Emily Pilloton: Ontwerp voor verandering aanleren

Dit is een verhaal over een plek die ik nu thuis noem. Het is een verhaal van openbaar onderwijs en de landelijke gemeenschappen en wat design kan doen om beide te verbeteren. Dit is Bertie County, Noord Carolina, Verenigde Staten, om u een idee van de plaats te geven. Dus dit hier is Noord Carolina, en als we dichterbij kijken, ligt Bertie County in het oostelijke deel van de staat. Ongeveer twee uur rijden naar het oosten vanuit Raleigh. En het is zeer vlak. Het is erg drassig. Het is vooral landbouwgrond. In het hele county wonen slechts 20.000 mensen, en ze zijn erg verspreid. Dus slechts 27 mensen per vierkante mijl, wat neerkomt op ongeveer 10 personen per vierkante kilometer.

Bertie County is een soort van schoolvoorbeeld voor de ondergang van het Amerikaanse platteland. We hebben dit gezien in het hele land en zelfs buiten de Amerikaanse grenzen. We kennen de symptomen. Het is de uitholling van kleine steden. De binnensteden worden spooksteden -- de "brain drain" waar de best opgeleide en gekwalificeerde mensen weggaan en nooit meer terugkeren. Het is de afhankelijkheid van landbouwsubsidies en ondermaats presterende scholen en meer armoede op het platteland dan in de steden. En Bertie County is hierop geen uitzondering. Misschien wel het ergste waar het mee worstelt, -- zoals veel soortgelijke gemeenten -- is dat er geen gedeelde, collectieve investeringen zijn in de toekomst van landbouwgemeenschappen. In de VS zijn nu slechts 6,8 procent van de filantropische giften ten voordele van landelijke gemeenschappen, en toch woont er 20 procent van de bevolking.

Dus Bertie County is niet alleen zeer landelijk, het is ongelooflijk arm. Het is het armste district in de staat. Eén op de drie kinderen leeft in armoede. Het wordt aangeduid als een landelijk getto. De economie is voornamelijk agrarisch. De voornaamste gewassen zijn er katoen en tabak, en we zijn erg trots op onze Bertie County pindanootjes. De grootste werkgever is kipverwerkingsbedrijf Perdue. Het bestuur zetelt in Windsor. Wat je hier ziet is het 'Times Square' van Windsor. Slechts 2.000 mensen wonen hier, en net als een heleboel andere kleine steden is het over de jaren leeggelopen. Er zijn meer gebouwen leeg of in verval dan er bewoond en in gebruik zijn. Je kunt het aantal restaurants in het district tellen op één hand -- Bunn's Barbecue is mijn absolute favoriet. Maar er is in de hele provincie geen coffeeshop, er is geen internetcafé, er is geen bioscoop, er is geen boekhandel. Er is niet eens een 'Walmart'.

Wat rassen betreft, is het graafschap voor ongeveer 60 procent bevolkt met Afro-Amerikanen, maar wat er gebeurt in de openbare scholen is dat het merendeel van de bevoorrechte blanke kinderen naar de privé school "Lawrence Academy" gaan. Dus de leerlingen op de openbare school zijn voor ongeveer 86 procent Afro-Amerikaan. En dit is een lijst van de plaatselijke krant van de recente laatstejaars, en je ziet het verschil is nogal straf. Dus om te zeggen dat het openbaar onderwijs in Bertie County het moeilijk heeft is heel voorzichtig uitgedrukt. Er is eigenlijk geen poule van gekwalificeerde leerkrachten. En slechts acht procent van de mensen in de provincie hebben een bachelors diploma of hoger. Er is dus geen groot aandeel in de trots van het onderwijs. In feite voldeed twee jaar geleden, slechts 27 procent van alle derde tot en met achtste jaars aan de opgelegde normen van de staat voor zowel Engels als wiskunde.

