Eric Dishman: Gezondheidszorg moet van de mainframe af

Denk aan de telefoon. Intel heeft veel van de dingen die ik je ga laten zien in de afgelopen 10 jaar uitgetest in ongeveer 600 huishoudens van oudere mensen - 300 in Ierland en 300 in Portland - om proberen te begrijpen hoe we gedrag op een medisch zinvolle manier kunnen meten en opvolgen.

De telefoon kunnen we op een aantal ongelooflijke manieren gebruiken om mensen te helpen de juiste medicatie op het juiste moment in te nemen. We testen dit soort eenvoudige sensornetwerktechnologieën thuis uit, zodat een telefoon waar senioren al vertrouwd mee zijn, hen kan helpen om juist om te gaan met hun medicatie. Als ze de telefoon opnemen en ons systeem hen toefluistert welke pil zij moeten nemen, dan doen ze alsof alsof ze een gesprek hebben met een vriend. Ze worden niet in verlegenheid gebracht door dat lelijke medicijnenbakje daar op de keukentafel dat zegt: "Ik ben oud en broos." Het is onderhuidse technologie die hen helpt bij de eenvoudige taak om de juiste pil op het juiste moment te nemen.

Nu doen wij ook nogal verbazingwekkende dingen met deze telefoons. Omdat de telefoon beantwoorden telkens weer neerkomt op een cognitieve test. Denk er eens over, oké? Ik ga de telefoon op drie verschillende manieren beantwoorden. "Hallo? Hey." Goed? Dat is de eerste keer. "Hallo? Eh, hè." "Hallo? Eh, wie? Oh, hey." Goed? Zeer grote verschillen tussen de manieren waarop ik de telefoon beantwoordde. We volgen het telefoongebruik van senioren over een langere tijdperiode en tot op tienden van een microseconde. Dan is dat herkenningsmoment belangrijk. Kunnen ze achterhalen of die persoon aan de andere kant een vriend is waarmee ze onmiddellijk beginnen te praten, of is hun manier van praten wat verward, zo van "Wacht even, wie is dit? Ach."? De tijdsduur voor die herkenning kan de beste vroege indicator van het ontstaan van dementie zijn. Meer dan alles wat vandaag klinisch voorhanden is.

We noemen dit gedragsindicatoren. Er zijn er nog veel andere. Komt de persoon nog even snel als hij gewend was, naar de telefoon, als hij overgaat? Is het een gehoorprobleem of is het een fysiek probleem? Is hun stem rustiger geworden? We doen een hoop werk met mensen met de ziekte van Alzheimer en vooral bij Parkinson waar die stille stem, die soms optreedt bij Parkinson-patiënten, de beste vroege indicator van Parkinson kan zijn, vijf tot tien jaar voordat de ziekte klinisch verschijnt. Die subtiele veranderingen in je stem over een lange periode zijn moeilijk voor jou of je echtgenoot op te merken voordat je stem extreem zwak is geworden.

Maar sensoren kijken daar wel naar. Hoeveel tremor heb je als je de telefoon opneemt en hoe evolueert die trend over een bepaalde tijdspanne? Heb je meer moeite bij het kiezen van je nummer dan vroeger? Is er een probleem van handigheid? Kan dat het begin van artritis zijn? Gebruik je de telefoon nog? Heb je minder sociale contacten dan vroeger? Waar wijst die daling in sociale gezondheid op voor je toekomstig leven? En dan ook, wow, wat een radicaal idee, we kunnen, behalve in de Verenigde Staten dan, deze nieuwerwetse technologie misschien gebruiken om daadwerkelijk in contact te komen met een verpleegkundige of een arts aan de andere kant van de lijn. Wat een geweldige dag zal dat zijn wanneer dat soort dingen ooit mogelijk gaat worden.

Dit zijn wat ik gedragsindicatoren zou noemen. Daar zijn we de laatste 10 jaar bij Intel mee bezig geweest. Hoe breng je eenvoudige, totaal vernieuwende technologieën ter sprake in het eerste van de vijf punten, waarover ik het ga hebben? Gedragsindicatoren zijn van belang. Hoe kunnen we gedrag veranderen? Hoe meten we veranderingen in gedrag op een zinvolle manier, zodat het ons gaat helpen bij ziektepreventie, bij het begin van een ziekte en bij het bijhouden van de progressie van de ziekte over een langere tijd?

