Eric Sanderson schetst het New York van vóór de stad

Het wezen van het ongeziene. Steden in het verleden en de toekomst. In Oxford kunnen we misschien Lewis Carroll gebruiken en in de spiegel kijken die de stad New York is om te proberen ons echte zelf te zien, of misschien een andere wereld binnen te gaan. Of, met de woorden van F. Scott Fitzgerald: "Bij het hoger klimmen van de maan, smolten de bijkomstige huizen weg tot ik het oude eiland gewaar werd, dat hier ooit bloeide voor Hollandse zeemansogen; een frisgroene borst van de Nieuwe Wereld."

Met mijn collega's heb ik 10 jaar gewerkt aan het herontdekken van deze verloren wereld, in een project dat we het Mannahattaproject noemen. We proberen te ontdekken wat Henry Hudson zag op de middag van 12 september 1609, toen hij de haven van New York binnenvoer. Ik zou het verhaal graag in drie bedrijven vertellen, en als ik nog tijd heb, een nawoord.

Bedrijf I: Een gevonden kaart. Ik ben niet in New York opgegroeid, maar in het westen, in de Sierra Nevada, zoals je hier ziet, in de Red Rock Canyon. Door deze vroege ervaringen als kind leerde ik van landschappen houden. Toen het tijd werd voor mijn promotieonderzoek, koos ik het nieuwe veld van de landschapsecologie. Landschapsecologie gaat over de vraag hoe het beekje en de wei en het bos en de kliffen een woonplaats vormen voor planten en dieren. Deze ervaring en scholing leidden tot een prachtige baan bij de Wildlife Conservation Society, die overal ter wereld wilde dieren en plekken beschermt. Gedurende de laatste tien jaar ben ik naar meer dan 40 landen gereisd om jaguars en beren en olifanten en tijgers en neushoorns te zien.

Maar elke keer kwam ik van mijn reizen terug naar New York. In de weekends ging ik, net als alle andere toeristen, naar de top van het Empire State Building, en keek ik omlaag naar dit landschap, naar deze ecosystemen, en vroeg ik me af: "Hoe vormt dit landschap een leefomgeving voor planten en dieren? Hoe vormt het een leefomgeving voor dieren zoals ik?" Ik ging naar Times Square en keek naar de wondere dames op de muur, en vroeg me af waarom niemand de historische figuren erachter bekeek. Ik ging naar Central Park en zag de heuvels van dat park afsteken tegen de steile en hoekige topografie van Manhattan.

Ik begon te lezen over de geschiedenis en geografie van de stad New York. Ik las dat New York de eerste megastad was, een stad met meer dan 10 miljoen mensen, in 1950. Ik begon schilderijen als deze te zien. Voor diegenen onder jullie uit New York, dit is 125th street onder de West Side Highway. (Gelach) Het was ooit een strand. En op dit schilderij zit John James Audubon, de schilder, op een rots. Het kijkt uit op de beboste hoogten van Washington Heights naar Jeffrey's Hook, waar tegenwoordig de George Washington Bridge overheen gaat.

Of dit schilderij, uit de jaren 1740, van Greenwich Village. Dit zijn twee studenten van King's College -- het latere Columbia University -- die op een heuvel zitten en uitkijken op een vallei. Dus ging ik naar Greenwich Village en zocht naar deze heuvel. Ik kon hem niet vinden. En ik kon de palmboom niet vinden. Wat doet die palmboom daar? (Gelach)

Tijdens deze onderzoekingen vond ik een kaart. Het is deze kaart hier. Ze zit in een geografisch informatiesysteem waardoor ik kan inzoomen. Deze kaart is niet uit de tijd van Hudson, maar uit de Amerikaanse revolutie 170 jaar later, gemaakt door Britse militaire cartografen tijdens de bezetting van de stad New York. Het is een opmerkelijke kaart. Ze ligt in de National Archives hier in Kew. Ze is drie meter lang en één meter breed.