Het klinkt alsof ik een heel somber beeld van deze plaats schets, maar ik beloof je dat er goed nieuws is. De grootste troef is naar mijn mening deze man, één van belangrijkste troeven van Bertie County. Dit is Dr. Chip Zullinger, voor de vrienden ook bekend als Dr Z. Hij werd aangesteld in oktober 2007 als de nieuwe directeur om het falende schoolsysteem te herstellen. Voordien was hij directeur in Charleston, Zuid Carolina en daarna in Denver, Colorado. Hij startte enkele van de eerste vrije gesubsidieerde scholen op aan het eind van de jaren tachtig in de VS. En hij is een absolute rebel en een visionair, en hij is de reden dat ik nu er nu woon en werk. In februari 2009, heeft Dr. Zullinger ons, Project H Design -- dat is een non-profit ontwerpbedrijf dat ik heb opgericht -- uitgenodigd om naar Bertie te komen en met hem samen te werken aan het herstel van dit schooldistrict en om er een ontwerpplan te op te stellen om het schooldistrict te herstellen. En hij nodigde ons in het bijzonder uit omdat we een heel specifiek ontwerpproces hebben - één die resulteert in passende ontwerpoplossingen op plaatsen die meestal geen toegang hebben tot ontwerpdiensten of creatief kapitaal. Meer specifiek gebruiken wij deze zes ontwerprichtlijnen, waarschijnlijk is nummer twee de belangrijkste: Wij ontwerpen met, niet voor -- wat wil zeggen, wanneer we mens-georiënteerd ontwerpen gaat het niet meer om het ontwerpen voor klanten; maar gaat het over ontwerpen met mensen, en laten we passende oplossingen groeien van binnenuit.

Dus toen we daar uitgenodigd werden, waren we gevestigd in San Francisco. En dus reisden we de rest van 2009 eigenlijk op en neer, en verbleven ongeveer de helft van onze tijd in Bertie County. En als ik 'we' zeggen, ik bedoel Project H, maar meer specifiek, bedoel ik mezelf en mijn partner, Matthew Miller, die architect is en een bouwer van het type MacGyver. Dus snel door naar vandaag, en nu wonen we daar. Ik heb strategisch Matt's hoofd uit deze foto gesneden, omdat hij zou me vermoorden als hij wist dat ik het gebruikte omwille van de trainingspakken. Maar dit is onze voordeur. Wij wonen er. We noemen nu deze plek ons thuis. In de loop van dat jaar dat we heen- en weervlogen, beseften we dat we verliefd waren geworden op die plaats. We waren verliefd geworden op de plaats en de mensen en het werk dat we konden doen in een landelijke plaats zoals Bertie County, dat je, als ontwerpers en bouwers, niet overal kunt doen. Er is ruimte om te experimenteren en om te lassen en om dingen uit te testen. We hebben een geweldige voorman in Dr. Zullinger. Er is de eer van het echte handwerk, waarbij je vuil onder je nagels krijgt.

Maar buiten onze persoonlijke redenen om daar te willen zijn, is er een grote behoefte. Er is een totaal vacuüm van creatief kapitaal in Bertie County. Er is niet één gediplomeerd architect in het hele district. En zo zagen we kans om ontwerp als een ongerept gereedschap mee te brengen, iets dat Bertie County anders niet had. en om een soort van -- om een nieuw type gereedschap toe te voegen aan hun gereedschapskist. Het oorspronkelijke doel was het gebruik maken van ontwerp binnen het openbaar onderwijs in samenwerking met Dr Zullinger dat was de reden waarom wij er waren. Maar buiten dat, herkenden we dat Bertie County, als een gemeenschap, dringend behoefte had aan een nieuw perspectief van trots en verbondenheid en van creatief kapitaal dat ze zo erg misten. Dus het doel werd om ontwerp binnen het onderwijs toe te passen, maar dan om erachter te komen hoe we het onderwijs tot goed middel voor ontwikkeling van de gemeenschap kunnen maken.

