Evan Williams over het luisteren naar Twitter gebruikers

Vier jaar geleden, op de TED tribune, kondigde ik Odeo aan, een bedrijf waar ik toen werkte. En door die aankondiging, kregen we een groot artikel in de New York Times, dat leidde tot meer berichtgeving, en dat tot meer aandacht, wat me deed besluiten om CEO te worden van dat bedrijf -- waar ik alleen een adviseur was -- en een ronde durfkapitaal binnen te halen en het inhuren uit te breiden.

Een van de jongens die ik inhuurde was een technicus genaamd Jack Dorsey, en een jaar later probeerden we te beslissen hoe het met Odeo verder moest, en Jack presenteerde een idee waarmee hij al een aantal jaren speelde, gebaseerd op het sturen van eenvoudige status updates naar vrienden. We speelden in die tijd ook met SMS bij Odeo, dus gooiden we een en een bij elkaar, en begin 2006 lanceerden we Twitter als een nevenproject bij Odeo.

Het is moeilijk om een nevenproject te rechtvaardigen bij een startup, waar focus zo belangrijk is, maar ik had al Blogger als een nevenproject gelanceerd bij mijn vorige bedrijf, terwijl ik dacht dat het alleen een klein iets was dat we er naast zouden doen, en het liep erop uit dat het niet alleen het bedrijf overnam, maar mijn leven voor de volgende zes jaar. Dus leerde ik ingevingen te volgen zelfs als je ze niet noodzakelijk kan rechtvaardigen of weet waarnaar ze zullen leiden. En dat is wat eigenlijk gebeurde met Twitter, keer op keer.

Dus, voor diegene die niet vertrouwd zijn, Twitter is gebaseerd op een eenvoudig, ogenschijnlijk triviaal concept. Je zegt wat je aan het doen bent in 140 karakters of minder, en mensen die geïnteresseerd zijn in jou krijgen die updates. Als ze echt geïnteresseerd zijn, krijgen ze de updates als tekstberichten op hun mobiel. Ik kan bijvoorbeeld nu twitteren dat ik een praatje houd bij TED. En in mijn geval, wanneer ik op zend druk, kunnen tot 60.000 mensen dat bericht binnen een paar seconden ontvangen. Nu, het basisidee is dat Twitter mensen toelaat gebeurtenissen uit hun leven te delen wanneer ze dat willen, het kunnen momentopnames zijn of banale dingen. Door deze momenten te delen wanneer ze gebeuren krijgen mensen het gevoel meer verbonden te zijn, ondanks de afstand, en in real time. Dit zagen we als het primaire gebruik van Twitter vanaf het begin, en waarover we enthousiast waren.

Wat we niet voorzagen waren de vele, vele andere gebruiken die van dit erg eenvoudige systeem ontstonden. Een van de dingen die we ons realiseerden was hoe belangrijk Twitter kon zijn bij real-time gebeurtenissen. Toen de bosbranden in San Diego uitbraken, in oktober 2007, gingen mensen twitteren om te rapporteren wat er gebeurde en om informatie te krijgen van buren over wat er om en hen heen gebeurde.

Maar het waren niet alleen individuen. De L.A. Times gebruikte Twitter om ook informatie te verspreiden, en zette een Twitter feed op de voorpagina, en de L.A. brandweer en het Rode Kruis gebruikten het ook om nieuws en updates te verspreiden. Bij dit evenement zijn tientallen mensen aan het twitteren en duizenden mensen volgen hen omdat ze willen weten hoe het voelt om hier te zijn en wat er gebeurt.

Bij de andere interessante dingen die onverwachts ontstonden,

zijn veel dingen uit bedrijven,

gaande van marketing en communicatie en voorspelbare dingen tot een te gek populaire Koreaanse barbecuetaco-vrachtwagen die door L.A. toert en twittert waar hij stopt waardoor er een rij onstaat tot om de hoek.

Politici zijn recentelijk begonnen met twitteren. Er zijn zelfs al 47 leden van het Congres die op dit moment een Twitter account hebben. En ze twitteren, in sommige gevallen, vanachter gesloten-deur sessies met de President. Hier vindt deze man wat hij hoort niet leuk. De President zelf is onze meest populaire Twittergebruiker, hoewel hij minder twittert de laatste tijd, terwijl Senator McCain net meer twittert. Net als deze man.