Waarom zou Intel me in de laatste 10 jaar veel tijd en geld hebben laten besteden om de behoeften van senioren te leren begrijpen en na te denken over dit soort gedragsindicatoren? Dit is een deel van het veldwerk dat we hebben gedaan. We hebben nu met 1.000 oudere huishoudens in 20 landen in de afgelopen 10 jaar samengeleefd. We bestuderen mensen in Rochester, New York. We gaan met hen de winter doorbrengen. Want wat ze doen in de winter, hun toegang tot gezondheidszorg en hun sociale contacten, dat alles is heel anders dan in de zomer. Als ze een heupfractuur oplopen, volgen we hen en bestuderen we hun hele ziekenhuiservaring. Als een familielid een belangrijk onderdeel is van hun zorgnetwerk, bestuderen we dat net zo goed.

We bestuderen dus de holistische gezondheidservaring van 1.000 senioren in de afgelopen 10 jaar in 20 verschillende landen. Waarom wil Intel dat financieren? Om de tweede slogan waarover ik wil praten. Toen ik 10 jaar geleden Intel probeerde te overtuigen om me te laten zoeken naar totaal vernieuwende technologieën die konden helpen bij zelfstandig wonen, noemde ik dat: "Y2K+10".

Toen 2000 naderde waren we allemaal zo geobsedeerd door de veroudering van onze computers, en of ze de overgang 1999-2000 zouden overleven, dat we een moment misten waar alleen demografen aandacht aan hadden besteed. Het was rond Nieuwjaar. Het was de ommekeer dat het aantal oudere mensen op de planeet voor de eerste keer het aantal jongere mensen overtrof. Voor de eerste keer in de menselijke geschiedenis, behoudens een buitenaardse invasie of een grote pandemie, is dat wat demografen voor de toekomst verwachten.

10 jaar geleden leek het nog alsof ik een hoop tijd had om Intel te overtuigen om rond dit punt te werken. Maar Y2K+10 kwam eraan en de babyboomers begonnen met pensioen te gaan. Nou mensen, het is zoals deze demografie hier. Dit is een kaart van de hele wereld. Het is net alsof de lampjes branden, maar niemand is thuis in deze demografische grafiek. Y2K+10-probleem. Niet? Het lijkt alsof we het hier, maar niet hier snappen. We doen er niets aan.

Het hervormingsvoorstel voor de gezondheidszorg negeert grotendeels de realiteit van de leeftijdsgolf die op ons af komt, en de implicaties voor wat we moeten doen om te veranderen. Niet alleen hoe we voor de zorg gaan betalen, maar hoe we op soms radicaal verschillende manieren zorg moeten gaan verstrekken. In feite is het al zover. Je zag waarschijnlijk deze krantenkoppen al. Dit is Kathleen Casey. Ze is de eerste babyboomer die van de Sociale Zekerheid genoot. Dat gebeurde dit jaar. Ze nam vervroegd pensioen. Ze werd in 1946 één seconde na middernacht geboren. Een gepensioneerde onderwijzeres. Hier is ze met de beheerder van de Sociale Zekerheid. Voor de eerste babyboomer moesten we niet eens wachten tot 2011, volgend jaar. We zien dit jaar al vervroegde pensionering.

Het is er al. Dit Y2K+10 probleem staat voor de deur. Dit zijn 50 op de kalender geplande tsunami's. Maar op een of andere manier kunnen we onze regering en innovatieve krachten er niet toe brengen het fenomeen voor te blijven en er iets aan te doen. We wachten tot het meer van een catastrofe weg heeft om te reageren, in plaats van ons erop voor te bereiden. Een van de redenen waarom het voor ons zo moeilijk is om ons voor te bereiden op dit Y2K+10-probleem, is volgens mij wat ik de 'mainframevergiftiging' noem.

Andy Grove gebruikte ongeveer zes of zeven jaar geleden, - hij zal het zelf niet meer weten - in een artikel van Fortune Magazine de term "mainframegezondheidszorg", en ik heb die wat veralgemeend. Hij zag het ergens geschreven staan. Hij: "Eric, dat is een heel cool concept." Ik: "Eigenlijk was het jouw idee. Je zei dat in een artikel van Fortune Magazine. Ik veralgemeende het." Dit is de mainframe.

