Ex-Moonie Diane Benscoter: Hoe sekten denken

Het pad dat leidde tot mijn komst hier vandaag begon in 1974. Dat ben ik met die rare handschoenen. Ik was 17 en begon aan een vredesloop. Wat ik evenwel niet wist, was dat de meeste mensen die hier bij me staan, Moonies waren. (Gelach) En binnen een week was ik ervan overtuigd dat de terugkeer van Jezus had plaatsgevonden, en dat het Sun Myung Moon was, en dat ik speciaal door God gekozen en voorbereid was om zijn discipel te zijn.

Nu klinkt dat misschien 'cool', maar mijn familie was daar niet blij mee. (Gelach) En ze probeerden uit alle macht me daar uit te krijgen. Nu was er een soort ondergrondse beweging actief in die jaren. Misschien herinneren sommigen van u dit nog. Ze werden deprogrammeurs genoemd. En na ongeveer vijf lange jaren liet mijn familie mij deprogrammeren. Daarna werd ik een deprogrammeur. Ik ging op pad voor zaken. En na dit ongeveer vijf jaar gedaan te hebben werd ik gearresteerd voor kidnapping. De meeste gevallen waar ik achteraan ging werden gedwongen genoemd. Het was zo dat de familie hun geliefden ergens in een schuilplaats moesten krijgen. Dus namen ze hen naar zo'n schuilplaats. Dan kwamen wij en spraken met ze, vaak voor ongeveer een week. En dus, na die arrestatie besloot ik dat het tijd werd met dit werk op te houden.

En er ging ongeveer 20 jaar voorbij. Toch was er een brandende kwestie die me bezighield. En dat was, "Hoe kon mij dit gebeuren?" En wat gebeurde er feitelijk met mijn hersens? Want daar gebeurde iets mee. Dus besloot ik een boek te schrijven, een memoire, over deze tien jaar van mijn leven.

En tegen het einde van dat schrijven kwam er een documentaire uit. Die ging over Jonestown. En die had een huiveringwekkend effect op me. Dit zijn de doden in Jonestown. Ongeveer 900 mensen stierven die dag. De meesten benamen zichzelf het leven. Vrouwen gaven hun babies vergif, en zagen schuim uit hun mondjes komen terwijl ze stierven.

De bovenste foto is van een groep Moonies die door hun Messias gezegend zijn. Hun partners werden voor ze gekozen. De onderste foto toont Hitlerjugend. Dit is het been van een zelfmoordenaar. Wat ik tegenover mezelf moest toegeven, met grote weerzin, was dat ik het begreep. Ik begreep hoe dit kon gebeuren. Ik begreep hoe iemands hersens, hoe iemands geest op een punt kan komen waar het juist lijkt, waar het in feite verkeerd zou zijn, als je brein op die manier werkt, om niet te proberen de wereld te redden door genocide.

En dus, wat is dit? Hoe werkt het? En zo ben ik er toe gekomen om wat mij gebeurde te zien als een virale memetische infectie. Voor degenen die niet bekend zijn met memetica, een meme wordt gedefinieerd als een idee dat repliceert in de menselijke geest en van geest tot geest springt als een virus, precies als een virus. De manier waarop een virus werkt is -- het kan infecteren en de meeste schade toebrengen bij iemand die een aangetast immuunsysteem heeft.

In 1974 was ik jong, ik was naief, en aardig verdwaald in mijn wereld. Ik was echt idealistisch. Deze makkelijke ideeën voor complexe problemen spreken erg aan als je emotioneel kwetsbaar bent. Wat er gebeurt is dat circulaire logica overneemt. "Moon is één met God. God gaat alle problemen in de wereld oplossen. Ik moet slechts nederig volgen. Omdat God een eind maakt aan oorlog en honger -- al die dingen die ik wilde doen. Ik hoef alleen maar nederig te volgen. Omdat tenslotte, God werkt door de Messias. Hij gaat alles oplossen." Het wordt ondoordringbaar. En het meest gevaarlijke hiervan is dat het "wij" en "zij" creëert, "goed" en "fout", "goed" en "kwaad". En het maakt alles mogelijk, En alles aannemelijk.

En het is zelfs zo dat als je in mijn brein zou kijken tijdens deze jaren bij de Moonies -- Neurowetenschap groeit exponentieel, zoals Ray Kurzweil gister zei. De wetenschap groeit. We beginnen nu binnen in de hersens te kijken. En dus, als je in mijn brein keek, of elk brein dat geïnfecteerd is met een dergelijk virale memetische infectie, en dat zou vergelijken met iemand in deze zaal, of iemand die gewend is regelmatig kritisch te denken, ben ik er van overtuigd dat het er heel, heel anders uit zou zien.

En dat, hoe vreemd het ook klinkt, geeft me hoop. En de reden waarom het mij hoop geeft is dat we in de eerste plaats toe moeten geven dat we een probleem hebben. Maar het is een menselijk probleem. Een wetenschappelijk probleem, desgewenst. Het gebeurt in het menselijke brein. Er is daar geen kwade macht om ons te pakken. En dus is dit iets dat we, door onderzoek en opvoeding kunnen oplossen, geloof ik. En de eerste stap is dus de realisatie dat we dit samen kunnen doen, en dat er geen "wij" en "zij" is. Dank u zeer. (Applaus)