waardevols bezig zijn. Het is nog niet perfect, maar we menen dat dit een idee is dat het leven kan transformeren van duizenden, zoniet miljoenen tieners die helemaal zijn afgestompt door het onderwijs. Het inspireert hen niet. Ze zijn niet als jullie allemaal die netjes in een rij kunnen zitten en urenlang gepraat kunnen aanhoren. Ze willen dingen doen, ze willen hun handen vuil maken, ze willen écht onderwijs. Ik hoop dat sommigen van jullie ons zullen willen helpen.

We staan nog maar net aan het begin van een reis van experimenteren en verbeteren om het idee van de Studioschool om te zetten naar iets dat echt bestaat, niet als universele oplossing voor elk kind, maar wel als een oplossing voor sommige kinderen in alle delen van de wereld. Daarom hoop ik dat tenminste sommigen van jullie ons kunnen helpen om dit tot stand te brengen.

Bedankt voor jullie aandacht.

(Applaus)