Deze mentaliteit van het migreren naar en timesharing op grote dure gezondheidszorgsystemen is eigenlijk al begonnen in 1787. Dit is het eerste algemene ziekenhuis in Wenen. Eigenlijk het tweede algemene ziekenhuis in Wenen waar we rond 1850 begonnen met het uitbouwen van een heel curriculum voor het onderwijs in medische specialismen. Het is een plaats waar we begonnen met het ontwikkelen van architectuur die het lichaam letterlijk verdeelde en de zorg onderverdeelde in afdelingen en compartimenten. Het is terug te vinden in onze architectuur. Het kwam tot uiting in de manier waarop we studenten onderwezen. Deze mainframementaliteit blijft doorwerken tot op vandaag.

Nu ben ik niet anti-ziekenhuis. Voor mijn eigen gezondheidszorgproblemen heb ik geneesmiddellen genomen, en ben ik herhaalde malen in dit en andere ziekenhuizen geweest. Maar wij aanbidden het grote ziekenhuis op een heuvel. Niet? Dat is mainframegezondheidszorg. Net zoals we 30 jaar geleden niet konden bevatten dat we de kracht van een mainframecomputer, die een zaal van deze omvang in beslag nam, in onze zak zouden kunnen steken, zoals onze mobiele telefoon vandaag. Plotseling werd computergebruik, waar vroeger een gespecialiseerd systeem voor nodig was, haalbaar op een persoonlijk systeem, een onderdeel van ons dagelijks leven. Die verschuiving van mainframe naar personal computers is waar we naartoe moeten met onze gezondheidszorg. We moeten van deze mainframementaliteit van gezondheidszorg overgaan op een meer persoonlijk model van gezondheidszorg.

We zijn geobsedeerd door deze manier van denken. Als Intel over de hele wereld enquêteert en we zeggen: "Vlug antwoorden: gezondheidszorg." Dan is eerste woord dat opkomt: arts. Het tweede: ziekenhuis. Het derde: ziekte. Niet? Wij zijn geconditioneerd om over gezondheidszorg en gezondheidszorginnovatie te denken als iets dat daar gebeurt. Het hele zorghervormingsdebat gaat op dit moment over gezondheids-IT. Het gesprek met beleidsmakers komt neer op: hoe gaan we artsen zo ver krijgen dat ze hun medische dossiers op een mainframe gaan bijhouden? We denken er niet over na hoe we het van de mainframe naar thuis kunnen overbrengen. Het probleem is de manier waarop we over gezondheidszorg denken.

Dit is een zeer reactief, crisis-aangedreven systeem. Patiëntenonderzoeken handelen we af in 15-minuten. Op basis van de bevolking. We verzamelen een hoop biologische informatie in deze kunstmatige omgeving. We lappen ze op, net als Humpty-Dumpty telkens opnieuw, sturen ze naar huis en hopen dat ze, misschien met behulp van een brochure of een interactieve website, doen zoals gevraagd en niet terug in de mainframe geraken.

Het probleem is dat we ons dat vandaag niet meer kunnen veroorloven, mensen. Mainframegezondheidszorg laat niet toe om vandaag onverzekerden op te nemen. En nu willen we de helden van de wedstrijd zijn, met de vergrijzingsgolf die eraan komt? De oude methodes in de gezondheidszorg doen het niet meer en we moeten iets anders gaan doen. We moeten ons focussen op de woning.

We moeten focussen op een paradigma van persoonlijke gezondheidszorg die zorg aan huis levert. Hoe kunnen we meer pro-actief, preventief werken? Hoe kunnen we informatie over vitale functies en dergelijke continu verzamelen? Hoe verkrijgen we persoonlijke informatie over wat er voor jou werkt? Hoe verzamelen we niet alleen biologische gegevens maar ook gedragsgegevens, psychologische gegevens en relationele data in en rond het huis? En hoe gaan we ervoor zorgen dat naleving van een zorg-op-maatplan gebruik kan maken van al deze geweldige technologie om ons gedrag te veranderen? Dat is wat we moeten doen voor ons persoonlijke gezondheidsmodel.