Om dit te doen, hebben we drie verschillende benaderingen genomen langs raakvlakken van ontwerp en onderwijs. En ik zou moeten zeggen dat dit drie dingen zijn die we hebben gedaan in Bertie County, maar ik weet vrij zeker dat ze zouden kunnen werken in veel andere landelijke gemeenschappen in de VS en misschien zelfs daarbuiten. Dus de eerste van de drie is het ontwerp voor het onderwijs. Dit is het meest direct en voor de hand liggende raakvlak van twee dingen. Het is de fysieke bouw van verbeterde ruimtes en materialen en ervaringen voor docenten en studenten. Dit is een reactie op de vreselijke mobiele trailers en de verouderde leerboeken en de verschrikkelijke materialen waarmee we tegenwoordig scholen bouwen. En dus is dit uitgewerkt op een paar verschillende manieren. De eerste was een reeks renovaties van computerlokalen. Dus traditioneel, de computerlokalen, met name in een onder de maat presterende scholengemeenschap als Bertie County, waar ze om de twee weken testen afleggen, is de computerruimte als een militaire testinrichting. Je komt binnen, kijkt op een muur, maak je test en vertrekt. Dus we wilden de manier veranderen waarop studenten technologie aanpakken, om een gezelligere en sociale ruimte te creëren die uitdagender, meer toegankelijk was. En ook om de mogelijkheid voor leraars te verhogen om deze ruimtes te gebruiken voor technologie-gebaseerd onderwijs. Dus dit is het lab op de middelbare school. En de directeur is gek op dit lokaal. Elke keer als hij bezoekers heeft, is het de eerste plaats dat hij toont.

Dit betekende ook het samen met een aantal docenten creëren van het systeem van educatieve speeltuinen dat we "lerend landschap" noemden. Het laat basisniveau studenten kennismaken met basisbegrippen door middel van spel en activiteit en rond te rennen en te schreeuwen en kind te zijn. Dus dit spel dat de kinderen hier spelen -- in dit geval waren ze de basis van vermenigvuldiging aan het leren door middel van een spel genaamd 'Laat me passen'. En in 'Laat me passen', neem je de klas, verdeel het in twee groepen, een groep aan elke kant van de speelplaats, en de leraar neemt een krijtje en schrijft een getal op elk van de banden. Dan roept ze een rekensom -- Laat ons zeggen: "vier maal vier" -- en dan moet een leerling uit elke groep strijden om erachter te komen dat vier maal vier 16 is en de band met de 16 vinden en erop gaan zitten. Dus het doel is om met al je teamgenoten op de band te gaan zitten en dan wint je groep. En de impact van het "lerend landschap" is vrij verrassend en verbazingwekkend. Sommige klassen en leraren hebben betere resultaten gemeld meer gemak met het materiaal, vooral met de jongens. Bij het naar buiten gaan en spelen, zijn ze niet bang om een twee cijferig getal te vermenigvuldigen -- en de leerkrachten zijn ook in staat om deze te gebruiken als evaluatie-instrumenten om beter in te schatten hoe hun leerlingen inzicht krijgen in het nieuw materiaal. Dus met het ontwerp voor onderwijs, denk ik dat het allerbelangrijkste is om samen met de leraren eigenaar van de oplossingen te zijn, zodat ze de stimulans en de zin hebben om ze te gebruiken. Dit is meneer Perry. Hij is de assistent directeur. Hij speelde mee op een van onze trainingsdagen voor leraren en won vijf rondes van 'Laat me passen' op een rij en was erg trots op zichzelf.