Als ik inzoom op lower Manhattan kun je zien hoe groot New York was aan het eind van de Amerikaanse Revolutie. Hier is Bowling Green. En hier is Broadway. Dit is City Hall Park. Dus de stad reikte eigenlijk tot City Hall Park. Daar net voorbij kun je zaken zien die verdwenen zijn, dingen die niet meer bestaan. Dit is de Collect Pond, de zoetwaterbron van New York tijdens de eerste 200 jaar van haar bestaan en voor de indianen gedurende duizenden jaren daarvoor. Je kan de Lispenard Meadows zien die hier afwateren, door wat nu Tribeca is, en de stranden die omhoog lopen vanaf The Battery, helemaal naar 42nd St.

Deze kaart is gemaakt voor militaire doeleinden. Ze brengt de wegen in kaart, de gebouwen en deze versterkingen die ze bouwden. Maar ze brengen ook zaken van ecologisch belang in kaart die tevens militair belangrijk zijn: de heuvels, de moerassen, de beekjes. Dit is Richmond Hill, en Minetta Water dat vroeger door Greenwich Village liep. Of het moeras in Gramercy Park, hier. Of Murray Hill. En dit is het huis van Murray op Murray Hill, 200 jaar geleden. Hier is Times Square, de beide beekjes die hier samenkwamen vormden een drasland op Times Square, zoals het was aan het eind van de Amerikaanse revolutie.

Ik zag dus deze opmerkelijke kaart in een boek, en ik dacht bij mezelf: "Als ik deze kaart kon georefereren, als ik haar over het raster van de huidige stad kon leggen, zou ik deze verloren kenmerken van de stad kunnen vinden, in de ruimtelijke structuur die mensen kennen, de geografie waarin mensen werken, wonen en waar ze graag eten. Na wat werk konden we haar georefereren, waardoor we de huidige straten erin kunnen zetten, en de gebouwen, en de open ruimten zodat we kunnen inzoomen op de Collect Pond. We kunnen de Collect Pond en de beekjes digitaliseren, en zien waar die zich bevinden in de geografie van de huidige stad. Dat is leuk om uit te vinden waar dingen zijn ten opzichte van de oude topografie.

Maar ik had nog een idee met deze kaart. Als we de straten weglaten, en de gebouwen, en de open ruimten, dan konden we deze kaart gebruiken. Als we de 18e-eeuwse zaken weglaten kunnen we terug in de tijd gaan. We kunnen het terugbrengen tot de ecologische basis: tot de heuvels, de beekjes, tot de gegevens over het water en de kustlijn, de stranden, de basisaspecten van het ecologische landschap.

Als we dan de geologie toevoegen, gesteenten, de oppervlaktegeologie -- wat de gletsjers achterlaten -- als we een grondsoorten-kaart maken met de 17 bodemsoorten die door de National Soil Conservation Service gedefinieerd zijn, als we een digitaal hoogtemodel maken van de topografie, dat ons vertelt hoe hoog de heuvels waren, dan kunnen we de hellingen berekenen. We kunnen ligging berekenen. We kunnen de blootstelling aan winterwind berekenen -- hoe woei de wind over het landschap? De witte gebieden lagen 's winters in de luwte.

We verzamelden alle informatie over de verblijfplaatsen van de indianen, de Lenape. We onderzochten waar zij waarschijnlijk leefden. De rode gebieden op deze kaart markeren de beste plekken voor menselijke bewoning op Manhattan; plekken dicht bij het water, plekken dicht bij de haven om te vissen, plekken beschermd tegen de winterwind. We weten dat er een Lenape-nederzetting was hier bij de Collect Pond, en dat ze aan tuinbouw deden, en prachtige tuinen hadden met mais, bonen en kalebassen, de tuinen van de "Drie Zusters".

We hebben een model gemaakt dat aangeeft waar deze velden misschien waren. En de oude velden, de voorgangers van de toenmalige velden. We kunnen deze zien als verlaten... maar in feite zijn het grasland-habitats voor vogels en planten. Het werd vervolgens land met struikgewas, binnen het totaal van ecologische gemeenschappen. Het blijkt dat Manhattan 55 verschillende typen ecosystemen had. Die kun je zien als buurten, zo verscheiden als Tribeca, de Upper East Side en Inwood -- dat zijn de bossen en draslanden, watergemeenschappen, stranden.

En 55 is veel. Op basis van grondgebied, had Manhattan meer ecologische gemeenschappen per hectare dan Yosemite heeft, of Yellowstone, of Amboseli. Het was echt een buitengewoon landschap, in staat om een buitengewone biodiversiteit te herbergen.