Ik geef een paar voorbeelden. Dit is Mimi, uit een van onze studies. Toen ze 90 werd, moest ze weg uit haar huis omdat haar familie bezorgd was dat ze zou kunnen vallen. Steek je hand op als je een ernstige val in je huishouden of bij iemand van je familie, ouders enzovoort, hebt meegemaakt. Niet? Klassiek. Heupfractuur leidt vaak tot opname van een senior. Dat is wat er gebeurde met Mimi. De familie werd ongerust en haalde haar uit haar eigen huis naar een voorziening voor begeleid wonen. Ze struikelde over haar zuurstoftank.

Veel mensen van deze generatie zullen niet op de toets drukken, zelfs als ze een alarmoproepsysteem hebben, omdat ze niemand willen lastig vallen, hoewel ze er 30 dollar per maand voor betalen. Maar babyboomers zullen op de knop drukken. Daar kun je gif op innemen. Ze gaan non-stop op die knop drukken. Niet?

Mimi brak haar bekken, lag daar de hele nacht, de hele ochtend, tot eindelijk iemand binnenkwam, haar vond en naar het ziekenhuis stuurde. Ze lapten haar op. Ze zou nooit meer in staat zijn om terug te gaan naar het begeleid wonen. Ze brachten haar naar het verpleeghuis. De eerste nacht in het verpleeghuis verhuisden ze haar van het ene bed naar het andere, maar door dat wat ruw te doen, brak haar bekken opnieuw. Ze stuurden haar terug naar het ziekenhuis waar ze net vandaan kwam, niemand las haar fiche, ze gaven haar Tylenol, waar ze allergisch voor was. De allergie brak uit, ze kreeg doorligwonden, hartproblemen en stierf door de val, de complicaties en de gemaakte fouten.

Het meest angstaanjagende is dat dit de oma van mijn vrouw is. Ik ben Eric Dishman. Ik spreek Engels. Ik werk voor Intel. Ik verdien een goed salaris. Ik ben gespecialiseerd in vallen en valgerelateerde verwondingen. Het is mijn onderzoeksgebied. Ik heb toegang tot senatoren en directeurs. Maar ik kan niet verhinderen dat dit gebeurt. Wat gebeurt er met je als je geen geld hebt, je geen Engels spreekt of niet kunt beschikken over middelen om om te gaan met dit soort problemen die onvermijdelijk optreden? Hoe kunnen we in de eerste plaats de overgrote meerderheid van de valpartijen voorkomen?

Laat me je een voorbeeld geven van het werk dat we doen om precies dat te bereiken. Ik draag een beetje technologie op me. We noemen het de Shimmer. Het is een onderzoeksplatform. Er zit accelerometrie op. Je kunt er een drie-leiding-ECG aan koppelen. Er zitten allerlei soorten van plug and play op. Een soort lego waarmee je overal, in de echte wereld, dingen zoals tremor, manier van lopen, paslengte en dat soort dingen kan registreren.

Het probleem voor ons begrijpen van vallen is dat je, net als bij Mimi, drie maanden nadat je viel, een enquêteformulier van de Staat in je e-mail vindt. Met de vraag :"Wat was je aan het doen toen je viel?" Dat is de huidige stand van de techniek. Maar met iets als de Shimmer, of met iets dat we het Magic Carpet noemen, met geïntegreerde sensoren in tapijt of op camera gebaseerde systemen die we ontleenden aan de sportgeneeskunde, beginnen we voor de eerste keer in die 600 oudere huishoudens werkelijke kinematische bewegingsgegevens verzamelen. Zo kunnen we begrijpen wat de subtiele veranderingen zijn, die kunnen aantonen dat mams risico loopt om te vallen.

Meestal kunnen we dan het probleem oplossen met een paar interventies, door de medicijnen wat aan te passen. Ik ben kwalitatief onderzoeker, maar als ik kijk naar de datastromen uit deze woningen, kan ik je vertellen op welke dag een arts iets heeft voorgeschreven waarvan niemand anders afwist. Omdat we de veranderingen in hun patronen in het huishouden zien. Niet? Deze ontdekkingen van gedragsindicatoren, en gedragsveranderingen gaan onze aanpak helemaal veranderen. Net als de ontdekking van de microscoop ons toeliet om gegevens te verzamelen zoals we dat nog nooit eerder hadden gedaan.