(Gelach)

De tweede benadering is herinrichten van het onderwijs zelf. Dit is het meest complexe. Het is een systeembreed overzicht over hoe het onderwijs wordt beheerd en wat wordt aangeboden aan wie. Dus in veel gevallen gaat dit niet zozeer over het veranderen maar het scheppen van voorwaarden waarbij verandering mogelijk is en de stimulans om te willen veranderen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan in landelijke gemeenschappen en het onderwijs waar niets verandert van landelijke gemeenschappen. Dus voor ons was dit een grafische openbare campagne die we "Verbind Bertie" noemden. Er zijn duizenden van deze blauwe stippen over de hele county. En dit was voor een fonds van het schooldistrict om een pc en een breedband internetverbinding te krijgen in elk huis van een kind dat naar een openbare school gaat. Nu zou ik zeggen, dat er maar 10 procent van de gezinnen een internetverbinding thuis hebben. En de enige plaatsen om draadloos te surfen zijn schoolgebouwen, of bij de 'Bojangles Fried Chicken joint' waar ik me regelmatig te goed doe aan een kippetje. Afgezien van mensen enthousiast te maken en zich afvragen wat al die blauwe schijven zijn, vroegen ze aan de scholen om een voorstel te doen hoe ze kunnen helpen voor een meer verbonden gemeenschap. Men vroeg hen om voorbij de schoolmuren te gaan en om na te denken hoe we ons steentje konden bijdragen in de omwikkeling van de gemeenschap. Dus de eerste levering computers werd deze zomer in gebruik genomen en we hielpen Dr. Zullinger plannen bedenken over hoe we het klaslokaal konden verbinden met thuis om het onderwijs uit te breiden tot thuis.

En dan was er de derde aanpak, waar ik het wildst van ben, waar we nu zijn aangekomen, is ontwerp als manier van lesgeven Dus dit betekent dat we ontwerp konden aanleren in openbare scholen en niet ontwerp-gebaseerd leren -- niet zoals een raket bouwen om fysica te leren -- maar effectief leren ontwerpmatig te denken, gekoppeld aan praktische vaardigheden in het belang van de lokale gemeenschappen. Het betekent ook dat de ontwerpers geen raadgevers meer zijn, maar leraars zijn en we geven les aan een groeiend creatief kapitaal voor de volgende generatie. En wat ontwerp te bieden heeft als een opvoedkundige kapstok is een antigif tegen het saaie, stijve lesgeven waardoor zoveel scholengemeenschappen geplaagd worden. Het is met je handen, recht in het gezicht. Het vereist een actieve inzet en het laat kinderen toe om alle basisbegrippen te leren op een wereldlijke manier. Dus zijn we begonnen te denken over de opvolging van praktijklessen en hoe we praktijklessen -- hout en metaal in het bijzonder -- historisch gezien is dit iets dat bedoeld is voor kinderen die niet naar de universiteit gaan. Het is een beroepsopleiding. Het zijn praktijklessen in een overall. De projecten zijn bijvoorbeeld: "laat ons een vogelhuisje maken voor moeder voor kerstdag." In de voorbije decennia zijn veel van de fondsen voor praktijklessen volledig opgebruikt.

Dus dachten we, wat als we praktijklessen konden terugbrengen maar deze keer de projecten richten op dingen die de gemeenschap nodig had en om de praktijklessen nieuw leven in te blazen met een meer kritische en creatieve manier van ontwerpen. Dus namen we dit vaag idee en we werkten intens met Dr. Zullinger het voorbije jaar om dit als een één jaar durend curriculum aan te bieden aan de jongste klassen van de middelbare school Dit begint dus binnen vier weken aan het eind van de zomer. Mijn partner en ik, Matthew en ik, zijn net door een zwaar en ingewikkeld proces gegaan voor een certificaat om als leraar de school te runnen. En zo ziet het er uit.