Tweede bedrijf: Een gereconstrueerd thuis. We bestudeerden de vissen en kikkers en vogels en bijen, de 85 verschillende soorten vis op Manhattan, de Heath-hoenders, de verdwenen soorten, de bevers in alle stroompjes, de zwarte beren, en de indianen, om te bestuderen hoe zij hun landschap gebruikten en erover dachten. We wilden proberen dit in kaart te brengen. Daarom brachten we hun habitat-behoeften in kaart.

Waar vonden ze hun voedsel? Waar vonden ze hun water? Waar hun beschutting? Waar vonden ze hun mogelijkheden tot voortplanting? Voor een ecoloog is het snijpunt van dit alles de habitat. Maar voor de meeste mensen is dit snijpunt hun thuis. We lazen in veldgidsen, standaard veldgidsen zoals je wellicht op je boekenplank hebt staan. Wat bevers nodig hebben, is "een langzaam kronkelend beekje met espen en elzen en wilgen, vlakbij het water". Dat is het beste voor een bever.

Dus we maakten een lijst. Hier is de bever. Hier is de stroom, en de espen en elzen en wilgen. Alsof dit de kaarten zijn om te voorspellen waar je de bever zou kunnen vinden. Of de Muhlenbergs schildpad, die natte weiden, insecten en zonnige plekken nodig heeft. Of de rode lynx, die konijnen, bevers en beschutte plekken nodig heeft. Al snel realiseerden we ons dat bevers een behoefte kunnen zijn van een lynx. Maar een bever heeft ook dingen nodig. Dat betekent dat we die twee kunnen linken, een netwerk kunnen creëren van de habitat-relaties van deze soorten.

Bovendien beseften we dat je kunt beginnen als beverspecialist, maar kunt kijken naar wat een esp nodig heeft. Een esp heeft vuur en droge grond nodig. Ook kun je kijken naar wat een natte weide nodig heeft. Ze heeft bevers nodig om draslanden te creëren, en misschien wat andere dingen. Maar je kunt ook praten over zonnige plekken. Wat heeft een zonnige plek nodig? Niet echt habitat. Maar wat zijn de omstandigheden die het mogelijk maken? Of vuur. Of droge grond. Dat kun je op een raster zetten met 1000 kolommen horizontaal en 1000 kolommen vertikaal. Dan kunnen we deze data visualiseren als een netwerk, als een sociaal netwerk.

Dit is het netwerk van alle habitat-relaties van alle planten en dieren op Manhattan, en al hun behoeften, door terug te gaan naar de geologie, naar tijd en ruimte aan de basis van het web. We noemen dit het Muir Web. Als je erop inzoomt, ziet het er zo uit. Elk punt is een andere soort, of een andere beek, of een ander bodemtype. Die kleine grijze lijnen zijn de connecties tussen hen. Deze connecties maken de natuur veerkrachtig. Deze structuur is wat de natuur doet functioneren, als je alle delen beschouwt. We noemen dit Muir Webs, naar de Schots-Amerikaanse natuurvorser John Muir, die zei: "Wanneer we iets proberen eruit te lichten, zien we dat het stevig verbonden is -- door duizend onzichtbare, onverbrekelijke koorden -- met alles in het universum".

Dan namen we de Muir Webs en we zetten deze op de kaarten. Dus als we tussen 85th en 86th wilden kijken, en Lex en 3rd, was er misschien een beek in dat blok. Deze soort bomen zouden er kunnen zijn geweest, en de bloemen en korstmossen en de mossen, de vlinders, de vissen in de beek, de vogels in de bomen. Misschien leefde er een ratelslang. Misschien liep er een zwarte beer voorbij. Misschien waren er indianen. Dan namen we deze data.

Je kunt het voor jezelf zien op onze website. Je kunt inzoomen op ieder blok op Manhattan, en zien wat er wellicht was, 400 jaar geleden. Ook gebruikten we ze om een landschap te onthullen in het derde bedrijf. We gebruikten dezelfde gereedschappen waarmee ze in Hollywood de filmlandschappen maken.