Dit is een voorbeeld in onze Trill kliniek in Ierland van ... wat je ziet is eigenlijk dat ze op dit beeld kijkt naar data van het magisch tapijt. Met dit kleine tapijt kan je kijken naar de zwaai in je houding, en kijken naar de veranderingen in het zwaaien gedurende vele maanden. Zo zouden deze gegevens er kunnen uitzien. Dit zijn eigenlijk sensorsignalen. ????

Dit zijn twee verschillende onderwerpen in onze studie. Het gaat over de gegevens van een jaar. De kleuren staan voor verschillende kamers in het huis. De persoon aan de linkerkant woont in zijn eigen huis. De persoon rechts woont in een voorziening voor begeleid wonen. Ik weet dit omdat ik zie hoe stipt de maaltijd altijd is als ze niet langer in hun eigen kamers wonen. Nu zegt dat jullie misschien niet veel. Maar als we kijken naar deze cycli van gegevens over een langere periode en we kijken naar alle bewegingen in de verschillende kamers in het huis, naar de micro-bewegingen die Shimmer oppikt, over de manier van lopen en paslengte, dan beginnen deze stromen van gegevens ons dingen over gedragspatronen te vertellen die we tevoren nooit begrepen.

Je kunt naar ORCATech.org gaan - het heeft niets vandoen met walvissen, het is het Oregon Center for Aging and Technology - om er meer over te weten te komen. Het probleem is dat Intel nog steeds een van de grootste financiers in de wereld is van technologisch onderzoek over zelfstandig wonen. Ik ben niet aan het opscheppen over hoeveel we financieren, het gaat om hoe weinig anderen aandacht besteden aan veroudering, fondsen voor innovatie over vergrijzing, beheer van chronische ziekten en zelfstandig wonen thuis.

Dus, mijn mantra hier, mijn vierde slogan is: 10.000 huishoudens of niets. We hebben een nationaal, zoniet internationaal Framingham-type kernonderzoek van technologieën voor zelfstandig wonen nodig, met 10.000 aangesloten huishoudens van ouderen, met breedband en volledige medische karakterisering. Met dit platform kunnen we beginnen te experimenteren en deze anekdotische studies uit 20 huishoudens die de universiteiten financieren, omzetten tot grote klinische studies, die de waarde van deze technologieën zullen bewijzen. Dus: 10.000 huishoudens of niets. Dit zijn slechts enkele van de huishoudens die we hebben behandeld in de Intel-studies.

Mijn vijfde en laatste zin: Ik heb twee jaar lang geprobeerd, er we waren er soms vrij dichtbij, om dit wetsvoorstel voor de hervorming van de gezondheidszorg een andere richting uit te sturen. Van een mainframemodel naar een model van persoonlijke gezondheid, of om iets meer te betekenen dan alleen maar een debat over de publieke opties en hoe ze te gaan financieren. Het maakt niet uit hoe we de gezondheidszorg financieren. We gaan voor de komende 10 jaar iets uitdenken en het proberen. Maakt niet uit wie ervoor betaalt, we doen er beter aan om zorg op een fundamenteel andere manier te verstrekken en de woning, de patiënt, de familie en de zorgverleners als onderdeel van deze gecoördineerde zorgteams te zien. En ook door totaal vernieuwende, maar al bestaande technologieën om zorg te verstrekken op nogal fundamenteel verschillende manieren in te zetten.

De president moet na het debat over de hervorming van de gezondheidszorg opstaan en zeggen: "Ons doel als land is om in 10 jaar tijd 50 procent van de zorg uit instellingen, klinieken, ziekenhuizen en verpleeghuizen, over te brengen naar de woning." Het is haalbaar. Het is onze economische plicht. Het is onze morele plicht. We moeten het doen voor de kwaliteit van het leven. Maar er zit geen doelgerichtheid in de huidige hervorming van de gezondheidszorg. Het is vandaag gewoon een puinhoop.

Dit is mijn laatste boodschap aan jullie. Hoe zetten we een campagne op als toen we naar de maan wilden om het nakende Y2K+10-probleem aan te pakken? Het is niet zo dat innovatie en technologie de magische pil gaan worden die alles geneest, maar ze gaan een deel van de oplossing zijn. Als we geen beweging voor persoonlijke gezondheid creëren, iets waar we allemaal naar streven door de hervorming, dan gaan we nergens terechtkomen. Dus hoop ik dat jullie deze conferentie de start laten zijn voor dat soort voorwaartse beweging. Heel erg bedankt. (Applaus)