Dus in de loop van twee semesters, de herfst en de lente spendeerden de studenten elke dag drie uur in onze 418 vierkante meter grote studio/werkplaats. En gedurende die tijd doen ze alles, van naar buiten gaan voor etnografisch onderzoek, terug te komen in de studio, te brainstormen en om het ontwerp te visualiseren, om geslaagde concepten uit te dokteren en naar de werkplaats te gaan om het uit te testen, om prototypes te bouwen, en uit te zoeken of het gaat werken en te verfijnen. En tijdens de zomer, boden ze een vakantiejob aan. Ze worden betaald als werknemers van Project H om samen met ons deel uit te maken van het team om deze projecten voor de gemeenschap te bouwen. Dus het eerste project dat volgende zomer gebouwd zal worden is een openlucht boerenmarkt in de stad, gevolgd door bushangars voor de schoolbussen in het tweede jaar en voor de hogere klassen is er thuisklussen in het derde jaar. Dit zijn echt zichtbare projecten die de studenten kunnen tonen en zeggen: "Ik heb dat gebouwd en ik ben er trots op."

Ik wil dat je drie van onze studenten ontmoet. Dit is Ryan. Ze is 15 jaar. Ze houdt van landbouw en wil later lerares worden. Ze wil naar de universiteit, maar ze wil terugkeren naar Bertie County, omdat haar familie hier woont, omdat dit haar thuis is; en ze voelt er veel voor om iets terug te geven voor deze plaats waar ze gelukkig geworden is. Dus wat Studio H haar zou kunnen aanbieden is een manier om haar kwaliteiten te ontwikkelen zodat ze deze op een meest betekenisvolle manier kan teruggeven.

Dit is Eric. Hij is lid van het voetbal team. Hij is gek van motorcross en hij wil later architect worden. Voor hem kan Studio H een manier bieden om zijn vaardigheden te ontwikkelen die hij als architect nodig zal hebben alles van schetsen, tot hout en metaalconstructies, tot hoe je een onderzoek uit moet voeren voor een klant.

En dit is Anthony Hij is 16, houdt van jagen, vissen en om buiten te zijn en om van alles te doen met zijn handen. Voor hem betekent Studio H dat hij geïnteresseerd kan blijven in onderwijs via de hands-on betrokkenheid. Hij is geïnteresseerd in bosbouw, maar weet het nog niet zeker, dus als hij niet naar de universiteit gaat, kan hij terugvallen op vaardigheden die relevant zijn voor de bedrijfstak.

Wat ontwerp en constructie echt te bieden heeft voor openbaar onderwijs is een ander soort klaslokaal. Dit is bouwen in de stad, wat evengoed onze toekomstige boerenmarkt kan worden, is nu ons leslokaal. En erop uittrekken in de buurt en aan je buren vragen welk soort voedsel ze kopen van wie en waarom, dat is huiswerk. En bij het lintjesknippen aan het einde van de zomer wanneer ze de boerenmarkt openen voor het grote publiek is dat het eindexamen. En wat ontwerp en constructie biedt voor de gemeenschap is echte, zichtbare en gebouwde vooruitgang. Er is één project per jaar. En het maakt van de jeugd de grootste troef en de grootste onontgonnen bron in het verbeelden van een nieuwe toekomst.

We erkennen dat Studio H, vooral in zijn eerste jaar klein is begonnen -- met 13 leerlingen, met zijn twee leraren, met 1 project op 1 plaats. Maar we denken dat dit ook op andere plaatsen kan werken. En ik geloof rotsvast in de kracht van dit klein verhaal omdat het zo moeilijk is om humanitair werk te doen op wereldschaal. Want als je zover uitzoomt, zie je de bevolking niet meer als mensen.

Uiteindelijk is ontwerp een proces op zichzelf van continu leren voor de mensen waarmee en waarvoor we werken en voor ons als ontwerpers. Laat ons eerlijk zijn, ontwerpers, we moeten onszelf heruitvinden. We moeten onszelf heropvoeden in de dingen die er toe doen, We moeten meer buiten onze comfort zones werken en we moeten betere burgers worden in onze eigen achtertuin. Wetende dat dit een heel klein verhaal is hopen we dat het een stap in de goede richting is voor de toekomst van landelijke gemeenschappen en de toekomst van openbaar onderwijs en hopelijk ook voor de toekomst van het ontwerp.

Dank u.

(Applaus)