Wij probeerden 3rd Avenue ermee te visualiseren. Dus we namen het landschap en we bouwden de topografie op. Daar legden we de aarde en het water op, en we belichtten het landschap. Daar bovenop legden we de kaart van de ecologische gemeenschappen, en voegden dan de soorten-kaart eraan toe. Zo konden we werkelijk een foto nemen, vliegend boven Times Square, neerkijkend op de Hudson Rivier, wachtend op Hudson. Met deze technologie kunnen we prachtige onderbouwde uitzichten maken. We kunnen een foto maken vanuit elk raam op Manhattan, en zien hoe dat landschap er 400 jaar geleden uitzag.

Dit is het uitzicht van de East River, als je Murray Hill op kijkt naar waar de VN tegenwoordig is. Dit is het uitzicht over de Hudsonrivier, met Manhattan links, en New Jersey rechts, kijkend richting de Atlantische Oceaan. Dit is het uitzicht over Times Square, met de bevervijver daar, oostwaarts kijkend. We kunnen de Collect Pond zien, en Lispenard Marshes erachter. We kunnen de velden van de indianen zien. We kunnen dit zien in de geografie van de huidige stad. Dus als je Law en Order bekijkt, en de advocaten lopen de trappen op, dan zouden ze die trappen van de New Yorkse rechtbank weer af kunnen lopen, rechtstreeks de Collect Pond in, 400 jaar geleden.

Deze beelden zijn het werk van mijn vriend en collega, Mark Boyer, die hier in het publiek zit. Als jullie hem een applaus zouden willen geven voor zijn fraaie werk. (Applaus)

Er schuilt zoveel kracht in het samenbrengen van wetenschap en visualisatie, in beelden als deze. Misschien kijken ze aan weerszijden van een spiegel. Ondanks dat mijn spreektijd kort was, hoop ik dat jullie Mannahatta zien als een bijzondere plek. De plek die je hier links ziet, was onderling verbonden. Ze was gebaseerde op diversiteit. Ze had de veerkracht die we in onze huidige wereld nodig hebben.

Maar denk alsjeblieft niet dat ik de plek rechts niet zou mogen; dat doe ik wel. Ik hou van de stad met haar eigen soort diversiteit, en haar veerkracht, en haar afhankelijkheid van dichtheid en hoe we onderling verbonden zijn. In feite zie ik ze als reflecties van elkaar. Een beetje als Lewis Carrol deed in "Achter de Spiegel". We kunnen deze twee vergelijken en ze gelijktijdig in gedachten houden, dat ze werkelijk dezelfde plek zijn, dat een stad zich onmogelijk kan losmaken van de natuur. Ik denk dat we dit leren voor het bouwen van steden in de toekomst.

Dus als je me een kort nawoord toestaat, niet over het verleden, maar over 400 jaar in de toekomst, dan realiseren we ons, dat steden habitats voor mensen zijn, en dat ze moeten leveren wat mensen nodig hebben: een thuis, voedsel, water, beschutting, voortplantingsmogelijkheden... en zingeving. Dat is de specifieke habitat-eis die de mens toevoegt. Zoveel talks hier bij TED gaan over zingeving, over het geven van zin aan ons leven op alle mogelijke manieren, door technologie, door kunst, door wetenschap, zozeer dat ik denk dat we ons zo sterk richten op die kant van onze levens, dat we niet genoeg aandacht geven aan het voedsel, het water, de beschutting, en wat we nodig hebben om kinderen op te voeden.

Dus, hoe stellen we ons de stad van de toekomst voor? Laten we naar Madison Square Park gaan, en het ons voorstellen zonder de auto's, maar met fietsen, en grote bossen, en beken in plaats van riolen en stormwater-afvoeren. Stel je de Upper East Side voor met groene daken, en beken die door de stad kronkelen, en windmolens die ons van energie voorzien. Of we stellen ons de metropool New York voor, met de huidige 12 miljoen mensen, maar dat deze mensen misschien leven met de dichtheid van Manhattan, op slechts 36% van het gebied, met de gebieden daartussen bedekt met akkers, bedekt met draslanden, met de moerassen die we nodig hebben.

Dit is de soort toekomst die we nodig hebben, een toekomst met dezelfde diversiteit en overvloed en dynamiek van Manhattan, maar die leert van duurzaamheid van het verleden, van de ecologie, de originele ecologie... de natuur met al haar delen. Mijn hartelijke dank. (Applaus)