Twitter was oorspronkelijk ontworpen als een uitzendmedium. Je stuurt een bericht en het gaat naar iedereen, en je ontvangt de berichten waarin je geïnteresseerd bent. Een van de vele manieren waarop gebruikers de ontwikkeling van Twitter hebben vormgegeven was door een manier te vinden om een specifiek persoon te antwoorden of een specifiek bericht. De syntax, de "@gebruikersnaam" die Shaquille O'Neal hier gebruikt om een van zijn fans te antwoorden is dus helemaal uitgevonden door gebruikers, en we bouwden het pas in het systeem toen het al populair aan het worden was en toen maakten we het makkelijker. Dit is een van de vele manieren waarop gebruikers het systeem hebben gevormd.

Een andere is door de API. We bouwden een applicatie-programmeerinterface, wat eenvoudigweg betekent dat programmeurs software kunnen schrijven die communiceert met Twitter. We hebben op dit moment weet van meer dan 2.000 stukjes software die Twitterupdates kunnen zenden, interfaces voor de Mac, Windows, je iPhone, je BlackBerry... en dingen zoals een apparaat dat een ongeboren baby laat twitteren wanneer hij schopt of een plant wanneer ze water nodig heeft.

De belangrijkste ontwikkeling door een derde komt waarschijnlijk van het kleine bedrijf Summize uit Virginia. Summize bouwde een Twitter zoekmachine. En ze maakten gebruik van het feit dat wanneer je miljoenen mensen over de wereld hebt die praten over wat ze aan het doen zijn en wat er om hen heen gebeurt, je een ongelooflijke bron hebt over om het even welk onderwerp of gebeurtenis uit te vinden wat er aan de hand is. Dit veranderde echt hoe we naar Twitter keken. Hier is bijvoorbeeld wat mensen zeggen over TED. Dit is een andere manier waarop ons denken veranderde, en Twitter was niet wat we dachten dat het was. We vonden dit zo leuk dat we zelfs het bedrijf kochten en dit in ons hoofdproduct aan het stoppen zijn. Dit laat je twitteraars niet alleen op verschillende manieren zien, maar het introduceert ook nieuwe gevallen. Een van mijn favorieten is wat een paar maanden geleden gebeurde toen er een benzinetekort was in Atlanta. Sommige gebruikers vonden uit dat ze twitterden wanneer ze benzine vonden, waar het was, en hoeveel het kostte, en dan het sleutelwoord "#atlgas" toevoegden zodat andere mensen daarop konden zoeken en zelf benzine vinden.

En deze trend van mensen die dit communicatienetwerk gebruiken om elkaar te helpen gaat veel verder dan het originele idee van alleen in contact te blijven met familie en vrienden. Het gebeurt meer en meer de laatste tijd, of het geld ophalen is voor daklozen of putten graven in Afrika of voor een familie in crisis. Mensen hebben tienduizenden dollars opgehaald via Twitter en dit verschillende keren in slechts een paar dagen. Het lijkt erop dat wanneer je mensen makkelijker informatie laat delen, veel meer goede dingen gebeuren.

I heb geen idee wat er nog met Twitter zal gebeuren. Maar ik heb geleerd om een ingeving te volgen, maar nooit te veronderstellen waar het heen zal gaan. Dank jullie wel.

(Applaus)

Chris Anderson: We zijn nog niet helemaal klaar. Dus, kijk, als we dit scherm live kunnen zien... Dit is eigenlijk het griezeligste wat een spreker kan doen na bij een evenement te zijn geweest. Het is heel intimiderend.

Dus, dit zou het Twitter zoekscherm moeten zijn. Laten we gewoon een paar woorden intypen bij Twitter. Bijvoorbeeld: "Evan Williams." "... geef mensen meer informatie en volg je ingeving @ #TED." "... aan het luisteren naar Evan Williams." Oh. "... Evan Williams gaat nu dood op het podium hier bij TED. Slechtste praatje ooit!"

Even Williams: Leuk. Dank je

CA: Grapje.

Maar, letterlijk in de acht minuten waarin hij praatte, waren er al zo'n 50 tweets die over de voordracht gingen. Dus zal hij elk aspect van de reactie zien: het feit dat Barack Obama de grootste twitteraar is, het feit dat het bij TED vandaan kwam... I denk niet dat er een andere manier is om meteen feedback op die manier te krijgen.

Je hebt iets heel bijzonders gebouwd, en het lijkt erop dat het zijn beste tijd nog moet krijgen. Dus, dank je wel, Evan. Het was erg interessant.